Жорж Кьюкор: Американдық режиссер және продюсер өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Американдық кинорежиссер және продюсер

Джордж Дьюи Кукор (7 шілде 1899 – 24 қаңтар 1983) – американдық кинорежиссер және продюсер. Ол негізінен комедиялар мен әдеби шығармалардың бейімделуіне ден қойды. Оның мансабы RKO студиясында гүлденді, өйткені студияның өндіріс жетекшісі Дэвид О. Селзник Кукорға RKO-ның бірнеше маңызды фильмдерін түсіруді тапсырды, олардың ішінде «Голливудтің құны» (1932), «Ажырасу туралы есім» (1932), «Біздің жақсыларымыз» (1933) және «Кішкентай әйелдер» (1933) фильмдері бар. 1933 жылы Селзник Metro Goldwyn Mayer студиясына көшкенде, Кукор оның ізін басып, Селзник үшін «Сегіздегі кешкі ас» (1933) және «Дэвид Копперфилд» (1935) фильмдерін, ал Ирвинг Тальберг үшін «Ромео мен Джульетта» (1936) және «Камилла» (1936) фильмдерін түсірді. Ол «Желмен кеткендер» (1939) фильмінің режиссерлерінің бірі қызметінен алынды, бірақ ол «Филадельфия оқиғасы» (1940), «Газ шамдары» (1944), «Адамның қабырғасы» (1949), «Кеше туған» (1950), «Жұлдыз туды» (1954), «Бховани қиылысы» (1956) фильмдерін түсірді және «Меңді ханым» (1964) үшін «Ең үздік режиссер» номинациясында «Оскар» сыйлығын жеңіп алды, бұл оның бес рет тікелей ұсынылуы болды. Ол 1980 жылдардың басына дейін жұмыс істеді.

Ерте өмір

Кукор Манхэттеннің төменгі шығыс жағында, венгр еврей иммигранттары Виктор, аудандық прокурордың көмекшісі және Хелен Илона Гростың кіші баласы және жалғыз ұлы болып дүниеге келді. Оның ата-анасы (бірінші және) орта атын испан-американ соғысының батыры Джордж Дьюидің құрметіне таңдады. Отбасы аса дінге берілмегендіктен (ас үстелінде шошқа еті жиі болды), Кукор бала кезінде ғибадатханаға бармағанда, сөздердің мағынасын немесе олардың нені білдіретінін түсінбей, еврей тілін дыбыстап оқыды. Осының салдарынан ол бала күнінен бастап дініне бейтарап қарайтын және ескі дәстүрлерді жеңілтекке алды. Есейген соң, Кукор өзінің тамырынан әрі алшақтау үшін ағылшын мәдениетін қабылдады. Бала кезінде Кукор бірнеше әуесқой спектакльдерде ойнап, би сабақтарын алды. Жеті жасында ол Дэвид О. Селзникпен бірге концертте өнер көрсетті, ол кейіннен оның ұстазы мен досы болды. Жасөспірім шағында Кукорды оның ағасы жиі Нью-Йорк ипподромына алып баратын. Театрға ғашық болған ол ДеВитт Клинтон орта мектебіндегі сабақтарын жиі тастап, түстен кейінгі қойылымдарға қатысатын. Соңғы курста ол Метрополитен операсында қосымша актер ретінде жұмыс істеді, әр көрініс үшін 50 цент, ал қаралап өнер көрсетсе, 1 доллар алатын. 1917 жылы мектепті бітіргеннен кейін Кукордың әкесінің жолын жалғап, заңгер болуы күтілді. Ол Нью-Йорк қалалық колледжіне құлшыныссыз түсті, онда 1918 жылдың қазан айында Студенттік армиялық оқу корпусына қабылданды. Оның әскери тәжірибесі шектеулі болды, өйткені Германия қараша айының басында капитуляциялады, ал Кукордың міндеті екі айдан кейін аяқталды. Ол оқуын одан кейін көп ұзамай тастады.

Карьерасының алғашқы кезеңдері

Кукор Брюс Бейрнсфедер жасаған мультфильм кейіпкері Олд Биллге негізделген танымал британдық мюзикл «The Better 'Ole» турлық қойылымында сахна менеджерінің көмекшісі және эпизодтық рөлде ойнады. 1920 жылы ол Сиракуза, Нью-Йорк пен Рочестер, Нью-Йорк арасында саяхаттайтын «Knickerbocker Players» труппасының сахналық менеджері болды, ал келесі жылы жаңа құрылған «Lyceum Players» компаниясының бас менеджері болып жұмысқа қабылданды. 1925 жылы ол Уолтер Фолмер мен Джон Цвикимен бірлесіп «C. F. және Z.» өндіріс компаниясын құрды, бұл оған алғаш рет режиссерлік жасау мүмкіндігін берді. Алғашқы маусымнан кейін ол венгр драматургы Мелхиор Ленгельдің «Антония» пьесасымен Бродвейдегі режиссерлік дебютін жасады, содан кейін Рочестерге оралды, онда «C. F. және Z.» компаниясы «Кукор Кондольф Акционерлік Компаниясына» айналды. Бұл труппаға Луи Калхерн, Илька Чейз, Филис Пова, Фрэнк Морган, Реджинальд Оуэн, Элизабет Паттерсон және Дуглас Монтгомери кірді, олардың барлығы кейінірек Голливудта Кукормен бірге жұмыс істеді. Бетт Дэвис бұл компанияда тек бір маусым ғана жұмыс істеді. Кукор кейінірек еске алды: «Оның таланты анық байқалды, бірақ ол режиссураға қарсылық көрсетті. Оның өз идеялары болды, және ол тек эпизодтық және жас қыздар рөлінде ойнағанымен, оларды білдіруден тартынбады». Келесі бірнеше онжылдық бойы Дэвис оны жұмыстан шығарғанын мәлімдеді, ал Кукор оның осылайша маңызды деп санайтын оқиғаға неге соншалықты мән бергенін түсінбесе де, ол онымен ешқашан жұмыс істемеді. Келесі бірнеше жыл бойы Кукор жаз айларында Рочестерде, ал қыста Бродвейде жұмыс істеді. 1926 жылы Оуэн Дэвистің «Ұлы Гэтсби» ромасының сахналық адаптациясын қою арқылы ол Нью-Йорк сыншыларының назарына ілікті. «Бруклин Игл» газетіндегі драма сыншысы Артур Поллок оны «өте танымал болғаннан гөрі, одан да жақсы білуі керек режиссердің ерекше туындысы» деп атады. Кукор Бродвейде тағы алты қойылымды қойып, 1929 жылы Голливудқа кетті.

