Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс актері (1902–1994)
German actor (1902–1994)
Генрих Вильгельм "Гайнц" Руманн (7 наурыз 1902 – 3 қазан 1994) – 1926 жылдан 1993 жылға дейін 100-ден астам фильмде ойнаған неміс киноактері. Ол 20 ғасырдың ең танымал және сүйікті неміс актерлерінің бірі және неміс киносының аңызы саналады. Руманн "Заправкадағы үштік" және "Панч-боул" сияқты комедиялық фильмдердегі қарапайым адам рөлімен ең көп танылды. Өмірінің соңғы жылдарында "Кёпеник капитаны" және "Күн жарыққа шыққанда болған оқиға" сияқты фильмдерде беделді актер ретінде де танылды. Оның ағылшын тіліндегі жалғыз фильмі – 1964 жылғы "Ақымақтар кемесі".
Heinrich Wilhelm "Heinz" Rühmann (; 7 March 1902 – 3 October 1994) was a German film actor who appeared in over 100 films between 1926 and 1993. He is one of the most famous and popular German actors of the 20th century, and is considered a German film legend. Rühmann is best known for playing the part of a comic ordinary citizen in film comedies such as Three from the Filling Station and The Punch Bowl. During his later years, he was also a respected character actor in films such as The Captain from Köpenick and It Happened in Broad Daylight. His only English speaking movie was Ship of Fools in 1964.
Ерте өмір
Руманн Эссен қаласында ресторатордың ұлы болып дүниеге келді. Оның әкесі Герман Руман 1915 жылы Берлинге көшіп, кейіннен өзін-өзі өлтірген болуы мүмкін. Қайтыс болудың нақты жағдайы ешқашан анықталған жоқ. Оның ұлы Хайнц 1920-жылдардың басында актерлік карьерасын бастады және келесі жылдары Германияның көптеген театрларында өнер көрсетті. 1930 жылғы "Die Drei von der Tankstelle" ("Заправка станциясынан үштік") фильміндегі рөлі оны киножұлдызқа айналдырды. Ол 1930-жылдар мен 1940-жылдардың басында комедиялық актер (кейде әнші) ретінде үлкен танымалдыққа ие болды. Ол Германияда қалып, досы және әріптесі Ханс Альберс сияқты нацистік кезеңде де жұмыс істеді.
Rühmann was born in Essen as the son of a restaurateur. His father Hermann Rühmann moved to Berlin in 1915, where he probably committed suicide a little later. The exact circumstances of death could never be clarified. His son Heinz began his acting career during the early 1920s and appeared in numerous theatres in Germany during the following years. His role in the 1930 movie Die Drei von der Tankstelle (The Three from the Filling Station) led him to film stardom. He remained highly popular as a comedic actor (and sometime singer) throughout the 1930s and early 1940s. He remained in Germany and continued to work during the Nazi period, as did his friend and colleague, Hans Albers.
Үшінші рейхтегі мансап
1933-1945 жылдары 37 фильмде ойнап, 4 фильмнің режиссері болды. 1933 жылдың қаңтарынан кейін Рюман неміс саясаты туралы ашық сөйлемей, мүмкіндігінше бейтарапты сақтады. Ол демократияны қолдағанмен, баспасөзде нацистерге қарсы немесе оларға қатысты ешқандай сөз айтпады. 1938 жылы ол еврей әйелі Мария Херботтан ажырасып, ол Германиядан Стокгольмге кетіп, швед актеріне үйленді. Ажырасуға байланысты кейбіреулер Рюманды мансабын сақтап қалу үшін тырысқанын айтты; алайда, неке бұрын бұзылған болуы мүмкін, ал кейбір дереккөздер оның әйелін қорғау үшін ажырасуға келіскенін көрсетеді. 1945 жылдан кейін Хербот бұрынғы күйеуін мүмкіндікшілдікпен айыптағандарға қарсы қорғады. Оның екінші әйелі Герта Фейлер, оған көп ұзамай үйленді, еврей тегінен шыққан, бұл Рюманның нацистік мәдени билікпен қарым-қатынасында қиындықтар тудырды. Рюман нацистік кезеңде саяси бейтарап актер ретінде танылды. Соғыс жылдарында Рюман, басқалар сияқты, кейбір фильмдерде мемлекеттік қолдауға ие болды. Оның "Quax the Crash Pilot" комедиясындағы басты рөлі соғыстан халықтың назарын аудару мақсатында болды. 1941 жылы Рейхсфильмкамера президенті Карл Фрелихтің басшылығымен Рюман "Der Gasmann" фильмінде басты рөлді ойнады, онда газ есептеуші шетелдік тыңшылықпен күдіктелді. 