Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Венесуэланың Коммунистік партиясы (PCV) – Венесуэладағы коммунистік партия. 1931 жылы құрылған бұл партия Венесуэладағы ең көне, әрекет ететін саяси партия және 1971 жылы қарсыласатын топтарға бөлінгенге дейін елдің басты солшыл партиясы болды. Қазіргі уақытта ПКВ Николас Мадуро үкіметіне қарсы тұрады.
Political party in Venezuela
The Communist Party of Venezuela (lang es, PCV) is a communist party in Venezuela. Founded in 1931, it is the oldest active political party in Venezuela, and was the country's main leftist party until it fractured into rival factions in 1971. The PCV currently opposes the government of Nicolás Maduro.
Тарих
ПКВ 1931 жылы Хуан Висенте Гомес әскери диктатурасы тұсында құпия ұйым ретінде құрылды. Бастапқыда оған Хуан Баутиста Фуэнмайор және Франсиско Хосе "Котепа" Дельгадо жетекшілік етті. ПКВ Коммунистік Интернационалдың Венесуэлалық бөлімшесі болды. ПКВ-ның алдындағы Венесуэла революциялық партиясы 1926 жылы Мексикада құрылып, 1929 жылы Венесуэлада көтеріліс ұйымдастыруға тырысты. ПКВ 1941 жылға дейін заңсыз ұйым болып қала берді, содан кейін Коминтерннің одақтас елдердің соғысқа көмектесетін үкіметтерін қолдау туралы бұйрығына бағынып, Исаия Медина Ангаританың прогрессивті әскери режимімен одақтасты. Осы кезеңде «¡Aquí Está!» апталық газетін шығарды. ПКВ 1948-1958 жылдары Маркос Перес Хименестің консервативті әскери диктатурасы кезінде заңсыз жарияланды, осы уақытта режимге қарсы жасырын қарсылықты ұйымдастыруда маңызды рөл атқарды, сондай-ақ (қанағаттандырылмаған) Демократиялық әрекет партиясының белсенділерімен бірлесе жұмыс істеді. 1952 жылы, заңсыз ұйым статусын сақтап тұрса да, ПКВ әскери режимнің өзінің билігін заңды ету үшін ұйымдастырған сайлауларда коммунистік емес солшыл партия URD-ге маңызды қолдау көрсетті. URD-нің сайлаудағы жеңісі анық болғанда, әскерилер дауыс санау процесін тоқтатуға бұйрық берді және коммунистердің қолдауымен келген оппозициядан жеңілгенін мойындаудан бас тартты. Бұл жағдай әскери топтардың тепе-теңдігін салыстырмалы түрде умеренный күштерден Маркос Перес Хименес басқаратын радикалды топқа қарай жылжытты, олар жасырын оппозицияны басуға күшін арттырды. ПКВ 1958 жылғы Пунтофихо келісіміне енбеді, бұл келісім елдің демократияға өтуіне негіз болды. 1958 жылғы сайлауда алғаш рет Венесуэла сайлау бюллетенінде пайда болған ПКВ URD-нің Вольфганг Ларрасабаль кандидатурасын қолдады және дауыстардың 3,2% (84 451 дауыс) жинады, бұл Ларрасабальдың 34,88% көрсеткішіне үлес қосты. Бұл көрсеткіш партияның сол кездегі Венесуэла саясатындағы ықпалын азайтады, себебі оның жаппай қолдауынан гөрі, жоғары ұйымдасқан ішкі құрылымынан, көптеген толық уақытты партия ұйымдастырушыларынан және Кеңес Одағымен идеологиялық және қаржылық байланыстарынан туындады. 1960-шы жылдардың басында Куба революциясынан шабыт алған партия радикалданды және Ромуло Бетанкур басқаратын жаңа сайланған AD үкіметіне қарсы партизан соғысын бастады, нәтижесінде ол тағы да заңсыз деп жарияланды. ПКВ партизандық күштері Венесуэла шаруаларынан айтарлықтай қолдау таба алмады, олар көбінесе Бетанкурдың реформаларын қолдады және жаңа режимге күрделі әскери қарсылық көрсетуге мүмкіндік алмады. Партизандық тәжірибеден көңілі қалған ПКВ мүшелерінің көп бөлігі 1971 жылы партиядан бөлініп, реформалық Социализмге қарай қозғалыстың (МАС) құрамына сайлау саясатына қатысты. Сонымен қатар, белсенділердің аз тобы «Ла Кауза Радикал» кәсіподақ партиясын құрды, ол бүгінгі «Патрия Пара Тодос» партиясының алдағысы болды. Қалған коммунистік жауынгерлерге президент Рафаэль Кальдера өз «бейбіттендіру» процесінің аясында жалпы кешірім берді. Келесі жылдары ПКВ Венесуэла саясатында маргиналды күшке айналды. Партия 1973 жылғы сайлауда ұлттық дауыс берудің 0,7% -ын, 1978 жылғы сайлауда 0,5% -ын, 1983 жылы 1% -ын, ал 1988 және 1993 жылғы сайлауларда 0,3% -ын алды, ең жоғары көрсеткіші 1983 жылы 67 681 дауысқа жетті. 1993 жылғы президенттік сайлауда ПКВ Конвергенция альянсының мүшесі Рафаэль Кальдераны қолдады. ПКВ 1996 жылы президент Кальдерамен байланысын үзді.
