Кіріспе

Фрэнк Рассел Капра (нағыз аты Франческо Росарио Капра; 18 мамыр 1897 – 3 қыркүйек 1991) – Италияда туған американдық кинорежиссер, продюсер және сценарист, 1930-жылдар мен 1940-жылдардағы көптеген марапатты фильмдердің шығармашылық күші. Италияда дүниеге келген және бес жасынан бастап Лос-Анджелесте өскен оның табысқа жеткен өмірі туралы әңгіме кинотарихшылары, мысалы Иан Фрирді, оны «Американдық арманның бейнесі» деп есептеуге жетеледі. Капра 1930-жылдары Американың ең беделді режиссерлерінің біріне айналды, алты номинациядан үш рет «Үздік режиссер» номинациясында «Оскар» сыйлығын жеңіп алды, сонымен қатар басқа категориялардағы тоғыз номинациядан үш «Оскар» жеңіп алды. Оның ең танымал фильмдері: «Бір түндік оқиға» (1934), «Мырза Дейдс қалаға келеді» (1936), «Оны өзіңмен алып кетуге болмайды» (1938) және «Мистер Смит Вашингтонға барады» (1939). Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Капра АҚШ Армиясының Сигнал корпусында қызмет етті және «Не үшін соғысамыз» сериясы сияқты үгіт фильмдерін жасады. 1950 жылдан бастап оның кинодағы жұмысы аяулап, 1960-жылдардың ортасында кинодан зейнеткерлікке шықты. Бірақ, кейінгі жылдары «Жан керемет» және басқа да Капра фильмдері сыншылар тарапынан жақсы бағаланды. Режиссерлік жұмысынан бөлек, Капра киноиндустриясында белсенді болып, түрлі саяси және әлеуметтік қызметтермен айналысты. Ол Америка кино өнер және ғылым академиясының президенті болды, Америка жазушылар гильдиясымен бірлесіп жұмыс істеді және Америка режиссерлер гильдиясын басқарды.

Ерте өмір

Капра Франческо Розарио Капра Италияның Сицилия аймағындағы Палермо қаласына жақын орналасқан Бисаккино ауылында дүниеге келді. Ол жеміс өсіруші Сальваторе Капра мен бұрынғы Розария "Сара" Николосидің жеті баласының ең кішісі болды. Капра отбасы католик дінін ұстанды. Фрэнктың туыстары Луигия, Игнация, Бенедетто, Антонино Джузеппе, Антония және Анна еді. Капраның өмірбаясын жазған Джозеф Макбрайдтың айтуынша, "Капра" есімі отбасының жерге байланыстылығын көрсетеді және "ешкі" дегенді білдіреді. Ол осы сөзден "қаңқалай" деген ағылшын сөзінің шыққандығын, оның "жануардың шаршаңқы мінез-құлқын еске түсіретінін" айтады, сондай-ақ "бұл есім Фрэнк Капраның екі ерекшелігін – сезімталдық пен жарысқандық қасиеттерін жақсы бейнелейді" дейді. Капра Нью-Йорк портына кемемен келген кезде, "біз кіре жатқан жердің үстінде шам ұстап тұрған, шіркеудің мұнарасынан да биік әйел мүсінін" көргенін есіне алады. Ол әкесінің бұл көрініске таңсық қалғанын есіне алады: "Чикко, қарашы! Қараңызшы! Бұл – Бетлехем жұлдызынан кейінгі ең ұлы жарық! Бұл – еркіндіктің жарығы! Есіңде сақта. Еркіндік." Отбасы Лос-Анджелестің Шығыс жағына (қазіргі Линкольн Хайтс) 18-авенюде қоныстанды, Капра өзінің автобиографиясында оны итальяндық "гетто" деп сипаттады. Капраның әкесі жеміс жинаушы болып жұмыс істеді, ал жас Капра мектеп бітіргенге дейін он жыл бойы мектептен кейін газет сатты. Ол Джимми Дулиттл мен Лоуренс Тиббетпен бірге Мануалдық өнер орта мектебінде оқыды. Ата-анасы қалағандай, бітіргеннен кейін жұмыс істеместен, колледжге түсті. Ол Калифорния технология институтында оқып, түнгі клубтарда банджо тартып, кампуста кір жуу, үстелдерге қызмет ету және жергілікті электр стансасында қозғалтқыштарды тазалау сияқты қосымша жұмыстар істеді. Ол химиялық инженерияны оқып, 1918 жылдың көктемінде бітірді. Кейінірек Капра колледж білімі "өмірге деген көзқарасын өзгертіп, оны қарапайым адамнан мәдениетті тұлғаға айналдырғанын" жазды. Үйінде бауырлары мен анасымен бірге тұратын Капра отбасының жалғыз жоғары білім алған мүшесі болды, бірақ ол жұмыссыздықтан ұдайы қиналды. Бір жыл жұмыссыз жүргеннен кейін, ағаларының тұрақты жұмысы бар екенін көріп, өзін сәтсіз сезінді, бұл депрессияға алып келді.

