Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канадалық-американдық кинорежиссер, продюсер және монтажшы
Canadian American film director, producer, and editor
Марк Робсон (4 желтоқсан 1913 – 20 маусым 1978) – канадалық-американдық кинорежиссер, продюсер және монтажшы. Робсон Голливудтағы 45 жылдық мансабын фильмдерді монтаждаудан бастады. Кейін режиссер және продюсер болып жұмыс істеді. Мансабында 34 фильм түсірді, оның ішінде «Чемпион» (1949), «Жарқын жеңіс» (1951), «Токо Ридегі көпірлер» (1954), «Пейтон Плейс» (1957), «Алтыншы бақыттың қонақ үйі» (1958), «Фон Райан экспресі» (1965), «Қуыршақтар алқабы» (1967) және «Жер сілкінісі» (1974) фильмдері бар. Робсон «Пейтон Плейс» және «Алтыншы бақыттың қонақ үйі» фильмдері үшін екі рет «Оскар» сыйлығының «Үздік режиссер» номинациясына ұсынылды, сондай-ақ толық метражды фильмдердегі үздік режиссура үшін Америка режиссерлер гильдиясының сыйлығына төрт рет ұсынылды. Оның екі фильмі Канн кинофестивалінің «Алтын пальма» сыйлығына ие болды. 1960 жылы ол киноиндустриясына қосқан үлесі үшін Голливудтың Даңқ аллеясында жұлдызға ие болды. Кейін ол Калифорния университетінде (Лос-Анджелес) және Тынық мұхиты жағалауы университетінің құқық мектебінде оқыды. Робсон содан кейін 20th Century Fox студиясының реквизит бөлімінде жұмыс істеді. Ол RKO Pictures студиясында монтажшы мамандығын меңгерді.
Mark Robson (4 December 1913 – 20 June 1978) was a Canadian American film director, producer, and editor. Robson began his 45 year career in Hollywood as a film editor. He later began working as a director and producer. He directed 34 films during his career, including Champion (1949), Bright Victory (1951), The Bridges at Toko Ri (1954), Peyton Place (1957), The Inn of the Sixth Happiness (1958), Von Ryan's Express (1965), Valley of the Dolls (1967), and Earthquake (1974). Robson was twice nominated for the Academy Award for Best Director – for Peyton Place and The Inn of the Sixth Happiness – as well as four nominations for the Directors Guild of America Award for Outstanding Directing in Feature Films. Two of his films were nominated for the Cannes Film Festival's Palme d'Or. In 1960, he received a star on the Hollywood Walk of Fame for his contributions to the motion picture industry. He later studied at the University of California, Los Angeles and Pacific Coast University School of Law. Robson then found work in the prop department at 20th Century Fox studios. He eventually went to work at RKO Pictures where he began training as a film editor.
Бас редактор
1940 жылы ол Роберт Уайздың ассистенты ретінде Орсон Уэллстің фильмдегі дебюті "Азамат Кейн" фильмін монтаждауға көмектесті. Ол және Уайз Уэллстің келесі фильмі "Ұлы Амберсондар" (1942) фильмін де монтаждады, сонымен қатар фильмнің соңына күрт қысқартулар енгізді, бұған Уэллс қарсы болды. Робсон RKO компаниясының B классындағы "Солқының інісі" (1942) фильмінің редакторы болып тағайындалды. Одан кейін ол Орсон Уэллстің компаниясы түсірген "Қорқынышқа саяхат" (1943) фильмін монтаждады. Монтаждау жұмысы тағы да Уэллс қатыспастан жүзеге асырылды.
In 1940, he worked as an assistant to Robert Wise on the editing of Citizen Kane, the film debut of Orson Welles. He and Wise also edited Welles' next movie, The Magnificent Ambersons (1942), and made drastic cuts to the ending of the film, which Welles disagreed with. Robson was promoted to editor for The Falcon's Brother (1942), an RKO B picture. He then edited Journey into Fear (1943), made by Orson Welles' company. The editing was again done without Welles' involvement.
Вал Левтонмен жұмыс
Робсон мен Уайз екеуі де RKO студиясында төмен бюджетті қорқынышты фильмдер сериясын қадағалап отырған продюсер және сценарист Вал Льютонның жәрдемін алды, бұл фильмдер кейіннен аңызға айналды. Алғашқысы – Жаков Турнеур режиссерлік еткен «Мысық адамдар» (1942). Робсон Льютонның келесі екі фильмін монтаждады, екеуі де Турнеур режиссерлік еткен «Мен зомбимен бірге серуендедім» (1943) және «Леопард адам» (1943) фильмдері болды.
