Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық генерал (1777–1849)
American general (1777–1849)
Эдмунд Пендлтон Гейнс (20 наурыз 1777 – 6 маусым 1849) – АҚШ армиясының офицері, жартылай ғасырға жуық қызмет етіп, бұйрық бойынша генерал-майор шеніне жеткен. Ол 1800 жылдардың басында және ортасында армияның қалыптасу кезеңіндегі ірі қолбасшылардың бірі болды және 1812 жылғы соғысқа, Семинол соғыстарына, Блэк Хоук соғысына және Мексика-Америка соғысына қатысқан ардагер еді. Вирджиния штатының Калпепер округінде дүниеге келген ол өзінің атасы Эдмунд Пендлтонның құрметіне аталған. Гейнс Вирджинияда білім алып, 1799 жылы әскерге енсін болып қабылданды. Ол бір жыл қызмет еткен соң отставкаға шықты, бірақ 1801 жылы қайтадан қызметке оралды және өмірінің соңына дейін әскери форма киді. Әскери мансабының алғашқы жылдарында Гейнс Нешвилл (Теннесси штаты) мен Натчес (Миссисипи штаты) арасындағы федералдық почта жолын салу сияқты маңызды міндеттерді орындады. 1807 жылы Форт-Стоддерт қолбасшысы ретінде Аарон Беррді ұстады, ал Гейнс кейіннен Беррдің мемлекетке опасыздық жасағаны туралы сотта куәлік берді. 1812 жылғы соғыс кезінде Гейнс 25-ші жаяу әскер полкінің командирі ретінде полковник шеніне көтерілді және Крайслер фермасы шайқасында көзге түсті. Соғыс барысында ол бригадир генерал болып тағайындалды және бұйрық бойынша генерал-майор шеніне ие болды. Гейнстің соғыстан кейінгі қызметіне америкалық үндістердің түрлі тайпаларымен дипломатиялық қарым-қатынастар және әскери қақтығыстар кірді, бірақ ол кейіннен Эндрю Джексонның үндістерді қоныстандыру саясатына қарсы шықты. Гейнстің ең танымал ісі – 1816 жылы испандық Флоридадағы Негро фортын қирату. Қашқан құлдар көп болғандықтан, бұл бекініс құл иеленуші жақын штаттардың билігіне қарсы тұру ошағы ретінде қарастырылды. Фортта 270-тен астам адам болды, олардың көпшілігі құлдықтан қашқан африкалық американдықтар еді. Форт жаулап алынған кезде олар тұтқындалды, өлтірілді немесе қайтадан құлдыққа салынды. 1828 жылы армияның бас офицері Джейкоб Браунның қайтысы Гейнс пен Уинфилд Скотт арасындағы аяусыз дауға себеп болды, олардың кімнің үлкен шені бар екенін және қолбасшылыққа кім лайықты екенін таласты. Дау көпшілікке жария болды және президент Джон Куинси Адамс Гейнс пен Скоттты еске алмай, Александр Макомбқа қызмет ұсынды. 1841 жылы Макомб қайтыс болғанда, президент Джон Тайлер Гейнс-Скотт дауын қайта жандандырмау үшін Скотты армияның бас қолбасшысы етіп тағайындады. Гейнс аудан, бөлім және дивизия қолбасшысы ретінде қызметін жалғастырды, бірақ Скотттың ықпалы артқан сайын маңыздылығы төмендеді. Мексика-Америка соғысы басталған кезде Гейнс Луизианада орналасқан болатын және оңтүстік және оңтүстік-батыс штаттарында Закари Тейлор армиясына қосылуға еріктілерді шақырды. Ол бұрынғы рұқсатсыз сарбаздыққа шақырғаны үшін әскери сотқа тартылды, бірақ өзінің іс-әрекетін сәтті қорғады. Гейнс Луизиана штатының Нью-Орлеан қаласында қайтыс болды және Алабама штатының Мобил қаласындағы Чирч-стрит зиратында жерленді.
