Үнді сұр мүйізқұсы (Ocyceros birostris) – Үндістан субконтинентінде кең таралған құс. Тұрғын ағаштарда мекендейді, қалаларда да кездеседі. Қазақша сипаттама.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Құс түрлері
Species of bird
Үнді сұр мүйізді қорасы (Ocyceros birostris) – Үндістан субконтинентінде кең таралған қорас. Көбінесе ағаштарда тіршілік етеді және әдетте жұптап кездеседі. Денесінің барлық жағы сұр қауырсынмен жабылған, ал құрсағы ақшыл сұр немесе күлгіш ақ түсті. Мүйізі қара немесе қою сұр түсті, ал мүйіздің иіліс нүктесіне дейін созылатын қапшығы бар. Бұл көптеген қалаларда кездесетін, мүйізді қорастардың сирек түрлерінің бірі, олар даңғылдардағы ірі ағаштарды пайдалана алады.
The Indian gray hornbill (Ocyceros birostris) is a common hornbill found on the Indian subcontinent. It is mostly arboreal and is commonly sighted in pairs. It has grey feathers all over the body with a light grey or dull white belly. The horn is black or dark grey with a casque extending to the point of curvature of the horn. It is one of the few hornbill species found in urban areas in many cities where they are able to make use of large trees in avenues.
Сипаттама
Үнді сұр мүйізқұйрығы – орташа мөлшердегі мүйізқұйрық, ұзындығы шамамен 60-80 см. Аталықтарының қара түсті жыртықтағы қаптамасы аналықтарына қарағанда ірілеу, ал тұмсығының үстіңгі бөлігі (culmen) және төменгі жауырыны сары түсті. Аталықтарында көздің айналасындағы жалаңаш тері қара, ал аналықтарында кейде ақшыл-қызыл түсті болады. Аналықтарының тұмсығы көбінесе сары түсті, ал базалық жартысы мен қаптамасы қара болады. Жас мүйізқұйрықтарда қаптама болмайды, көздің айналасындағы терісі күңгірт қызғылт сары түсті.
The Indian grey hornbill is a medium sized hornbill, measuring around in length. The male has a larger casque on a dark bill, and the culmen and lower mandible are yellowish. The bare skin around the eye is dark in the male, but sometimes pale reddish in females. The female has a more yellowish bill with black on the basal half and on the casque. The juveniles lack the casque, and the bare skin around the eye is dull orange.
Тарату
Бұл түр негізінен жазықтарда, шамамен 610 метрге дейінгі биіктікте кездеседі. Ол Гималай тауларының етегінен оңтүстікке қарай, батысында Инд жүйесімен және шығысында Ганг дельтасымен шектеліп орналасқан. Құрғақ батыс аймақта қысқа мерзімдік қозғалыстар жасауы мүмкін. Тіпті ескі дарақта ағаштары бар қалаларда да кездеседі.
The species is found mainly on the plains up to about 2000 feet (610 m). It is found from the foothills of the Himalayas southwards, bounded to the west by the Indus system and to the east by the Ganges Delta. It may make local movements in the drier western region. It is found even in cities that have old avenue trees.
Мінез-құлық және экология
Бұл – қара құстың шыңғырлаған дауысына ұқсас дауыс. Ұшуы ауыр, қанат қағу мен сырғанаудан тұрады. Олар жұп немесе шағын топтап кездеседі. Ұя ішінде аналық қауырсындарын жаңартады және жұмыртқаларын жатыр. Аталық ұядағыларға қабықшаның кішкене бөліктерін үздіксіз жеткізіп тұрады, бұл экскременттердің сіңірілуі және жұтылуы арқылы ұядан шығарылуын қамтамасыз етеді, сондай-ақ ұя қуысының ішіндегі микроклиматты сақтауға көмектеседі. Аналықтың қауырсынының қайта өсуі балапандардың жетілуімен бірге жүреді, осы кезде ұя бұзылады. Мумбаи маңындағы ұяда жүргізілген зерттеуде мүйізді бұқалардың жеген негізгі жеміс ағаштары: Streblus asper, Cansjera rheedii, Carissa carandas, Grewia tiliaefolia, Lannea coromandelica, Ficus spp., Sterculia urens және Securinega leucopyrus екені анықталды. Олар сондай-ақ моллюскалармен, шаяндармен, жәндіктермен, кішкентай құстармен (олардың қызыл шашақты попугайлардың балапандарын алып тастағаны және мүмкін жегені байқалған) және бауырымен жорғалаушылармен қоректенеді. Олар көптеген омыртқалы жануарларға улы деп белгілі Thevetia peruviana жемістерін жейді. Олар негізінен ағаштарда тіршілік етеді, бірақ сирек жерге түсіп, құлаған жемістерді жинап алу, шаңмен күю немесе ұялау кезінде ұя қуысын жабу үшін саз бөлшектерін жинау үшін түседі. Олар әртүрлі әлеуметтік іс-шараларға қатысады, соның ішінде мүңкіден күресуге және әуеде бәсекелесуге қатысады.
The call is a squealing call somewhat like that of a black kite. The flight is heavy and involves flapping interspersed with glides. They are found in pairs or small groups. While inside the nest, the female moults her flight feathers and incubates the eggs. The male provides the nest inmates with a steady supply of bark pieces to ensure that the excreta is removed from the nest by absorption and adsorption and to help maintain the micro climate within the next cavity. The regrowth of the female's feathers coincides with the maturity of the chicks, at which point the nest is broken open. A study at a nest near Mumbai noted that the key fruiting trees on which the hornbills fed were Streblus asper, Cansjera rheedii, Carissa carandas, Grewia tiliaefolia, Lannea coromandelica, Ficus spp., Sterculia urens and Securinega leucopyrus. They are also known to take molluscs, scorpions, insects, small birds (they have been recorded removing and possibly preying on rose ringed parakeet chicks) and reptiles in their diet They are known to feed on the fruits of Thevetia peruviana, which are known to be toxic to many vertebrates. They are almost completely arboreal, but very rarely descend to the ground to pick up fallen fruits, to dust bathe, or to pick up mud pellets to seal the nest cavity during the nesting period. They indulge in various social activities, including bill grappling and aerial jousting.