Both Robson and Wise benefited from producer and screenwriter Val Lewton, who was supervising a series of low budget horror films at RKO that have since become legendary. The first was Cat People (1942), directed by Jacques Tourneur. Robson edited Lewton's next two films, both directed by Tourneur, I Walked with a Zombie (1943) and The Leopard Man (1943).
Директор
Льютон Робсонның жұмысына настолько әсерленді ki, оны "Жетінші құрбан" (1943) фильмінің режиссері етіп тағайындады. Льютон нәтижеге риза болғандықтан, Робсон "Адамдық кеме" (1943) фильмін түсірді. Льютон Роберт Уайзға да алғашқы режиссерлік мүмкіндігін берді, ол "Мысықтардың қарғысы" (1944) фильмін қойды. Льютон қорқыныш жанрында емес, басқа фильмдер түсіргісі келді, ал RKO оған "Жастар шалқып жүреді" (1944) – жасөспірімдердің қылмыстық әрекеттері туралы фильм түсіруге рұқсат берді; Робсон режиссерлік етті, бірақ фильм коммерциялық сәттілікке жете алмады. Борис Карлоффтың басты рөлде ойнаған "Өлілер аралы" (1945) көбірек танылды. Льютон, Карлофф және Робсон "Бедел" (1946) фильмінде қайта жұмыс істеді, ол кассада табыс таппады және Льютонның өндірген соңғы қорқыныш фильмі болды.
Lewton was so impressed with Robson's work that he promoted him to director for The Seventh Victim (1943). Lewton liked the result, so Robson directed The Ghost Ship (1943). Lewton also gave Robert Wise his first directing job, on The Curse of the Cat People (1944). Lewton wanted to make non horror films and RKO allowed him to make Youth Runs Wild (1944), a juvenile delinquency story; Robson directed, but the film was not a commercial success. More popular was Isle of the Dead (1945) starring Boris Karloff. Lewton, Karloff and Robson reunited on Bedlam (1946), which lost money at the box office and turned out to be the last horror movie produced by Lewton.
RKO-дан кету
Робсонның RKO-дағы табысы ірі киножобаларда жұмыс істеуге мүмкіндік берді, ал 1949 жылы Стэнли Крамер продюсерлік еткен «Чемпион» фильміндегі жұмысы үшін ол Америка Режиссерлер Гильдиясының «Ең үздік режиссерлік жетістігі» сыйлығына ұсынылды. Робсон Крамер үшін тағы бір фильм – «Батылдар үйі» (1949) түсірді, ол нәсілшілдік мәселесін қозғаған алғашқы фильмдердің бірі болды. Содан кейін Робсон RKO үшін «Roughshod» (1949) және продюсер Сэм Голдвин үшін «My Foolish Heart» (1949) мелодрамасын түсірді. Голдвин Робсонды «Қираттың шеті» (1950) және «Мен сені қалаймын» (1951) фильмдерінде де пайдаланды. Кейін Робсон Голдвинмен жұмыс істеген кезеңін «манекендегі ең нашар кезеңдердің бірі» деп атады. Universal студиясында Робсон «Жарқын жеңіс» (1951) фильмін түсірді. Робсон Вал Льютон мен Роберт Уайзды кино және теледидар өндірісі үшін серіктестікке шақырды, бірақ бірнеше айдан кейін ауруға шалдыққан Льютонды еш түсіндірмей тастап кетті. Робсон мен Уайз Гари Купердің қатысуымен «Жәннатқа оралу» (1953) фильмін түсірді. Warwick Films үшін Робсон Алан Лэдді «Мұздың астындағы тозақ» (1954) фильміне режиссерлік етті. Ол Columbia студиясында «Phffft» (1954) комедиясын түсірді, содан кейін «The Bridges at Toko Ri» (1954) фильмі оның мансабындағы ең үлкен жетістіктерінің бірі болды. Бұл фильм оған тағы бір DGA номинациясын сыйлады. Warwick Films оны қайтадан «Алтын жүлде» (1955) фильміне шақырды. Ол «Сот» (1955) фильмін түсіру үшін MGM студиясына барды. Оның бокс туралы «The Harder They Fall» (1956) фильмі Бадд Шульбергтің романы негізінде түсірілді. «The Little Hut» (1957) фильмі MGM студиясы үшін үлкен табыс әкелді. Одан да үлкен табыс 20th Century Fox студиясы үшін түсірілген «Peyton Place» (1957) фильміне бұйырды. Робсон «Үздік режиссер» номинациясына ұсынылды, ал келесі жылы Ингрид Бергманды «Алтыншы бақыттың мейрамханасы» фильміне режиссерлік еткені үшін тағы да ұсынылды. Осы фильмдер үшін ол үшінші және төртінші Америка Режиссерлер Гильдиясының номинацияларын алды.
