Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Тарих
Географиялық ұқсастығы болғандықтан, алғашқы еуропалық отарлаушылар Веллингтонның даму мүмкіндіктерін Нью-Орлеан қаласының мүмкіндіктерімен салыстырды. 1839 жылы Лондон негізделген Екінші қалалар қауымдастығы, Аделаидада Джон Морфетт және Джон Хилл арқылы өкілдік етілді, Веллингтон герцогының алдын ала келісімімен, Веллингтон деп аталатын жоспарланған қалаға арналған арнайы сараптамаға қаржы жұмсауға рұқсат берді. Олар ешқашан бұл жерді картадан басқа көрмегенімен, қауымдастықтың директорлары Веллингтонның маңызды қалаға айналуына үлкен үміт артады. Сараптама нәтижесінде Мюррей өзенінің батыс жағындағы Веллингтон қаласында 700, ал Мюррей өзенінің шығыс жағындағы Веллингтон Шығысында 300 учаске, сондай-ақ ауылдық жерлер қарастырылды. Кеннан және Хендерсон мырзалар 1840 жылдың қараша айында сараптама жүргізді, ал алғашқы учаскелер 1841 жылдың шілдесінде сатылды.
Because of its geographical similarities, the first European colonists likened the development potential of the site of Wellington to that of New Orleans. In 1839 the London based Secondary Towns Association, represented in Adelaide by John Morphett and John Hill, authorised expenditure on the special survey a proposed town to be named Wellington, with prior consent of the Duke of Wellington himself. Despite never having seen the land except on a map, the directors of the Association had great hopes for Wellington becoming an important town. The survey eventually provided for 700 lots in Wellington (west side of the Murray) and 300 lots in Wellington East (east side of the Murray), as well as rural sections. Messrs Cannan and Henderson carried out the survey in November 1840 and the first lots were sold in July 1841.
Паром арқылы өту
Веллингтон 1879 жылы Мюррей көпірі салынғанға дейін Аделаида мен Мельбурн арасында адамдар, мал және тауарларды құрлықпен тасымалдау үшін Мюррей өзенін кесіп өтуге арналған алғашқы жер болды. Мұнда әлі де мемлекеттік, тегін паром қызмет етеді. 1852-1853 жылдары Викториядағы алтын асығу кезінде Оңтүстік Австралия полициясымен сүйемелденген алтынның көп бөлігі Мюррей өзені арқылы Веллингтоннан өтті. Мюррей өзенінің көп уақыт бойы ағысы шамалы болғанымен және Александрина көлінің тереңдігі көбінесе бірнеше метрді құрағанымен, Веллингтондағы өзеннің тереңдігі шамамен 25 метрге жетеді. Су бетінің теңіз деңгейінен биіктігі көбінесе бір метрден төмен болады.
Wellington was the original crossing of the River Murray for people, livestock, and goods travelling overland between Adelaide and Melbourne, until a bridge was built at Murray Bridge in 1879. There is still a free government ferry operating here. In 1852 53 much of the gold escorted by South Australian Police from the Victorian gold rushes crossed the Murray at Wellington. Even though the Murray has very little flow most of the time, and Lake Alexandrina is mostly only a few metres deep, the river at Wellington is about 25 metres deep. The surface is often less than one metre above sea level.
Қалалық округ
Уэллингтонға бір рет қоныстанғаннан кейін, 1840-1870 жылдар аралығында бірнеше онжылдық бойы көлік паромдарымен өтетін маңызды нүкте болды. Жергілікті мал шаруашылығы аймағына қызмет көрсеткенімен, көп ұзамай мектеп, полиция бөлімі және қонақүйлер ашылды, бірақ ол ешқашан қала мәртебесіне жетпеді. Оңтүстік Австралия үкіметі экологиялық ұйымдардың қарсылығына қарамастан, Уэллингтонда немесе оның жанында бөгет салу ниетін білдірді. Жоспарға сәйкес, құрғақшылық немесе су ағыны төмендеген кездерде Мюррей өзенінен төменгі көлдерге немесе Курунгке су жіберілмейді.
Once established, Wellington became a busy ferry crossing point for several decades during the 1840s to 1870s. Servicing the local pastoral district, it soon had a school, police station, and hotels, but it never prospered beyond township status. The government of South Australia has stated its intention to build a weir at or near Wellington, despite opposition from environmental groups. Under the plan, no water would flow from the Murray into the lower lakes or Coorong during drought or other periods of low flow.