Edmund Pendleton Gaines (March 20, 1777 – June 6, 1849) was a career United States Army officer who served for nearly fifty years, and attained the rank of major general by brevet. He was one of the Army's senior commanders during its formative years in the early to mid 1800s, and was a veteran of the War of 1812, Seminole Wars, Black Hawk War, and Mexican–American War. A native of Culpeper County, Virginia, he was named for his great uncle Edmund Pendleton. Gaines was educated in Virginia and joined the Army as an ensign in 1799. He served for a year before being discharged, but returned to service in 1801 and remained in uniform until his death. In the early years of his military career, Gaines carried out important tasks including construction of a federal post road from Nashville, Tennessee to Natchez, Mississippi. As commander of Fort Stoddert in 1807, he detained Aaron Burr, and Gaines subsequently testified at Burr's trial for treason. During the War of 1812, Gaines advanced through the ranks to colonel as commander of the 25th Infantry Regiment and he fought with distinction at the Battle of Crysler's Farm. Gaines was promoted to brigadier general during the war, and received a brevet promotion to major general. Gaines' post war service included diplomacy with and military engagements against various tribes of Native Americans, though Gaines later opposed Andrew Jackson's Indian removal policy. One of Gaines' most infamous actions was the 1816 destruction of Negro Fort in Spanish held Florida. Filled with escaped slaves, the enclave was viewed as a challenge to the authority of nearby slaveholding states. More than 270 people occupied the fort, including many African Americans who had escaped slavery. When the fort was taken they were captured, killed, or re enslaved. The 1828 death of Jacob Brown, the Army's senior officer, touched off a bitter feud between Gaines and Winfield Scott over which had seniority and the best claim to succeed to command. The quarrel became public and President John Quincy Adams decided to bypass both Gaines and Scott to offer the post to Alexander Macomb. When Macomb died in 1841, President John Tyler quickly headed off a rekindling of the Gaines–Scott dispute by appointing Scott as the Army's commanding general. Gaines continued to serve as a district, department and division commander, but became increasingly marginalized as Scott gained influence. At the start of the Mexican–American War, Gaines was stationed in Louisiana and issued a public call throughout the southern and southwestern states for volunteers to join Zachary Taylor's army. He faced a court martial for recruiting without prior authorization, but successfully defended his actions. Gaines died in New Orleans, Louisiana and was buried at Church Street Graveyard in Mobile, Alabama.
Ерте өмір
Эдмунд Пендлтон Гейнс 1777 жылдың 20 наурызында Вирджиния штатының Калпепер округінде дүниеге келді. Ол Джеймс пен Элизабет (Стротер) Гейнстің он төрт баласының жетіншісі болды. Ол АҚШ Тәуелсіздік соғысы кезінде Вирджинияның саяси қайраткері болған әкесінің атасы Эдмунд Пендлтонның құрметіне аталды. Джеймс Гейнс Тәуелсіздік соғысы кезінде милиция капитаны болған және содан кейін отбасымен Солтүстік Каролинаға көшкен. Көшкеннен кейін Джеймс Гейнс АҚШ Конституциясын ратификациялаған штаттық конвенцияға делегат ретінде қатысты және Солтүстік Каролина Өкілдер палатасының мүшесі болды. Кейін Джеймс Гейнс отбасымен Теннесси штатының Кингспорт қаласына көшті. Эдмунд Гейнс алғашқы білімін Теннессиде аяқтады және заңгер мамандығын оқып, заңгерлік мансапқа дайындалды. Ол сонымен қатар жергілікті милиция ротасының бірінші лейтенанты болып сайланды. Уильям К. К. Клейборн Гейнсті қызметке ұсынды, ол 1799 жылы әскерге прапорщик болып қабылданды. Гейнс Франциямен болған жақындағы соғыс аяқталғанға дейін 6-шы жаяу әскер полкінде қызмет етті, бұл армияның уақытша кеңеюіне себеп болды. Ол 1800 жылы запасқа шығарылды, бірақ 1801 жылы екінші лейтенант ретінде қайтадан қызметке кірді. 1802 жылы бірінші лейтенант, ал 1807 жылы капитан болды.
