Пошташы және ақын: 1994 жылғы фильм

Кіріспе

1994 жылы Майкл Радфорд режиссерлік жасаған «Il Postino: The Postman» фильмі (; АҚШ-тағы бастапқы көрсетілімде қолданылған атау) – 1994 жылы түсірілген комедиялық драма. Фильмнің сценарийін Массимо Тройзи жазды және ол бас рөлде ойнады, ал режиссерлік жұмысын ағылшын режиссері Майкл Радфорд жүзеге асырды. Фильм 1985 жылғы Антонио Скарметаның «Ardiente paciencia» («Жарлы шыдамдылық» деген мағынадағы ағылшынша аудармасы) романының негізінде түсірілген. Бұл романның өзі 1983 жылы Скармета жазып, режиссерлік еткен фильмге сүйенген. Фильмде Чили ақыны Пабло Неруданың өмірінен алынған оқиға баяндалады, ол қарапайым Прочида почтальонымен (Тройзи) достық қарым-қатынас орнатып, оған поэзияны ұната бастауға көмектеседі. Фильмде Тройзи, Филипп Нуаре және Мария Грация Кучинотта сынға түсті. Сценарийді Радфорд, Тройзи, Анна Павиньяно, Фурио Скарпелли және Джакомо Скарпелли бірлесіп жазды. Актер және сценарийші Тройзи түсірілім кезінде ауыр сырқатқа шалдығып, жүрек операциясын кейінге шегерді, фильм аяқталғанша күтті. Басты рөлдер түсірілгеннен кейін бір күн өткенде ол жүрек талмасынан көз жұмды, ал фильм оның өлімінен кейін аяқталып, көрсетілімге шығарылды. Фильм сыншылар тарапынан жоғары бағаланды, «Ағылшыз тілінде емес үздік фильм», «Үздік режиссер» және «Үздік музыка» номинациялары бойынша BAFTA сыйлығын жеңіп алды. Композитор Луис Бакалов «Оскар» сыйлығын «Үздік драмалық музыка» номинациясы бойынша жеңіп алды, сондай-ақ фильм «Үздік фильм», «Үздік режиссер», «Үздік актер» және «Бұрын жарияланған материал негізінде үздік сценарий» номинацияларына ие болды.

Сюжет

1950 жылы танымал чилилік ақын Пабло Неруда саяси себептермен Италиядағы шағын аралға жер аударылады. Оның әйелі де онымен бірге жетеледі. Аралда тұратын Марио Руопполо әкесі сияқты балықшы болып өмір сүруге наразы болады. Марио басқа жұмыс іздеп, уақытша пошташы болып жұмысқа орналасады, ал Неруда оның жалғыз хабар алушысы болады. Ол велосипедімен Нерудаға арналған поштаны қолмен жеткізеді. (Аралда көліктер жоқ сияқты). Білімі жетілмегенімен, пошташы ақырында Нерудамен дос болады және оның саяси көзқарастары мен поэзиясының ықпалына түседі. Осы уақытта Марио әпкесінің ауылдық кафесінде жұмыс істейтін әдемі Беатрис Руссоға ғашық болады. Ол оған ұялады, бірақ Нерудадан көмек сұрайды. Марио Нерудадан өзінің өлеңдерінде қолданылатын метафоралардың қолайлылығы туралы үнемі сұрақ қояды. Марио Беатриспен жақсырақ қарым-қатынас жасай алады және поэзия арқылы махаббатын білдіре алады. Әпкесі Марионың сезімтал өлеңдеріне (кейін Нерудадан көшірілгені анықталған) қарсы болғанына қарамастан, Беатрис оған жағымды жауап береді. Екеуі үйленеді. Діни қызметкер саяси себептермен Неруданы Марионың куәсі ретінде қабылдауға рұқсат бермейді, бірақ бұл мәселе тез шешіледі. Өйткені Ди Козимо аймақтағы христиан демократтары партиясының саясаткері болды. Той кезінде Неруда Чилиде оны тұтқындауға арналған ордердің күшін жойғанын естіп, Чилиге оралады. Марио хат жазады, бірақ жауап ала алмайды. Бірнеше айдан кейін ол Нерудадан хат алады. Алайда, ол көңілі қалып, хаттың Неруданың хатшысынан екенін, одан Неруданың ескі заттарын Чилиге қайтаруды сұрап отырғанын біледі. Сол кезде Марио ескі граммофонды тауып, Нерудамен алғаш кездескенде естіген әнді тыңдайды. Ол аралдың барлық әдемі дыбыстарын, соның ішінде тууы күтілетін баласының жүрек соғуын кассетаға жазады. Бес жылдан кейін Неруда Беатрис пен оның ұлы Паблитоны (Неруданың құрметіне қойылған есім) сол ескі қонақүйде табады. Ол Марио ұлы дүниеге келмей тұрып қайтыс болғанын біледі. Марио Неапольде өткен үлкен коммунистік жиында өзі жазған өлеңін оқуға дайын болған еді, бірақ демонстрация полиция тарапынан зорлықпен таратылды. Ол Нерудаға Марио жазған ауыл дыбыстарының жазбаларын тапсырады. Фильм Неруданың Мариомен сөйлескен жағажайда серуендеуімен және Марионің қаза болған коммунистік жиынның кадрларымен аяқталады.

