Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкада өсірілген таза тұқымды жарыс жылқысы
American bred Thoroughbred racehorse
Келсо (4 сәуір 1957 – 16 қазан 1983) – тарихтың ең ұлы жарыс жылқыларының бірі саналатын чемпион американдық таза тұқымды жарыс жылқысы. Ол 20 ғасырдың 100 үздік жарыс жылқысы тізімінде төртінші орында. Ол кез келген жарыс жылқысынан көбірек чемпиондар мен Даңқ залына енген жылқыларды жеңген, сондай-ақ, көбінесе үлкен салмақтармен жарысқан. Ол жеңген чемпиондар: "Карри Бэк", "Ган Боу", "Балд Игл", "Томпион", "Невер Бенд", "Бо Пурпл", "Квадрангл", "Роман Брат", "Кримсон Сатан", "Джайпур", "Ридан" және "Пиа Стар".
Kelso (April 4, 1957 – October 16, 1983) was a champion American Thoroughbred racehorse who is considered one of the greatest racehorses in history. He ranks fourth on the Top 100 Racehorses of the 20th Century. He defeated more champions and Hall of Fame horses than any other racehorse, and he often carried great handicaps. Some of the champions he defeated are Carry Back, Gun Bow, Bald Eagle, Tompion, Never Bend, Beau Purple, Quadrangle, Roman Brother, Crimson Satan, Jaipur, Ridan and Pia Star.
Өмірбаян
Келсоның әулеті ерекше емес еді. Ол Кентукки штатының Париж қаласының жанындағы Клейборн фермасында дүниеге келді. Оның әкесі – танымал жарыс атты, бірақ сынақтан өтпеген "Your Host" атты тұқымдық ат. Келсоның анасы – әйгілі есімді емес Maid of Flight болды (дегенмен оның әкесі граф Флит, ал атасы – Man o' War еді). Келсо оның алғашқы фолы еді; ол сүйектенулы, кішкентай және басқаруға қиын болды. Ол АҚШ-тың үш тәжді жеңімпазы, The Blood Horse журналының рейтингінде 5-орынды иеленген граф Флиттің шөбересі еді. Жарыс жолына шықпастан бұрын, иесі Аллаир дю Понт оны тыныштандыру үшін қамалды. Көптеген адамдардың айтуынша, бұл жұмыс істемеді; Келсо ешқашан жақсы мінезді ат болған жоқ. Ол миссис дю Понттың досы Келсо Эверетттің құрметіне аталды, және мырза Эверетт сияқты, оны да "Келли" деп лақаптап атады. Артур Реймонд МакКинстри Келсоның рухани кеңесшісі ретінде танымал болды. Журналистермен сөйлескенде МакКинстри былай деді: "Президент Джонсон мен миссис Джонсонның 30 жылдық тойына орай Ақ үй тілшілері маған басқа қандай жетістіктерім бар екенін сұрады. Мен ойланып тұрып, оларға достарымның арасында Уилмингтонда мені Келсо атты ұлы жарыс аттың жеке капелланы деп атайтынын мойындадым. Бір тілші таңғалып, маған бұрылып: «Сіздер жарыс аттың атынан Құдайға тілектер жіберіп жатырсыздар ма?» деп сұрады. «Жоқ, мұның қажеті жоқ», - деп жауап бердім. «Деңізді саусақтарымды кесіп, аздап үміт артамын» десем болады".
Kelso's pedigree was undistinguished. Born at Claiborne Farm near Paris, Kentucky, he was sired by a well known racehorse who was an unproven stallion, Your Host. Kelso's dam was the unheralded Maid of Flight (although her sire was Count Fleet and her grandsire was Man o' War). Kelso was her first foal; he was scrawny, runty and hard to handle. He was a maternal grandson of U. S. Triple Crown champion Count Fleet, who is ranked #5 by The Blood Horse. Before he set foot on a track, owner Allaire du Pont had him gelded in the hopes of calming him down. According to many, it did not work; Kelso was never a well mannered horse. He was named for Mrs. du Pont's friend Kelso Everett and, like Mr. Everett, who went by the nickname of "Kelly", so did the horse. The Right Rev. Arthur Raymond McKinstry was known as Kelso's chaplain. Talking to reporters, McKinstry said, "On the occasion of President Johnson and Mrs. Johnson's 30th wedding anniversary, the White House reporters asked me if I had any other claim to fame. I thought a little while and then had to confess to them that, among my friends in Wilmington, I am casually spoken of as the private chaplain for the great racehorse, Kelso. Taken aback, one reporter turned and asked me, 'Do you mean to say that you direct heavenly words to God on behalf of a racehorse?' 'I don't have to,' I replied. 'Let's say I just sit there with my fingers crossed and hope a little.'"