Голливудтағы алғашқы мансабы

Голливуд, театр өнерінің Нью-Йорк таланттарын дыбысты фильмдерге шақыра бастағанда, Кукор бұл шақыруға дереу жауап берді. 1928 жылдың желтоқсан айында Paramount Pictures оны келісімшартқа қол қойды, оған пойыз жол ақысы өтелді және алты айлық тәлімгерлік кезеңінде бастапқыда аптасына 600 доллар төленді. Ол 1929 жылдың ақпан айында Голливудқа келді, алғашқы тапсырмасы – «Романтика өзені» фильмінің актерлерін қабылданатын оңтүстік акцентімен сөйлеуге үйрету болды. Қазан айында студия оны Universal Pictures-ке жіберіп, 1930 жылы шыққан «Батыс майданындағы тыныштық» фильмі үшін экрандық сынақтар жүргізуге және диалог режиссері ретінде жұмыс істеуге берді. Сол жылы ол Paramount-та үш фильмнің режиссері болды, апталық жалақысы 1500 долларға дейін өсті. Ол өзінің жеке режиссерлік дебютін Талула Банкхедтің қатысуымен «Бұзылған әйел» (1931) фильмінде жасады. Кейін Кукорға Морис Шевалье мен Жанет Макдональдтың қатысуымен «Сенмен бір сағат» (1932) операсы тапсырылды, бірақ бастапқы режиссер Эрнст Любич фильмді өндіруге көңіл бөлгендіктен, режиссерліктен бас тартты. Алғашында екеуі жақсы жұмыс істеді, бірақ түсірілім басталғаннан екі апта өткен соң Любич жиі түсірілім алаңына келе бастады және Кукордың келісімімен сахналарды өзі түсіре бастады. Фильм аяқталғаннан кейін Любич Paramount компаниясының бас менеджері Б. П. Шульбергке келіп, Кукордың есімін титрлерден алып тастамаса, студиядан кететінін мәлімдеді. Шульберг онымен ынтымақтастық сұрағанда, Кукор сотқа жүгінді. Ақырында ол режиссердің көмекшісі ретінде тағайындалды, содан кейін Paramount-тан шығып, RKO студиясында Дэвид О. Селзникпен жұмыс істеді. Кукор актрисалардан керемет ойын шығара білетін режиссер ретінде танылды және «әйел режиссері» деп аталды, бұл атау оған ұнамады. Осы беделге қарамастан, мансабында ол ең үздік актер сыйлығын алған актерлердің көптеген фильмдеріне жетекшілік етті: Джеймс Стюарт «Филадельфия оқиғасы» (1940), Рональд Колман «Қос өмір» (1947) және Рекс Харрисон «Менің әжеме» (1964). Кукордың алғашқы шәкірттерінің бірі – актриса Кэтрин Хепберн, ол «Ажырасу туралы заң жобасы» (1932) фильмінде дебют жасады, оның сыртқы келбеті мен мінезі RKO қызметкерлерін оны қалай пайдалану керектігін білмей қалдырды. Кукор оны бірнеше сәтті фильмдерде түсірді, мысалы, «Кішкентай әйелдер» (1933) және «Мереке» (1938), сондай-ақ сәтсіз болған «Сильвия Скарлетт» (1935). Кукор мен Хепберн түсірілімнен кейін жақын дос болды. Кукор 1936 жылы Селзниктың «Желмен бірге кеткенді» түсіру үшін жұмысқа алынды, тіпті кітап жарық көрмей тұрып. Келесі екі жылды ол алдын-ала өндіріске, Скарлетт О’Хара рөліне үміткер актрисалардың көптеген экрандық сынақтарына қадағалау жасаумен өткізді. Кукор Хепбернді рөлге ұсынды, бірақ Селзник оның «кассалық у» деген беделіне алаңдады және оны экрандық сынақтан өткізбей қарастырмады, ал актриса оны түсіруден бас тартты. Ондайлардың ішінде Кукор Паулет Годдардты артық көрді, бірақ оның Чарли Чаплинмен заңсыз қарым-қатынасы (алар шын мәнінде жасырын үйленген) Селзникке алаңдау тудырды. «Жел» жобасымен айналысып жүргенде, режиссер басқа жобаларға да көмектесті. Ол «Том Сойердің оқиғалары» (1938) фильмінің үңгірдегі сахнасын түсірді, ал оның алғашқы режиссері Ричард Торп жұмыстан шығарылғаннан кейін Кукор «Оз сиқыршысы» (1939) фильмінің түсірілімінде бір апта жұмыс істеді. Ол ешқандай кадр түсірмегенмен, Джуди Гарлендтің сары шашты паригін алып тастап, оның макияжы мен костюмін өзгерту арқылы Доротидің сыртқы келбетіне маңызды өзгерістер енгізді, оны табиғи түрде ойнауға шақырды. Сонымен қатар, Кукор Қорқытқыштың макияжын жұмсартты және Маргарет Гамильтонға Батыстың зұлым сиқыршысы үшін басқаша шашты жасады, сондай-ақ оның макияжы мен басқа да бет ерекшеліктерін өзгертті. Кукор сондай-ақ студияға 20th Century Fox компаниясынан қарызға алынған Джек Хейлиді «Тін адам» рөлінде ойнатуды ұсынды. Кукор «Жел» фильмін түсіру басталғанға дейін Вивьен Ли мен Оливия де Гавиландты көп сағат жаттықтырып жаттықтырды, бірақ Кларк Гейбл оңтүстік акцентін меңгертуге тырысқанда қарсылық көрсетті. Алайда, Гейблдің Кукорды түсірілім алаңында ыңғайсыз сезінгені туралы қауесеттерге қарамастан, Дэвид О. Селзниктың ішкі жазбаларында Кларк Гейблдің Кукорды фильмнен шығарумен еш қатысы жоқ екенін көрсететін немесе білдіретін ештеңе жоқ. Керісінше, олар Селзниктың Кукордың жұмысының баяу қарқыны мен сапасына наразы екенін көрсетеді. 1939 жылдың ақпан айында журналист Сьюзан Майрик Маргарет Митчеллге жазған жеке хат...