The PCV was founded in 1931 as a clandestine organization during the military dictatorship of Juan Vicente Gómez. It was initially led by Juan Bautista Fuenmayor and lt=Francisco José "Kotepa" Delgado. The PCV became the Venezuelan affiliate of the Communist International. A forerunner of the PCV, the Venezuelan Revolutionary Party, had been founded in exile in Mexico in 1926 and attempted a rebellion in Venezuela in 1929. The PCV remained an illegal organization until 1941, when it entered into an alliance with the progressive military regime of Isaías Medina Angarita, following orders from Comintern for communist parties throughout the world to support governments that aided the allied war effort. During this time it published the weekly newspaper ¡Aquí Está!. The PCV was outlawed during the conservative military dictatorship of Marcos Pérez Jiménez (1948–1958), when it played a key role in organizing the clandestine resistance to the regime, alongside activist from the (also banned) party Democratic Action. In 1952, despite remaining an illegal organization, PCV provided key support to the non communist leftist party URD in elections organized by the military regime to legitimize its rule. When URD's election victory became apparent, the military ordered the ballot counting process stopped and refused to accept its defeat at the hands of the communist supported opposition. The episode shifted the balance of power in the military from relative moderates to the hard line faction led by Marcos Pérez Jiménez, which substantially stepped up efforts to repress the clandestine opposition. The PCV was not included in the power sharing 1958 Puntofijo Pact that would underpin the country's transition to democracy. Appearing on a Venezuelan election ballot for the first time in the 1958 election, PCV backed the candidacy of URD's Wolfgang Larrazábal and received 3.2% of the vote (84,451 votes), contributing towards Larrazábal's total of 34.88%. The figure understates the party's influence in Venezuelan politics at the time, which stemmed less from its mass support than from its highly disciplined internal organization, including many full time party organizers, and its ideological and financial ties to the Soviet Union. In the early 1960s, inspired by the Cuban Revolution, the party became much more radical and launched a guerrilla war against the newly elected AD government led by Rómulo Betancourt, causing it to be outlawed once more. The PCV guerrilla effort was unable to mobilize substantial support from the Venezuelan peasantry, which largely supported Betancourt's reformism, and was unable to mount a serious military challenge to the new regime. Disillusioned with the guerrilla experience, the majority of PCV members split away from the party in 1971 to enter electoral politics as part of the reformist Movement toward Socialism (MAS). At the same time, a much smaller group of activists split off to form the trade union based party La Causa Radical, better known as Causa R, a forerunner of today's Patria Para Todos party. Remaining communist fighters were later given a general amnesty by President Rafael Caldera as part of his "pacificacion" process. In the following years, the PCV became a marginal force in Venezuelan politics. The party received 0.7% of the national vote in the 1973 elections, 0.5% in the 1978 election, 1% in 1983, and 0.3% in both the 1988 and 1993 elections: with its high water mark coming in 1983, with 67,681 votes. In the 1993 presidential elections, the PCV endorsed Rafael Caldera, a member of the Convergencia alliance. PCV broke with President Caldera in 1996.