1944 жылы нацистік кино цензурасы "Die Feuerzangenbowle" фильмінің премьерасын "билікке деген құрметсіздік" көрсеткені үшін тыйым салды. Алайда, режимімен жақсы қарым-қатынас арқасында Рюман фильмді көпшілікке көрсетуге үлкерді. Ол фильмді Фюрер штаб-пәтері Вольфсшанцеге Херман Геринг пен басқалар үшін жеке көрсетуге алып барды. Соңынан Геринг Адольф Гитлерден фильмке қойылған тыйымды алып тастауға қол жеткізді. Бұл фильм оның мансабындағы ең танымал фильм болды және кейін студенттер арасында культты фильмге айналды. "Мемлекеттік актер" атағы, нацистік кезеңдегі актер үшін ең жоғары мәртебе, Рюманды Вермахтқа шақырудан сақтады. Ол резервтегі әскери ұшқыш болу үшін негізгі оқудан өтуге тиіс болды (өйткені ол хобби ретінде ұшқыш еді), бірақ мемлекет үшін Рюман актер ретінде құндырақ болды және оны соғысқа қатысудан босатып жіберді. 1944 жылдың тамызында Йозеф Геббельс Рюманды Готтбегнадеттің қажетті актерлер тізіміне енгізді. Рюман Холокост құрбаны Анна Франктің сүйікті актері болды, ол соғыс кезінде отбасының жасырынған үйінің қабырғасына оның суретін жапсырған, ол бүгінге дейін сақталған. Нацистік кезеңде Рюманның танымалдылығының кеңдігін оның Адольф Гитлер мен оның үгіт-насихат министрі Йозеф Геббельстің сүйікті актері болғаны көрсетеді.
During the 1933 45 period, he acted in 37 films and directed four. After January 1933, Rühmann did not speak openly about German politics, but instead kept himself as neutral as possible. He never stated a word against or towards the Nazis in the press, although he had been a supporter of democracy. In 1938, he divorced his Jewish wife Maria Herbot, who then left Germany and traveled to Stockholm where she married a Swedish actor. The divorce caused Rühmann to be accused by some of wanting to secure his career; however, the marriage had probably already fallen apart, and some sources say that he wanted to protect his wife with the divorce. After 1945, Herbot defended her ex husband against accusations of opportunism. His second wife, Hertha Feiler, whom he married shortly after, had a Jewish grandfather, a fact that caused Rühmann problems with the Nazi cultural authorities. Rühmann retained his reputation as an apolitical star during the entire Nazi era. During the war years, Rühmann, like others, was co opted by the State in some films. His role as lead actor in the comedy Quax the Crash Pilot was supposed to distract the populace from the war. In 1941, under the direction of Reichsfilmkammer president Carl Froelich, Rühmann played the title role in Der Gasmann, about a gas meter reader who is suspected of foreign espionage. In 1944, the premiere of Die Feuerzangenbowle was forbidden by the Nazi film censor for "disrespect for authority". Through his good relationships with the regime, however, Rühmann was able to screen the film in public. He brought the film to the Führerhauptquartier Wolfsschanze for a private screening for Hermann Göring and others. Afterward, Göring was able to get the ban on the film lifted by Adolf Hitler. A nostalgic comedy of mistaken identities, the film was probably the most popular film of his career and later became a cult hit among college students. As a "state actor", the highest title for an actor during the Nazi era, Rühmann was not drafted into the Wehrmacht. He did have to take the basic training to become a military pilot of the reserves (as he happened to be a hobbyist pilot anyway), but for the State, Rühmann was more valuable as an actor and he was spared having to take part in the war effort. In August 1944, Joseph Goebbels put Rühmann on the Gottbegnadeten list of indispensable actors. Rühmann was a favorite actor of Holocaust diarist Anne Frank, who pasted his picture on the wall of her room in her family's hiding place during the war, where it can still be seen today. The enormous range of Rühmann's popularity during the Nazi era is illustrated by the fact that he was also a favorite actor of Adolf Hitler and his propaganda minister Joseph Goebbels.
