Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1544–1577 ж. неміс ақсүйек әйелі
German noblewoman (1544–1577)
Анна Саксонская (23 желтоқсан 1544 – 18 желтоқсан 1577) – Саксонияның курфюрсті Маврикий мен Гессен ландгравы Филипп I-нің үлкен қызы Агнесстің қызы. Аннаның байлығы көптеген күйеулерді қызықтырды; 1560 жылы Вильгельмнің ұсынысынан бұрын швед патшалық үйімен келіссөздер жүргізілді. Ол ақырында оның ұсынысын қабылдады және олар 1561 жылдың 25 тамызында үйленді. Кіші інісі Альберт (1545–1546) қайтыс болғаннан кейін Анна жалғыз бала болып өсті, және ата-анасы, әсіресе анасы оны еркелететін болған. Аннаның дене бітімінде кемшілік болған (арқасы ауырған немесе иықтары тең болмаған) және ол ақсап жүрген болуы мүмкін деген мәліметтер бар. 1553 жылдың 11 шілдесінде әкесі қайтыс болғаннан кейін, оның кіші әкесі Август (1526–1586) Саксонияның курфюрсті болды, бұл Аннаның мәртебесінің төмендеуіне әкелді. Одан кейін Аннаның анасы Саксония герцогы Иоганн Фридрих II (1529–1595) -ге үйленді. 1555 жылдың 4 қарашасында екінші рет үйленгеннен кейін алты ай өткен соң, анасы түсініксіз жағдайда қайтыс болды. 11 жастағы жетім қыз кейіннен қайтыс болған әкесінің Дрезден сарайына оралды және оның ағасы Август пен оның әйелі Анна Дания және Норвегияның қамқорлығына алынды. Көздер жас ханшайымның тәтесінің билігіне наразы болғанын, көбінесе бақытсыз және жалғыздық сезінгенін көрсетеді. Сонымен қатар, ол мақтанқор, қарсыласатын, жарылқау және сонымен қатар ақылды және құштар адам ретінде сипатталды. Әкесі мен анасының мұрасының арқасында Анна сол кезде Германиядағы ең бай мұрагер болып саналды. 1556 жылы швед патшасы Густав Вазаның ұлы Эрик оның қолын сұрады, екі жылдан кейін Ораньелік Вильгельм де соны сұрады. Бай мұрагерге үйлену және Германияның маңызды сайлау үйлерімен байланыс оған үлкен құндылық болып көрінді. Ақша бұл некенің басты себебі болмаған болуы мүмкін, бірақ бұл некенің ең алыс жоспарланған бағыты болды. Аннаның анасының әкесі Гессеннің Филипп Бағажеттігі бұл некеге қарсы болды. Біріншіден, ол Вильгельм Ораньелікті, оның еркек мұрагері болғандықтан, курфюрсттің қызына лайықты деп санамады, оның одан да жоғары мәртебелі адамға үйленуі мүмкін деп сенді. Екіншіден, Вильгельм қайтыс болған жағдайда, көп қарыз жиналар еді. Филиптің жағымсыз көзқарасы некені бір жылға кешіктірді. Алайда, шешуші фактор Вильгельм Германияның құнды одақтасы болғандықтан және оның голланд ресурстары протестанттық іске қызмет ететіні болды.