Бейсөз фильм комедиялары

Кітап сату кезінде Капра жаңа киностудия ашылғаны туралы газет мақаласын оқыды. Капра оларға Голливудтан көшіп келгенін айтып, киноиндустрияның жаңадан қалыптасуында тәжірибесі бар екенін жалған мәлімдеді. Капраның фильмдермен алғашқы тәжірибесі 1915 жылы Мануалдық өнер орта мектебінде оқып жүргенде болған. Студияның негізін қалаушы Уолтер Монтегю Капраға әсерленіп, бір роликтік үнсіз фильмді түсіру үшін 75 доллар ұсынды. Капра оператордың көмегімен фильмді екі күнде түсіріп, актерлердің құрамын әуесқойлармен толықтырды. Кейін Капра Хэл Роучтың "Біздің топ" (Our Gang) сериясы үшін анекдоттар жазушысы болды. Ол 1918 және 1924 жылдары екі рет комедиялық режиссер Мак Сеннеттің сценарий жазушысы болып жұмысқа қабылданды. Оның басшылығымен Капра комедиан Гарри Лэнгдонға сценарийлер жазды, ал Мак Сеннет продюсерлік етті, алғашқысы 1925 жылы "Plain Clothes" болды. Капраның айтуынша, Лэнгдонның кейіпкерін – "әдепсіз әлемде" өмір сүретін қарапайым адамын ол ойлап тапқан; алайда, Лэнгдон 1925 жылға қарай бұл кейіпке толыққанды енген еді. Студия басшылары мен топтың көп бөлігі Капраның инженерлік білімі туралы 1929 жылы "Жас Ұрпақ" фильмін түсіре бастағанға дейін білмеді. Кейбір фильмдерде Капрамен бірге жұмыс істеген бас оператор да бұл туралы хабарсыз болды. Ол осы кезеңді киноның дыбысталуының бастапқы кезеңі ретінде сипаттады:

style=font size: 100%; | Өмірге жабысу үшін алдау керек еді. Дыбыс алғаш келгенде ешкім оны көп білмеді. Біздің бәріміз қараңғыда басып жүрдік. Тіпті дыбыс режиссері де оны көп білмеді. Фрэнк осыны бастан кешірді. Бірақ ол өте зиялы болды. Ол не істеп жатқанын білетін азанақтардың бірі еді. Көптеген режиссерлер бұлыңғыр тұман ішінде жүрді – есіктің қайда екенін білмейтін. Колумбиядағы алғашқы жылында Капра тоғыз фильм түсірді, олардың кейбіреулері сәтті болды. Алғашқы бірнеше фильмнен кейін Гарри Кон: "Бұл Колумбияның фильмдердің сапасын жақсартудың бастамасы болды" деді. Барсонның айтуынша, "Капра Гарри Конның ең сенімді режиссері ретінде бекінді". Капра осы кезең туралы жазып, Конның Капраның көзқарасына және режиссерлік шеберлігіне сенгенін еске алды:

