Кіріспе
Американдық кинорежиссер, продюсер, фотограф және музыкант – Гас Грин Ван Сант кіші. Ван Сант сол жылы фестивальдің «Үздік режиссер» сыйлығын да алды, осылайша фестивальде бір жылы екі марапатқа ие болған небары екі режиссердің бірі болды (екіншісі – Джоэл Коэн). Ван Санттың көптеген басқа фильмдері, мысалы, «Форрестерді іздеу» (2000) және «Параноидты парк» (2007) жағымды пікірлер алғанмен, оның кейбір туындылары, мысалы, артхаус туындысы «Соңғы күндер» (2005) және экологиялық драма «Уәде етілген жер» (2012) сыншылардың аралас бағасын алды. Ал Том Роббинстің «Тіпті сиыршылар да блюз алады» (1993) романының, Альфред Хичкоктің «Психо» фильмінің (1998) қайта түсірілімі және «Ағаштар теңізі» (2015) сыншылар мен көрермендер тарапынан жағымсыз қабылданды. Ван Сант өзінің ертеректегі бірнеше фильмдерінің сценарийлерін жазды және «Пинк» атты романның авторы. Оның фотосуреттерінен құралған «108 портрет» атты кітабы жарық көрді, сонымен қатар екі музыкалық альбом шығарды. Ол гомосексуал және Калифорния штатының Лос-Анджелес қаласындағы Лос-Фелиз ауданында тұрады.
Gus Green Van Sant Jr. Van Sant also received the festival's Best Director Award that same year, making him one of only two filmmakers—the other being Joel Coen—to win both accolades at the festival in the same year. Though most of Van Sant's other films received favorable reviews, such as Finding Forrester (2000) and Paranoid Park (2007), some of his efforts, such as the art house production Last Days (2005) and the environmental drama Promised Land (2012), have received more mixed reviews from critics, while his adaptation of Tom Robbins's Even Cowgirls Get the Blues (1993), his 1998 remake of Alfred Hitchcock's Psycho, and The Sea of Trees (2015), were critical and commercial failures. Van Sant wrote the screenplays for several of his earlier works, and is the author of a novel, Pink. A book of his photography, 108 Portraits, has been published, and he has released two musical albums. He is gay and lives in the Los Feliz section of Los Angeles, California.
Ерте өмір
Ван Сант Кентукки штатының Луисвилл қаласында Бетти (құрметті аты Сей) мен Гас Грин Ван Сант Снрдың ұлы ретінде дүниеге келді; Гастың әкесі киім өндіруші және саяхатшы сатушы болды, ол жылдамдатып орта тапқа өркендеуге қол жеткізіп, атқарушы маркетингтік лауазымдарды иеленді, соның ішінде White Stag Manufacturing Company компаниясының киім-кешек бөлімінің президенті болды. Әкесінің жұмысының нәтижесінде отбасы Ван Санттың балалық шағында үнемі көшіп-қонып жүрді. Оның әкесінің туысы жартылай голландтық; "Ван Сант" тегі голландтық "Ван Зандт" тегінен шыққан. Ең алғашқы Ван Зандт 17 ғасырдың басында, қазіргі Нью-Йорк қаласының орнындағы Жаңа Нидерланд аймағына келді. Ван Сант Коннектикут штатының Дариен қаласындағы Дариен орта мектебінің және Орегон штатының Портленд қаласындағы Кэтлин Гейбел мектебінің түлегі. Режиссердің жас кезіндегі тұрақты нәрсе – оның көркем өнерге (әсіресе, сурет салу және Super 8 фильміне) деген қызығушылығы болды; ол мектепте оқып жүрген кезінде 30 мен 50 долларға дейін тұратын жартылай автобиографиялық қысқаметражды фильмдер түсіре бастады. Ван Санттың көркемдік бейімділігі оны 1970 жылы Род-Айленд дизайн мектебіне жеткізді, онда түрлі авангард режиссерлерімен танысуы оны сурет салу мамандығынан кино мамандығына ауысуға ынталандырды.
1982-1989: Карьераның алғашқы жылдары
Еуропада уақыт өткізгеннен кейін Ван Сант 1976 жылы Лос-Анджелеске келді. Ол кинорежиссер Кен Шапироның өндіріс жөніндегі ассистенті болып жұмысқа орналасты, олар бірнеше идеяларды жасастырды, бірақ ешқайсысы іске аспады. 1981 жылы Ван Сант «Голливудтағы Элис» фильмін түсірді, ол Голливудқа келген және өз идеалдарынан бас тартқан жас актриса туралы фильм болды. Ол ешқашан көрсетілген жоқ. Осы кезеңде Ван Сант Голливуд бульварының ең қиын жағдайдағы аймақтарының тұрғындарына көңіл бөлді. Ол Л.А. халқының маргиналды тобының өмір сүруіне қызығушылық танытты, әсіресе оларды қоршаған тұрақты және жақсы өмір сүретін адамдармен салыстырғанда. Ван Сант өзінің жұмысын қоғамның шетінде тұратындарға жиі бағыттап, «Мала Ноче» фильмімен режиссерлік дебютін жасады. Бұл фильм Ван Сант Нью-Йоркке жарнама агенттігінде жұмыс істеу үшін барғаннан кейін екі жыл өткен соң түсірілді. Ол сол жерде жұмыс істеген кезінде 20 000 доллар жинап, гей-шарап дүкенінің сатушысы мен мексикалық иммигрант арасындағы аяқсыз махаббат туралы фильмін қаржыландыруға мүмкіндік алды. Портлендтік көше жазушысы Уолт Кертистің жартылай автобиографиялық повесіне негізделген бұл фильмде режиссердің ерекше белгілері көрінді: орындалмаған романтизм, абсурдқа құрғақ көзқарас және гомосексуализмді айыптауға лайық емес деп санау. Көптеген гей-режиссерлерден айырмашылығы, ұзақ жылдар бойы ашық гей болған Ван Сант, бір жынысты қатынастарды тікелей саяси мәлімдемелер үшін пайдаланудан бас тартты, бірақ мұндай қатынастар оның фильмдерінде жиі кездеседі. Қара-ақ түсті фильм Ван Сантқа фестивальдерде бірден атақ әкелді, ал «Los Angeles Times» оны жылдың үздік тәуелсіз фильмі деп атады. Фильмнің сәттілігі Голливудтың қызығушылығын оятып, Ван Сант қысқа мерзімге Universal студиясымен келісімге келді, бірақ ол ұсынған жобалар (соның ішінде «Drugstore Cowboy» және «My Own Private Idaho») студияны қызықтырмады. Ван Сант Портлендке оралды, онда ол үй салып, Universal студиясы бас тартқан идеяларын іске асыра бастады. Ол «Drugstore Cowboy» фильмін түсірді, ол өз әдеттерін қаржыландыру үшін дәріханаларды тонап жүрген төрт есірткіге тәуелді адам туралы айтады. Фильмтің сәттілігі зор болды және Мэтт Диллонның мансабын жаңартты.