In 1950, Pablo Neruda, the famous Chilean poet, is exiled to a small island in Italy for political reasons. His wife accompanies him. On the island, a local, Mario Ruoppolo, is dissatisfied with being a fisherman like his father. Mario looks for other work and is hired as a temporary postman, with Neruda as his only customer. He uses his bicycle to hand deliver Neruda's mail. (The island seems to have no cars). Though poorly educated, the postman eventually befriends Neruda and becomes further influenced by Neruda's political views and poetry. Meanwhile, Mario falls in love with a beautiful young lady, Beatrice Russo, who works in her aunt's village cafe. He is shy with her, but he enlists Neruda's help. Mario constantly asks Neruda if particular metaphors that he uses are suitable for his poems. Mario is able to better communicate with Beatrice and express his love through poetry. Despite the aunt's strong disapproval of Mario, because of his sensual poetry (which turns out to be largely stolen from Neruda), Beatrice responds favourably. The two are married. The priest refuses to allow Mario to have Neruda as his best man because of politics; however, this is soon resolved. This was because Di Cosimo was the politician in office in the area with the Christian Democrats. At the wedding, Neruda receives the welcome news that there is no longer a Chilean warrant for his arrest so he returns to Chile. Mario writes a letter but never gets any reply. Several months later, he receives a letter from Neruda. However, to his dismay, it is actually from his secretary, asking Mario to send Neruda's old belongings back to Chile. While there Mario comes upon an old phonograph and listens to the song he first heard when he met Neruda. Moved, he makes recordings of all the beautiful sounds on the island onto a cassette including the heartbeat of his soon to be born child. Five years later, Neruda finds Beatrice and her son, Pablito (named in honour of Neruda) in the same old inn. From her, he discovers that Mario had been killed before their son was born. Mario had been scheduled to recite a poem he had composed at a large communist gathering in Naples; the demonstration was violently broken up by the police. She gives Neruda the recordings of village sounds that Mario had made for him. The film ends with Neruda walking on the beach where he used to talk with Mario, showing at the same time the communist gathering in which Mario was killed.

Өндіріс

Италияның танымал актері және режиссері Массимо Тройси Антонио Скарметаның "Арденте пациенсия" фильмінің құқықтарын сатып алып, оны көркем фильмге бейімдеуді жоспарлады. Романның өзі Скарметаның 1983 жылы түсірген, бірақ көпке танылмаған, сол аттас фильмнің адаптациясы еді. Тройси Майкл Радфордтың 1983 жылғы "Екінші уақыт, екінші орын" фильмін көрген соң, сценарийді жазып, Радфордқа берді. Радфорд Тройсидің ынтасын бағалады, бірақ сценарийге риза болмады. Тройсидің бұрынғы қатыны Анна Павиньяномен бірге олар Санта-Моникадағы жағажай маңындағы қонақүйге орналасып, жаңа сценарий жазды. Түпнұсқа романда жасалған өзгерістердің бірі – оқиға орнын қазіргі Чилиден 1950 жылдардағы Италияға, ал Марио кейіпкерін жасөспірім балықшыдан 40 жастағы пошташыға өзгерту болды. Роман мен 1983 жылғы фильм Чилиде, шамамен 1970 жылы Негра аралындағы үйінде тұрған Неруданың өміріне арналған болса, "Il Postino: The Postman" фильмі оқиғаны 1950 жылдардағы Италияға көшіреді. Фильм түсірілімі Неаполь шығанағындағы Прочида аралында өтті, ал қосымша түсірілімдер Сицилияның солтүстік жағалауындағы жанартаулық Эол аралдарының бірі – Салинада жүзеге асырылды. Фильмдегі жағажай көріністерінің бір бөлігі Корричеллада түсірілді. Фильм түсіру 11 аптаға созылды, тек бір рет, Құрбан айт мерекесіне үзіліс жасалды. Тройсидің өнерін балалық шақтағы ревматизм салдарынан нашарлаған жүрек ауруы шектеді. Тройси соншалықты әлсіз болғандықтан, күніне бір сағатқа жуық жұмыс істей алды. Оның көптеген сахналары бір немесе екі дубльде түсірілді. Фильмді оның мүмкіндігінше ыңғайлы ету үшін түсірілім кестесі жасалды. Бұған оның дублерінің Тройсиге өте ұқсас болуы да көмектесті. Ол камераға арқасымен, алыс және орташа планға түсірілген кадрлардың көпшілігінде, сондай-ақ велосипедпен жүру сахналарында пайдаланылды. Тройси түсірілімдер аяқталуына дейін қайтыс болуы мүмкін болғандықтан, барлық диалогтарын түсірілім басында жаздырып алды. Бұл кейіннен қажет болды, өйткені Тройси басты түсірілімдер аяқталғаннан кейін бір күн өткен соң, әпкесінің үйінде қайтыс болды. Metacritic-те 81 ұпай жинады, бұл 13 сыншының пікіріне сүйенген "Жалпыға танымал" деген бағалауды білдіреді. Италияда фильм 8 миллион доллардан астам табыс тапты. 1995 жылы Ұлыбританиядағы ағылшыл емес фильмдердің арасында екінші орынды иеленді ("La Reine Margot" фильмінен кейін), жалпы табысы 534 673 фунт стерлингті құрады. Германия мен Испанияда да әрқайсысы 1 миллион долларға жуық табыс тапты. Әлем бойынша 33 миллион доллардан астам табыс әкелді.