style=font size: 100%; | Мен Конға көп қарыздымын – мен оған бүкіл мансабымды қарыздымын. Сондықтан мен оны құрметтедім, тіпті жақсы көретінмін. Оның өрескелдігіне қарамастан, ол маған мүмкіндік берді. Ол менің үстімізден тәуекел етті. Капра өзінің алғашқы "нағыз" дыбысты фильмін, 1929 жылы "Жас Ұрпақ" фильмін түсірді. Бұл Нью-Йорктегі еврей отбасының өркендеуі туралы романтикалық комедия, олардың ұлы кейіннен бай, басқа ұлттық қызды ұстау үшін еврей тегінен бас тартуға тырысады. Капраның өмірбаянын жазған Джозеф Макбрайдтың айтуынша, Капра "Нью-Йорк геттосында өскен еврей иммигрантының тағдырымен күшті байланыс сезінген және Америкада табысқа жету үшін этникалық тегінен бас тартуға мәжбүр болған" дейді. Алайда Капра бұл оқиғаның өзінің өмірімен байланысы жоқ екенін мәлімдеді. Дегенмен, Макбрайд "Жас Ұрпақ" фильмінде Капраның өмірімен ұқсастықтар көп екенін айтады. Макбрайд "ауырсынуға толы шешімді көрініс" туралы айтады, онда әлеуметтік сатыдан көтерілген жас ұл, жаңа достары ата-анасымен танысқанда ұялып, анасы мен әкесін үй қызметшілері ретінде таныстырады. Макбрайдтың пікірінше, бұл көрініс "Капраның әлеуметтік мәртебесі көтерілгенде өз отбасына сезінген ұяғын көрсетеді". Колумбиядағы жылдары Капра сценарист Роберт Рискинмен (Фей Рэйдің күйеуі) және оператор Джозеф Уокермен жиі жұмыс істеді. Капраның көптеген фильмдерінде Рискин ақылды әңгімелер мен өткір диалогтарды жазды, олар екеуі Голливудтың "ең танымал жазушы-режиссер жұбына" айналды.

Джон Доумен таныс (1941)

Капраның алғашқы Warner жобасы "Джон Доумен таныстырылады" (1941) фильмі болды. Капраның аты соншалықты маңызды болды, Warner Bros. студиясы өзінің атын титрлерден алып тастады. Әдеттегі "Warner Bros. Pictures ұсынады" дегеннен бастаудың орнына, "Джон Доумен таныстырылады" фильмі "Ұсынады" деген сөзбен басталады. Кейбір киносыншылар бұл фильмді Капраның ең даулы туындысы деп санайды. Гари Купер сомдаған фильмнің басты кейіпкері – бұрынғы бейсболшы, қазір мақсаты жоқ, көшпенді өмір сүріп жүрген адам. Ол жаңалықтар тілшісі тарапынан "қарапайым халықтың" бейнесі ретінде таңдалып алынады, соның арқылы қатардағы американдықтардың қиялын баурап алуға тырысады. Фильм Америка Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысуға аздай қалған кезде шықты, сол кезде азаматтар оқшаланғандыққа бейім болған. Кейбір тарихшылардың пікірінше, фильм "америкалық құндылықтарды қасақана қайта бекіту" мақсатымен түсірілген, бірақ болашаққа қатысты олардың анықтығы күмәнді болды. Фильм авторы Ричард Глейзер фильмнің "Капраның өзінің күмәндерін көрсететін" автобиографиялық болуы мүмкін екенін болжайды. Глейзер былай дейді: "Джонның кездейсоқ түрде адамнан ұлттық тұлғаға айналуы Капраның жастық шағындағы адасу тәжірибесімен және кейіннен кино жасаумен байланысты". Осылайша, "Джон Доумен таныстырылады" фильмі – Капраның өзінің қорқыныштары мен сұрақтарын шешуге жасаған әрекеті болды.

Перл-Харбордан кейін әскерге кіру

1941 жылы 7 желтоқсанда Жапонияның Перл-Харборға шабуыл жасағаннан кейін төрт күннің ішінде Капра Голливудтағы сәтті режиссерлік карьерасынан бас тартып, АҚШ армиясында майор болып қызметке кірді. Ол "Экран режиссерлері гильдиясының" президенттігінен де бас тартты. 44 жасқа толғандықтан, оны әскерге шақырудың қажеті болмады, бірақ Фридман атап көрсеткендей, "Капра өзінің қабылдаған еліне деген патриотизмін дәлелдеуге зор ықылас білдірді".

