Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1964 жылы түсірілген фильм
1964 film
"Қызыл шөл" – Микеланджело Антониони режиссерлік еткен, Моника Витти мен Ричард Харрис бас рөлде ойнаған 1964 жылғы итальяндық драмалық фильм. Сценарийін Антониони мен Тонино Гера жазған, бұл Антонионидің алғашқы түсті фильмі болды. Оқиға Солтүстік Италияда өтеді, және көлік апатынан кейін өміріне бейімделе алмай қиналатын әйелдің тағдыры баяндалады. "Қызыл шөл" 1964 жылы өткен 25-ші Венеция кинофестивалінде "Алтын арыстан" жүлдесін жеңіп алды. Фильм сыншылар тарапынан жоғары бағаланды. Бұл Антонионидің 1959-1964 жылдар аралығында Виттимен бірге түсірген төрт фильмнің соңғысы болды, ал одан бұрын "L'Avventura" (1960), "La Notte" (1961) және "L'Eclisse" (1962) фильмдері түсірілген.
Red Desert is a 1964 Italian drama film directed by Michelangelo Antonioni and starring Monica Vitti and Richard Harris. Written by Antonioni and Tonino Guerra, it was Antonioni's first color film. Set in Northern Italy, the story follows a troubled woman who is unable to adapt to her environment after an automobile accident. Red Desert was awarded the Golden Lion at the 25th Venice Film Festival in 1964. It has received acclaim from critics. This was the last in a series of four films he made with Vitti between 1959 and 1964, preceded by L'Avventura (1960), La Notte (1961), and L'Eclisse (1962).
Сюжет
Италияның Равенна қаласында Джулиана жас ұлы Валериомен бірге күйеуі Уго басқаратын мұнай-химия зауытына қарай жүрді. Жұмыстан бас тартқан жұмысшыларды көргенде, Джулиана бір жұмысшыдан жартысы жетілген сэндвич сатып алады. Олар адамгершілікке жат көріністер мен дыбыстарды туғызатын таңғажайып өнеркәсіптік құрылыстар мен қалдықтармен қоршалған. Зауыт ішінде Уго Аргентинаның Патагония жерінде өндірістік операция үшін жұмысшыларды жалдауға келген бизнес серіктесі Коррадо Зеллермен сөйлесіп жатыр. Уго мен Коррадо шулы фабрикада жайдары сөйлесіп жатыр, Джулиана келгенде. Уго Коррадоны Джулианамен таныстырады, ол Угоның кеңсесінде күтуге кетеді. Кейінірек Уго Коррадоға әйелі жол апатына ұшырап, денесі жараланбағанымен, ақыл-ойы дұрыс емес екенін айтады. Сол түні үйде Джулиана қатты қобалжып, құмға батып бара жатқанын түсінеді. Уго оны тыныштандыра алмайды, не оның не сезініп жатқанын түсіне алмайды. Корадо оған бос дүкенге барады, ол оны ашуды жоспарлап отыр және өзінің өмірі мен оның тыныштықсыз табиғаты туралы сөйлеседі. Ол оны жұмыскерлерді жалдау науқанының біріне Феррараға ертіп барады және ол өзінің психикалық жағдайы туралы мәліметтерді жанама түрде ашады. Ол оған ауруханада болғанда, дәрігерлер сүйе алатын біреуді немесе бір нәрсені табуды кеңес берген жас науқаспен кездескенін айтады. Ол жас әйелдің "өзінің астында жер жоқ, бір беткейден сүрініп, тұншығып, суға батудың алдында" сезінетінін айтады. Олар Медисинадағы радио обсерваторияға барады, онда Коррадо үздік жұмысшыны жұмысқа алады деп үміттенеді. Жан-жағы суық өнеркәсіптік сәулетпен қоршалған Джулиана өзінің жалғыздығы мен оқшаулануында жоғалғандай көрінеді. Келесі демалыс күні Джулиана, Уго және Коррадо ластанған сағаның бойында жүргенде, олар басқа бір ерлі-зайыпты Макс пен Линдамен кездеседі. Олар бірге Порто Корсинидегі өзен жағасындағы шағын шатырға барады. Олар үйде уақыттарын әзіл-оспақ, ойын-сауық, жыныстық қатынасқа қатысты сөздерді айтып, еріншек әңгімелесіп өткізеді. Джулиана осы ақымақ көңіл көтерулерден уақытша жұбаныш табады. Қалың тұманның астында олардың үйінің сыртында құпия кеме жағады. Осылайша олар бір-біріне жақындай түсті, әрі күйеуі оған көңіл бөліп, жанашырлық танытты. Бірде дәрігер кемеге кіргенде, Джулиана, инфекциялық аурудың салдарынан кеме карантинге жабылғанын көріп, үрейленіп, кемеден қашып кетеді. Кейіннен Уго жұмыс сапарына шығады, ал Джулиана Коррадомен көбірек уақыт өткізеді, оның уайымдары туралы көбірек айтады. Бір күні оның ұлы кенеттен белінен төменге шал болады. Ол полиомиелит жұқтырды деп қорқады, Джулиана оны аралда тұратын және оқшауланған