Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Бостон қаласындағы бұрынғы биік темір жол, Массачусетс штаты, АҚШ.
Former elevated railway in Boston, Massachusetts, US
Тарих
Атлантик-авеню Эль 1896 жылы Бостондық көлік комиссиясы ұсынған кең ауқымды көлік жобасының бір бөлігі ретінде жоспарланған. Тремонт-стрит метросының (қазіргі Жасыл желі) сәттілігінен кейін Комиссия Бостонның орталық аймақтарына қызмет ететін және дамып келе жатқан қала маңына жететін бірыңғай жүйе мүмкіндіктерін қарастыра бастады. Жоспар бойынша, көтерілген пойыздар екі бағыттан өтетін болды: Вашингтон көшесіндегі туннель – бүгінгі MBTA Orange Line метросының негізі – Оук көшесіндегі кіреберістен басталып, Хеймаркет алаңының солтүстігіндегі метро кіреберісіне дейін Вашингтон көшесі астымен өтетін, және Атлантик даңғылы бойымен созылатын толығымен көтерілген желі. Сол кезде Атлантик даңғылы Бостонның балық аулау және теңіз индустриясының орталығы болды, сонымен қатар паром терминалдары да орналасқан еді. Вашингтон-стрит метросы мен Атлантик-авеню Эль екеуі де Ескі Оранж желісінің (қазір бұзылған) жоғары орналасқан бөлігі – Магистральдық желіден пойыз қабылдайтын болды. Атлантик-авеню Эль алғаш рет 1901 жылдың тамызында, Негізгі желі ашылғаннан кейін көп ұзамай жұмысын бастады. 1919 жылдың 15 қаңтарында Бостонның моласса апаты Баттери-стриттен солтүстікке қарайғы көтерілген құрылымға зақым келтірді. Шатл қызметі 29 наурызда жаңартылды; 14 маусымда Салливан-Дадли бағыты қосылды, бірақ сол жылдың соңында тоқтатылды. 1919 жылдың 6 желтоқсанында BERy Дадли-Оңтүстік станциясы бағытын іске қосты, пойыздар Вашингтон көшесіндегі туннель арқылы Солтүстік станцияға, содан кейін Атлантик-авеню арқылы Оңтүстік станцияға қатынайтын. 1920 жылдың 17 қаңтарында Солтүстік станция-Оңтүстік станциясы шаттлдары да қосылды. 1920 жылдан кем дегенде 1922 жылға дейін маусымнан қыркүйекке дейін жазғы паром жолаушыларын тасымалдау үшін Салливан-Дадли бағыты қолданылды. 1922 жылдың қыркүйегінен бастап Дадли-Солтүстік станциясы бағыты тұрақты түрде іске қосылды. 1928 жылдың 22 шілдесінде Харрисон мен Бич қисығында жылдамдықтан асып кеткен пойыз жолдан шығып, тасталып қалған Бич-стрит станциясына соқтығысты. Апатта екі жолаушы қаза тапты – бұл "Майн Лайн Элеватед" тарихындағы жолаушылардың алғашқы рет қаза табуы болды. 24 шілдеде қызмет қайта жаңартылды. Бостонның жағалауы 20 ғасырда маңыздылығын жоғалтты. 1904 жылы Шығыс Бостон туннелінің ашылуы Шығыс Бостон паромдарының жолаушы ағынын күрт азайтты, ал 1934 жылы Самнер туннелінің ашылуы да осыған себеп болды. Бостон портындағы басқа паромдардың да жолаушы саны азайды, көптеген теңіз индустриясы Атлантик даңғылынан көшті. 1926 жылғы мемлекеттік есеп жедел көлікті кеңейтуді ұсына отырып, Атлантик-авеню Эльді көтерілген тас жолға айналдыруды ұсынды. Атлантик-авеню Эльдегі соңғы қызмет 1938 жылдың 30 қыркүйегінде тоқтатылды. Бірнеше жыл бойы пайдаланылмағаннан кейін, 1942 жылы Екінші дүниежүзілік соғысқа қажетті металл сынықтары үшін бұзылды. 1950 жылдары Атлантик даңғылы бойында салынған Орталық артерия (көтерілген тас жол) 2003 жылы "Үлкен қазба" аясында бұзылды.
The Atlantic Avenue El was conceived as a part of a greater mass transit proposal by the Boston Transit Commission in 1896. After the success of the Tremont Street subway (now the Green Line) the Commission began looking at options for a unified system that would serve all of downtown Boston and reach out into the growing suburbs. As conceived, there would be two corridors through which elevated trains would run: the Washington Street tunnel – the heart of today's MBTA Orange Line subway – under Washington Street from a portal at Oak Street to the then existing subway portal north of Haymarket Square, and an all elevated line which would run along Atlantic Avenue. At the time, Atlantic Avenue was the heart of the fishing and maritime industries in Boston, and home to ferry terminals. Both the Washington Street subway and Atlantic Avenue El would service trains from the Main Line El (the elevated section of the old Orange Line, now demolished). When the Atlantic Avenue El first opened – shortly after the Main Line itself – in August 1901, On January 15, 1919, the Boston Molasses Disaster damaged the elevated structure north of Battery Street. Shuttle service resumed on March 29; Sullivan–Dudley service was added on June 14 but ended later in the year. On December 6, 1919, the BERy began operating Dudley–South Station service, with trains running through the Washington Street Tunnel to North Station then over the Atlantic Avenue Elevated to South Station. Additional North Station–South Station shuttles were added on January 17, 1920. From 1920 to at least 1922, service from June to September was operated as Sullivan–Dudley to accommodate summer ferry ridership. Beginning in September 1922, regular service ran Dudley–North Station. On July 22, 1928, a northbound train derailed on the tight curve at Harrison and Beach due to excessive speed and crashed into the abandoned Beach Street station. Two passengers were killed in the wreck – the first time that passengers were killed in an accident on the Main Line Elevated. Regular service resumed on July 24. Boston's waterfront lost importance during the 20th century. The 1904 opening of the East Boston tunnel cut heavily into East Boston ferry ridership, as did the 1934 opening of the Sumner Tunnel. Ferry ridership from elsewhere in Boston Harbor also declined sharply, and many maritime industries moved away from Atlantic Avenue. A 1926 state report on rapid transit expansion recommended the conversion of the Atlantic Avenue Elevated to an elevated highway. The last day of service on the Atlantic Avenue Elevated was September 30, 1938. It sat unused for several years and was torn down in 1942 for scrap metal for World War II. The Central Artery, an elevated highway, was built in the 1950s along Atlantic Avenue and was demolished in 2003 as part of the Big Dig.