Манжукуодоғы соғыс қылмыстары: Жапонияның 1931-1945 жылдардағы әрекеттері, халықаралық заң бұзушылықтары, соғыс тұтқындарына қатысты қылмыстар туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Маньчжукоодағы соғыс қылмыстары 1931 жылдан 1945 жылға дейін Қытайдың солтүстік-шығысында Жапон империясының үстемдігі кезінде, тікелей немесе оның марионеттік Маньчжукоо мемлекеті арқылы жасалды. Әртүрлі соғыс қылмыстарына қатысты айыптаулар болған, бірақ олар тарихи тұрғыдан жеткілікті назар алмаған.
War crimes in Manchukuo were committed during the rule of the Empire of Japan in northeast China, either directly, or through its puppet state of Manchukuo, from 1931 to 1945. Various war crimes have been alleged, but have received comparatively little historical attention.
Құқықтық негіз
Жапон империясы 1864 жылдан бері соғыс қылмыстарының стандартты анықтамасын берген Женева конвенцияларына қол қоймаса да, жасалған қылмыстар халықаралық және жапон заңдарының басқа да салаларына жатады. Мысалы, жапон қызметкерлері жасаған көптеген қылмыстар жапон әскери заңын бұзған, бірақ сол заң бойынша талап етілгендей, әскери сотқа берілмеді. Жапония қол қойылған халықаралық келісімдерді де бұзды, соның ішінде Версаль шартының химиялық қару қолдануға тыйым салатын қағидаларын, сондай-ақ 1899 және 1907 жылғы Гаага конвенцияларын, олар соғыс тұтқындарын қорғайды. Жапон үкіметі 1929 жылғы Келлог-Бриан шартына да қол қойды, осылайша 1937-1945 жылдардағы әрекеттері бейбітшілікке қарсы қылмыс ретінде айыпталуға мүмкіндік берді. Бұл айыптама Токио сотында «А» класындағы соғыс қылмыскерлерін соттау үшін енгізілді. «B» класындағы соғыс қылмыскерлері – соғыс қылмыстары үшін кінәлі деп танылғандар, ал «C» класындағы соғыс қылмыскерлері – адамзатқа қарсы қылмыс жасағандар. Жапон үкіметі соғыс аяқталғаннан кейін Потсдам декларациясының (1945) шарттарын қабылдады. Декларацияның 10-бабында соғыс қылмыстарының екі түріне сілтеме жасалды: бірі – халықаралық заңдарды бұзу, мысалы, соғыс тұтқындарын қатыгездікпен ұстау; екіншісі – Жапония халқының демократиялық еңбектеріне» және Жапониядағы азаматтық бостандықтарға кедергі келтіру. Жапонияда «жапон соғыс қылмыстары» термині көбінесе Тынық мұхиты соғысынан кейін Алыс Шығыс халықаралық әскери трибуналында, сондай-ақ Токио соты деп белгілі сот процестерінде қарастырылған істерге ғана қатысты. Алайда, трибунал орта және төмен шенді офицерлерге қатысты соғыс қылмыстары туралы айыптауларды қараған жоқ. Олар Жапония капитуляциядан кейін Қытай мен Кеңес Одағында өткен жеке сот процестерінде қарастырылды. Кейбір тарихшылар мұндай қылмыстардың болғанын жоққа шығарады. Жапониядағы ұлтшыл топтар соғыс қылмыстарын «жапонға қарсы насихат» деп, саяси мақсаттармен қазіргі Жапонияның беделін түсіру үшін жоққа шығарады.
Although the Empire of Japan did not sign the Geneva Conventions, which have provided the standard definition of war crimes since 1864, the crimes committed fall under other aspects of international and Japanese law. For example, many of the alleged crimes committed by Japanese personnel broke Japanese military law, and were not subject to court martial, as required by that law. Japan also violated signed international agreements, including provisions of the Treaty of Versailles such as a ban on the use of chemical weapons, and the Hague Conventions (1899 and 1907), which protect prisoners of war (POWs). The Japanese government also signed the Kellogg–Briand Pact (1929), thereby rendering its actions in 1937 45 liable to charges of crimes against peace, a charge that was introduced at the Tokyo Trials to prosecute "Class A" war criminals. "Class B" war criminals were those found guilty of war crimes per se, and "Class C" war criminals were those guilty of crimes against humanity. The Japanese government also accepted the terms set by the Potsdam Declaration (1945) after the end of the war. The declaration alluded, in Article 10, to two kinds of war crime: one was the violation of international laws, such as the abuse of prisoners of war; the other was obstructing "democratic tendencies among the Japanese people" and civil liberties within Japan. In Japan, the term "Japanese war crimes" generally only refers to cases tried by the International Military Tribunal for the Far East, also known as the Tokyo Trials, following the end of the Pacific War. However, the tribunal did not prosecute war crimes allegations involving mid ranking officers or more junior personnel. Those were dealt with separately in trials held in China and in the Soviet Union after the surrender of Japan. Negationist historians have contested that such crimes occurred. Far right nationalist groups in Japan have denied war crimes as "anti Japanese propaganda" to place modern Japan in a negative light for political purposes.