Edmund Pendleton Gaines was born in Culpeper County, Virginia on March 20, 1777, the seventh of fourteen children born to James and Elizabeth (Strother) Gaines. He was named after his great uncle Edmund Pendleton, who was a political leader of Virginia during the Revolution. James Gaines had been a captain of militia during the Revolutionary War and afterwards moved his family to North Carolina. After the move, James Gaines was a delegate to the state convention that ratified the United States Constitution and became a member of the North Carolina House of Representatives. The James Gaines family later moved to Kingsport, Tennessee. Edmund Gaines completed his early education in Tennessee and studied law in preparation for a career as an attorney. He was also elected first lieutenant of a local militia company. William C. C. Claiborne recommended Gaines for a commission, and he joined the army in 1799 as an ensign. Gaines served with the 6th Infantry Regiment until the end of the Quasi War with France that had caused a temporary expansion of the army. He was discharged in 1800, but returned to service as a second lieutenant in 1801. He was promoted to first lieutenant in 1802, and captain in 1807.
Миссисипи аумағы
19 ғасырдың басында Гейнс Миссисипи территориясындағы маршруттар мен шекараларды, соның ішінде Натчес трассасының бөліктерін зерттеді. 1800 жылы ол 2-ші жаяу әскер полкінің он ротасына Нэшвиллден Натческе дейінгі федералды пошта жолын салуға басшылық етті. Оның тәжірибесі оны ұлттық теміржол жүйесін салу үшін әскери күштерді пайдалануды жақтаушы етуге әкелді. 1807 жылы Гейнс Форт-Стоддерттің коменданты болды. Осы уақытта ол және Николас Перкинс III бұрынғы вице-президент Аарон Беррді Алабама штатының Уэйкфилд қаласында тұтқындады, себебі Беррдің батыс штаттарды елдің қалған бөлігінен бөліп шығуға қатысты құлпынауға қатысқандығы айтылды. Берр Гейнстің басқаруындағы әскери күзетпен ұсталды және кейіннен оны Вирджиния штатының Ричмонд қаласына жеткізген федералды билік органдарына тапсырды. Берр сол жылдың соңында сотта болды, ал Гейнс сотта куәлік беріп, Беррдің анықталуына және тұтқындалуына әкелген жағдайларды сипаттады. Берр 1807 жылдың 1 қыркүйегінде ақталды. 1807-1808 жылдары Гейнс Теннесси өзенінің маңындағы Элк өзенінің сағасы мен Миссисипи штатының Котон Джин Порт қаласы арасындағы Гейнс Трейс жолының бағытын зерттеді. Кейін ол Миссисипи территориясында заңгерлікпен айналысу үшін әскерден демалысқа шықты. Заңгерлікпен айналысып жүрген кезінде Гейнс Паскагула округінің судьясы лауазымын да қабылдады.
In the early 19th century, Gaines surveyed routes and boundaries in the Mississippi Territory including parts of the Natchez Trace. In 1800, he commanded ten companies of the 2nd Infantry Regiment in the construction of the federal post road from Nashville to Natchez. His experience led him to become a strong advocate of using the military to construct a national railroad system. In 1807, Gaines was the commandant of Fort Stoddert. During this time, he and Nicholas Perkins III arrested former Vice President Aaron Burr in Wakefield, Alabama after Burr was alleged to be involved in a conspiracy to separate the western states from the rest of the country. Burr was detained by a military guard under Gaines's command and later turned over to federal authorities, who transported him to Richmond, Virginia. Burr was tried later that year, and Gaines testified at his trial, describing the circumstances that led to Burr's identification and arrest. Burr was acquitted on September 1, 1807. From 1807 to 1808, Gaines surveyed the route of the Gaines Trace road between the Tennessee River near the mouth of the Elk River and the town of Cotton Gin Port, Mississippi. Afterwards, he took a leave of absence from the army to practice law in Mississippi Territory. While practicing law, Gaines also accepted a commission to serve as judge of Pascagoula Parish.