Robson's success at RKO led to work on major film projects, and in 1949 he was nominated for the Directors Guild of America Award for Outstanding Directorial Achievement in Motion Pictures for his work on the film noir Champion, produced by Stanley Kramer. Robson directed another film for Kramer, Home of the Brave (1949), one of the first films to deal with the issue of racism. Next Robson directed Roughshod (1949), a Western, for RKO, and My Foolish Heart (also 1949), a melodrama for producer Sam Goldwyn. Goldwyn then used Robson for Edge of Doom (1950) and I Want You (1951). Robson later called his Goldwyn period "one of the worst periods of my career". At Universal Robson made Bright Victory (1951). Robson briefly brought Val Lewton and Robert Wise into a partnership for film and television production, only to drop the ailing Lewton without explanation a few months later. Robson and Wise produced Return to Paradise (1953), starring Gary Cooper. For Warwick Films, Robson directed Alan Ladd in Hell Below Zero (1954). He made a comedy at Columbia, Phffft (1954), then had one of the biggest hits in his career with The Bridges at Toko Ri (1954). This film won him another DGA nomination. Warwick Films used him again for A Prize of Gold (1955). He went to MGM to make Trial (1955). His boxing film, The Harder They Fall (1956), was based on a novel by Budd Schulberg. The Little Hut (1957), for MGM, was a huge hit. Even bigger was Peyton Place (1957), for 20th Century Fox. Robson was nominated for an Academy Award for Best Director. He was nominated again the following year for directing Ingrid Bergman in The Inn of the Sixth Happiness. For these films, he also received his third and fourth Directors Guild of America nominations.
Өндіруші
Робсон «From the Terrace» (1960) фильмін продюсерлік етіп, режиссерлікке де қолы қойды, онда Пол Ньюман басты рөлде ойнады. Ол «Инспектор» (1962) және «Рамаға тоғыз сағат» (1963) фильмдерін продюсерлік етті, соңғысын өзі де режиссерлік еткен. Сол фильмді аяқтағаннан кейін Робсон бес жылдық еңбек етуден кейін Fox студиясынан кетіп қалды. Робсон мен Ньюман MGM үшін «The Prize» (1963) фильмінде қайта жұмыс істеді. Бұл фильм, сондай-ақ Франк Синатраның қатысуымен түсірілген «Фон Райанның экспресі» (1965) Fox студиясында тағы да табысқа ие болды. Робсон француз шетелдік легионы туралы «Жоғалған команда» (1966) фильмін продюсерлік етіп, режиссерлікке де қатысты, ал 1967 жылы «Балшықтардың аңғары» фильмін түсірді, бұл фильм сыншылар тарапынан жазғырылды, бірақ кассада сәтті болды.
Robson produced and directed From the Terrace (1960) starring Paul Newman. He produced The Inspector (1962) and Nine Hours to Rama (1963), the latter of which he also directed. After completing that film, Robson left Fox after a five year association. Robson and Newman reunited on The Prize (1963) for MGM. It was a hit, as was Von Ryan's Express (1965), starring Frank Sinatra, back at Fox. Robson produced and directed Lost Command (1966), a tale of the French Foreign Legion, and directed 1967's Valley of the Dolls, a film panned by the critics, but a success at the box office.
Кейінгі фильмдері
Робсон коммерциялық сәтсіздікке ұшыраған фильмдер сериясын жасады: Daddy's Gone A Hunting (1969), Happy Birthday, Wanda June (1971) және Limbo (1972). 1974 жылы ол "Сенсурраунд" технологиясын таныстырған "Землетрясение" фильмін түсірді.
Robson made a series of films that were commercially disappointing: Daddy's Gone A Hunting (1969), Happy Birthday, Wanda June (1971), and Limbo (1972). In 1974, he directed Earthquake, the film that introduced "Sensurround".
Жеке өмір
Робсон 1936 жылдан бастап 1978 жылдың 20 маусымында жүрек талмасынан Лондонда қайтыс болғанға дейін Сара Наоми Рискиндпен үйленген. "Avalanche Express" фильмін аяқтағаннан кейін осы оқиға болды. Фильм оның өлімінен бір жыл кейін шықты. Олардың үш баласы болды. Робсон Лос-Анджелестегі Маунт-Синай мемориалдық паркіндегі зиратқа жерленген. Киноиндустриясына қосқан үлесі үшін ол Голливудтың Даңқ аллеясында, 1722 Vine Street мекенжайында жұлдызға ие.
Robson was married to Sarah Naomi Riskind from 1936 until his death on 20 June 1978, from a heart attack in London after completing Avalanche Express. The film was released a year after his death. The couple had three children. Robson is interred in Mount Sinai Memorial Park Cemetery in Los Angeles. For his contribution to the motion picture industry, he has a star on the Hollywood Walk of Fame at 1722 Vine Street.