"Өмір керемет" (1946)

Соғыс аяқталғаннан кейін, режиссерлер Уильям Уайлер мен Джордж Стивенспен бірге Капра «Liberty Films» компаниясын құрды. Олардың студиясы 1919 жылғы United Artists компаниясынан кейін студия басшыларының араласуынсыз фильмдер жасау мақсатын көздеген режиссерлердің алғашқы тәуелсіз компаниясы болды. Дегенмен, студия аяқтаған фильмдердің арасында тек «Бұл керемет өмір» (1946) және «Мемлекеттік жағдай» (1948) фильмдері болды.

Халықаралық кинофестивальде АҚШ-ты білдіру

1952 жылдың қаңтар айында АҚШ-тың Үндістандағы елшісі Капрадан Үндістанда өтетін Халықаралық кинофестивальде АҚШ киноиндустриясын ұсынуды сұрады. Капраның Сыртқы істер министрлігіндегі досы оған бұл сапардың маңыздылығын түсіндірді. Боулз фестивальді коммунистердің бір түрлі әрекеті деп санайды, бірақ Боулз нені сұрағанын білмейді. "Маған өздігінен біздің мүддемізді қорғайтын еркін, белсенді адам керек. Мен Капраны қалаймын. Оның аты осында жақсы таныс, және ол төбелес кезінде шапшаң екенін естідім". Үндістанда екі апта болғаннан кейін Капра Боулздың аласы болғанын түсінді, себебі көптеген кино көрсетілімдерін ресейлік және қытайлық өкілдер ұзақ саяси сөздер айту үшін пайдаланды. 15 үнді режиссері мен продюсерімен түскі ас кезінде ол "олар әртістер ретінде бостандықты сақтаулары керек, ал кез келген үкіметтік бақылау осы бостандыққа кедергі келтіреді. Тоталитарлық жүйеге айналса, олар биліктегі партияның жарнамашыларынан асып түспес еді" деді. Алайда, Капраның бұл ойды жеткізуі қиын болды, ол өз күнделігінде былай деп жазды: "Олардың барлығы американдық фильмдердің бәрін бір үлкен үкімет немесе адамдар тобы шешеді деп ойлайды. Олар үшін еркін кәсіпкерлік – жұмбақ. Бірдеңе бақылауға алуы керек, көрінетін немесе көрінбейтін. Тіпті зиялылардың да бостандық пен еркіндік туралы толық түсінігі жоқ. Олар үшін демократия – тек теория ғана. Олар өзгеге қызмет ету, әсіресе кедейге көмектесу туралы түсініксіз. Кедейлерге бір жағынан немқұрайлылықпен қарайды". Вашингтонға есеп беруге келгенде, Мемлекеттік хатшы Дин Ачесон Капраны "инді киносын коммунистердің қолға түсіруіне жол бермегені үшін" мақтады. Боулз елшісі де Капраға "тамаша жұмыс істегені үшін" алғыс айтты.

Көңілі күйреген кезең және кейінгі жылдар

Соғыс аяқталғаннан кейін жақын арада түсірілген «Жан керемет» және «Мемлекеттік жағдай» фильмдерінен кейін Капраның тақырыптары киноиндустриядағы өзгерістермен және қоғамдық көңіл-күймен үйлеспейтін болды. Фридманның пікірінше, Капраның идеялары Ұлы депрессия кезеңінде және соғысқа дейінгі аудиторияға ұнағанымен, соғыстан кейінгі өркендеген Америка үшін маңыздылығын жоғалтқан. Капра өзінің соңғы туындылары үшін 1930 жылдарғы сценарийлерге жүгінгенде, жағдайын нашарлатты. Капра өткен он жылдықта «өзгерген американдық мәдениеттен үзіліп қалған» еді. 1971 жылы жазылған автобиографиясында Капра киноиндустриясының өзгеруіне қатысты сезімдерін білдірді:

