АҚШ-тағы ядролық қарсылық қозғалысы: "Clamshell Alliance" тарихы

Кіріспе

Нью-Гэмпшир штатындағы ядролық энергияға қарсы ұйым – «Кламшелл Альянсы» 1976 жылы АҚШ-тың Нью-Гэмпшир штатындағы Сибрук ядролық электр станциясына қарсылық көрсету үшін құрылған ядролық энергияға қарсы ұйым. Бұл альянс көп жылдар бойы тоқтатылған еді. 1976 жылы бұл топты Пауль Гунтер, Хоуи Хокинс, Говард Морланд, Харви Вассерман, Гай Чичестер, Роберт "Ренни" Кушинг, Джефф Бруммер, Анна Гьорги, Кристи Конрад, Кейт Уокер, Робин Рид және басқа да белсенділер бірлесіп құрды. «Гранит штаты Альянсы» әлеуметтік өзгерістерге ұмтылатын ұйым, бірнеше жыл бұрын Сейбрукта салыну жоспарланған ядролық электр станциясына қарсылық білдіріп, «Халықтың энергия жобасы» (PEP) атты жобаны бастаған болатын. «Кламшелл Альянсының» бірігуі 1975 жылы Нью-Англия аймағының белсенділері мен ұйымдары АҚШ президенті Ричард Никсонның 2000 жылға дейін 1000 ядролық электр станциясын салуды көздеген «Тәуелсіздік жобасына» жауап ретінде басталды. 2007 жылы «Кламшелл Альянсының» ардагерлері ұйым құрылғанының 30 жылдығын «Ауыл алаңына: Ядролық энергия, Кламшелл және Демократия» атты веб-сайтты жасау арқылы атап өтті. Бұл сайт «Кламшелл Альянсының» тарихын және оның бүгінгі маңыздылығын баяндайды. «Кламшелл Альянсы» Жаңа Англиядағы барлық ядролық энергияға қарсы тұрады.

Іс-шаралар

Альянс 1970 және 1980 жылдардың аяғында зорлық-зомбылықсыз демонстрациялар өткізді. "Кламшель" наразылық акцияларының қатысушылары Сибрук станциясының АЭС-ін салу алаңын басып алды. 1976 жылы шілдеде "Кламшель Альянсы" 60-75 белсенділердің кездесуінде ядролық қарсылық декларациясын басшылыққа алатын қағидалар жиынтығы ретінде қабылдады. 1976 жылдың 1 тамызында 18 Нью-Гэмпшир тұрғыны қылмыстық құқық бұзушылық және тәртіпсіздік үшін тұтқындалды. Бұл Сейбруктағы Кламшельдің алғашқы азаматтық мойынсұнбаушылық әрекеті болды. 1977 жылдың 1 мамырында 2000-нан астам наразылық білдірушілер Сибрук атом электр стансасының құрылыс алаңын басып алды. Олардың 1414-і тұтқындалды. Республикашыл губернатор Мелдрим Томсон кенже аудандық судьяларды оларды өздері кепілдікпен босатуға көндірмей, кепілдікті 500 долларға көтерді. Қылмыстық іс бойынша айыптаушылар кепілдікті төлеуден бас тартты. Олар түрмеде және Ұлттық гвардияның қару қоймасында екі аптаға дейін ұсталды. 1977 жылдың 13 мамырында 550 демонстрант кепілдіксіз босатылды, өйткені тұтқындау Нью-Гэмпшир штатына он мыңдаған доллар шығын әкелді. Ол кезде бұл АҚШ тарихындағы ең үлкен қамауға алулардың бірі болды. Тұтқындалғандардың саны Нью-Гэмпшир түрмелерінің сыйымдылығынан үш есе көп болды. Clamshell белсенділері бұл қамауға алуды оқыту және желі құру үшін пайдаланды және ұзақ уақыт бойы қамауға алуды губернатордың қателігі деп қарастырды. Кейінгі жылдары Нью-Гэмпшир билігі Сейбрук зауытында жаппай азаматтық мойынсұнбаушылықтың