Anna of Saxony (23 December 1544 – 18 December 1577) was the heiress of Maurice, Elector of Saxony, and Agnes, eldest daughter of Philip I, Landgrave of Hesse. Anna's wealth drew many suitors; before the proposal of William in 1560, there were negotiations with the Swedish royal house. She ultimately accepted his suit, and they were married on 25 August 1561. After the death of her younger brother Albert (1545–1546), Anna grew up as an only child, and might have been spoiled by her parents, particularly her mother. There are indications that Anna suffered from a physical deformity (a back problem or uneven shoulders) and that she might have walked with a limp. After her father's death on 11 July 1553, his younger brother, August (1526–1586), succeeded him as Elector of Saxony, resulting in a loss of Anna's in rank. Shortly afterwards, Anna's mother married Duke Johann Friedrich II of Saxony (1529–1595). On 4 November 1555, six months after her second marriage, her mother died under mysterious circumstances. The 11 year old orphan then returned to her late father's Dresden court and was placed under the guardianship of her uncle August and his wife, Anne of Denmark and Norway. Sources indicate that the young princess chafed under her aunt's regime, was often unhappy and felt alone. At the same time, she was described as proud, defiant, and stubborn as well as intelligent and passionate. Due to her late parents' legacies, Anna was considered the wealthiest heiress in Germany at the time. In 1556, Erik, son of the Swedish king Gustav Vasa, sought her hand in marriage, followed two years later by William of Orange. A marriage with a rich heiress and relation to the important electoral houses of Germany for him seemed of great value. Money may have not been one of the main motives for the marriage, but was probably the furthest planned course of the marriage. Anna's maternal grandfather, Philip the Magnanimous of Hesse, was opposed to the marriage. First, he did not consider William of Orange, already having a male heir, as befitting for an elector's daughter, believing she could marry someone of even higher rank. Secondly, there would have been too much debt incurred in the event of William's death. Philip's negative attitude delayed the marriage for a full year. Ultimately, however, the decisive factor was probably that William was a valuable ally for Germany and his Dutch resources for the Protestant cause.
Әңгіме
Анна күйеуін қайтадан көргісі келді және онымен 1570 жылы мамыр айында Буцбахта қаржы мәселелерін және басқа да маңызды тақырыптарды талқылау үшін кездесті. 1570 жылы маусымда Анна мен Вильям бірнеше аптаға Зигенге бірге көшіп барды, онда ол үш баласымен бірге тұрды. Сол жерде ол өзінің адвокаты Ян Рубенспен түрлі қарым-қатынас бастады. 1570 жылы 24-26 желтоқсан аралығында Рождество мерекелерінде Вильям отбасына тағы да барды. Бұл үйлесімді уақыт болған шығар, өйткені ол Аннаны 1571 жылдың қаңтар айында Диленбургке барып қалуға көндірді, ол тіпті сол кезде өзінің мүлігінен төлемдерді алудан бас тартуға дайын болды. Ол тағы да жүкті болды, бұл жолы сүйіктісінен. Осы кезде Вильям Аннаны адалдықтан шығу үшін айыптап, одан ажырасуды жоспарлады. Рубенс Аннамен жиі бірге болған, өйткені ол олардың кеңесшісі, қаржылық кеңесшісі және адвокаты болған, сондықтан 7-10 наурыз аралығында Аннамен заңсыз қарым-қатынаста болғаны күдікті. Ол Сиген қаласының сыртында қызды көруге бара жатқанда тұтқындалды. Оны мойындауға шантаж жасады. Анна да қысымға ұшырады: олар өздерін кінәлі деп мойындауы керек, әйтпесе Рубенс өлім жазасына кесіледі. Анна 1571 жылы 26 наурызда кінәсін мойындауға келісті. 1571 жылы 22 тамызда Аннаның соңғы баласы Кристина дүниеге келді. Бұл айыптаудың негізінде Орандық Вильгельм баланы өзінің қызы деп танымады. Кристин ван Диц деген есімді алды. 1571 жылы 14 желтоқсанда Анна күйеуінен ажырасуға келісім берді. Сонымен қатар, Орандық Вильгельм оның күтімін қамтамасыз етуге дайын болмады.
Anna desired to see her husband again and met with him in May 1570 in Butzbach to discuss financial matters as well as other important topics. In June 1570, Anna and William moved in together again in Siegen for a few weeks, where she had settled with her three children. It was there where she began an affair with her lawyer Jan Rubens. During the Christmas holidays from 24 to 26 December 1570 William visited his family there again. It was likely a harmonious time, because he persuaded Anna to visit him in January 1571 in Dillenburg, where she even was willing to forego, for the time, payments from her jointure. She was pregnant again, this time from her lover. William accused Anna of adultery at this point and made plans to separate from her. Rubens was often with Anna because he was their counsellor, financial advisor and attorney, and thus was suspected of adultery with Anna between 7 and 10 March 1571. He was arrested outside the city of Siegen when he was on his way to see her. He was blackmailed for a suitable confession. Anna was put under pressure too: either they must confess themselves or Rubens would be executed. Anna agreed on 26 March 1571 to plead guilty. On 22 August 1571 Anna's last child, Christine, was born. On the basis of the allegation, William of Orange didn't recognize the child as his daughter. Christine received the name van Dietz. On 14 December 1571 Anna had to sign their consent to the final separation from her husband. In addition, William of Orange was not willing to pay maintenance for her.
