Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шэньдао (圣道 "Киелі жол" немесе "Құдайлар жолы"), көбінесе Тонгшанше корпоративтік атымен танымал, – Конфуцийлік құтқарылу сектасы және Сиантиандао ("Ескі аспан жолы") дәстүрінің бір бөлігі. Ескі аспан жолы секталарының арасында Тонгшанше ең көп тараған және ықпалды секталардың бірі болып табылады. Яншенгдо (言圣道 "Киелі сөз жолы") – Шэньдаоның бір тармағы.
Shengdao (圣道 "Holy Way" or "Way of the Hallows"), best known by its corporate name Tongshanshe is a Confucian salvation sect part of the Xiantiandao ("Way of Former Heaven") lineage. Amongst the Way of Former Heaven sects, the Tongshanshe has been one of the most widespread and influential. Yanshengdao (言圣道 "Way of the Holy Word") is a branch of Shengdao.
Тарих
Ол 20-ғасырдың басында Сычуаньда Пэн Тайрон (1873–1950) «Рузун» атты стилімен құрылған. Бұл секта жергілікті әулет өкілдерін қызықтырды және 1910 жылы Цин сарайына енгізілді. 1917 жылы Дуан Кируи (1865–1936) мен генерал Цао Кунның (1862–1938) демеушілігімен Пекинде Тонгшанше қоғамы құрылды, кейіннен ол 1923–1924 жылдары Қытай Республикасының президенті болды. Ішкі істер министрлігі Қытайдың барлық провинцияларында, муниципалитеттері мен аудандарында Тонгшанше бөлімшелерін құруға қолдау көрсетті. 1920 жылдардың басына қарай Шэньдаоның жалпы саны 1 миллионнан астам мүшеден тұрды. 1920 жылы Ханкоуда екінші әкімшілік орталық, «Бірлік шіркеуі» (合一会 Héyī Huì) құрылды, ол Пекин штаб-пәтерін кейбір міндеттерінен босатуға тиіс болды. Тонгшаншенің реакциялық саяси айналымдармен тығыз байланысы оны кейінгі республикалық үкімет тарапынан күдікпен қарауға себеп болды және 1927 жылы ол тыйым салынды. Бұл толыққанды орындалмаған тыйым сектаның бірден тарауына әкелмеді, бірақ оның бұрынғы қарқынды өсу кезеңін тоқтатты. Ол 1949 жылы коммунистер билікке келгеннен кейін ғана толыққанды түрде басылды. Бүгінде Шэньдаоның «ағарту залдары» (佛堂 fótáng) Тайвань, Гонконг және Оңтүстік-Шығыс Азияда әлі де жұмыс істеп тұр. Шэньдао Қытай Халық Республикасында әлі де тыйым салынған, бірақ бұл ретте ол жасырын шіркеу ретінде белсенді қызмет етеді.
It was founded at the start of the 20th century by Peng Tairong (1873–1950), styled Ruzun, in Sichuan. The sect attracted the local gentry and in 1910 it was introduced to the Qing court. In 1917 the Tongshanshe was established in Beijing with the sponsorship of Duan Qirui (1865 1936) and general Cao Kun (1862–1938), later to become president of the Republic of China in 1923–24. The Ministry of the Interior supported the establishment of a Tongshanshe branch in every province, municipality and county of China. By the early 1920s, Shengdao had a national membership of over 1 million. In 1920 a second administrative centre, the "Unity Church" (合一会 Héyī Huì) was established in Hankou, which was to relieve the Beijing headquarters of some of its responsibilities. Tongshanshe's close alliance with reactionary political circles caused it to be viewed with some disfavour by the later republican government, and in 1927 it was proscribed. This only fitfully enforced prohibition did not lead to the sect's immediate demise, but it did put a stop to its previous phase of rapid expansion. It was effectively suppressed only after the communist rise to power in 1949. Today, Shengdao "halls of enlightenment" (佛堂 fótáng) remain operational in Taiwan, Hong Kong and Southeast Asia. Shengdao is still proscribed in the People's Republic of China, but nonetheless it is active as an underground church.