When Hollywood began to recruit New York theater talent for sound films, Cukor immediately answered the call. In December 1928, Paramount Pictures signed him to a contract that reimbursed him for his train fare and initially paid him $600 per week with no screen credit during a six month apprenticeship. He arrived in Hollywood in February 1929, and his first assignment was to coach the cast of River of Romance to speak with an acceptable Southern accent. In October, the studio lent him to Universal Pictures to conduct the screen tests and work as a dialogue director for All Quiet on the Western Front, released in 1930. That year, he co directed three films at Paramount, and his weekly salary was increased to $1,500. He made his solo directorial debut with Tarnished Lady (1931) starring Tallulah Bankhead. Cukor was then assigned to One Hour with You (1932), an operetta with Maurice Chevalier and Jeanette MacDonald, when original director Ernst Lubitsch opted to concentrate on producing the film instead. At first the two men worked well together, but two weeks into filming Lubitsch began arriving on the set on a regular basis, and he soon began directing scenes with Cukor's consent. Upon the film's completion, Lubitsch approached Paramount general manager B. P. Schulberg and threatened to leave the studio if Cukor's name wasn't removed from the credits. When Schulberg asked him to cooperate, Cukor filed suit. He eventually settled for being billed as assistant director and then left Paramount to work with David O. Selznick at RKO Studios. Cukor quickly earned a reputation as a director who could coax great performances from actresses and he became known as a "woman's director", a title he resented. Despite this reputation, during his career, he oversaw more performances honored with the Academy Award for Best Actor than any other director: James Stewart in The Philadelphia Story (1940), Ronald Colman in A Double Life (1947), and Rex Harrison in My Fair Lady (1964). One of Cukor's earlier ingenues was actress Katharine Hepburn, who debuted in A Bill of Divorcement (1932) and whose looks and personality left RKO officials at a loss as to how to use her. Cukor directed her in several films, both successful, such as Little Women (1933) and Holiday (1938), and disastrous, such as Sylvia Scarlett (1935). Cukor and Hepburn became close friends off the set. Cukor was hired to direct Gone with the Wind by Selznick in 1936, even before the book was published. He spent the next two years involved with pre production, including supervision of the numerous screen tests of actresses anxious to portray Scarlett O'Hara. Cukor favored Hepburn for the role, but Selznick, concerned about her reputation as "box office poison", would not consider her without a screen test, and the actress refused to film one. Of those who did, Cukor preferred Paulette Goddard, but her supposedly illicit relationship with Charlie Chaplin (they were, in fact, secretly married) concerned Selznick. Between his Wind chores, the director assisted with other projects. He filmed the cave scene for The Adventures of Tom Sawyer (1938), and, following the firing of its original director Richard Thorpe, Cukor spent a week on the set of The Wizard of Oz (1939). Although he filmed no footage, he made crucial changes to the look of Dorothy by eliminating Judy Garland's blonde wig and adjusting her makeup and costume, encouraging her to act in a more natural manner. Additionally, Cukor softened the Scarecrow's makeup and gave Margaret Hamilton a different hairstyle for the Wicked Witch of the West, as well as altering her makeup and other facial features. Cukor also suggested that the studio cast Jack Haley, on loan from 20th Century Fox, as the Tin Man. Cukor spent many hours coaching Vivien Leigh and Olivia de Havilland before the start of filming Wind, but Clark Gable resisted his efforts to get him to master a Southern accent. However, despite rumors about Gable being uncomfortable with Cukor on the set, nothing in the internal memos of David O. Selznick indicates or suggests that Clark Gable had anything to do with Cukor's dismissal from the film. Rather, they show Selznick's mounting dissatisfaction with Cukor's slow pace and quality of work. From a private letter from journalist Susan Myrick to Margaret Mitchell in February 1939: "George [Cukor] finally told me all about it. He hated [leaving the production] very much he said but he could not do otherwise. In effect he said he is an honest craftsman and he cannot do a job unless he knows it is a good job and he feels the present job is not right. For days, he told me he has looked at the rushes and felt he was failing the things did not click as it should. Gradually he became convinced that the script was the trouble So George just told David he would not work any longer if the script was not better and he wanted the [Sidney] Howard script back he would not let his name go out over a lousy picture and bull headed David said 'OK get out!'" Selznick had already been unhappy with Cukor ("a very expensive luxury") for not being more receptive to directing other Selznick assignments, even though Cukor had remained on salary since early 1937; and in a confidential memo written in September 1938, four months before principal photography began, Selznick flirted with the idea of replacing him with Victor Fleming. "I think the biggest black mark against our management to date is the Cukor situation and we can no longer be sentimental about it We are a business concern and not patrons of the arts." Cukor was relieved of his duties, but he continued to work with Leigh and Olivia de Havilland off the set. Various rumors about the reasons behind his dismissal circulated throughout Hollywood. Selznick's friendship with Cukor had crumbled slightly when the director refused other assignments, including A Star Is Born (1937) and Intermezzo (1939). Given that Gable and Cukor had worked together before (on Manhattan Melodrama, 1934) and Gable had no objection to working with him then, and given Selznick's desperation to get Gable for Rhett Butler, if Gable had any objections to Cukor, certainly they would have been expressed before he signed his contract for the film. Yet, writer Gore Vidal, in his autobiography Point to Point Navigation, recounted that Gable demanded that Cukor be fired off Wind because, according to Vidal, the young Gable had been a male hustler and Cukor had been one of his johns. This has been confirmed by Hollywood biographer E. J. Fleming, who has recounted that, during a particularly difficult scene, Gable erupted publicly, screaming: "I can't go on with this picture. I won't be directed by a fairy. I have to work with a real man." Cukor's dismissal from Wind freed him to direct The Women (1939), which has an all female cast, followed by The Philadelphia Story (1940). He also directed Greta Garbo, another of his favorite actresses, in Two Faced Woman (1941), her last film before she retired from the screen. In 1942, at the age of 43, Cukor enlisted in the Signal Corps. Following basic training at Fort Monmouth, he was assigned to the old Paramount studios in Astoria, Queens (where he had directed three films in the early 1930s), although he was permitted to lodge at the St. Regis Hotel in Manhattan. Working with Irwin Shaw, John Cheever and William Saroyan, among others, Cukor produced training and instructional films for army personnel. Because he lacked an officer's commission, he found it difficult to give orders and directions to his superiors. Despite his efforts to rise above the rank of private—he even called upon Frank Capra to intercede on his behalf—he never achieved officer's status or any commendations during his six months of service. In later years, Cukor suspected his homosexuality impeded him from receiving any advances or honors, although rumors to that effect could not be confirmed. The remainder of the decade was a series of hits and misses for Cukor. Both Two Faced Woman and Her Cardboard Lover (1942) were commercial failures. More successful were A Woman's Face (1941) with Joan Crawford and Gaslight (1944) about a woman suffering from suspicion with Ingrid Bergman and Charles Boyer. During this era, Cukor forged an alliance with screenwriters Garson Kanin and Ruth Gordon, who had met in Cukor's home in 1939 and married three years later. Over the course of seven years, the trio collaborated on seven films, including A Double Life (1947) starring Ronald Colman, Adam's Rib (1949), Born Yesterday (1950), The Marrying Kind (1952), and It Should Happen to You (1954), all featuring Judy Holliday, another Cukor favorite, who won the Academy Award for Best Actress for Born Yesterday.