әсерін азайтып, белсенділердің заңсыз кіруін бұзушылық ретінде қарастырды және айыппұл орнына қоғамдық қызметке рұқсат берді. Іс-шаралар әлі де қоғамдық пікірді өзгерте алатын медиа оқиғалары болды, бірақ олардың әсері шектеулі болды. "Кламшель Альянсының" мүшелері өз әрекеттерін сотпен етене қарастыруға тырысты және республикалық губернатор Джадд Грегтің кеңсесіне кіріп, отырыс өткізуді бастады. Бұл әрекет қылмыстық құқық бұзушылық үшін түрмеге қамауға әкелгенімен, жергілікті соттар "байқасатын зиян" немесе Нью-Гэмпшир Конституциясында берілген "Революция құқығы" туралы мәселе бойынша шешім қабылдамады. Активист Гай Чичестер ақырында Сибрук станциясының апаттық ескерту сиренасын кесіп тастады, нәтижесінде "қылмыстық зияндылық" деген айыптар тағылды, бұл B класының қылмысы. Шынында да, ол бағананы кесіп тастаған, бірақ Чичестерді ақтады. Чичестердің адвокаты Патрик Флеминг өзінің шағымдауында Нью-Гэмпшир штатының конституциясының 10-бабына сәйкес, кез келген азаматтың мемлекет оны орындамағанда өзін қорғау үшін әрекет етуге құқығы бар екенін, бұл "Революция құқығы" деп аталады: "[Art.] 10. [Революция құқығы] Үкімет бүкіл қоғамның жалпы игілігі, қорғанысы мен қауіпсіздігі үшін құрылған, ал бір адамның, отбасының немесе бір топтың жеке мүддесі немесе табысы үшін емес; сондықтан, үкімет мақсаттары бұзылып, қоғамдық бостандыққа айқын қауіп төнген кезде және барлық басқа да әдістер тиімді емес, халық ескі үкіметті реформалауға немесе жаңа үкімет құруға құқылы және міндетті. Адамзат билігі мен қанаушылыққа қарсы қарсылық білдірмеу туралы ілім ақымақтық, құлдық және адамзат игілігі мен бақытын жоюшы". "Кламшель Альянсы" ядролық электр станцияларына қарсылық білдіруді ұйымдастырған басқа қауымдарға да ықпал етті. Калифорниядағы Абалон Альянсы сияқты ұқсас атаулармен жүздеген топтар бүкіл елде және халықаралық деңгейде ядролық энергия мен ядролық қаруға қарсы тұру үшін осындай зорлық-зомбылықсыз ұйымдастыру әдістерін қабылдады. НХ-ның бас прокуроры Том Раттың бұл жерде митинг өткізу туралы ұсынысы алғаш рет Clamshell-де қызу талқыланды. Кламшель ақырында Рат ұсынысын "қабылдады", ол Альянстың кең консенсустық процесін, Сейбруктың ядролық құрылысы мен жұмысын жалғастыруға өте қолайсыз шарттар тізімімен, оны штаттық үкімет пен Нью-Гэмпширдің мемлекеттік қызмет компаниясы, Сейбруктың иесі, қабылдамады. Бірақ Раттың ұсынысы Альянс ішіндегі шиеленісті күшейтуге көмектесті, радикалды әрекеттерге шақыратындар, классикалық азаматтық мойынсұнбаушылықты қолдайтындар және теңіз жағалауында үлкен азаматтық мойынсұнбаушылық әрекеттерінің пайдалылығына күмән келтіре бастағандар арасында. Сонымен қатар, жергілікті теңіз жағалауы тұрғындары мен қолдаушылары арасындағы шиеленістер, олар мыңдаған Клемстерге қоныстануға және оккупацияны ұйымдастыруға жер берді, ал алыс жерде тұратын Клемстер, олардың көбі