Этникалық азшылықтарды қорлау
Орокендер жапон үкімдігі кезінде халық санының айтарлықтай азаюына ұшырады. Жапондықтар олардың арасында опиум таратты, қауымның кейбір мүшелерін адамдық тәжірибелерге салды, және эпидемиялық аурулардың таралуымен бірге, олардың саны 1000-ға дейін азайды. Жапондықтар Орокендердің басқа ұлттармен байланыс жасауына тыйым салды, оларды өздері үшін аң аулауға мәжбүр етті, ал оларға берілетін рацион мен киім кейде тіршілікке жеткіліксіз болды, бұл аштықтан және суықтан өлімге алып келді. Опиум 18 жастан асқан ересектерге бақылау құралы ретінде таратылды. Алихеде Орокен аңшысы 2 жапон әскерін өлтіргеннен кейін, жапондықтар 40 Орокенді улап өлтірді. Жапондықтар Орокендерді соғыста өздері үшін күресуге мәжбүр етті, бұл Орокен халқының азаюына себеп болды. Тіпті жапондықтардың тікелей бақылауынан қашқан Орокендер де Қытай коммунистерінің жапонға қарсы күштерімен қақтығысқа түсті, бұл осы кезеңде олардың халық санының азаюына әсер етті.
The Oroqen suffered a significant population decline under Japanese rule. The Japanese distributed opium among them and subjected some members of the community to human experiments, and combined with incidents of epidemic diseases this caused their population to decline until only 1,000 remained. The Japanese banned Oroqen from communicating with other ethnicities, and forced them to hunt animals for them in exchange for rations and clothing which were sometimes insufficient for survival, which led to deaths from starvation and exposure. Opium was distributed to Oroqen adults older than 18 as a means of control. After 2 Japanese troops were killed in Alihe by an Oroqen hunter, the Japanese poisoned 40 Oroqen to death. The Japanese forced Oroqen to fight for them in the war which led to a population decrease of Oroqen people. Even those Oroqen who avoided direct control by the Japanese found themselves facing conflict from anti Japanese forces of the Chinese Communists, which contributed to their population decline during this period.
Адамдармен тәжірибе жүргізу
Жапондық әскерилердің арнайы бөлімшелері Маньчжукода азаматтық тұрғындар мен соғыс тұтқындарына тәжірибелер жүргізді. Ең әйгілілерінің бірі – 731-ші бөлімше. Жәбірленушілерге анестезия қолданбастан тірідей кесіп-жонып зерттеулер жасалды, сондай-ақ оларды биологиялық қаруды сынау үшін де пайдаланды. 731-ші бөлімше жүргізген адамдық тәжірибелер салдарынан 3000-нан 12000-ға дейін ер адамдар, әйелдер мен балалар қаза тапты.
Special Japanese military units conducted experiments on civilians and POWs in Manchukuo. One of the most infamous was Unit 731. Victims were subjected to vivisection without anesthesia, and were used to test biological weapons, among other experiments. Between 3,000 and 12,000 men, women, and children died during human experimentation conducted by Unit 731.
Химиялық және биологиялық қару
Тарихшылар Йошиаки Йошими мен Сейя Мацуноның мәлімдемесінше, император Хирохито Қытайда химиялық қару қолдануға рұқсат берген. Сонымен қатар, "он мыңдаған, тіпті 200 мыңға жуық қытайлықтар бубондық оба, холера, көкжауық және басқа да аурулардан" биологиялық соғыстың салдарынан қаза тапты. Жапондықтардың жүйелі түрде құжаттарды жоюына байланысты, Маньчжурияда химиялық немесе биологиялық қару туралы тіркелген деректер жоқ. Алайда, бұл жаппай қырып-жою қарулары Квантун армиясы тарапынан Маньчжурияда ішінара зерттелді, өндірілді және сақталды.