Кейінгі Голливудтық мансабы

1952 жылдың желтоқсанында Сид Люфт Кукорға келіп, оған «Жұлдыз туды» (1937) муз. фильмінің жаңа түсірілімін режиссерлік етуді ұсынды, онда басты рөлде оның сол кездегі әйелі Джуди Гарланд ойнар еді. Кукор бұрынғы фильмді түсіруден бас тартқан, себебі ол өзінің «What Price Hollywood?» (1932) фильміне тым ұқсас болған, бірақ алғашқы Техниколор фильмін түсіру және сценарист Мосс Хартпен, әсіресе Гарландпен жұмыс істеу мүмкіндігі оған қатты ұнады, сондықтан ол келісім берді. «Жұлдыз туды» (1954) фильмін экранға шығару қиындыққа толы болды. Кукор Кэри Грантты ер адам рөліне алғысы келді және тіпті онымен бірге сценарийдің барлығын оқыды, бірақ Грант бұл рөл өмір бойына есте қалатынын мойындаса да, одан бас тартты, және Кукор оны ешқашан кешірмеді. Содан кейін режиссер Хэмфри Богартты немесе Фрэнк Синатраны қарастырды, бірақ Джек Л. Уорнер екеуін де қабылдамады. Стюарт Грэнджер біраз уақыт басты үміткер болды, бірақ Кукордың сахналарды ойнап көрсету әдетіне бейімделе алмағандықтан бас тартты. Джеймс Мейсонмен келісімге келді, және түсірілім 1953 жылдың 12 қазанында басталды. Айлар өте келе, Кукор сценарийдің үнемі өзгеруімен ғана емес, сонымен қатар химиялық және алкогольдік тәуелділікпен, салмағының күрт өзгеруімен, нақты және ойдан туған аурулармен күресуге мәжбүр болды, Гарландтың жағдайы өте тұрақсыз еді. 1954 жылдың наурыз айында бірнеше музыкалық нөмірлер жоқ әлі де дайын емес нұсқасы көрсетілді, және Кукор оның жайлы аралас сезімде болды. 1954 жылдың 28 шілдесінде таңертеңгі сағаттарда соңғы сахна түсірілген кезде Кукор өндірістен шығып, Еуропада демалып жүрді. Келесі айдағы алғашқы көрсетім 210 минутқа созылды, және көрермендердің ыстық пікірлеріне қарамастан, Кукор мен редактор Фолмар Блангстед оны Нью-Йорктегі премьераға дейін 182 минутқа қысқартты. Фильмге сын-пікірлер өте жақсы болды, бұл Кукордың мансабындағы ең жақсы жетістік болды, бірақ Warner басшылары көрсетім уақытының көптігінен қорқып, Кукорсыз күрт қысқартулар жасады, ол 1954-1955 жылдары эпикалық «Бховани Анталиясы» үшін түсірілім орнын табу үшін Пәкістанға кеткен еді. 154 минуттық соңғы нұсқасында музыкалық нөмірлер мен маңызды драмалық сахналар алынып тасталды, және Кукор оны «өте қиын» деп атады. Ол фильмнің алты «Оскар» номинациясына ілікпеді. Келесі 10 жыл ішінде Кукор әртүрлі табысқа ие болған бірнеше фильм түсірді. «Les Girls» (1957) «Алтын глобус» сыйлығын «Ең үздік музыкалық немесе комедиялық фильм» номинациясы бойынша жеңіп алды, ал «Wild Is the Wind» (1957) Анна Магнани мен Энтони Куинн үшін «Оскар» номинацияларын алды, бірақ «Heller in Pink Tights» және «Let's Make Love» (екеуі де 1960) кассалық табысқа ие болмады. Осы кезеңдегі тағы бір жоба – «Бірдеңе беруге тиіс», «Менің сүйікті әйелім» (1940) комедиясының жаңа түсірілімі. Кукор Мэрилин Монроны жақсы көріп, оның жұмыс істеу әдетімен, жиі түсірілімге келмеуімен және Монроның актерлік жаттықтырушысы Паула Страсбергтің үнемі қатысуымен күресу қиын болды. 32 күн түсірілімнен кейін режиссердің бар болғаны 7,5 минут пайдалы материалға ие болғаны хабарланды. 1990 жылдары табылған материалдан кем дегенде 37 минут түсірілгенін анықтады. Содан кейін Монро Нью-Йоркке президент Джон Ф. Кеннедидің туған күнін атап өту үшін Мэдисон Сквер Гарденге барды, онда ол Кеннедиге ән салды. Монроның қайтысынан кейін жарияланған студиялық құжаттар оның саяси қаржы жинау іс-шарасына қатысуына Fox басшыларының рұқсат бергенін растады. Кукор Монро қатыспаған барлық сахналарды түсіргеннен кейін өндіріс тоқтатылды, ал актриса қол жетімді болмады. 20th Century Fox компаниясының директоры Питер Леватес оны жұмыстан босатып, оның орнына Ли Ремикті алды, бұл оның серіктесі Дин Мартиннің жұмыстан кетуіне себеп болды, өйткені оның келісімшарты Монромен бірге ойнауын кепілдеді. Ол кезде өндіріс бюджеттен 2 миллион долларға асып кеткені де хабарланды. Бірнеше сыншылар фильмді сынағанмен, Полин Кейл оның «арқалап жүретінін» айтты, ал Стэнли Кауффманн Кукордың режиссерлігін «барлығына құйылған бай соус сияқты, Асквит Говардтың 1937 жылғы «Пигмалион» фильміндегідей нәзік емес» деп ойлады. Фильм кассада үлкен табысқа ие болды және оған «Ең үздік режиссер» номинациясы бойынша «Оскар» сыйлығы, «Ең үздік режиссер» номинациясы бойынша «Алтын глобус» сыйлығы және бірнеше рет ұсынылғаннан кейін Американың режиссерлер гильдиясының сыйлығы табыс етілді. «My Fair Lady» фильмінен кейін Кукордың белсенділігі азайды. Ол «Маған әпкеммен саяхат» (1972) фильмінде Мэгги Смитпен жұмыс істеді және «Көк құс» (1976) фильмін түсірді, бұл бірінші бірлескен совет-американдық өндіріс болды, және ол сынға ұшырады. Ол Кэтрин Хепбернмен екі рет «Қираған жерлер арасындағы махаббат» (1975) және «Жасыл жүгері» (1979) телефильмдерінде жұмыс істеді. 82 жасында Кукор MGM үшін «Rich and Famous» (1981) фильмін түсірді, онда Жаклин Биссет пен Кэндис Берген ойнады. 1970 жылы ол Американың жетістіктері академиясының «Алтын табақ» сыйлығын алды. 1976 жылы Кукор Джордж Истмен үйінен фильм өнеріне қосқан үлкен үлесі үшін Джордж Истмен сыйлығымен марапатталды.