Түрмеге қамау және өлім
1572 жылдың қыркүйегінде Анна өзінің қаржылық құқықтарын Император сотының шешіміне шағымдануға шешім қабылдады. Осы кезде оның Гессен және Саксон туыстары Бельштейн қамалын түрмеге айналдыруды жоспарлап, оны зина жасаған деп тұтқындауға ниеттенді. 1572 жылдың 1 қазанында ол кіші қызы Кристинамен бірге сол жерге жеткізілді. Үш жыл өткен соң, оның қызы одан алынып кетті. Сол жылдың наурыз айында, ажырасу рәсімі аяқталмаса да, Вильгельм Оранскийдің қайтадан үйленуі жақын қалғаны туралы алғашқы хабарлар тарады. Оның таңдалған әйелі – Жоардың бұрынғы аббаты, Шарлотта де Бурбон-Монпенсье, Монпенсье герцогы Людовик II де Бурбон мен оның бірінші әйелі Жаклин де Лонгвидің қызы еді. Бұл жаңалықтан ашуланған Аннаның кейбір туыстары, оның зина жасағанына қарамастан, үлкен той сыйлықтарын қайтаруды талап етті. Оның ағасы Август та Вильгельмнен талап етті, оны қазір "барлық алаяқтар мен көтерілісшілердің басшысы" деп атады, және Нассау округінің бірін – Хадамар мен Дицті талап етті. Сондай-ақ, ханзаданың некесі әлі заңды түрде аяқталмағанын, демек оның қайтадан үйленуге немесе оның мүлкін тәркілеуге құқығы жоқ екенін мәлімдеді. Анна сотта зина жасағанын мойындамады, егер мойындаған болса, ханзада неке шартын бұзғанын дәлелдей алатын еді. Ол сондай-ақ өзінің қызын Нассаудан Саксонияға дереу ауыстыруға бұйрық берді. Анна 1575 жылдың желтоқсанында Саксонияға ауыстырылатынын білгенде, өзін-өзі өлтіруге тырысты. Зейцте ұзақ уақыт болғаннан кейін, оны 1576 жылдың желтоқсанында Дрезденге алып кетті. Онда оның бөлмесінің терезелері қабырғамен жабылып, қосымша темір торымен нығайтылды. Тек кіреберіс темір торы бар есік арқылы болды, онда тамақ пен сусын беруге арналған шаршы тесік жасалған, бұл қашып кетуді дерлік мүмкін емес етті. Анна 1577 жылдың 18 желтоқсанында, көбінесе немқұрайлылықтан қайтыс болды және Мейссенде жерленді.
In September 1572 Anna decided to challenge the Imperial Court's ruling for her financial rights. At this time her Hessian and Saxon relatives had already made plans to turn Beilstein castle into a prison, to hold her captive as an adulteress. On 1 October 1572, she was brought there with her youngest daughter Christine. Three years later, her daughter was taken from her. In March of that year, although the divorce was not finalized, the first news appeared of an impending remarriage of William of Orange. His chosen wife was the former Abbess of Jouarre, Charlotte de Bourbon Montpensier, a daughter of Louis II of Bourbon, Duke of Montpensier, and his first wife, Jacqueline de Longwy. Outraged at this news, some of Anna's relatives demanded the return of large wedding gifts despite her possible infidelity. Her Uncle August also demanded of William, whom he now called "Head of all the rogues and rebels " claimed one of the counties of Nassau, Hadamar and Diez. He also insisted that the marriage of the prince was not legally ended yet, and thus he had no right to remarry or confiscate her property. Anna did not admit her adultery in court, and if she did, then she could have proven that the prince had broken his marriage agreement. He also ordered the immediate transfer of his niece from Nassau to Saxony. When Anna learned in December 1575 of her upcoming transferral to Saxony, she attempted suicide. After a long stay in Zeitz, she was taken to Dresden in December 1576. There, the windows of her room were walled up and fitted with additional iron bars. The only entrance was a door covered by an iron grill, with a square hole cut into it so that food and drink could be passed to her, making it virtually impossible to escape. Anna died on 18 December 1577, likely of neglect, and was buried in Meissen.