According to historians Yoshiaki Yoshimi and Seiya Matsuno, Emperor Hirohito authorized the use of chemical weapons in China. Furthermore, "tens of thousands, and perhaps as many 200,000, Chinese died of bubonic plague, cholera, anthrax and other diseases", resulting from the use of biological warfare. Although owing to systematic Japanese destruction of records, there is no record of chemical or biological weapons in Manchukuo itself, these weapons of mass destruction were partly researched, produced, and stockpiled in Manchukuo by the Kwantung Army.
Мәжбүрлі еңбек
Жапон әскерінің мәжбүрлі еңбекке тартуы көптеген өлімге себеп болды. Тарихшылар Жифен Джу, Мицуёчи Химета, Тору Кубо және Марк Питидің бірлескен зерттеуіне сәйкес, 10 миллионнан астам қытай азаматы Коа-иннің бақылауымен Маньчжурияда мәжбүрлі еңбекке жұмылдырылды. Мәжбүрлі еңбекшілер көбінесе қауіпсіздік шаралары жеткіліксіз болған қауіпті жағдайларда жұмыс істеуге міндеттелді. Әлемдегі ең ірі кен апаты Маньчжуриядағы Бенсиху кенішінде болды.
The Japanese military's use of forced labor also caused many deaths. According to a joint study of historians Zhifen Ju, Mitsuyochi Himeta, Toru Kubo and Mark Peattie, more than 10 million Chinese civilians were mobilized for forced labor in Manchukuo under the supervision of the Kōa in. Forced laborers were often assigned work in dangerous conditions without adequate safety precautions. The world's deadliest mine disaster, at Benxihu Colliery, occurred in Manchukuo.
Есірткі саудасы
2007 жылы Japan Times газетінде Рейджи Йошида жариялаған мақаласында Маньчжуриядағы жапондық инвестициялардың бір бөлігі есірткі сатудан түскен қаражат есебінен қаржыландырылғаны айтылды. Мақалада Йошида тапқан деген құжатта Коа ұйымының Қытайдағы есірткі сатушыларға Маньчжурия, Нанкин және Моңғолияның марионеттік үкіметтерінің игілігі үшін қаржы жәрдем көрсеткені тікелей көрсетілген. Бұл құжат Токио трибуналы бұрын талдаған дәлелдерді қуаттайды.
In 2007, an article by Reiji Yoshida in the Japan Times argued that the Japanese investments in Manchukuo were partly financed by selling drugs. According to the article, a document claimed to have been found by Yoshida directly implicated the Kōa in in providing funds to drug dealers in China for the benefit of the puppet governments of Manchukuo, Nanjing and Mongolia. This document corroborates evidence analyzed earlier by the Tokyo tribunal which stated that
Хабаровск соғыс қылмыстары бойынша сот
1949 жылдың соңында Маньчжурияны советтер басып алған кезде тұтқындалған Квантун армиясының көптеген мүшелері 731-ші бөлім мен оған байланысты бөлімдердің қызметіне қатысты, адамзатқа қарсы қылмыстар жасағаны және химиялық және биологиялық қару қолданғаны үшін сотталды.
In late 1949, numerous members of the former Kwantung Army who had been captured in the Soviet invasion of Manchuria were convicted in connection with the activities of Unit 731, and related units for their connections with crimes against humanity and the use of chemical and biological weapons.
Токиодағы сынақтар
Алыс Шығыс халықаралық әскери трибуналы Маньчжурияны басып алуға, Маньчжуко мемлекетін құруға және Қытайға қарсы агрессивтік соғыс салатын қастандық жасауға қатысқан бірнеше жоғары жапондық шенеунікті кінәлі деп тапты. Маньчжуко мемлекетімен тығыз байланысы болған және өлім жазасына кесілгендердің ішінде Квантун армиясының жоғары шенді офицерлері – Хидеки Тоджо, Акира Муто, Сеиширо Итагаки және Кенджи Дойхара болды.
The International Military Tribunal for the Far East convicted a number of high Japanese officials in connection with the invasion of Manchuria, establishment of Manchukuo and with conspiracy to wage aggressive war against China. Those sentenced to death with strong connections to Manchukuo included senior officers in the Kwantung Army Hideki Tōjō, Akira Mutō, Seishirō Itagaki and Kenji Doihara.