1949 жылдан кейінгі Тайвань және Оңтүстік-Шығыс Азиядағы оқиғалар
Материктегі штаб-пәтерінен айырылғаннан кейін, қазіргі уақытта барлық Шенгдао жергілікті шіркеулерін біріктіретін орталық басқарушы орган жоқ көрінеді. Дегенмен, жағдай толыққанды ашық емес, себебі сектаның қазіргі хал-ахуалына қатысты жан-жақты зерттеу жүргізілмеген. Шенгдаодағы бір шіркеудің, көбінесе ең ескісінің, басқаларына басымдығы бар және ол primus inter pares рөлінде әрекет етеді. Мысалы, алғашқы тайвандық ағарту залы 1947 жылы құрылды, ал 1949 жылы «Қытай конфуцийлік зерттеулер қауымдастығы» (中国孔学会 Zhōngguó Kǒngxué Huì) құрылды. Бұл ең алғашқы зал «облыстық шіркеу» (省会 shěnghuì) деп аталады, ал Тайваньның басқа аймақтарындағы кейінгі тармақтары «бөлімшелер» (分社 fēnshè) деп аталады. 1978 жылы сектаның тайвандық бөлімінде болған жарылыс жағдайды одан да күрделендірді, нәтижесінде «Ұлттық Құдайлық Өсіру қауымдастығы» (国民修神协会 Guómín Xiūshén Xiéhuì) деген қарсы ұйым құрылды. Сингапурда Сингапур мен Малайзиядағы Шенгдао жергілікті шіркеулерінің басшысы болып табылатын «Оңтүстік-Шығыс Азия Шенгизмінің Бас Шіркеуі» (南洋圣教总会 Nányáng Shèngjiào Zǒnghuì) орналасқан.
After the loss of its mainland headquarters, there currently appears to be no central governing body that would embrace all Shengdao local churches. However, the situation is far from clear, as no extended study has been made of the sect's present state of affairs. There do seem to exist regional hierarchies in which one Shengdao church, often the oldest, claims seniority over the others, and acts as a sort of primus inter pares. For instance, the first Taiwanese enlightenment hall was founded in 1947 and in 1949 it created the "Chinese Confucian Studies Association" (中国孔学会 Zhōngguó Kǒngxué Huì). This earliest hall is designated as the "provincial church" (省会 shěnghuì), while its later offshoots in other parts of Taiwan are called "branch bodies" (分社 fēnshè). The picture is complicated by a schism that occurred in the Taiwanese section of the sect in 1978, leading to the establishment of a competing organization, the "National Association of Godly Cultivation" (国民修神协会 Guómín Xiūshén Xiéhuì). In Singapore is based the "Southeast Asian General Church of Shengism" (南洋圣教总会 Nányáng Shèngjiào Zǒnghuì), which is the head of the Shengdao local churches in Singapore and Malaysia.
Практика
Дін салт-дәстүрлері, отыру арқылы медитация және ортодоксалды даосистік нейданға тікелей негізделген ішкі алхимия Шэньдао практикасының құрамдас бөлігі болды және 1920 жылдары халық арасында кеңінен таратылды. Пекиндегі Шэньдао баспа үйі, Тяньхуагуан, өзін-өзі жетілдіру және мораль туралы кітаптар жариялады. Тонгшанше қайырымдылық қызметімен айналысып, дәстүрлі білім (гуоксуэ) мектептерін және шетел тілдері курстарын ұйымдастырды.
Rituals, sitting meditation, and inner alchemy directly based on orthodox Taoist neidan are part of Shengdao practice and were widely disseminated among the general population in the 1920s. The Shengdao press house in Beijing, the Tianhuaguan, published self cultivation and morality books. The Tongshanshe engaged in charitable work and ran schools of traditional learning (guoxue) and foreign languages courses.