Боливар дәуірінде
1998 жылғы президенттік сайлауда ПКВ Уго Чавесті қолдап, 81 979 дауыс (ұлттық дауыс берудің 1,25%) Чавестің жалпы 3 673 685 дауысына қосты. 2006 жылғы президенттік сайлауда ПКВ тікелей қатысушылар Ұлттық дауыс берудің 2,9% -ын алып, Чавестің 7 309 080 дауысына 342 227 дауыс қосты. Бұл нәтижелер ПКВ-ны Чавес коалициясындағы төртінші үлкен партия етіп белгіледі. 2005 жылғы желтоқсан айында өткен заң шығарушы сайлаудан кейін ПКВ-ның сегіз мүшесі Ұлттық Ассамблеяға депутат болып сайланды: Роберто Эрнандес, Дилувина Кабельо, Герман Феррер, Оскар Фигера, Эдгар Лусена, Чиче Манаур, Омар Маркано және Дэвид Веласкес. ПКВ Венесуэлада социализмге көшудің баяу және эволюциялық болатынына сенім білдірді. Партия Чавес үкіметтік коалициясының шағын, бірақ белсенді бөлігі болды. 2012 жылғы президенттік сайлауда ПКВ тағы да Чавесті қолдады. Оның тікелей қатысушылары Ұлттық дауыс берудің 3,28% -ын құрап, ПКВ Чавес коалициясының екінші үлкен партиясы болды. 2013 жылғы муниципалдық сайлауда ПКВ 1,6% дауыс жинады, бұл 2008 жылғы муниципалдық сайлаудағы 1,4% -дан жоғары. 2018 жылғы Венесуэла президенттік сайлауында ПКВ Николас Мадуроны қолдады. 2020 жылдың тамызында ПКВ Мадуродан алшақтады, партия басшысы Оскар Фигера президент Мадуро Венесуэла экономикасына қатысты саясатын өзгертпесе, партия оны қолдамайтынын мәлімдеді. 2020 жылдың қыркүйегінде Фигера Мадуроны сынап, ПКВ Мадуро үкіметі тарапынан пропорционалды емес шабуылға ұшырағанын мәлімдеді.
In the presidential elections of 1998, the PCV backed Hugo Chávez adding 81,979 votes (1.25% of the national vote) to Chávez's total of 3,673,685 votes. In the 2006 presidential election, the PCV ticket received 2.9% of the National vote, contributing a haul of 342,227 to Chávez's total of 7,309,080 votes. These results make PCV the 4th largest party in the Chávez coalition. Following the December 2005 legislative election, eight PCV members were elected as deputies to the National Assembly: Roberto Hernández, Diluvina Cabello, Germán Ferrer, Oscar Figuera, Edgar Lucena, Chiche Manaure, Omar Marcano, and David Velásquez. The PCV has articulated its belief that the transition to socialism in Venezuela will be slow and evolutionary. The party was a small but vocal part of the Chávez governing coalition. In the presidential elections of 2012, the PCV again backed Chavez. Its ticket contributed 3.28% of the National vote, making PCV the second largest party in the Chavez coalition. The PCV won 1.6% in the 2013 municipal elections, up from 1.4% in the 2008 municipal elections. In the 2018 Venezuelan presidential election, the PCV endorsed Nicolas Maduro. In August 2020, PCV distanced itself from Maduro, with party leader Óscar Figuera affirming that the party would not support President Maduro if he failed to change his policies regarding Venezuela's economy. In September 2020, Figuera denounced Maduro, claiming that the PCV was being disproportionately attacked by Maduro's government.
Пресс
PCV «Debate Abierto» (Ашық пікірталас) және «Tribuna Popular» (Халық трибунасы) басылымдарын шығарады. ПКВ-ның жастар ұйымы – «Juventud Comunista de Venezuela» (Венесуэланың коммунистік жастары).
The PCV publishes Debate Abierto (Open Debate), edited by Carolus Wimmer, and Tribuna Popular (Popular Tribune). The youth wing of PCV is Juventud Comunista de Venezuela (Communist Youth of Venezuela).