«Өзгерістің желдері қиял-армандардың фабрикаларын шарпып, оның кринолин киімдерін жыртып тастады. Ылқымдылыққа бой алғандар, гомосексуалистер, гемофилиямен ауырғандар, Құдайды жек көретіндер, талантты шокпен ауыстырған тез байығандардың бәрі: «Оларды шайқаңдар! Дүрсілтіңдер! Құдай өлді. Қуанышқа ұзақ өмір! Жалаңаштыққа рұқсат! Әйел алмасуға рұқсат! Әлемді ізгілік шектерінен босатыңыздар! Фильмдерімізді моральдық талаптардан азат етіңдер!» Трилл үшін өлтіру – шок! Адамның жақсы қасиеттерін тозаққа жіберіңдер – шок!».

Медвед Капраның көңілі толуының ирониясын атап көрсетеді: Капраның «Бір түндік оқиға» (1934) фильмі бес маңызды «Оскар» сыйлығын алған алғашқы фильм болды, ал 1991 жылы, Капраның қайтысынан кейін бірнеше ай өткен соң, «Қойлардың үнсіздігі» де бес маңызды «Оскар» сыйлығын жеңіп алды. Кейіннен ол Қорғаныс министрлігінің жаңа құрылған «ВИСТА» ой-санақ тобының жобасына қатысуға шақырылды, бірақ қажетті рұқсаттардан бас тартылды. Фридманның сөзіне сүйенсек, «осы екі бас тарту американдық идеалдарды кинода көрсету арқылы мансап жасаған адам үшін ауыр соққы болды», сондай-ақ ол Армия үшін марапатталған деректі фильмдер түсірген еді.

Кейінгі фильмдер (19501961)

Капра Paramount Pictures студиясында Бинг Кросбидің қатысуымен екі фильм түсірді: «Жоғары шабыс» (1950, 1934 жылғы «Бродвей Биллінің» жаңа нұсқасы) және «Міңгір келді күйеу» (1951). 1952 жылы 55 жасқа келгенде Капра Голливудта фильм түсіруден тиімді түрде зейнетке шықты; ол өзінің альма-матері – Калифорния технология институтымен ғылыми тақырыптардағы оқу фильмдерін жасау үшін жұмыстады. Одан кейін тағы сегіз жыл өткен соң ол Франк Синатра мен Эдвард Г. Робинсонмен бірге «Басқа тесік» (1959) атты тағы бір кинотеатрлық фильмді түсірді, бұл оның түсті фильмдегі тұңғыш толық метражды фильмі болды. Оның соңғы кинотеатрлық фильмі Гленн Форд пен Бетт Дэвиспен бірге түсірілген «Қалтадағы кереметтер» (1961) атты фильм болды, ол 1933 жылғы «Ледиге бір күн» фильмінің қайта түсірілімі еді. 1960 жылдардың ортасында ол Мартин Кейдиннің «Марунд» романының бейімделуіне дайындық жұмыстарын жүргізді, бірақ оған берілген 3 миллион долларлық бюджетпен фильмді түсіре алмайтынын сезініп, жобадан бас тартты. (Соңында 1969 жылы Джон Стерджес 8 миллион долларлық бюджетпен осы романды бейімдеді.) Капраның соңғы фильмі «Ғарыштағы кездесу» (1964) – Мартин Мариетта компаниясы үшін түсірілген және 1964 жылғы Нью-Йорк әлемдік көрмесінде көрсетілген индустриалдық фильм болды. Көрме аяқталғаннан кейін ол Нью-Йорк ғылым залында қойылды.