бейбіт жұмыспен айналысу үшін демалыс жоспарлап, күзетте болуға дайын болды. Альянс пен жергілікті қолдаушылар арасындағы бұл қашықтық мемлекет пен Сейбрук құрылысшылары тарапынан пайдаланылды. Төтенше шешім Раттың ұсынысын қабылдап, NRC штаб-пәтерінде Вашингтон қаласының орталық бөлігінде заңды митинг өткізу және бір уақытта NRC бас кеңсесінде жаппай зорлық-зомбылықсыз азаматтық мойынсұнбаушылық акциясын ұйымдастыру болды. Бастапқы ниет мыңдаған Клемстердің пойызбен "Кламтрек" сапары арқылы NRC-ны Сейбрук зауытын лицензиялайтын блокпостқа айналдыру болды. Бұл шешімді қабылдағандар үшін бұл тиімді тактикалық өзгеріс сияқты көрінді. Сейбрук құрылысы бұрын Манчестер, Нью-Гэмпширдегі NRC кеңесінің отырысында, шамамен екі мың Клемстермен қоршалған ғимаратта тоқтатылған болатын. Мыңдаған Клемстер Вашингтонда NRC-де зорлық-зомбылықсыз акцияға келсе, жағдай әлбетте өзгерер еді. Клам ұйымдастырушысы Чак Маттай жер иелері жерін кері алып алғаннан кейін не істеу керектігі туралы талқылауларда Клемдерге өз ойларын өзгерген жағдайға сәйкес қайта қалыптастыруға кеңес берді. Бұл негізгі ұйымдастырушылар мен CC-нің жақсы жол екенін сезінуіне әкелді. Өкінішке орай, Төтенше шешім Клам шешім қабылдауын басқарған консенсус процесінің рухын бұзу болып кеңінен қарастырылды. Сейбруктегі митинг өтті, бірақ NRC-дегі азаматтық мойынсұнбаушылық акциясы, әсерлі болғанымен, шағын болды. 1978 жылдың көктеміне қарай, 24 маусымдағы акцияға дайындық жүргізіліп жатқанда, 5000-нан астам Клемдер Clamshell зорлық-зомбылықсыз оқытушыларымен зорлық-зомбылыққа қарсы оқытылды және шамамен 5-20 адамнан тұратын топтарға ұйымдастырылды, ал топтар шамамен 200-500 мүшеден тұратын аймақтық топтарға біріктірілді. Әр топ мәселелерді консенсус арқылы шешу үшін жиналды, ал топтар әдетте топтардың өкілдері кеңесі арқылы жұмыс істеді. 1978 жылдың 24 маусымында басталатын күтілетін акция өзінің түріндегі ең үлкен азаматтық мойынсұнбаушылық акциясы болар еді. Көптеген Clamshell мүшелері "төтенше шешім" ретінде жасалған келісім Clamshell ұйымының негізгі бөлігі болған демократиялық консенсус процесіне жасалған опасыздық деп ойлады, дәл сол кезде штат және Нью-Гэмпширдің мемлекеттік қызмет компаниясы ең осал көрінді. Төтенше шешім механизмі 1978 жылдың көктемінде Робин Рид пен Кэти Вольф Портсмут қаласындағы Конгресс көшесіндегі 92 нөмірлі Clamshell кеңсесінің терезесінен қарап тұрған NH штатының полициясын көргеннен кейін қабылданды, олар Жаңа Англия бойынша Координациялық комитетінің отырысына қатысқан мүшелердің суретін түсіріп жатыр. Штаттың CC мүшелерін акцияны бұзу үшін алдын ала тұтқындауға тырысады деп ұйғарылды. CC ұсыныстарын Clamshell аймақтары мен топтарына консенсус алу үшін жіберудің қалыпты консенсус процесінсіз шешімдер қабылдауға мүмкіндік беретін Төтенше шешім механизмі ORTF (Occupation/Restorat...) Рой Моррисон ұсынған.