1812 жылғы соғыс
1812 жылғы соғыс Гейнсті қайта әскери қызметке шақырды, ол 8-ші жаяу әскер полкінің майоры болып тағайындалды. 1812 жылдың шілдесінде ол 24-ші жаяу әскер полкінің подполковнигі болды. 1813 жылы полковник болып жоғарылатылып, Крайслер фермасы шайқасында 25-ші жаяу әскер полкіне ерекше көзге түсіп басшылық етті. Кейін 1813 жылы Гейнс генерал Уильям Генри Харрисон басқаратын Солтүстік-Батыс армиясының адъютанты болды және Теміз шайқасында Харрисонмен бірге болды. 1814 жылдың 9 наурызында бригадалық генерал болып тағайындалды және АҚШ британдықтардан Ери фортын басып алғаннан кейін фортқа қолбасшылық етті. Генерал Джейкоб Браун Ланди жолында жарақат алды, ал Ниагара армиясы фортқа оралғанда, осы күштердің басқаруы Гейнске жүктелді. Форт-Эри қоршауы кезінде Гейнс басшылық етіп, 15 тамыздағы британдық шабуылды тойтарып, жеңіске жеткізді. Осы жеңісі үшін – Форт-Эридің бірінші шайқасы үшін – Гейнс Конгрестің алғысын, Конгрестің алтын медалін және генерал-майор шеніне көтерілу құрметіне ие болды. Гейнс артиллериядан ауыр жарақат алды, Браун басқаруды қайта алды. Гейнстің жарақаты соғыстың қалған бөлігіндегі белсенді әскери қызметін тоқтатты, ол Филадельфиядағы бас штабы бар Төртінші әскери округтің басшысы болып тағайындалды.
The War of 1812 brought Gaines back to military duty and he was appointed a major in the 8th Infantry Regiment. In July 1812, he became lieutenant colonel of the 24th Infantry Regiment. In 1813, he was promoted to colonel and commanded the 25th Infantry Regiment with distinction at the Battle of Crysler's Farm. Later in 1813, Gaines became adjutant of the Army of the Northwest, commanded by General William Henry Harrison, and was with Harrison at the Battle of the Thames. He was promoted to brigadier general on March 9, 1814 and commanded the post at Fort Erie after the U. S. captured it from the British. General Jacob Brown was wounded at the Battle of Lundy's Lane and when the Army of the Niagara returned to the fort, command of this force was passed to Gaines. During the Siege of Fort Erie, Gaines was in command when a British assault was repulsed on August 15, 1814. For this victory – the First Battle of Fort Erie – Gaines was awarded the Thanks of Congress, a Congressional Gold Medal, and a brevet promotion to major general. Gaines was seriously wounded by artillery fire and Brown returned to command. Gaines' wound ended his active field duty for the rest of the war, and he was given command of the Fourth Military District with headquarters in Philadelphia.
