Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка Құрама Штаттарының әскер офицері (1803–1862)
United States Army officer (1803–1862)
Джозеф Кинг Фенно Мансфилд (22 желтоқсан 1803 – 18 қыркүйек 1862) – карьералық Америка Құрама Штаттарының әскери офицері және азаматтық инженер. Ол Америка Азамат соғысында Одақ генералы болып қызмет етті және Антиетам шайқасында қаза тапты.
Joseph King Fenno Mansfield (December 22, 1803 – September 18, 1862) was a career United States Army officer and civil engineer. He served as a Union general in the American Civil War and was mortally wounded at the Battle of Antietam.
Ерте өмір
Мансфилд Генри мен Мэри Фенно Мансфилдтің ұлы ретінде Коннектикут штатының Нью-Хейвен қаласында дүниеге келді, және ол Джозеф Г. Тоттеннің туысы болды. Ол он төрт жасында АҚШ Әскери академиясына қабылданды және 1822 жылы қырық түлектің арасында екінші орынды иеленді. Әскери қызметінен бұрын және оның кезінде Коннектикут штатының Миддлтаун қаласында тұрды. Ол АҚШ Армиясының инженерлік корпусына екінші лейтенант болып кірісті. Бейбіт уақыттағы армияда мансапқа өсу баяу болды, ол 1832 жылы бірінші лейтенант, ал 1838 жылы капитан болды. Мексика-Америка соғысы кезінде 1846 жылдың 9 мамырында Техас штатындағы Форт Браун шайқасы үшін майор шеніне лайық деп танылды. Монтеррей шайқасында аяғына жарақат алды және ондағы ерлігі үшін подполковник шеніне лайық деп танылды. 1847 жылы Буэна-Виста шайқасы үшін полковник шеніне тағайындалды. Соғыстан кейін ол полковник және 1853 жылдың 28 мамырында АҚШ Армиясының Бас инспекторы болып тағайындалды.
Mansfield was born to Henry and Mary Fenno Mansfield in New Haven, Connecticut, a cousin of Joseph G. Totten. He entered the United States Military Academy when he was fourteen and graduated second in a class of forty in 1822. He then became a resident of Middletown, Connecticut, before and during his military career. He was commissioned a second lieutenant in the U. S. Army Corps of Engineers. Advancement came slowly in the peacetime army and he was promoted to first lieutenant in 1832 and captain in 1838. During the Mexican–American War, he received a brevet promotion to major for the action at Fort Brown, Texas, on May 9, 1846. He was wounded in the leg at the Battle of Monterrey, and he received a brevet promotion to lieutenant colonel for his actions there. He was appointed a brevet colonel for the Battle of Buena Vista in 1847. After the war he was promoted to colonel and Inspector General of the U. S. Army on May 28, 1853.
Азаматтық соғыс
Азамат соғысының басында Мансфилд Вашингтон департаментіне (1861 жылғы 27 сәуір – 17 тамыз) басшылық етті және 1861 жылғы 6 мамырда бригадир-генерал шеніне көтерілді. Бас генерал Винфилд Скотт сол көктемде Вашингтонда құрылып жатқан еріктілер армиясына Мансфилдті командирлікке ұсынды, бірақ бұл қызмет орнына Ирвин Макдауэллге берілді. Мансфилдтің салыстырмалы түрде егде жасы мен ерікті әскерлерге деген күмәні, сондай-ақ әкімшіліктің Ричмондқа жылдам шабуыл жасап, соғысты бірнеше айда аяқтауға тырысуы, оны ең қолайлы кандидат етпеді. Оның Вашингтонда саяси қолдаушысы да болмады. Булл-Ран шайқасындағы Одақтың жеңілісінен кейін Джордж Макклеллан Шығыс майданындағы соғыс күштеріне басшылық етті, және Мансфилдтің армияға қолбасшы болу үміті қайтадан күйреп кетті. Макклеллан оған жаңа құрылған Потомак армиясына да басшылық етуді ұсынбады. Мансфилд қазан айында Солтүстік Каролина штатындағы Хаттерас шығанағында орналасты, бұл Бенджамин Батлердің тамыз айында өткізген шайқасынан кейін болды. 