The alliance conducted non violent demonstrations in the late 1970s and 1980s. Clamshell protesters occupied the Seabrook Station Nuclear Power Plant construction site with multiple protests to delay construction. In July 1976 the Clamshell Alliance adopted a Declaration of Nuclear Resistance as a guiding set of principles in a meeting of 60 75 activists. On August 1, 1976, 18 New Hampshire residents were arrested for criminal trespass and disorderly conduct in Clamshell's first civil disobedience action on the Seabrook site. On May 1, 1977, over 2,000 protesters occupied the Seabrook Nuclear Power Plant construction site. 1,414 of these activists were arrested. Republican Governor Meldrim Thomson, Jr. convinced the district judges not to release them on their own recognizance and made the bail $500. The defendants refused to pay the bail as a form of bail solidarity. They were held in jails and National Guard armories for up to two weeks. On May 13, 1977, 550 demonstrators were released without having to post bail because the cost of the imprisonment was costing New Hampshire tens of thousands of dollars. At the time it was one of the largest mass arrests in United States history. The number of arrests was three times more than the New Hampshire prison system capacity. Clamshell activists used this detention for training and networking, and long considered the detention a blunder on the part of the governor. In later years, New Hampshire authorities minimized the impact of mass civil disobedience at the Seabrook plant by treating activist trespass as a violation, and allowing community service in lieu of fines. Actions were still media events capable of swaying public opinion, but their larger impact was limited. Clamshell Alliance members attempted to have their actions taken more seriously by the courts, and began staging sit ins of the office of Republican Governor Judd Gregg. While this action resulted in jail time for criminal trespass, the local courts would not rule on the question of "competing harms" or the "Right of Revolution" granted by the New Hampshire Constitution. Activist Guy Chichester eventually sawed down a Seabrook Station emergency warning siren pole, resulting in charges of "criminal mischief", a Class B felony. Although there was no doubt that he had cut down the pole, Chichester was acquitted. In his appeal Chichester's lawyer Patrick Fleming argued that according to article 10 of the New Hampshire state constitution, any citizen has a right to act to protect his or herself when the state fails to do so, which is known as the "Right of Revolution:"

"[Art.] 10. [Right of Revolution.] Government being instituted for the common benefit, protection, and security, of the whole community, and not for the private interest or emolument of any one man, family, or class of men; therefore, whenever the ends of government are perverted, and public liberty manifestly endangered, and all other means of redress are ineffectual, the people may, and of right ought to reform the old, or establish a new government. The doctrine of nonresistance against arbitrary power, and oppression, is absurd, slavish, and destructive of the good and happiness of mankind." The Clamshell Alliance was an inspiration to other communities who wished to organize opposition to nuclear power plants. Hundreds of groups with similar names, such as the Abalone Alliance in California, adopted similar non violent organizing techniques to oppose nuclear power and nuclear weapons around the country and internationally. The Rath Proposal, made by NH Attorney General Tom Rath, for a rally on the site was first vigorously debated within Clamshell. Clamshell eventually "accepted" the Rath proposal, through normal Alliance wide consensus process, with a list of conditions very unfavorable to continued Seabrook nuclear construction and operation that the state government and Public Service Company of New Hampshire, owner of Seabrook, would not accept. But the Rath proposal helped exacerbate tensions within the Alliance among those calling for more radical action, those supporting more classic civil disobedience, and those who were beginning to question the usefulness of large civil disobedience actions in the Seacoast; as well as tensions between local Seacoast residents and supporters, who were providing land for thousands of Clams to camp and stage the occupation, and Clams living far away, many of whom scheduled vacations for a non violent occupation and likely time in custody. The political tension within Clamshell, combined with pressure from authorities on locals, a media frenzy with anticipatory headlines such as "Kent State at Seabrook? ", finally resulted in local landowners withdrawing their land as camping and staging sites near the Seabrook site. What is clear is that Seacoast landowners did not feel that the thousands of Clams expected to arrive on their land were thousands