шығанақтағы жағажайда жүзіп жүрген жас қыз туралы әңгімемен жұбатады. Қыз үйде, айналасында, бірақ құпия желкенді кеме жағаға жақындағаннан кейін, бұғаздағы барлық тау жыныстары тіріліп, оған бір дауыста ән салады. Көп ұзамай Джулиана Валерионың тек шал болып қалжыңдағанын біледі. Баласының неге осындай қатыгездік жасағанын түсіне алмай, Джулиананың жалғыздық пен оқшаулану сезімі қайтадан пайда болады. Жан күйзелісінен арылу үшін Джулиана Коррадоның бөлмесіне кіреді. Джулиана қатты күйзеліп, киімін шешіп алады. Бастапқыда ол Корадоның ұсыныстарына қарсы тұрады, бірақ ақырында екеуі оның төсегінде махаббат жасайды. Алайда бұл жақын қарым-қатынас Джулиананың жалғыздық сезімін жеңілдетуге еш септігін тигізбейді. Коррадо Джулиананы бос дүкенге апарады, онда ол шындықта "жаман" нәрсе бар екенін айтады. Кейін Джулиана кемежайдағы кемеге барады, онда ол шетелдік теңізшімен кездеседі және кеме жолаушыларды қабылдап-қабылдамағанын сұрайды. Ол күйеуіне сезімдерін білдіруге тырысады, бірақ күйеуі оның сөздерін түсінбейді. Ол өзінің жалғыздық сезімін мойындап: "Біз әрқайсымыз бөлекпіз", - дейді. Күннің кешінде Джулиана ұлымен күйеуінің зауытының жанында жүр. Валерио жақындаудағы улы сары түтін шығаратын түтінді байқап, улы заттар құстарды өлтіріп жатыр ма деп ойлайды. Джулиана оған құстар түтінге жақын ұшпауды үйренгенін айтады. Кейін екеуі фильмнің соңында кадрдан шығып кетеді.
In Ravenna, Italy, Giuliana is walking with her young son, Valerio, towards the petrochemical plant managed by her husband, Ugo. Passing workers who are on strike, Giuliana nervously and impulsively purchases a half eaten sandwich from one of the workers. They are surrounded by strange industrial structures and debris that create inhuman images and sounds. Inside the plant, Ugo is speaking with a visiting business associate, Corrado Zeller, who is looking to recruit workers for an industrial operation in Patagonia, Argentina. Ugo and Corrado converse comfortably in the noisy factory when Giuliana arrives. Ugo introduces Corrado to Giuliana who departs to wait in Ugo's office. Ugo later tells Corrado that his wife had a recent auto accident, and though she was physically unhurt, she has not been right mentally. That night in their apartment, Giuliana becomes highly agitated and fearful over a dream she had about sinking in quicksand. Ugo is unable to calm her or understand what she's experiencing. Corrado visits her at an empty shop she's planning to open and talks about his life and the restless nature of his existence. She accompanies him to Ferrara on one of his worker recruitment drives, and she indirectly reveals details about her mental state. She tells him that when she was in the hospital, she met a young woman patient who was advised by her doctors to find someone or something to love. She speaks of the young woman feeling like there was "no ground beneath her, like she was sliding down a slope, sinking, always on the verge of drowning." They travel to a radio observatory in Medicina, where Corrado hopes to recruit a top worker. Surrounded by cold industrial architecture, Giuliana seems lost in her loneliness and isolation. The following weekend, Giuliana, Ugo, and Corrado are walking beside a polluted estuary when they meet up with another couple, Max and Linda, and together they drive to a small riverside shack at Porto Corsini where they meet Emilia. They spend time in the shack engaged in trivial small talk filled with jokes, role playing, and sexual innuendo. Giuliana seems to find temporary solace in these mindless distractions. In a dense fog, a mysterious ship docks directly outside their shack. During their conversations, Corrado and Giuliana have grown closer, and he shows interest and sympathy for her. When a doctor arrives to board the ship, Giuliana, seeing that the ship is now quarantined due to an infectious disease, rushes off in a state of panic almost driving off the pier. Sometime later, Ugo leaves on a business trip, and