Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық кинорежиссер (1890–1987)
American film director (1890–1987)
Кларенс Леон Браун (10 мамыр 1890 – 17 тамыз 1987) – американдық кинорежиссер.
Clarence Leon Brown (May 10, 1890 – August 17, 1987) was an American film director.
Ерте өмір
Клинтон, Массачусетс штатында мақта өндіруші Ларкин Гарри Браун мен Кэтрин Энн Браунның (қыз есімі Гау) отбасында дүниеге келген Браун 11 жасында Теннесси штатына көшіп келді. Ол Ноксвилл орта мектебінде және Теннесси университетінде, екеуі де Ноксвилл қаласында оқыды, 19 жасында инженерлік мамандық бойынша екі дипломмен университетті бітірді. Автомобильдерге ертеден қызығушылық танытқан Браун Стивенс Дюрия компаниясына жұмысқа орналасып, кейін Алабамадағы өзінің Браун моторлы автомобиль компаниясын құрды. 1913 жыл шамасында киноға деген қызығушылығы артып, ол автосалон бизнесінен бас тартты. Нью-Джерси штатының Форт-Ли қаласындағы Peerless студиясына жұмысқа қабылданды және француз туған режиссер Морис Турнеурдің ассистенты болды.
Born in Clinton, Massachusetts, to Larkin Harry Brown, a cotton manufacturer, and Katherine Ann Brown (née Gaw), Brown moved to Tennessee when he was 11 years old. He attended Knoxville High School and the University of Tennessee, both in Knoxville, Tennessee, graduating from the university at the age of 19 with two degrees in engineering. An early fascination in automobiles led Brown to a job with the Stevens Duryea Company, then to his own Brown Motor Car Company in Alabama. He later abandoned the car dealership after developing an interest in motion pictures around 1913. He was hired by the Peerless Studio at Fort Lee, New Jersey, and became an assistant to the French born director Maurice Tourneur.
Мансап
Бірінші дүниежүзілік соғыста АҚШ Әуе күштерінде ұшқыш және ұшу нұсқаушысы болғаннан кейін Браунға алғашқы режиссерлік жұмысы (Турнермен бірге) «Ұлы құтқарушы» (1920) фильмі үшін берілді. Сол жылы Турнер құлап жарақат алғаннан кейін ол «Соңғы мохикан» фильмінің басым бөлігін түсірді. 1924 жылы Браун Universal компаниясына, содан кейін Metro Goldwyn Mayer компаниясына көшті, онда 1950 жылдардың ортасына дейін жұмыс істеді. MGM-де ол олардың ең ірі әйел актерлерінің басты режиссерлерінің бірі болды; ол Джоан Кроуфордты алты рет және Грета Гарбоны жеті рет режиссерлік етті. Браун режиссер ретінде алты фильмге бес рет «Оскар» сыйлығына ұсынылды (төменде қараңыз), бірақ ол ешқашан сыйлықты жеңіп алмады. Дегенмен, ол 1935 жылы Венеция халықаралық кинофестивалінде Гарбо басты рөлде ойнаған «Анна Каренина» фильмі үшін «Үздік шетелдік фильм» жүлдесін жеңіп алды. Браунның фильмдері 38 «Оскар» сыйлығына ұсынылып, тоғыз сыйлықты жеңіп алды. Браун өзі алты фильм үшін бес рет «Оскар» сыйлығына ұсынылды және 1949 жылы Уильям Фолкнердің «Шаңдағы бұзушы» романының экрандау нұсқасы үшін Британ академиясының сыйлығын жеңіп алды. 1957 жылы Браун Джордж Истман сыйлығымен марапатталды, ол кино өнеріне еңбегі үшін Джордж Истман үйімен беріледі. Браун жылжымайтын мүлікке жасаған инвестицияларының арқасында байлыққа ие болды, бірақ жаңа фильмдерді көруден бас тартты, өйткені олар оны қайтадан мансабын бастауға итермелейді деп қорқыды. Теннесси университетінің кампусындағы Кларенс Браун театры оның құрметіне аталған. Ол «Үздік режиссер» номинациясы бойынша «Оскар» сыйлығына ең көп ұсынылған, бірақ жеңіске жетпеген рекордты иеленеді – алты номинация.
After serving as a fighter pilot and flight instructor in the United States Army Air Service during World War I, Brown was given his first co directing credit (with Tourneur) for The Great Redeemer (1920). Later that year, he directed a major portion of The Last of the Mohicans after Tourneur was injured in a fall. Brown moved to Universal in 1924, and then to Metro Goldwyn Mayer, where he remained until the mid 1950s. At MGM he was one of the main directors of their major female stars; he directed Joan Crawford six times and Greta Garbo seven. Brown was nominated five times for six films (see below) for an Academy Award as a director, but he never received an Oscar. However, he won Best Foreign Film for Anna Karenina, starring Garbo at the 1935 Venice International Film Festival. Brown's films gained a total of 38 Academy Award nominations and earned nine Oscars. Brown himself received five Academy Award nominations for six films and in 1949, he won the British Academy Award for the film version of William Faulkner's Intruder in the Dust. In 1957, Brown was awarded The George Eastman Award, given by George Eastman House for distinguished contribution to the art of film. Brown retired a wealthy man due to his real estate investments, but refused to watch new movies, as he feared they might cause him to restart his career. The Clarence Brown Theater, on the campus of the University of Tennessee, is named in his honor. He holds the record for most nominations for the Academy Award for Best Director without a win, with six.
Жеке өмір
Кларенс Браун төрт рет үйленген. Оның алғашқы некесі 1913 жылы Паула Херндон Праттпен болды, бұл неке 1920 жылы ажырысқанға дейін жалғасты. Олардың Адриен Браун есімді қызы дүниеге келді. Екінші некесі 1922 жылдан 1927 жылы ажырасқанға дейін Она Уилсонмен болды. Ол Дороти Себастьянмен және Мона Мариспен кездесіп, оларға ұсыныс жасаған, бірақ екеуіне де үйленбеді. Марис кейіннен олардың қарым-қатынасын өзінің "неке туралы сол кездегі көзқарастарының" себебімен аяқтағанын айтты. Ол үшінші әйелі Элис Джойсқа 1933 жылы үйленді, олар 1945 жылы ажырасты. Соңғы некесі 1946 жылы Мариан Списпен болды, ол 1987 жылы қайтыс болғанға дейін жалғасты. 1960 жылдың 8 ақпанында Браун Голливудтың Даңқ аллеясында, 1752 Vine Street мекенжайында киноиндустриясына қосқан үлесі үшін жұлдыз алды.
Clarence Brown was married four times. His first marriage was to Paula Herndon Pratt in 1913, which lasted until their divorce in 1920. The couple produced a daughter, Adrienne Brown. His second marriage was to Ona Wilson, which lasted from 1922 until their divorce in 1927. He was engaged to Dorothy Sebastian and Mona Maris, although he did not marry either of them, with Maris later saying she ended their relationship because she had her "own ideas of marriage then." He married his third wife, Alice Joyce, in 1933 and they divorced in 1945. His last marriage was to Marian Spies in 1946, which lasted until his death in 1987. On February 8, 1960, Brown received a star on the Hollywood Walk of Fame at 1752 Vine Street, for his contributions to the motion pictures industry.