of supporters who would do what was needed to help protect them from harm. Clamshell had allowed a gap to grow between the local supporters and the Alliance as a whole that was exploited by the State and the Seabrook builders. The Emergency Decision was undertaken to accept the Rath proposal and hold a legal rally on site and at the same time to hold a mass non violent civil disobedience at NRC headquarters in downtown Washington, D. C. The original intent was for a "Clamtrack" journey by train of thousands of Clams to blockade the NRC that would license the Seabrook plant. It seemed like an excellent tactical pivot at the time by those making the decision. Seabrook construction had been halted before by an NRC Board meeting in Manchester, New Hampshire, in a building surrounded by perhaps two thousand Clams. Thousands of Clams showing up in Washington for a nonviolent action at the NRC would certainly shake things up. Clam organizer Chuck Matthai in discussions of what to do after the landowners withdrew land advised Clams to reshape their imagination in response to changed circumstances. This led to what key organizers and the CC felt was a good path forward. Unfortunately, the Emergency Decision was widely considered a violation of the spirit of the consensus process that had governed Clam decision making. The rally at Seabrook took place, but the civil disobedience action at the NRC, though spirited, was small. By the spring of 1978, in preparation for the June 24 action, over 5,000 Clams had been trained in non violence by Clamshell non violence trainers, and organized into affinity groups of roughly 5 to 20 people, with the affinity groups organized into regional cluster groups of roughly 200 to 500 members. Each affinity group met to decide issues by consensus, and the clusters operated typically by an affinity groups spokes council. The highly anticipated action, scheduled to begin June 24, 1978, would have been by far the largest civil disobedience action of its kind. Many Clamshell members felt that the agreement which was made as an "emergency decision" was a betrayal of the democratic consensus process that was an integral part of Clamshell's organization just at the time when the state and the Public Service Company of New Hampshire appeared at their most vulnerable. The Emergency Decision mechanism had been adopted in spring of 1978 after NH State Police were discovered by Robin Read and Cathy Wolff looking out the window at a van parked across the street from the Clamshell office at 92 Congress Street in Portsmouth photographing members attending a New England wide Coordinating Committee meeting. It was reasonably feared that the state would undertake preemptive arrests of the CC (Coordinating Committee) members to disrupt the action. The Emergency Decision mechanism to allow decisions without the normal consensus process of sending CC proposals back to Clamshell regions and their affinity groups to obtain consensus was suggested by Roy Morrison of the ORTF (Occupation/Restoration Task Force) that was planning the June 1978 action. All plans of the ORTF were submitted to the CC and the normal consensus process. The intent of the Emergency Decision making mechanism was to allow, in cases of mass arrests of CC member or other similar disruptive state action, to allow the CC or a reconstituted CC, to make emergency decisions by consensus without sending the proposal back to regional groups for the normal and necessarily slow back and forth consensus process. This Emergency Decision making mechanism was adopted after concerns were raised that it was a means to allow the action to become more radical, and to adopt measures such as fence cutting to gain access to the Seabrook site. No one suggested it was potentially a tool to abandon an action.

CDAS

Клем ішіндегі диссиденттер Сибруктағы тікелей әрекет коалициясы (CDAS) деп аталатын жаңа ұйым құру үшін бөлініп кетті, ол осы нысанда белсенді, бірақ әлі де зорлық-зомбылықсыз әрекеттер жасауға ниеттенді. Жаңа Англия және Нью-Йорк метрополиясы бойынша бірнеше "кластерлерден" тұратын CDAS, өзі кішірек "ықпалдастық топтардан" құралды және консенсус принципін қолдана отырып, электр стансасының аумағын басып алуға тырысуға шешім қабылдады. Алғашқы басып алу әрекеті 1979 жылдың қазанына жоспарланды, және белсенділер нысанды қорғаған қоршауларды бұзуға дайын екендерін, бірақ полициямен қақтығыстан аулақ болуға және тұтқындалудан қашуға тырысатындарын келісті. Бұл жаңа стратегия әртүрлі пікір тудырды, және көптеген бұрынғы Clamshell мүшелері, қақтығыс тактикалары бекітілгеннен кейін, қатысудан бас тартты. Демонстранттардың көпшілігі полиция тарапынан күш қолдануына дайындалып, шлемдер мен газ маскаларын киді, бірақ сыншылар мұның тым қауқымды болатынын айтты. Дегенмен, 1979 жылдың 6 қазанындағы басып алу әрекетіне 2500-нен астам белсенді қатысты, олар бірнеше ай бұрын Пенсильваниядағы Three Mile Island атом электр стансасындағы апаттан кейін ядролық энергияға деген көңілінің толуынан кейін күш алған еді. Белсенділер бірнеше рет қоршауды бұзуға тырысты және бір сәтте нысанға еніп кетті, бірақ олар штат полициясымен кездесті, олар бұрышпен шашырату және көзден жас шығару газымен жабдықталған, ал бір жағдайда өрт сөндіру шланғысымен су шашыратылды. Оннан астам адам тұтқындалды. Аумақты басып алу сәтті болмады, бірақ ол ұлттық БАҚ-тың көп назарын аударды. 