Giuliana spends more time with Corrado, revealing more about her anxieties. One day, her son becomes suddenly paralyzed from the waist down. Fearing he has contracted polio, Giuliana tries to comfort him with a story about a young girl who lives on an island and swims off a beach at an isolated cove. The girl is at home with her surroundings, but after a mysterious sailing ship approaches offshore, all the rocks of the cove seem to come alive and sing to her in one voice. Soon after, Giuliana discovers to her shock that Valerio was only pretending to be paralyzed. Unable to imagine why her son would do such a cruel thing, Giuliana's sense of loneliness and isolation returns. Desperate to end her inner turmoil, Giuliana goes to Corrado's room. Giuliana is distraught and begins to disrobe. Initially she resists Corrado's advances, but eventually the two make love in his bed. The intimacy, however, does little to relieve Giuliana's sense of isolation. Corrado drives Giuliana to her empty shop, where she remarks that there is something "awful" about reality. Later, Giuliana wanders to a dockside ship where she meets a foreign sailor and asks if the ship takes passengers. She tries to communicate her feelings to him, but he cannot understand her words. Acknowledging the reality of her isolation, she says, "We are all separate." Later in the daytime, Giuliana is walking with her son near her husband's plant. Valerio notices a nearby smokestack emitting poisonous yellow smoke and wonders if birds are being killed by the toxic emissions. Giuliana tells him that the birds have learned not to fly near the smoke. The two then walk away out of frame as the film ends.
Сыни қабылдау
1965 жылы TIME журналының бір рецензенті «Қызыл шөлді» «Антониони түсірген ең әдемі, ең қарапайым және ең батыл фильм» деп бағалап, режиссердің «әр кадрды суретшінің көзімен қарастыратынын» айтты. 1990 жылы Джонатан Розенбаум режиссердің «Джулиананы қоршаған өнеркәсіптік пішіндер мен түстермен жасаған керемет, есте қаларлық жұмысын; ол бағдаршазы жоқ, бірақ мүмкіндіктерге толы құрылымдармен толы ғылыми фантастикалық ландшафт арқылы қадам басады» деп жоғары бағалады. 2012 жылы The Daily Telegraph газетінде Робби Коллин Антонионидің «ерекше, модернистік бұрыштары мен түстің таңғажайып жаңашылдығы (өнеркәсіптік ландшафтқа үйлестіру үшін ағаштар мен шөпті оның өзі суреттегені) әр кадрды өнер туындысына айналдырады» деп жазды. The New Yorker журналынан Ричард Броди түске қатысты көзқарастың «фильмнің эмоционалдық және интеллектуалдық күшіне үлкен үлес қосқанын» айтты және «Оның фильмдеріндегі кейіпкерлер сырттай жұқас көрінеді, себебі олардың ортасы тым толық дамыған; бірақ ол орта, оларға сырттан болса да, олардың ажырамас бөлігі» деген пікір білдірді. Жапондық режиссер Акира Куросава «Қызыл шөлді» өзінің сүйікті фильмдерінің бірі деп атады.
In 1965, a reviewer for TIME lauded Red Desert as "at once the most beautiful, the most simple and the most daring film yet made by" Antonioni, and stated that the director "shows a painterly approach to each frame". In 1990, Jonathan Rosenbaum praised the director's "eerie, memorable work with the industrial shapes and colors that surround [Giuliana]; she walks through a science fiction landscape dotted with structures that are both disorienting and full of possibilities." In The Daily Telegraph in 2012, Robbie Collin wrote that Antonioni's "bold, modernist angles and thrillingly innovative use of colour (he painted trees and grass to tone with the industrial landscape) make every frame a work of art". Richard Brody of The New Yorker viewed the approach to color as "greatly responsible for the film's emotional and intellectual power" and argued, "The characters in his movies seem thin because their environment is developed so thickly; yet that environment, he suggests, is, though exterior to them, an inextricable part of them." The Japanese filmmaker Akira Kurosawa cited Red Desert as one of his favorite films.