Режиссерлік стилі

Капраның режиссерлік стилі көбінесе импровизацияға негізделген. Ол түсірілім алаңына тек басты сахналардың сценарийін алып баратын. Ол мұны былай түсіндірді:

style=font size: 100%; Сахна не туралы, кім кімге не істейді, кім кімге қамқорлық танытады – осылар керек. Мен тек басты сахнаны қалаймын, ал қалғанын өзім шешемін – қалай түсіру керек, аппаратты қалай ыңғайлы ету керек және актерлерге әрқашан назар аудару керек. Капраның режиссерлік мінез-құлқы студия басшыларымен қарым-қатынаста "күшті тәуелсіздікке" ие екенін көрсетті. Түсірілім алаңында ол мейірімді және жайлы адам болды, "ешқандай мақтандылық танытпайтын" режиссер деп айтылды. Капраның фильмдері көбінесе адамның жақсы қасиеттері туралы айтады және өзімшілдік пен еңбектің құндылығын көрсетеді. Оның осындай жақсы тақырыптары кейбір циниктерді оның стилін "Капра жүгерісі" деп атауға итермеледі. Дегенмен, оның көзқарасын жоғары бағалайтындар "Capraesque" деген терминді қолдануды жөн көреді. Капраның қарапайым адамды қолдау, спонтанды, жылдам диалог пен есімде қаларлық, әзілді басты және қосалқы кейіпкерлерді пайдалануы оны 20-ғасырдың ең танымал және беделді кинорежиссерлерінің біріне айналдырды. Оның ықпалын Роберт Олтман, Рон Ховард, Акира Куросава, Джон Лассетер, Дэвид Линч, Джон Миллиус, Оливер Стоун сияқты көптеген режиссерлердің туындыларында көруге болады.

Жеке өмір

Капра 1923 жылы актриса Хелен Хауэллге үйленді. Олар 1928 жылы ажырасып кетті. Ол 1932 жылы Люсиль Уорнерге үйленді, олардың қызы мен үш ұлы болды. Ұлдарының бірі, Джонни, тонзиллэктомиядан кейін 3 жасында қайтыс болды. Капра Кино өнер және ғылым академиясының төрт рет президенті және ол негіздеген Америка Режиссерлер Гильдиясының үш рет президенті болды. Президенттік қызметін атқару кезінде ол режиссерлерге фильмдерін көркемдік тұрғыдан бақылауды күшейтуге жұмыс істеді. Режиссерлік мансабында ол ғылымды оқытуға деген ертедегі арманынан айнымады, ал 1950 жылдары мансабы төмендегеннен кейін ғылым саласына қатысты білім беру телефильмдерін жасады. Оның ұлы Фрэнк Капра кіші 2007 жылдың 19 желтоқсанында қайтыс болғанға дейін Солтүстік Каролина штатының Уилмингтон қаласындағы EUE Screen Gems студиясының президенті болды. Оның немерелері, ағайындылары Франк Капра III және Джонатан Капра екеуі де режиссердің ассистенті болып жұмыс істеді; Франк III 1995 жылғы «Американ президенті» фильмінде жұмыс істеді, онда фильмнің диалогында Франк Капра есімі айтылды.

Саяси көзқарастар

Капраның саяси көзқарастары оның фильмдерінде қалыптасты, ол фильмдер американдық жекелей тәуелсіздік рухын жақтап, дәріптеді. Консервативті республикашыл Капра Нью-Йорк губернаторы қызметін атқарган кезінде Франклин Д. Рузвельтке қарсы күресіп, Ұлы Депрессия жылдарында оның президенттігіне қарсы болды. Капра ұлттық экономикалық дағдарыс кезінде мемлекеттік араласуға қарсы тұрды. Өмірінің соңғы жылдарында Капра өзін бейбітшіл деп атап, Вьетнам соғысын қатты сынады.

Өлім

1985 жылы 88 жасында Капра инсульттың бірнешесінің алғашқысын бастан өткізді. 1991 жылдың 3 қыркүйегінде ол 94 жасында Калифорния штатының Ла-Кинта қаласындағы үйінде ұйықтағанда жүрек талмасынан қайтыс болды. Ол Калифорниядағы Кочелладағы Кочелла аңғарының мемлекеттік зиратында жерленді. Ол Калифорниядағы Фолбруктағы шаруашылығының бір бөлігін Калифорния технология институтына демалыс орталығы ретінде пайдалану үшін қалдырды. Капраның жеке қағаздары және фильмдерге қатысты кейбір материалдар Веслиан университетінің кино мұрағатында сақталады, бұл ғалымдар мен медиа сарапшыларына толық қолжетімділік береді.