In December 1952, Cukor was approached by Sid Luft, who proposed the director helm a musical remake of A Star Is Born (1937) with his then wife Judy Garland in the lead role. Cukor had declined to direct the earlier film because it was too similar to his own What Price Hollywood? (1932), but the opportunity to direct his first Technicolor film and work with screenwriter Moss Hart and especially Garland appealed to him, and he accepted. Getting the updated A Star Is Born (1954) to the screen proved to be a challenge. Cukor wanted Cary Grant for the male lead and went so far as to read the entire script with him, but Grant, while agreeing it was the role of a lifetime, steadfastly refused to do it, and Cukor never forgave him. The director then suggested either Humphrey Bogart or Frank Sinatra tackle the part, but Jack L. Warner rejected both. Stewart Granger was the front runner for a period of time, but he backed out when he was unable to adjust to Cukor's habit of acting out scenes as a form of direction. James Mason eventually was contracted, and filming began on October 12, 1953. As the months passed, Cukor was forced to deal not only with constant script changes but a very unstable Garland, who was plagued by chemical and alcohol dependencies, extreme weight fluctuations, and real and imagined illnesses. In March 1954, a rough cut still missing several musical numbers was assembled, and Cukor had mixed feelings about it. When the last scene finally was filmed in the early morning hours of July 28, 1954, Cukor already had departed the production and was unwinding in Europe. The first preview the following month ran 210 minutes and, despite ecstatic feedback from the audience, Cukor and editor Folmar Blangsted trimmed it to 182 minutes for its New York premiere in October. The reviews were the best of Cukor's career, but Warner executives, concerned the running time would limit the number of daily showings, made drastic cuts without Cukor, who had departed for Pakistan to scout locations for the epic Bhowani Junction in 1954 1955. At its final running time of 154 minutes, the film had lost musical numbers and crucial dramatic scenes, and Cukor called it "very painful." He was not included in the film's six Oscar nominations. Over the next 10 years, Cukor directed a handful of films with varying success. Les Girls (1957) won the Golden Globe Award for Best Motion Picture – Musical or Comedy, and Wild Is the Wind (also 1957) earned Oscar nominations for Anna Magnani and Anthony Quinn, but neither Heller in Pink Tights nor Let's Make Love (both 1960) were box office hits. Another project during this period was the ill fated Something's Got to Give, an updated remake of the comedy My Favorite Wife (1940). Cukor liked leading lady Marilyn Monroe but found it difficult to deal with her erratic work habits, frequent absences from the set, and the constant presence of Monroe's acting coach Paula Strasberg. It was reported at the time that after 32 days of shooting, the director had only 7½ minutes of usable film. Footage would be discovered in the 1990's that showed at least 37 minutes of total footage had survived. Then Monroe travelled to New York to appear at a birthday celebration for President John F. Kennedy at Madison Square Garden, where she serenaded Kennedy. Studio documents released after Monroe's death confirmed that her appearance at the political fundraising event was approved by Fox executives. The production came to a halt when Cukor had filmed every scene not involving Monroe and the actress remained unavailable. 20th Century Fox executive Peter Levathes fired her and hired Lee Remick to replace her, prompting co star Dean Martin to quit because his contract guaranteed he would be playing opposite Monroe. It was also reported at the time, that with the production already $2 million over budget Although several reviews were critical of the film – Pauline Kael said it "staggers along" and Stanley Kauffmann thought Cukor's direction was like "a rich gravy poured over everything, not remotely as delicately rich as in the Asquith Howard 1937 [sic] Pygmalion" — the film was a box office hit which won him the Academy Award for Best Director, the Golden Globe Award for Best Director, and the Directors Guild of America Award after having been nominated for each several times. Following My Fair Lady, Cukor became less active. He directed Maggie Smith in Travels with My Aunt (1972) and helmed the critical and commercial flop The Blue Bird (1976), the first joint Soviet American production. He reunited twice with Katharine Hepburn for the television movies Love Among the Ruins (1975) and The Corn Is Green (1979). At the age of 82, Cukor directed his final film, Rich and Famous for MGM in 1981, starring Jacqueline Bisset and Candice Bergen. In 1970, he received the Golden Plate Award of the American Academy of Achievement. In 1976, Cukor was awarded the George Eastman Award, given by George Eastman House for distinguished contribution to the art of film.

Жеке өмір

Голливудта Кукордың гомосексуал екені ашық сыр болды, әсіресе қоғам оған қарсы болған кезде, бірақ ол өзінің сексуалдық бағдары туралы сырлы болды және продюсер Джозеф Л. Манкевич айтқандай, "оны лапағына ілгек ретінде тақпаған". Ол той-қуанышқа құмар, әйгілі адам болды, оның сәнді үйі әдетте сенбі күндері кешкі шараларға толы болатын, онда жасырын жүретін жұлдыздар мен барлар мен спортзалдарда танысқан, әкеліп жас жігіттер жиналатын. Бір рет, MGM-дегі билігінің шағында, ол қоғамдық тәртіпсіздік қылмысы бойынша тұтқындалды, бірақ студия басшылары қылмылдық істі жабылып, барлық құжаттарды жоюға қол жеткізді, ал оқиға баспасөзде жарияланбады. 1950 жылдардың соңында Кукор Джордж Тауэрс есімді жас жігітпен қарым-қатынасқа түсті. Ол оның Лос-Анджелес мемлекеттік қолданбалы өнер және ғылым колледжінде және Оңтүстік Калифорния университетінде оқуын қаржылады, одан Тауэрс 1967 жылы заңгер мамандығы бойынша бітірді. Сол күзде Тауэрс әйелге үйленді, ал Кукормен арақатынасы әке мен ұлға айналды, және Кукордың өмірінің соңына дейін екеуі жақын болды. 1930 жылдардың ортасына қарай Кукор белгілі режиссер ғана емес, сонымен қатар Голливудтың гомосексуалдық қоғамның ресми емес жетекшісі ретінде танылды. Оның үйін 1935 жылы гомосексуал актер және интерьер дизайнері Уильям Хейнс қайта жабдықтады, Флоренс Йох пен Люсиль Консиль жасаған бақтармен бірге, индустрияның гомосексуалдары үшін көптеген жиналыстар өтті. Бұл топқа Хейнс пен оның серіктесі Джимми Шилдс, жазушы У. Сомерсет Мом, режиссер Джеймс Винсент, сценарист Роуланд Ли, костюм дизайнерлері Ори Келли мен Роберт Ле Мэр, актерлер Джон Дарроу, Андерсон Лоулер, Грейди Саттон, Роберт Сейтер және Том Дуглас кірді. Кэри Гранттың хатшысы Фрэнк Хорн да жиі қонақ болатын. Кукордың достары оған өте маңызды болды және ол үйін олардың суреттерімен толтырды. Оның кештеріне Кэтрин Хепберн мен Спенсер Трейси, Джоан Кроуфорд және Дуглас Фейрбенкс, Лорен Бакалл мен Хамфри Богарт, Клодетт Колберт, Марлен Дитрих, Лоренс Оливье және Вивьен Ли, актер Ричард Кромвелл, Стэнли Холлоуэй, Джуди Гарланд, Джин Тиерни, Ноэль Ковард, Коул Портер, режиссер Джеймс Уайл, костюм дизайнері Эдит Хед және Норма Ширер, әсіресе оның алғашқы күйеуі Ирвинг Тальберг қайтыс болғаннан кейін келіп тұратын. Ол жиі Синклер Льюис, Теодор Дрейзер, Хью Уолпол, Алдус Хаксли және Ференц Молнар сияқты әдеби тұлғаларды шақыратын. Студия магнаты Сэм Голдуиннің екінші әйелі және жесірі Франсис Голдуин Кукорды өмірінің махаббаты деп есептеді, бірақ олардың қарым-қатынасы платондық болды. Биограф А. Скотт Бергтің мәлімдемесіне сәйкес, Франсис тіпті Кукордың Forest Lawn Memorial Park зиратындағы өзінің жер учаскесіне жақын жерленуін ұйымдастырды. PBS телеарнасының American Masters сериясы 2000 жылы Роберт Трахтенбергтің режиссерлігімен оның өмірі мен шығармалары туралы толық деректі фильмді шығарды.