1980 жылдары New Hampshire штатындағы Concord Clam кеңсесінің бас штабымен көптеген азаматтық наразылық акциялары ұйымдастырылды. Сибрук нысанында бірнеше мың адам тұтқындалды. Ең ірі акциялардың бірі 1989 жылдың 4 маусымында Тяньаньмэнь алаңындағы қырғын күні өтті. 1000-нан астам Clams Seabrook электр стансасының лицензиясына және жұмыс істеуіне қарсылық көрсетіп, қоршауға өрлеп, тұтқындалды. Clamshell ағаш шеберлері қоршауды кеспестен Clams-қа қоршаудан жылдам өтуге мүмкіндік беретін икемді сатылар жасады және күзетшілерді қоршаудың ішкі жағында ұстап, демонстрацияшыларға шабуыл жасаудан алды. New Hampshire штатының заң шығарушы органында губернатор кеңсесіне Сибрук лицензиясына қарсылық көрсету үшін отыру акциялары сияқты көптеген акциялар өтті. New Hampshire штатының Public Service Company, Seabrook станциясының басым бөлігіне иелік ететін коммуналдық компания, жобадан банкрот болды. Губернатор Hugh J. Gallen коммуналдық компанияға құрылыс жұмыстарының аяқталмаған шығындары үшін тұтынушылардан ақы алуға тыйым салатын заңға қол қойды, ал Three Mile Island апаты хабардарлықты арттырды және іске кіріспес бұрын эвакуация жоспарының қажеттілігін қосты. Нәтижесінде, жоспарланған екі реактордың тек біреуі ғана іске қосылды. 2007 жылы Clamshell Alliance ардагерлері оның құрылғанына 30 жыл толуын "Ауыл алаңына: Ядролық энергия, Clams және Демократия" деп аталатын веб-сайтты құру арқылы атап өтті, ол Clamshell Alliance тарихын баяндайды.

The dissidents within Clam broke off to form another organization to be called the Coalition for Direct Action at Seabrook (CDAS), which would take more militant but still nonviolent action on the site. Composed of several "clusters" throughout New England and metropolitan New York that were themselves composed of smaller "affinity groups", CDAS decided, using the consensus process, to attempt to occupy the power plant site. The first attempted occupation was planned for October 1979, and activists agreed that they would be willing to tear down fencing protecting the site but avoid fighting with police when confronted and also try to avoid arrest. The new strategy was controversial, and many former Clamshell members decided not to get involved once the more confrontational tactics were decided on. Many of the demonstrators would equip themselves with helmets and gas masks in anticipation of police violence against them, and the critics argued that this would be too provocative. Nevertheless, the attempted occupation on October 6, 1979, drew over 2,500 activists who felt energized after growing disillusionment with nuclear power with the near meltdown at the Three Mile Island nuclear plant in Pennsylvania a few months earlier. The activists made several attempts to get through fencing and at one point entered the site but were met by state police equipped with pepper spray, tear gas, and in one case, a fire hose spraying water on them. Dozens of arrests were made. The occupation was not successful in taking over the site but drew much national media attention. In the 1980s numerous civil disobedience actions were organized by New Hampshire based Clams with a Concord Clam office headquarters. Several thousand were arrested at the Seabrook site. One of the largest actions took place on the day of the Tiananmen Square massacre, on June 4, 1989. Over 1,000 Clams were arrested after climbing the fence, opposing Seabrook plant licensing and operation. Clamshell carpenters had built hinged ladders which allowed Clams to quickly climb over the fence without cutting fences, and kept the enforcers on the inside of the fence and unable to come out and attack demonstrators. Numerous actions took place at the New Hampshire State House with sit ins at the Governor's office to oppose Seabrook licensing. Public Service Company of New Hampshire, the utility with majority ownership of the Seabrook Station, was bankrupted by the project. Governor Hugh J. Gallen had signed legislation prohibiting the utility from billing consumers for the costs of construction work in progress (CWIP), and the Three Mile Island accident had increased awareness and added the requirement for an evacuation plan prior to commissioning. In the end, only one of the two planned reactors went on line. In 2007, veterans of the Clamshell Alliance marked the 30th anniversary of its founding with the creation of a website called "To the Village Square: Nukes, Clams and Democracy", which relates the story of the Clamshell Alliance.