Үнді істері
1812 жылғы соғыстан кейін, армияны қысқарту Джейкоб Браун мен Эндрю Джексонның армияның екі генерал-майоры болып тағайындалуына әкелді, ал Винфилд Скотт, Александр Макомб, Элезер Уилок Рипли және Гейнс армияның төрт бригадир-генералы болды. Джексон армияның Оңтүстік бөлімінің қолбасшысы, Браун – Солтүстік бөлімінің қолбасшысы болды, ал бригадир-генералдар бөлімдер ішіндегі басқарушылыққа тағайындалды. 1817 жылы Гейнс Крик үндістеріне АҚШ комиссары болып тағайындалды. Осы кезеңде ол Алабама аумағындағы Форт Кроуфорд құрылысын қадағалады. Ол сондай-ақ Скоттпен ашық қарым-қатынаста болды, себебі екеуі де денсаулығы нашарлаған Браунның орнын алмаққа үміттенеді, кімнің үлкен дәрежеде екендігін анықтауға тырысты. 1821 жылы Конгресс армияны қайта ұйымдастырды, Браунды жалғыз генерал-майор, ал Скотт пен Гейнсті жалғыз бригадир-генерал етіп қалдырды; Макомб полковник шеніне төмендеді және инженерлер басшысы болып тағайындалды, ал Рипли мен Джексон армиядан кетті. 1828 жылы Браун қайтыс болғаннан кейін Гейнс пен Скотт ағалық мәселесін талқылай берді. Президент Джон Куинси Адамс бұған наразы болып, Макомбты Браунның орнына тағайындады. 1830 жылы Гейнс президент Эндрю Джексонның үндістерді қоныстандыру саясатына қарсы болды, бірақ Джексон оның одан әрі жүзеге асырылуын бұйырды. 1831 жылы Саук тайпасының Миссисипи өзенін Айовадан Иллинойсқа кесіп өтіп, бұрынғы жерлерінде қоныстанбақ болғандықтан, олармен қарым-қатынас шиеленісті күшейді. Жауап ретінде Гейнс Саук басшысы Блэк Хоук күштеріне қарсы әскерді жетектеді. Блэк Хоукты жеңгеннен кейін Гейнс келіссөздер жүргізіп, Блэк Хоуктың Айоваға оралуға келісетін капитуляция шартына қол қойылды. Гейнс 1832 жылғы Қара Хоук соғысы кезінде Батыс әскери бөліміне басшылық етті, бірақ аурудың салдарынан белсенді басшылыққа қатыса алмады. Ол 1835-1842 жылдардағы Екінші Семинол соғысының бастапқы кезеңдерінде де бөлім басшысы болды. Гейнс жеке экспедицияға қатысты және 1835 жылғы Уитлакучи шайқасында аузынан жарақат алды. 1836 жылдың 20 ақпанында Гейнс пен оның әскерлері Флоридадағы Дейд қырғынының орнына барған алғашқы американдық әскерлер болды, олар денелерді анықтап, жерледі.
After the War of 1812, post conflict downsizing of the Army led to appointment of Jacob Brown and Andrew Jackson as the Army's two major generals, with Winfield Scott, Alexander Macomb, Eleazer Wheelock Ripley and Gaines as the Army's four brigadier generals. Jackson became commander of the army's Southern Division, Brown became commander of the army's Northern Division, and the brigadier generals were assigned leadership of departments within the divisions. In 1817, Gaines was named U. S. Commissioner to the Creek Indians. During this time, he oversaw the construction of Fort Crawford in the Alabama Territory. He also continued a bitter feud with Scott that centered over which had seniority, as both hoped to eventually succeed the ailing Brown. In 1821, Congress reorganized the army, leaving Brown as the sole major general and Scott and Gaines as the lone brigadier generals; Macomb accepted demotion to colonel and appointment as the chief of engineers, while Ripley and Jackson both left the army. When Brown died in 1828, Gaines and Scott continued to quarrel over seniority. An annoyed President John Quincy Adams responded by appointing Macomb as Brown's successor. In 1830, Gaines opposed President Andrew Jackson's policy of Indian removal, but Jackson directed that it continue to be implemented. In 1831, tensions with the Sauk people increased because of their efforts to cross the Mississippi River from Iowa to Illinois and establish homes in their former lands on the Illinois side. In response, Gaines led troops to counter the forces of Sauk leader Black Hawk. After defeating Black Hawk, Gaines conducted negotiations that resulted in a capitulation agreement by which Black Hawk agreed to return to Iowa. Gaines commanded the Western Military Department during the 1832 Black Hawk War, but illness prevented him from taking active command. He was still in command of the department during the initial stages of the 1835 to 1842 Second Seminole War. Gaines personally led an expedition and was wounded in the mouth at the 1835 Battle of Ouithlacoochie. On February 20, 1836, Gaines and his men were the first U. S. soldiers to visit the scene of the Dade Massacre in Florida, where they identified and interred the bodies.