Massimo Troisi, a popular Italian actor and filmmaker, had purchased the film rights to Antonio Skármeta's Ardiente paciencia intending to adapt it into a feature film. The novel was itself an adaptation of a largely unknown 1983 film of the same name, written and directed by Skármeta. Troisi, having seen Michael Radford's 1983 film Another Time, Another Place, wrote a script treatment and gave it to Radford, who appreciated Troisi's enthusiasm but was dissatisfied with the script. Together with Troisi's ex girlfriend Anna Pavignano, they stayed in a Santa Monica beachfront hotel and wrote a new screenplay. Among the changes made to the original novel was changing the setting from contemporary Chile to 1950s Italy, and the character of Mario from a teenage fisherman to a 40 year old postman. Whereas the novel and the 1983 film were set in Chile, with Neruda living in his home at Isla Negra around 1970, Il Postino: The Postman moves the setting to Italy in about 1950. The film is set and was filmed on the island of Procida, gulf of Naples; some additional filming took place on Salina, one of the volcanic Aeolian Islands that form an archipelago off the northern coast of Sicily. Corricella is the setting for some of the waterfront scenes in the movie. Filming took 11 weeks, with only one break for the Easter holiday. Troisi's performance was hampered by his worsening heart condition, brought on by childhood rheumatism. Troisi was so weak that it was only possible for him to work for about an hour each day. Most of his scenes were shot in one or two takes. A shooting schedule was designed to allow the film to be shot around him. This was aided greatly by the fact his stand in bore such a striking resemblance to Troisi. He was used for all back to camera, long/medium shots and most of the bicycle riding sequences. Troisi recorded all of his dialogue early in the production, in case he died before filming could be completed. This later proved necessary, since Troisi died one day after principal photography at his sister's house. It received a score of 81 on Metacritic, indicating "Universal Acclaim", based on 13 critic reviews. In Italy, the film grossed over $8 million. The film was the second highest grossing non English language film in the UK for 1995 (behind La Reine Margot), with a gross of £534,673. It also grossed almost $1 million each in Germany and Spain. Worldwide, it grossed in excess of $33 million.

Академиялық сыйлықтар

68-ші академиялық сыйлықтар салтанатында (1996) Луис Энрикес Бакалов жазған фильмнің музыкасы «Үздік музыка (Original Dramatic Score)» номинациясы бойынша «Оскар» сыйлығын жеңіп алды. Фильм сонымен қатар: «Үздік фильм», «Үздік режиссер» (Майкл Рэдфорд), «Басты рөлдегі үздік актер» (Массимо Тройзи) және «Бұрын жарияланған немесе өндірілген материал негізіндегі үздік сценарий» номинацияларына ұсынылды. Тройзи қайтыс болғаннан кейін «Басты рөлдегі үздік актер» және «Бұрын жарияланған немесе өндірілген материал негізіндегі үздік сценарий» номинациялары бойынша «Оскар» сыйлығына ие болды. Сонымен қатар, продюсер Марио Чеки Гори де қайтыс болғаннан кейін «Үздік фильм» номинациясы бойынша «Оскар» сыйлығына ұсынылды.

BAFTA сыйлығы

Фильм ағылшын тілінде емес ең жақсы фильм сыйлығымен BAFTA марапатын жеңіп алды. Майкл Радфорд ең үздік режиссура үшін жеңісге жетті. Луис Энрикес Бакаловтың музыкалық қойылымы ең жақсы фильм музыкасы номинациясы бойынша BAFTA сыйлығын жеңіп алды. Тройси ең жақсы актер және ең жақсы сценарий номинацияларына өмірден озған соң ие болды.