Кіріспе

Венесуэланың Коммунистік партиясы (PCV) – Венесуэладағы коммунистік партия. 1931 жылы құрылған бұл партия Венесуэладағы ең көне, әрекет ететін саяси партия және 1971 жылы қарсыласатын топтарға бөлінгенге дейін елдің басты солшыл партиясы болды. Қазіргі уақытта ПКВ Николас Мадуро үкіметіне қарсы тұрады.

Тарих

ПКВ 1931 жылы Хуан Висенте Гомес әскери диктатурасы тұсында құпия ұйым ретінде құрылды. Бастапқыда оған Хуан Баутиста Фуэнмайор және Франсиско Хосе "Котепа" Дельгадо жетекшілік етті. ПКВ Коммунистік Интернационалдың Венесуэлалық бөлімшесі болды. ПКВ-ның алдындағы Венесуэла революциялық партиясы 1926 жылы Мексикада құрылып, 1929 жылы Венесуэлада көтеріліс ұйымдастыруға тырысты. ПКВ 1941 жылға дейін заңсыз ұйым болып қала берді, содан кейін Коминтерннің одақтас елдердің соғысқа көмектесетін үкіметтерін қолдау туралы бұйрығына бағынып, Исаия Медина Ангаританың прогрессивті әскери режимімен одақтасты. Осы кезеңде «¡Aquí Está!» апталық газетін шығарды. ПКВ 1948-1958 жылдары Маркос Перес Хименестің консервативті әскери диктатурасы кезінде заңсыз жарияланды, осы уақытта режимге қарсы жасырын қарсылықты ұйымдастыруда маңызды рөл атқарды, сондай-ақ (қанағаттандырылмаған) Демократиялық әрекет партиясының белсенділерімен бірлесе жұмыс істеді. 1952 жылы, заңсыз ұйым статусын сақтап тұрса да, ПКВ әскери режимнің өзінің билігін заңды ету үшін ұйымдастырған сайлауларда коммунистік емес солшыл партия URD-ге маңызды қолдау көрсетті. URD-нің сайлаудағы жеңісі анық болғанда, әскерилер дауыс санау процесін тоқтатуға бұйрық берді және коммунистердің қолдауымен келген оппозициядан жеңілгенін мойындаудан бас тартты. Бұл жағдай әскери топтардың тепе-теңдігін салыстырмалы түрде умеренный күштерден Маркос Перес Хименес басқаратын радикалды топқа қарай жылжытты, олар жасырын оппозицияны басуға күшін арттырды. ПКВ 1958 жылғы Пунтофихо келісіміне енбеді, бұл келісім елдің демократияға өтуіне негіз болды. 1958 жылғы сайлауда алғаш рет Венесуэла сайлау бюллетенінде пайда болған ПКВ URD-нің Вольфганг Ларрасабаль кандидатурасын қолдады және дауыстардың 3,2% (84 451 дауыс) жинады, бұл Ларрасабальдың 34,88% көрсеткішіне үлес қосты. Бұл көрсеткіш партияның сол кездегі Венесуэла саясатындағы ықпалын азайтады, себебі оның жаппай қолдауынан гөрі, жоғары ұйымдасқан ішкі құрылымынан, көптеген толық уақытты партия ұйымдастырушыларынан және Кеңес Одағымен идеологиялық және қаржылық байланыстарынан туындады. 1960-шы жылдардың басында Куба революциясынан шабыт алған партия радикалданды және Ромуло Бетанкур басқаратын жаңа сайланған AD үкіметіне қарсы партизан соғысын бастады, нәтижесінде ол тағы да заңсыз деп жарияланды. ПКВ партизандық күштері Венесуэла шаруаларынан айтарлықтай қолдау таба алмады, олар көбінесе Бетанкурдың реформаларын қолдады және жаңа режимге күрделі әскери қарсылық көрсетуге мүмкіндік алмады. Партизандық тәжірибеден көңілі қалған ПКВ мүшелерінің көп бөлігі 1971 жылы партиядан бөлініп, реформалық Социализмге қарай қозғалыстың (МАС) құрамына сайлау саясатына қатысты. Сонымен қатар, белсенділердің аз тобы «Ла Кауза Радикал» кәсіподақ партиясын құрды, ол бүгінгі «Патрия Пара Тодос» партиясының алдағысы болды. Қалған коммунистік жауынгерлерге президент Рафаэль Кальдера өз «бейбіттендіру» процесінің аясында жалпы кешірім берді. Келесі жылдары ПКВ Венесуэла саясатында маргиналды күшке айналды. Партия 1973 жылғы сайлауда ұлттық дауыс берудің 0,7% -ын, 1978 жылғы сайлауда 0,5% -ын, 1983 жылы 1% -ын, ал 1988 және 1993 жылғы сайлауларда 0,3% -ын алды, ең жоғары көрсеткіші 1983 жылы 67 681 дауысқа жетті. 1993 жылғы президенттік сайлауда ПКВ Конвергенция альянсының мүшесі Рафаэль Кальдераны қолдады. ПКВ 1996 жылы президент Кальдерамен байланысын үзді.

Боливар дәуірінде

1998 жылғы президенттік сайлауда ПКВ Уго Чавесті қолдап, 81 979 дауыс (ұлттық дауыс берудің 1,25%) Чавестің жалпы 3 673 685 дауысына қосты. 2006 жылғы президенттік сайлауда ПКВ тікелей қатысушылар Ұлттық дауыс берудің 2,9% -ын алып, Чавестің 7 309 080 дауысына 342 227 дауыс қосты. Бұл нәтижелер ПКВ-ны Чавес коалициясындағы төртінші үлкен партия етіп белгіледі. 2005 жылғы желтоқсан айында өткен заң шығарушы сайлаудан кейін ПКВ-ның сегіз мүшесі Ұлттық Ассамблеяға депутат болып сайланды: Роберто Эрнандес, Дилувина Кабельо, Герман Феррер, Оскар Фигера, Эдгар Лусена, Чиче Манаур, Омар Маркано және Дэвид Веласкес. ПКВ Венесуэлада социализмге көшудің баяу және эволюциялық болатынына сенім білдірді. Партия Чавес үкіметтік коалициясының шағын, бірақ белсенді бөлігі болды. 2012 жылғы президенттік сайлауда ПКВ тағы да Чавесті қолдады. Оның тікелей қатысушылары Ұлттық дауыс берудің 3,28% -ын құрап, ПКВ Чавес коалициясының екінші үлкен партиясы болды. 2013 жылғы муниципалдық сайлауда ПКВ 1,6% дауыс жинады, бұл 2008 жылғы муниципалдық сайлаудағы 1,4% -дан жоғары. 2018 жылғы Венесуэла президенттік сайлауында ПКВ Николас Мадуроны қолдады. 2020 жылдың тамызында ПКВ Мадуродан алшақтады, партия басшысы Оскар Фигера президент Мадуро Венесуэла экономикасына қатысты саясатын өзгертпесе, партия оны қолдамайтынын мәлімдеді. 2020 жылдың қыркүйегінде Фигера Мадуроны сынап, ПКВ Мадуро үкіметі тарапынан пропорционалды емес шабуылға ұшырағанын мәлімдеді.

Пресс

PCV «Debate Abierto» (Ашық пікірталас) және «Tribuna Popular» (Халық трибунасы) басылымдарын шығарады. ПКВ-ның жастар ұйымы – «Juventud Comunista de Venezuela» (Венесуэланың коммунистік жастары).