It was an open secret in Hollywood that Cukor was gay, at a time when society was against it, although he was discreet about his sexual orientation and "never carried it as a pin on his lapel," as producer Joseph L. Mankiewicz put it. He was a celebrated bon vivant whose luxurious home was the site of weekly Sunday afternoon parties attended by closeted celebrities and the attractive young men they met in bars and gyms and brought with them. At least once, in the midst of his reign at MGM, he was arrested on vice charges, but studio executives managed to get the charges dropped and all records of it expunged, and the incident was never publicized by the press. In the late 1950s, Cukor became involved with a considerably younger man named George Towers. He financed his education at the Los Angeles State College of Applied Arts and Sciences and the University of Southern California, from which Towers graduated with a law degree in 1967. That fall Towers married a woman, and his relationship with Cukor evolved into one of father and son, and for the remainder of Cukor's life the two remained very close. By the mid 1930s, Cukor was not only established as a prominent director, but also socially as an unofficial head of Hollywood's gay subculture. His home, redecorated in 1935 by gay actor turned interior designer William Haines with gardens designed by Florence Yoch and Lucile Council, was the scene of many gatherings for the industry's homosexuals. The close knit group reputedly included Haines and his partner Jimmie Shields, writer W. Somerset Maugham, director James Vincent, screenwriter Rowland Leigh, costume designers Orry Kelly and Robert Le Maire, and actors John Darrow, Anderson Lawler, Grady Sutton, Robert Seiter, and Tom Douglas. Frank Horn, secretary to Cary Grant, was also a frequent guest. Cukor's friends were of paramount importance to him and he kept his home filled with their photographs. Regular attendees at his soirées included Katharine Hepburn and Spencer Tracy, Joan Crawford and Douglas Fairbanks Jr., Lauren Bacall and Humphrey Bogart, Claudette Colbert, Marlene Dietrich, Laurence Olivier and Vivien Leigh, actor Richard Cromwell, Stanley Holloway, Judy Garland, Gene Tierney, Noël Coward, Cole Porter, director James Whale, costume designer Edith Head, and Norma Shearer, especially after the death of her first husband Irving Thalberg. He often entertained literary figures like Sinclair Lewis, Theodore Dreiser, Hugh Walpole, Aldous Huxley and Ferenc Molnár. Frances Goldwyn, second wife and widow of studio mogul Sam Goldwyn, long considered Cukor to be the love of her life, but their relationship remained platonic. According to biographer A. Scott Berg, Frances even arranged for Cukor's burial to be adjacent to her own plot at Forest Lawn Memorial Park Cemetery. The PBS series American Masters produced a comprehensive documentary about his life and work titled On Cukor directed by Robert Trachtenberg in 2000.

Өлім және мұра

Кукор 1983 жылғы 24 қаңтарда жүрек талмасынан қайтыс болды және Калифорния штатындағы, Глендейл қаласындағы Forest Lawn Memorial Park ішіндегі Little Garden of Constancy, Garden of Memory (жеке) бағындағы D қабіріне жерленді. Мүлік мәселелері бойынша сотта оның өлімі кезіндегі жалпы кірісі 2 377 720 доллар екені анықталды. 1983 жылы көптеген адам оның ең керемет туындысы санайтын "Жұлдыз туады" фильмінің 1954 жылғы нұсқасы бастапқы 181 минуттық ұзақтығына қайта келтірілді. Фильм алғашқыда 181 минуттық болған және үлкен сынға ұшырап, кассада жоғары табыс әкелді. Бірақ көрсетілімдер санын шектейтінін ескерген студия фильмді 154 минутқа қысқартты. Кукор бұл қайта шығарылым Гарланд пен Мейсон арасындағы қарым-қатынастың біртіндеп дамуын "бұрмалап" жіберді деп есептеді. 2013 жылы Линкольн орталығының Кино қоғамы оның туындыларына арналған "Джордж Кукордың сырлы тартымдылығы" атты бірнеше апталық ретроспектива ұсынды. 2019 жылы Кукордың "Газбен жарықтандыру" фильмі Конгресс кітапханасы тарапынан "мәдени, тарихи немесе эстетикалық маңызы бар" деп танылып, Ұлттық кино тізіліміне енгізілді.