Оңтүстік-батыс шекара
1836 жылы Гейнс Оңтүстік-Батыс әскери округінің басшысы болып тағайындалды. Оған Мексика армиясының АҚШ территориясына қауіп төндіруіне жол бермеу үшін Луизиана және Техас шекарасын нығайту туралы нұсқау берілді. Соғыс министрі Джон Белл бұрынғы Скотт пен Гейнстің шенділік дауын еске түсірді; ол даудың қайта жандануын болдырмау үшін Скотты дереу лауазымға ұсынды. Скотты басып озуға құштар Гейнс соғысқа қатысты Армияның жабдықтауын және басқаруын өз құзырына алуға тырысты, бірақ Зәкәри Тейлордың әскеріне Луизианалық еріктілерді шақырғанда өкілеттігін асырғаны үшін АҚШ үкіметінен сөгіс алды. Ол 1849 жылдың 6 маусымында Луизиана штатының Нью-Орлеан қаласында қайтыс болғанда Батыс дивизиясының басшысы болды.
In 1836, Gaines was placed in command of the Southwest Military District. He was given instructions to fortify the border of the Louisiana Territory and Texas to prevent the Mexican army from threatening U. S. territory. John Bell, the Secretary of War recalled the previous Scott Gaines dispute over seniority; he quickly recommended Scott for the position in order to prevent the dispute from restarting. Eager to overshadow Scott, Gaines unsuccessfully attempted to claim jurisdiction over supplies and administration of Army activities related to the war, and was reprimanded by the U. S. government for overstepping his authority when he called up Louisiana volunteers to join the force commanded by Zachary Taylor. He was in command of the Western Division when he died in New Orleans, Louisiana on June 6, 1849.
Мұра
АҚШ-та оның құрметіне бірнеше жер аталды, оның ішінде Флорида, Техас, Джорджия және Нью-Йорк штаттарындағы Гейнсвилл қалалары; Мичиган штатындағы Гейнс Тауншип; және Теннесси штатындағы Гейнсборо қаласы. Ол сонымен қатар Флорида штатының Таллахасси және Айова штатының Дэвенпорт қалаларындағы Гейнс көшелерінің атына ие болды. Бұған қоса, Алабама штатының Дофин аралындағы тарихи Форт Гейнс оның есімімен аталады.
A number of places in the United States were named in his honor, including Gainesvilles in Florida, Texas, Georgia, and New York; Gaines Township in Michigan; and Gainesboro in Tennessee. He was also the namesake of Gaines Streets in Tallahassee, Florida, and Davenport, Iowa. In addition, Fort Gaines, a historic fort on Dauphin Island, Alabama, was named for him.
Жеке өмір
Фримасонның мүшесі, Гейнс Солтүстік Каролина штатының Фейетвилл қаласындағы «Феникс» ложасының 8-ші нөмірінде тәрбиеленген. Гейнс үш рет үйленген және екі рет жесір қалған. Оның алғашқы некесі 1806 жылы Гарри Тульминнің қызы Фрэнсис Тульминге (1788–1811) болды, ол бала туғанда қайтыс болды. Оның соңғы некесі 1839 жылы Луизиана саясаткері Дэниел Кларктың қызы Майра Кларк Уитнимен (1806–1885) болды. Ұлы Эдмунд Пендлтон Гейнс кіші 1820 жылы дүниеге келіп, 1904 жылы қайтыс болды. Қызы Елизавета Вирджиния Гейнс 1840 жылы дүниеге келіп, 1941 жылы қайтыс болды.
A member of the Freemasons, Gaines was raised in Fayetteville, North Carolina's Phoenix Lodge No. 8. Gaines was married three times and widowed twice. His first marriage was in 1806 to Frances Toulmin (1788–1811), the daughter of Harry Toulmin, who died giving birth. His last marriage was in 1839 to Myra Clark Whitney (1806–1885), daughter of Louisiana politician Daniel Clark. Son Edmund Pendleton Gaines Jr. was born in 1820 and died in 1904. Daughter Elizabeth Virginia Gaines was born in 1840 died in 1941.