Жонатан Кауэтт: Американдық режиссердің өмір жолы мен шығармашылығы
Jonathan Caouette
Жонатан Кауэтт – америкалық режиссер, «Tarnation», «All Tomorrow's Parties» сынды фильмдердің авторы. Фестивальдерде көрсетілген туындылары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық кинорежиссер
American film director
Джонатан Кауэт – американдық кинорежиссер, сценарист, монтажшы және актер.
Jonathan Caouette is an American film director, writer, editor and actor.
Кино мансабы
Кауэтт – 2003 жылы Санденс және Канн кинофестивальдерінде көрсетілген автобиографиялық деректі фильм «Тарнация» (2003) режиссері және монтажшысы, сондай-ақ культ музыка фестивалы туралы «Барлық ертеңгі мерекелер» фильмінің режиссері. Кауэтт «All Flowers in Time» атты тәжірибелік қысқаметражды фильмді де түсірген, сонымен қатар «Walk Away Renee» деректі фильмінің режиссері. Соңғы фильмді Агнес Б өндірді және ол 2011 жылғы Канн кинофестивалінде көрсетілді. 2009 жылы Кауэтт режиссер Мэтью Мишоридің «Дельфиний: Дерек Джарманның балалық шағы» фильміне шығармашылық кеңесші ретінде көмектесті. Актер ретінде Кауэтт 2006 жылғы «Толған қыздар» және 2012 жылы түсірілуге жоспарланған «Портленд» фильмдерінде маңызды рөлдерді ойнады. Ол сондай-ақ Джон Камерон Митчеллдің «Shortbus» фильмінде және Оливер Сехтинг пен Макс Тауберттің ОКР туралы «Сандарды жақсы көруге қалай үйрендім» неміс деректі фильмінде де түсті.
Caouette is the director and editor of Tarnation (2003), an autobiographical documentary, that premiered at the Sundance and Cannes film festivals in 2003 and the director of All Tomorrow's Parties about the cult music festival. Caouette has also directed the experimental short film All Flowers in Time and the feature documentary Walk Away Renee. The latter was produced by Agnes B and premiered at the 2011 Cannes Film Festival. In 2009, Caouette served as a creative advisor for director Matthew Mishory's film, Delphinium: A Childhood Portrait of Derek Jarman. As an actor, Caouette played a major role in the 2006 film Fat Girls and the film Portland, scheduled for pre production in 2012. He also appeared in Shortbus, directed by John Cameron Mitchell and in the German documentary Wie ich lernte die Zahlen zu lieben/ How I Learned to Love the Numbers about OCD by Oliver Sechting & Max Taubert.
Жеке өмір
Кауэтт 1987 жылдан 1990 жылға дейін Хьюстон қаласындағы Вестбери орта мектебінде оқыды. Кауэтттің 2008 жылы «Би-де-Вей» атты деректі фильмінде түскен Джош есімді ұлы бар. Кауэтт гей және күйеуі Дэвидпен бірге Нью-Йорк қаласында тұрады. 12 жасында Кауэтт қателікпен PCP қолданған, соның салдарынан дәрігер кейіннен оған жекелену синдромы деген диагноз қойды. Режиссер «Тарнация» фильмін өзінің бұл синдромын көрнекті ету әрекеті ретінде сипаттайды. Фильм туралы ол былай деді:
Caouette attended Westbury High School in Houston, Texas from 1987 to 1990. Caouette has a son, Josh, who was featured in the 2008 documentary Bi the Way. Caouette is gay and lives with his husband David in New York City. At the age of 12, Caouette accidentally smoked PCP, resulting in what a doctor later diagnosed as depersonalization disorder. The director has described Tarnation as an attempt to give his disorder filmic form. Of the film, he said:
Бұл менің ересек өмірімде бастан өткерген ерекше психологиялық тәжірибелерге негізделген толыққанды табиғи процесс болды – бұл ғажайып, гипнозға ұқсас сезімдер, бала кезімде қатты қызған кезде сезінгеніммен бірдей. Мен жартылай ұйықтап, жартылай оянып, арман мен шындық арасында тұратынмын. Ұйықтап бара жатқанда, менің санама сан алуан ақпарат келіп, ойымда суреттер пайда болатын. Бұл оқиға, өлең немесе бірнеше суреттер сияқты, бір сәтте ғана түсінікті болып, кейін жоғалып кететін. Бұл – ерекше ояу түс. Мен оны фильм түрінде, кинематографиялық тұрғыдан дәл бейнелегім келді. Джон Кэмерон Митчеллмен танысқаннан кейін, оның «Шортбус» фильміне кастингке қатыстым. Мен Нью-Йорктегі барлық ісімді тастап, Техас штатына анамды құтқаруға баруға мәжбүр болдым. Онда менің әжем, десек те болады, оған литийдің дозасын арттыруға мүмкіндік берді. Мен олардың құтқарушысы болу үшін сол жаққа бардым. Оны емдеп, жақсы жағдайға келтіргеннен кейін, оны Нью-Йоркке алып келдім және барлығын жазбаға түсірдім. Қайтып келгенде, MIX кинофестивалінде стажерлікте жүрген жігітпен таныстым. Оған мен түсіріп жатқан фильмнен 45 минуттай материал көрсеттім, ол кезде фильмнің үш жұмыс атауы болды: «Луцид», «Мен жоғалған күні» және «Тарнация». Ол: «Бұл не екені маңызды емес, оны аяқтау керек, өйткені үш аптадан кейін кинофестиваль өтеді», – деді. Сондықтан мен Микимотостан демалыс алып, есік сақшысы болып жұмыс істеген жерімнен кетіп, асыққан монтаж марафонына қатыстым және фильмді уақытында аяқтадым. Мен оны сол кездегі фестиваль директоры Стивен Уинтерге тапсырдым, ол Джон Кэмерон Митчеллмен де жақын дос еді, содан кейін бәрі бірден өркендеді.
It was a completely organic process based on these unusual, psychological experiences I've had in my adult life—these strange, trancelike experiences, similar to sensations I remember from childhood when I had a very high fever. Where I'm half asleep and half awake, just on the cusp of dreamland. And right as I'm about to conk out, this whole plethora of information comes from my own awareness and rushes into my mind's eye. It's like a story, or a poem, or a series of images It only makes sense for a moment and then it dissipates. It's like this weird waking dream. I wanted to lucidly mimic that in the form of a film and transpose it cinematically. Soon after I met John Cameron Mitchell and I had auditioned for his film Shortbus. I had to break away from everything in New York to go rescue my mother in Texas where my grandfather was, one could say, inadvertently allowing her to overdose on lithium. I had to go out there to be their saving grace. After I nursed her to health. I brought her back to New York with me, documenting everything. When I came back, I met this guy who was an intern at the MIX Film Festival. I showed him about 45 minutes of the film I had been making, which had three working titles at the time. "Lucid," "The Day I Disappeared" and "Tarnation," and he said, "Whatever this is, you should finish it because there's a deadline for this film festival coming up in three weeks." So I took my vacation from Mikimotos, where I was working as a door man, and I went on this crazy editing marathon and got the film in right in the nick of time. I got it into the hands of the then festival director, Stephen Winter, who is also really good friends with John Cameron Mitchell, and that's how everything exploded.