Ертедегі жарыстар
Доктор Джон Лидің баптауымен және дю Понт ханымның "Богемия стабл" атты шаруашылығы үшін жарысқан Келсо, Джон Блок айдауымен 1959 жылдың 4 қыркүйегінде Атлантик-Сити жарыс жолында (сол кезде елдің ең беделді жолдарының бірі) екі жасар жарысқа тұңғыш рет қатысты. Бұл жарыс қарапайым жаңадан бастаушылар арасындағы жарыс болды (ол жеңіске жетті). Он күннен кейін өткен екінші жарысында ол екінші орынды иеленді. Ол екінші жарысынан кейін көп ұзамай өткен үшінші жарыста фаворит болды және қайтадан екінші орынға табан тіреді. Екі жасында ол тағы жарысқа қатыспады.
Trained by Dr. John Lee and racing for Ms. du Pont's nom de course Bohemia Stable, Kelso, ridden by John Block, made his two year old debut on September 4, 1959, at Atlantic City Race Course (at that time one of the country's premier tracks). The race was an ordinary maiden event (which he won). He was lightly regarded in his second start ten days later, when he finished second. The gelding was the favorite in his third race, which was shortly after his second and in which he again placed second. He did not race again as a two year old.
Чемпионат маусымы
Келсоның үш жасарлық маусымы 1960 жылғы Үштік тәж жарыстарынан кейін басталды. Доктор Джон Ли өзінің ветеринариялық практикасына оралды, ал Келсоның жаңа жаттықтырушысы Карл Ханфорд болды (Ұлттық жарыс мұражайына және атақ залына 2006 жылы енгізілді), ол оны мансабының қалған бөлігінде баптады. Білл Хартак қысқа мерзімге оның жокейі болды, одан кейін Эдди Аркаро 1960 жылдың ортасынан 1961 жылдың қарашасына дейін Келсоны басқарды, ол жокейлік карьерасын аяқтады. 1962 жылы Исмаэль Валенсуэла үш жылдан астам уақыт бойы Келсоның негізгі жокейі болды. Келсоның үш жасындағы алғашқы старты (және Ханфорд үшін алғашқы жеңісі) Монмут Паркте өтті. Ханфорд: "Ол өте жіқарған жылқы еді. Егер алдында жылқыны көрсе, оны қуып жетемін деді. Оны кері қайтаруға немесе алға жіберуге болады. Ол өте сау, жеңіл және керемет тепе-теңдігі бар жылқы еді. Келсо бір тиынның үстінде айналып тұра алатын, айналып, аяқтары бір-біріне тимейтін." Монмут жарысынан кейін ол келесі тоғыз жарыстың сегізінде жеңіске жетті: Акваэдукт жарыстарында бір шақырымдық жарыста үш жастағылар арасында рекордтық уақыт, Чойс Stakes, Джером Handicap, Discovery Handicap, Лоуренс Реализация Stakes, Хоторн Алтын Кубогы Handicap және 2 шақырымдық Жокей Клубының Алтын Кубогы (соңғы екеуі ересектерге қарсы). Лоуренс Реализациясында ол 2 мин 40 4/5 секундтық уақытпен Мэн О'Уардың көрсеткішін қайталады. 1960 жылы Келсо үш жасар чемпион атанды және Аққалпақ бүркітінен озып, «Американың жылқысы» сыйлығын жеңіп алды. 1962 жылы ол Daily Racing Form сауалнамасында 32 дауыстан 28-ін алып, үшінші «Жылқы» атағын жеңіп алды. Бір жылдан кейін ол одан да басым болды, төртінші DRF титулына бірауыздан ие болды, сондай-ақ Толыққанды жарыс қауымдастығының және Turf and Sport Digest журналының «Жылқысы» сыйлықтарын алды. Келсо 1964 жылы үш ұйымның да «Жылқысы» атағын тағы да жеңіп алды.