Фильмдер

Жыл Атауы Студия Жанр Қатысушылар Ескертулер 1930 Grumpy Paramount Pictures Драма Сирил Мод Сирил Гарднермен бірге режиссерлік жасаған The Virtuous Sin Paramount Pictures Драма Кей Фрэнсис, Уолтер Хьюстон, Кеннет МакКенна Луис Дж. Гасньемен бірге режиссерлік жасаған Бродвейдің корольдік отбасы Paramount Pictures Комедия Фредерик Марч, Инна Клэр Сирил Гарднермен бірге режиссерлік жасаған 1931 Тальлула Банкхед, Клайв Брук, Александр Киркланд Paramount Pictures Драма Қаланы жайында қыздар Paramount Pictures Комедия Кей Фрэнсис, Лил Ташман, Джоэл МакКреа 1932 Голливуд қандай баға? RKO Radio Pictures Драма Констанс Беннетт, Лоуэлл Шерман, Нил Гамильтон Ажырасу туралы қарыз RKO Radio Pictures Драма Катрин Хепберн, Джон Барримор, Билли Берк Rockabye RKO Radio Pictures Драма Констанс Беннетт, Джоэл МакКреа, Пол Лукас Фильм екі апталық қайта түсірілімнен кейін қайта жасалды және түпнұсқа режиссер Джордж Фитцморисқа қарағанда жоғары бағаланды 1933 Біздің жақсы достарымыз RKO Radio Pictures Драма Констанс Беннетт Кешкі ас сегіз Metro Goldwyn Mayer Драма Джон Барримор, Жан Харлоу, Мари Дреслер, Лионел Барримор, Билли Берк, Уоллес Бири Кішкентай әйелдер RKO Radio Pictures Драма Катрин Хепберн, Джоан Беннетт, Фрэнсис Ди, Дуглас Монтгомери 1935 Дэвид Копперфильд Metro Goldwyn Mayer Драма Фредди Бартоломью, В. С. Филдс, Лионел Барримор Сильвия Скарлетт RKO Radio Pictures Комедия Катрин Хепберн, Кэри Грант, Брайан Ахерн 1936 Ромео мен Джульетта Metro Goldwyn Mayer Романтика Норма Ширер, Лесли Ховард, Джон Барримор, Базил Рэтбоун Камилла Metro Goldwyn Mayer Романтика Грета Гарбо, Роберт Тейлор, Лионел Барримор 1938 Демалыс Columbia Pictures Комедия Катрин Хепберн, Кэри Грант 1939 Заза Paramount Pictures Драма Клодетт Колберт, Герберт Маршалл Әйелдер Metro Goldwyn Mayer Драма Норма Ширер, Джоан Кроуфорд, Розалинд Рассел 1940 Сьюзан және Құдай Metro Goldwyn Mayer Комедия Джоан Кроуфорд, Фредерик Марч Филадельфиялық оқиға Metro Goldwyn Mayer Комедия Катрин Хепберн, Кэри Грант, Джеймс Стюарт Үздік фильм номинациясы бойынша алты «Оскарға» ие болды 1941 Әйелдің беті Metro Goldwyn Mayer Драма Джоан Кроуфорд, Мелвин Дуглас, Конрад Вейдт Екі бетті әйел Metro Goldwyn Mayer Комедия Грета Гарбо, Мелвин Дуглас, Констанс Беннетт 1942 Оның картондық жанкүйері Metro Goldwyn Mayer Комедия Норма Ширер, Роберт Тейлор, Джордж Сандерс 1943 Жалын сақтаушысы Metro Goldwyn Mayer Драма Спенсер Трейси, Катрин Хепберн 1944 Газ жарығы Metro Goldwyn Mayer Трилер Ингрид Бергман, Шарль Буайе, Джозеф Коттен Үздік фильм номинациясы бойынша жеті «Оскарға» ие болды Қанатты жеңіс 20th Century Fox, АҚШ Әуе күштері Драма Лон Маккаллистер, Джин Крейн, Ред Баттонс, Дон Тейлор 1947 Қос өмір Kanin Productions Film noir Рональд Колман, Сигне Хассо, Шелли Винтерс 1949 Эдвард, менің ұлым Metro Goldwyn Mayer Драма Спенсер Трейси, Дебора Керр Адамның қабырғасы Metro Goldwyn Mayer Комедия Спенсер Трейси, Катрин Хепберн, Джуди Холлидей 1950 Өзінің өмірі Metro Goldwyn Mayer Драма Лана Тернер, Рей Милланд Кешегі күні Columbia Pictures Комедия Джуди Холлидей, Бродерик Кроуфорд, Уильям Холден Үздік фильм номинациясы бойынша бес «Оскарға» ие болды 1951 Модель және неке брокері 20th Century Fox Комедия Телма Риттер, Джин Крейн, Скотт Брэди 1952 Некеге тұруға лайық Columbia Pictures Комедия Джуди Холлидей, Альдо Рэй Пэт және Майк Metro Goldwyn Mayer Комедия Спенсер Трейси, Катрин Хепберн, Альдо Рэй 1953 Актыриса Metro Goldwyn Mayer Комедия Жан Симмонс, Спенсер Трейси, Тереза Райт 1954 Оған осылай болу керек Columbia Pictures Комедия Джуди Холлидей, Питер Лоуфорд, Джек Леммон Жұлдыз туды Warner Bros., Transcona Enterprises Драма Джуди Гарланд, Джеймс Мейсон Фильм жартылай жоғалды 1956 Бховани қиылысы Metro Goldwyn Mayer Драма Ава Гарднер, Стюарт Грейнджер 1957 Лес қыздары Metro Goldwyn Mayer Мюзикл Джин Келли, Митзи Гейнор, Кей Кендалл Жәбайы жел Paramount Pictures Драма Анна Маньяни, Энтони Куинн 1960 Pink Tights-тегі Хеллер Paramount Pictures Western София Лорен, Энтони Куинн, Стив Форрест Фильм Кукордан бас тартылды Әйгілеусіз ән William Goetz Драма Дирк Богард, Капусин, Женевьева Пейдж Шарль Видор қайтыс болғаннан кейін фильмті аяқтады Махаббат жасайық The Company of Artists Мюзикл Марлин Монро, Ив Монтанд, Тони Рэндалл 1962 Chapman есебі DFZ Productions Драма Шелли Винтерс, Джейн Фонда, Клэр Блум, Глинис Джонс 1964 Менің әдемі әйелдерім Warner Bros. Мюзикл Одри Хепберн, Рекс Харрисон Үздік фильм номинациясы бойынша сегіз «Оскарға» ие болды 1969 Жюстин 20th Century Fox Драма Майкл Йорк, Анук Эме, Дирк Богард Жозеф Стрик өндіріс басталғаннан кейін жақында ауыстырылды 1972 Менің татуыммен саяхаттар Metro Goldwyn Mayer Комедия Мэгги Смит, Алек МакКоуэн, Синди Уильямс 1975 Құлағандар арасындағы махаббат ABC Circle Films Драма Катрин Хепберн, Лоуренс Оливье Телевизиялық фильм 1976 Көк Торғай 20th Century Fox, Lenfilm Studio, Tower International, Wenks Films Драма Элизабет Тейлор, Джейн Фонда, Ава Гарднер 1979 Жасыл жүгері Warner Bros. Телевизиялық драма Катрин Хепберн, Билл Фрейзер, Иан Сейнор Телевизиялық фильм 1981 Бай және әйгілі Metro Goldwyn Mayer Драма Жаклин Биссет, Кэндис Берген