Соғыстан кейінгі мансап
Руманн соғыстан кейін мансабын қайта бастау қиынға соқты, бірақ 1950 жылдардың ортасына қарай бұрынғы комедиант өзін тағы да жұлдыз ретінде орнықтырды, алайда бұл жолы Германияның жетекші кейіпкер актері ретінде танылды. 1956 жылы Руманн халықаралық деңгейде танымал болған «Кёпениктің капитаны» фильмінің басты рөлін ойнады, ол пруссиялық аяқ шебері Вильгельм Войттың әскери офицер кейпінде киініп, Кёпениктегі қала әкімшілігін басып алған оқиғасын көрсетеді. Неміс империясы тұсында армия жоғары мәртебеге ие болғандықтан, Войт оған сұрақсыз бағынған әскери шенеуніктер мен мемлекеттік қызметкерлерді ұятқа қалдырды. Руманн 1960 жылы Ярослав Гашектың романы бойынша түсірілген «Жақсы солдат Швейктің ерліктері» фильмінде де басты рөлді сомдады. Сонымен қатар, ол 1960 жылдары үш неміс фильмінде Әке Браун рөлінде ойнады. 1965 жылы продюсер Стэнли Крамер Руманнды Голливудқа шақырып, «Ақымақтар кемесі» атты жұлдызды фильмде неміс еврейінің эпизодық рөлін орындады. Оның әйелі Герта Фейлер 1970 жылы қайтыс болды, ал Руманн 1974 жылы үшінші әйелі Герта Дромерге үйленді. Өмірінің соңғы жылдарында ол неміс теледидары үшін декламатор ретінде де жұмыс істеді. Оның соңғы фильмі – Вим Вендерстің 1993 жылғы «Алыс, бірақ жақын!» фильмі, онда ол Конрад есімді егде жастағы, әкелік мінезді жүргізуші рөлін ойнады. Руманн 1994 жылдың қазан айында 92 жасында дүние салды. Ол Бавариядағы Берг-Ауфкирхен қаласына жерленді. Неміс көрермендері арасында оның танымалдылығы күшін жойған жоқ: 1995 жылы ол «Ғасырдың ең ұлы неміс актері» деп танылып, «Алтын камера» сыйлығымен марапатталды, ал 2006 жылы ZDF телеарнасының «Біздің үздіктеріміз – Сүйікті неміс актерлері» бағдарламасында жүргізілген дауыс беру нәтижесінде бірінші орынды иеленді.
Rühmann had a difficult time resuming his career after the war, but by the mid 1950s, the former comedian had established himself again as a star, only this time as Germany's leading character actor. In 1956, Rühmann starred in the title role of the internationally acclaimed picture Der Hauptmann von Köpenick (The Captain of Köpenick), the true story of a Prussian cobbler, Wilhelm Voigt, who dressed up as an army officer and took over the town hall in Köpenick. In the days of the German Empire, the army had an exalted status and Voigt embarrassed the army officers and civil servants who obeyed him without question. Rühmann was also the leading man in the 1960 film version of The Adventures of the Good Soldier Schweik, after the novel by Czech author Jaroslav Hašek. He also played the role of Father Brown in three German films during the 1960s. In 1965, Rühmann was brought to Hollywood by producer Stanley Kramer for a supporting role as a German Jew in his all star movie Ship of Fools. His wife Hertha Feiler died in 1970 and Rühmann married his third wife Hertha Droemer in 1974. In his later years, he also worked as a recitator for German television. His last film was Faraway, So Close! (1993) by Wim Wenders, in which he played an old fatherly chauffeur named Konrad. Rühmann died in October 1994, aged 92 years. He was buried in Berg Aufkirchen, Bavaria. His popularity with German audiences continues: In 1995, he was posthumously awarded the Goldene Kamera as the "Greatest German Actor of the Century"; in 2006, a poll voted him number one in the ZDF TV show Unsere Besten – Favorite German Actors.