Kelso's three year old season began after the Triple Crown races of 1960 were run. Dr. John Lee had returned to his veterinary practice, and Kelso's new trainer was Carl Hanford (inducted into the National Museum of Racing and Hall of Fame in 2006), who handled him for the remainder of his career. Bill Hartack was his jockey for a short time, followed by Eddie Arcaro, who rode Kelso from mid 1960 to November 1961, when he retired as a jockey. In 1962, Ismael Valenzuela became Kelso's principal rider for more than three years. Kelso's first start as a three year old (and first win for Hanford) was at Monmouth Park. Hanford said, "He was an extremely determined horse. If he saw a horse in front, he wanted to get to him. You could take him back or send him to the front. He was an extremely sound horse who was light on his feet with incredible balance. Kelso could wheel on a dime, spinning round in a circle and never letting his feet touch each other." After the Monmouth race, he won eight of his next nine starts: a mile race at Aqueduct Racetrack in a record for a three year old at that distance, the Choice Stakes, the Jerome Handicap, the Discovery Handicap, the Lawrence Realization Stakes, the Hawthorne Gold Cup Handicap and the 2 mile Jockey Club Gold Cup (the latter two against older horses). In the Lawrence Realization, he equaled Man O 'War's time of 2 min 40 4/5 s for In 1960, Kelso was voted Three Year Old Champion Male and received the American Horse of the Year award ahead of Bald Eagle. In 1962, he won a third Horse of the Year title, taking 28 of the 32 votes in the Daily Racing Form poll. A year later, he was even more dominant, being a unanimous choice for his fourth DRF title, as well as taking the Horse of the Year awards of the Thoroughbred Racing Association and Turf and Sport Digest magazine. Kelso again swept the Horse of the Year awards by all three organisations in 1964.
Ұзақ еңбек жолы
Көптеген үздік жарыс аттарынан өзгеше, Келсо мансабын дамытуға біраз уақыт кетті. Ол 1959 жылдан 1966 жылға дейін сегіз маусым бойы жарысқа қатысты. Оның мансабы гүлденгенде, оның танымалдылығы да артты және оны көру үшін көптеген адамдар жиналды. Келсо он төрт жолда жарысып, алты штаттан жеңіс туды, тоғыз жол рекордын (плюс екі американдық рекордты) жаңартты, зейнеткерлікке шыққанда барлық уақыттағы ең көп жүлде алған ат болды. Бұл Келсоның соңғы ресми іс-шарасы болды – ол келесі күні, 1983 жылғы 16 қазанда қайтыс болды. Ол Мэриленд штатының Чесапик қаласындағы Аллаир дю Понттың Вудсток фермасындағы жылқы зиратына жерленген.
Unlike many top racehorses, Kelso took a while to warm up his career. He competed for eight seasons, from 1959 to 1966. As his career reached its zenith, so did his popularity, and huge crowds flocked to see him. Kelso competed on fourteen tracks, won in six states, set nine track records (plus two American records), was the all time leading money winner at his retirement It was Kelso's final public appearance – he died the next day on October 16, 1983. He is buried in the equine cemetery at Allaire du Pont's Woodstock Farm in Chesapeake City, Maryland.
Түсініктемелер
Бірнеше себеппен қамаланған аталық жылқы. Келсоның жағдайында, ол өте жартас мінезді болғандықтан қамаланған. (Бұл теорияға қарсы пікір ретінде, өзінің "Аттардың үні" атты кітабында, Келсо мен оның адамдарымен жақсы таныс белгілі жарыс тілшісі Дэвид Александр, оның жаттықтырушысы және ветеринары доктор Ли оның қамының бұзылуын түзету үшін оны қамалауды ұсынды. Сондай-ақ, оның салмақ алуына көмектеседі деп үміттенген. Александр мырза Келсоның өте ұялшақ, тіпті ішке қарай бұрылған жылқы екенін және оған қауіпсіздік сезімі жетпейтін кезде, миссис Дюпон оған шоколадты мусс беретінін айтты, ол оны қатты жақсы көретін. Шоколадты мусс болмаған кезде, ол қалтасында арнайы оралған қант кесектерін сақтап қоятын.) Сол жылы Venetian Way Кентукки Дербисінде жеңіске жетті, Bally Ache Preakness-те жеңіп алды, ал Celtic Ash Belmont Stakes-те жеңіске ие болды.
A male horse who has been castrated for any number of reasons. In Kelso's case, it was cantankerousness. (As a counterpoint to this theory, in his book, A Sound of Horses, David Alexander, the noted racing columnist, who knew Kelso, and his human entourage, stated that Dr. Lee, his trainer and veterinarian, recommended that he be gelded to correct a problem with his stride. It was also hoped it would help him put on weight. Mr. Alexander said that Kelso was a rather shy, even introverted horse, and that when he seemed to be feeling particularly insecure, Mrs. DuPont would give him a chocolate sundae, of which he was inordinately fond. She kept specially wrapped sugar cubes in her pocket for those times when chocolate sundaes were not available.) That year, Venetian Way won the Kentucky Derby, Bally Ache won the Preakness, and Celtic Ash won the Belmont Stakes.