Year Title Studio Genre Cast Notes 1930 Grumpy Paramount Pictures Drama Cyril Maude Co directed with Cyril Gardner The Virtuous Sin Paramount Pictures Drama Kay Francis, Walter Huston, Kenneth MacKenna Co directed with Louis J. Gasnier The Royal Family of Broadway Paramount Pictures Comedy Fredric March, Ina Claire Co directed with Cyril Gardner 1931 Tarnished Lady Paramount Pictures Drama Tallulah Bankhead, Clive Brook, Alexander Kirkland Girls About Town Paramount Pictures Comedy Kay Francis, Lilyan Tashman, Joel McCrea 1932 What Price Hollywood? RKO Radio Pictures Drama Constance Bennett, Lowell Sherman, Neil Hamilton A Bill of Divorcement RKO Radio Pictures Drama Katharine Hepburn, John Barrymore, Billie Burke Rockabye RKO Radio Pictures Drama Constance Bennett, Joel McCrea, Paul Lukas Reworked the film in two weeks of retakes and was given credit over original director George Fitzmaurice 1933 Our Betters RKO Radio Pictures Drama Constance Bennett Dinner at Eight Metro Goldwyn Mayer Drama John Barrymore, Jean Harlow, Marie Dressler, Lionel Barrymore, Billie Burke, Wallace Beery Little Women RKO Radio Pictures Drama Katharine Hepburn, Joan Bennett, Frances Dee, Douglass Montgomery 1935 David Copperfield Metro Goldwyn Mayer Drama Freddie Bartholomew, W. C. Fields, Lionel Barrymore Sylvia Scarlett RKO Radio Pictures Comedy Katharine Hepburn, Cary Grant, Brian Aherne 1936 Romeo and Juliet Metro Goldwyn Mayer Romance Norma Shearer, Leslie Howard, John Barrymore, Basil Rathbone Camille Metro Goldwyn Mayer Romance Greta Garbo, Robert Taylor, Lionel Barrymore 1938 Holiday Columbia Pictures Comedy Katharine Hepburn, Cary Grant 1939 Zaza Paramount Pictures Drama Claudette Colbert, Herbert Marshall The Women Metro Goldwyn Mayer Drama Norma Shearer, Joan Crawford, Rosalind Russell 1940 Susan and God Metro Goldwyn Mayer Comedy Joan Crawford, Fredric March The Philadelphia Story Metro Goldwyn Mayer Comedy Katharine Hepburn, Cary Grant, James Stewart Nominated for six Oscars, including Best Picture 1941 A Woman's Face Metro Goldwyn Mayer Drama Joan Crawford, Melvyn Douglas, Conrad Veidt Two Faced Woman Metro Goldwyn Mayer Comedy Greta Garbo, Melvyn Douglas, Constance Bennett 1942 Her Cardboard Lover Metro Goldwyn Mayer Comedy Norma Shearer, Robert Taylor, George Sanders 1943 Keeper of the Flame Metro Goldwyn Mayer Drama Spencer Tracy, Katharine Hepburn 1944 Gaslight Metro Goldwyn Mayer Thriller Ingrid Bergman, Charles Boyer, Joseph Cotten Nominated for seven Oscars, including Best Picture Winged Victory 20th Century Fox, U. S. Army Air Forces Drama Lon McCallister, Jeanne Crain, Red Buttons, Don Taylor 1947 A Double Life Kanin Productions Film noir Ronald Colman, Signe Hasso, Shelley Winters 1949 Edward, My Son Metro Goldwyn Mayer Drama Spencer Tracy, Deborah Kerr Adam's Rib Metro Goldwyn Mayer Comedy Spencer Tracy, Katharine Hepburn, Judy Holliday 1950 A Life of Her Own Metro Goldwyn Mayer Drama Lana Turner, Ray Milland Born Yesterday Columbia Pictures Comedy Judy Holliday, Broderick Crawford, William Holden Nominated for five Oscars including Best Picture 1951 The Model and the Marriage Broker 20th Century Fox Comedy Thelma Ritter, Jeanne Crain, Scott Brady 1952 The Marrying Kind Columbia Pictures Comedy Judy Holliday, Aldo Ray Pat and Mike Metro Goldwyn Mayer Comedy Spencer Tracy, Katharine Hepburn, Aldo Ray 1953 The Actress Metro Goldwyn Mayer Comedy Jean Simmons, Spencer Tracy, Teresa Wright 1954 It Should Happen to You Columbia Pictures Comedy Judy Holliday, Peter Lawford, Jack Lemmon A Star Is Born Warner Bros., Transcona Enterprises Drama Judy Garland, James Mason Partially lost film 1956 Bhowani Junction Metro Goldwyn Mayer Drama Ava Gardner, Stewart Granger 1957 Les Girls Metro Goldwyn Mayer Musical Gene Kelly, Mitzi Gaynor, Kay Kendall Wild Is the Wind Paramount Pictures Drama Anna Magnani, Anthony Quinn 1960 Heller in Pink Tights Paramount Pictures Western Sophia Loren, Anthony Quinn, Steve Forrest The final film was disavowed by Cukor Song Without End William Goetz Drama Dirk Bogarde, Capucine, Geneviève Page Completed the film when Charles Vidor died during production Let's Make Love The Company of Artists Musical Marilyn Monroe, Yves Montand, Tony Randall 1962 The Chapman Report DFZ Productions Drama Shelley Winters, Jane Fonda, Claire Bloom, Glynis Johns 1964 My Fair Lady Warner Bros. Musical Audrey Hepburn, Rex Harrison Winner of eight Oscars, including Best Picture 1969 Justine 20th Century Fox Drama Michael York, Anouk Aimée, Dirk Bogarde Replaced Joseph Strick shortly after production began 1972 Travels with My Aunt Metro Goldwyn Mayer Comedy Maggie Smith, Alec McCowen, Cindy Williams 1975 Love Among the Ruins ABC Circle Films Drama Katharine Hepburn, Laurence Olivier Television film 1976 The Blue Bird 20th Century Fox, Lenfilm Studio, Tower International, Wenks Films Drama Elizabeth Taylor, Jane Fonda, Ava Gardner 1979 The Corn Is Green Warner Bros. Television Drama Katharine Hepburn, Bill Fraser, Ian Saynor Television film 1981 Rich and Famous Metro Goldwyn Mayer Drama Jacqueline Bisset, Candice Bergen

Сыйлық ретінде көрсетілмеген еңбектер

1932 жылы Студия Жанр Каст Ескертулер 1932 жылы Сізбен бір сағат Paramount Pictures Музыкалық Морис Шевалье, Жаннетт Макдональд Эрнст Любич ауырып қалған кезде фильмнің бір бөлігін режиссерлік етті және диалог режиссері ретінде көрсетілді. Жануарлар әлемі RKO Radio Pictures Драма Лесли Говард, Энн Хардинг, Мырна Лой Аталмаған 1934 Манхэттен мелодрамасы Metro Goldwyn Mayer Қылмыс Кларк Гейбл, Уильям Пауэлл, Мырна Лой Өндіріс аяқталғаннан кейін қосымша сахналарды түсірді. 1935 жылы Қатындар жоқ Metro Goldwyn Mayer Комедия Джоан Кроуфорд, Роберт Монтгомери, Франшот Тоун Эдвард Х. Гриффит ауырып қалғанда түсірілім аяқталды. 1938 жылы Мен тағы да сүйіктіме кездестім Walter Wanger Productions Романс Джоан Беннет, Генри Фонда Джошуа Логанға фильмнің бөліктерін режиссерлік етуде көмектесті. Том Сойердің басынан кешкендері Selznick International Pictures Киноәрекет Томми Келли, Джеки Моран Өндіріс аяқталғаннан кейін кейбір қайта түсірілімдер жасалды. 1939 жылы Жеңіске ұмтылыс Selznick International Pictures Драма Вивьен Ли, Кларк Гейбл, Оливия де Хэвилленд, Лесли Говард Өндірістің басында жұмыстан босатылды, бірақ оның кейбір сахналары аяқталған фильмде қалды. 1943 жылғы "Қарсылық және Ом заңы" Армиялық сигнал корпусы Кужамалық, оқу-әдістемелік қысқа фильм. 1944 жылы Мен сені көремін Selznick International Pictures Драма Джинджер Роджерс, Джозеф Коттен, Ширли Темпл Түсірілім кезінде Уильям Дитерлемен ауыстырылды. 1947 жылы Мені қалағандар Metro Goldwyn Mayer Драма Грир Гарсон, Роберт Митчум Төрт басқа режиссермен бірге фильмге үлес қосты. 1958 жылы Ыстық ауа Paramount Pictures Драма Ширли Бут, Энтони Куинн, Ширли Маклейн Аталмаған 1962 жылы Бірдеңе болуы керек 20th Century Fox Комедия Мэрилин Монро, Дин Мартин, Сид Чарисс Фильм Монроның қазасынан кейін тоқтатылды / 37 минуттық түсірілім сақталды.

Сыйлық және номинациялар

ЖылСанатФильм Нәтижесі Жеңілді 1932/33 үздік режиссердің «Оскар» сыйлығы Кішкентай әйелдер Франк Ллойд «Кавалькада» үшін 1940 «Филадельфия тарихы» Джон Форд «Ашудың жүзімдері» үшін 1947 «Екі өмір» Элия Казан «Джентльмен келісімі» үшін 1950 «Кеше туылған» Джозеф Л. Манкивич «Ева туралы» үшін 1964 «Менің әсем ханымым» 1950 Ең жақсы режиссердің «Алтын глобус» сыйлығы «Кеше туылған» Білли Уайлдер «Күн бату бульвары» үшін 1962 «Чэпмен есебі» Дэвид Лин «Арабияның Лоренсі» үшін 1964 «Менің әсем ханымым»