Марапаттар мен құрметтер

"Неге біз күресудеміз" сериясы Капраға 1943 жылы "Ерлік ордені"н, ал 1945 жылы "Құрметті қызмет медалін" сыйлады. 1957 жылы Капра Джордж Истман сыйлығымен марапатталды, оны Джордж Истман үйі кино өнеріне ерекше үлес қосқаны үшін тапсырды. Лос-Анджелес қаласының мэрі Сэм Йорти, қалалық кеңестің дауыс беруімен, 1962 жылдың 12 мамырын "Фрэнк Капра күні" деп жариялады. Режиссерлер гильдиясының президенті Джордж Сидни: "Бұл Голливуд тарихында Лос-Анджелес қаласының шығармашылық талантты ресми түрде мойындаған алғашқы жағдай" деді. Іс-шара кезінде режиссер Джон Форд Капраның Уинстон Черчилль ұсынған Британ империясының құрметті орденімен (OBE) марапатталғанын хабарлады. Форд Капраға былай деді:

Блоккөшірме | стиль=шрифт өлшемі: 100%; | Адамгершілік комедияларын жасаңыз, сіз ғана жасай алатын, – Американың темір перде, бамбук пердесі және тіпті кружевті перде артында мақтан тұтатын фильмдерді жасаңыз. (жоғарыдағы "Балалық шақ" бөлімін қараңыз)

1972 жылы Капра Американың жетістіктері академиясының "Алтын тақта" сыйлығын алды. 1974 жылы Капра "Инкпот" сыйлығымен марапатталды. 1975 жылы Капра АҚШ Әскери-теңіз күштерінің "Алтын якорь" сыйлығын алды, ол "Неге біз күресудеміз" сериясын түсіргені және Екінші дүниежүзілік соғыстағы теңіз фотосуреттеріне қосқан үлесі үшін берілді. Сыйлық табыстау кезінде президент Фордтан бейне сәлем жолданды. Іс-шараға Капраның сүйікті актерлері, оның ішінде Джимми Стюарт, Донна Рид, Пэт О'Брайен, Жан Артур және тағы да басқалар қатысты. 1981 жылы Капра қатысқан "Бұл керемет өмір" мерекесінде ол: "Бұл менің өмірімдегі ең мақтанды моментердің бірі" деді, бұл сөзі "The New Yorker" журналында жарияланды. Ол "Ең үздік режиссер" номинациясына алты рет, ал "Ең үздік фильм" номинациясына жеті рет ұсынылды. "Ең үздік режиссер" номинациясы бойынша алты ұсынымының нәтижесінде Капра үш рет сыйлықты жеңіп алды. 1938 жылы үшінші рет "Ең үздік режиссер" Оскарын жеңіп алғанда ол қысқа мерзімге рекордты иеленді, бірақ 1941 жылы Джон Форд осы көрсеткішті теңестірді, ал 1952 жылы Форд одан асып түсті. Уильям Уайлер де 1959 жылы үшінші Оскар сыйлығын жеңіп алғаннан кейін осы рекордты теңестірді. Академия киноархиві Капраның екі фильмін сақтап қалды: "Матине жұлдызы" (1928) және "Екі құлаған, біреуі тұр" (1945).

Академиялық сыйлықтар

ЖылФильмСанатНәтиже1933Бір күндік әйелТамаша өндіріс Үздік режиссер 1934Бір түнде болдыТамаша өндіріс (Гарри Коэнмен бірге) Үздік режиссер 1936Дидс қалаға барадыТамаша өндіріс Үздік режиссер 1937Жоғалған көкжиекТамаша өндіріс 1938Сен оны өзіңмен бірге ала алмайсыңТамаша өндіріс Үздік режиссер 1939Мырза Смит Вашингтонға барадыТамаша өндіріс Үздік режиссер 1943Соғысқа арналған прелюдияҮздік деректі фильм 1944Ресей шайқасыҮздік деректі фильм 1946Бұл керемет өмірҮздік фильм Үздік режиссер