1862 жылдың наурыз айынан маусым айына дейін ол Вирджиния департаментіндегі бригада командирі болды. Осы кезеңдегі оның жалғыз жауынгерлік іс-әрекеті – 1862 жылғы 9 наурызда USS Monitor кемесімен болған теңіз шайқасында Хэмптон Роудста CSS Virginia темір кемесіне қарсы жағалау батареяларынан оқ ату болды. 1862 жылдың күзіне дейін Мансфилд Вирджиния департаментінің VII корпусына қарасты Саффолк дивизиясына басшылық етті. Генерал, ерікті ат үстінде қиындықпен, қанды атын Смоктаун жолымен солтүстікке қарай, 10-шы Мэн полкінен алысқа қарай жетеледі, 125-ші Пенсильвания полкінің дұрыс ротасына жеткенше. Генералдың ауруға шалдыққандай екенін байқаған капитан Гарднер (K ротасы) дереу генералға түсуге көмектесу үшін бірнеше сарбаз шақыртты; сержант Джон Кахо (K ротасы), жеке сарбаз Сэм Эдмунсон (K ротасы) және Э. С. Руди (H ротасы), екі қалып қойған сарбазбен бірге қан ағып жатқан офицерді атынан ақырып бастырып түсірді. Бес сарбаз мылтықтарынан орындық жасап, Мансфилдті көтеріп, өздерінің қатарының артындағы жалғыз ағашқа жеткізді, онда олар оны хирургтың келуін күтуге қалдырды. Ол Шарпсбургтегі Джордж Лайн фермасындағы далалық госпитальге жеткізілді, ол ертесіне таңертең қайтыс болды. Ол Мортимер зиратында жерленді, ал 1867 жылғы 30 мамырда Коннектикут штатының Миддлтаун қаласындағы Индиан Хилл зиратына қайта жерленді. Антиетам шайқасындағы батылдығы үшін ол 1862 жылғы 18 шілдеде генерал-майор шеніне көтерілді.
At the start of the Civil War, Mansfield commanded the Department of Washington (April 27 – August 17, 1861), and was promoted to brigadier general on May 6, 1861. General in chief Winfield Scott recommended Mansfield for command of the volunteer army being raised in Washington D. C. that spring, but the command went to Irvin McDowell instead. Mansfield was not considered the best choice due to his relatively advanced age and skepticism of volunteer troops and the administration's push for a quick drive on Richmond that would end the war in a few months, and he also lacked a political sponsor in Washington. After the Union rout at Bull Run, George McClellan was put in command of the war effort in the Eastern Theater and Mansfield's hopes of army command were again dashed. McClellan also did not offer him a command in the newly created Army of the Potomac. Mansfield was stationed at Hatteras Inlet, North Carolina, in October, following the battle fought there by Benjamin Butler in August. He was a brigade commander in the Department of Virginia from March to June 1862. His only combat activity during this period was the firing of coastal batteries from Hampton Roads against the ironclad CSS Virginia in its naval battle against the USS Monitor on March 9, 1862. Until the fall of 1862, Mansfield commanded the Suffolk Division of the VII Corps of the Department of Virginia in the vicinity of Suffolk. The general, tottering in his saddle, goaded the bleeding horse north along the Smoketown Road, away from the 10th Maine, until he came upon the right company of the 125th Pennsylvania. Captain Gardner (K Co.), who noticed that the general seemed ill, immediately called for some men to help the general dismount; Sergeant John Caho (K Co.) and Privates Sam Edmunson (K Co.) and E. S. Rudy (H Co.), with two stragglers, gently eased the bleeding officer from his horse. Forming a chair with their muskets, the five men picked up Mansfield and carried him to a lone tree in the rear of their line, where they left him to await the arrival of a surgeon. He was taken to a field hospital at the George Line farm in Sharpsburg, where he died the next morning. He was interred in Mortimer Cemetery and re interred in Indian Hill Cemetery, Middletown, Connecticut, on May 30, 1867. He received a posthumous promotion to major general, backdated from July 18, 1862, for his gallantry at Antietam.