Екінші дүниежүзілік соғыстағы британдық 2 фунттық танга қарсы және танкке орнатылатын қару туралы мақала. Тиімділігі төмендегенімен, соғыс соңына дейін қолданылды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Танк пен танкіге қарсы қару. Екінші дүниежүзілік соғыс танктері мен танкіге қарсы қарулары.
Tank gun and anti tank gunthe World War II tank and anti tank gun
Ordnance QF 2 pounder (QF – "жылдам ату" дегенді білдіреді), немесе жай ғана "2 фунттық" қаруы – екінші дүниежүзілік соғыста қолданылған британдық танкіге қарсы қару және көлік құралына орнатылатын қару. Бұл қару Франция шайқасында артиллерия бөлімдерінің негізгі танкіге қарсы құралы болды. Дюнкерк эвакуациясынан кейін жылдам қайта қарулану қажеттілігі туғандықтан, Солтүстік Африка кампаниясы кезінде де қолданыста болды. Көлік құралына орнатылған түрінде 2 фунттық қару екінші дүниежүзілік соғыстың басында британдық танктердің көпте қолданылатын негізгі қаруы болды, сондай-ақ Даймлер сияқты бронеавтомобильдердің де негізгі қару-жарағы ретінде соғыс бойы қолданылды. Окпанды қорғанысы жақсарған сайын 2 фунттық қарудың тиімділігі төмендеді және 1942 жылдан бастап оны біртіндеп 57 мм QF 6 фунттық қарумен алмастырды. Бұл қару танкіге қарсы мылтықтарды алмастырған жаяу әскер батальонының танкіге қарсы взводтарымен жабдықталды, бірақ соғыс аяқталғанға дейін қолданыста болды. Бұл QF 2 фунттық қару Royal Navy қолданған QF 2 фунттық "pom pom" қаруынан ерекшеленеді, ол 40 мм автоканон болды.
The Ordnance QF 2 pounder (QF denoting "quick firing"), or simply "2 pounder gun", was a British anti tank gun and vehicle mounted gun employed in the Second World War. It was the main anti tank weapon of the artillery units in the Battle of France and, due to the need to rearm quickly after the Dunkirk evacuation, remained in service during the North African campaign. In its vehicle mounted variant the 2 pounder was a common main gun on British tanks early in World War II, as well as being a typical main armament of armoured cars, such as the Daimler, throughout the war. As the armour protection of Axis tanks improved, the 2 pounder lost effectiveness and it was gradually replaced by the 57 mm QF 6 pounder starting in 1942. It equipped infantry battalion anti tank platoons replacing their anti tank rifles until in turn replaced by 6 pounders but remained in service until the end of the war. This QF 2 pounder was distinctly different from the QF 2 pounder "pom pom" gun naval anti aircraft gun used by the Royal Navy which was a 40 mm autocannon.
Тарих
Қару танк пен танкқа қарсы қару ретінде әзірленді. Экономия және стандартизация мақсатында 1935 жылдың қазан айында ол екі мақсатта да 2 фунттық Mark IX ретінде қабылданды. Қарудың шассилерін Vickers және Woolwich арсеналының жобалау бөлімі жасады. Vickers компаниясы бірінші болып жоба ұсынды, ол "Ordnance QF 2 pounder Mark IX on Carriage Mark I" деп қабылданды. 1936 жылы шектеулі саны жасалды. Шасси инновациялық үш аяқты құрылымға ие болды. Жолда жүрген кезде аяқтардың бірі сүйреуге арналған трасса ретінде қолданылды, ал қалған екеуі бүгілді. Қару жауынгерлік позицияға келгенде, аяқтары жерге орнатылып, дөңгелектері көтерілді. Woolwich арсеналы өз шассиін жетілдіруді жалғастырды және қайта қарағанда Vickers дизайнынан артық екені анықталды, осы шассимен қару "Ordnance QF 2 pounder Mark IX on Carriage Mark II" ретінде қабылданды. Ол тұжырымдамалық тұрғыдан ұқсас болды, бірақ қаруды жауынгерлік позицияға келтіргенде дөңгелектерді алып тастау қажет болды. Бұл шасси де Vickers компаниясымен өндірілді. Ерекше құрылымы қаруға жақсы тұрақтылықты және 360 градусқа бұрылу мүмкіндігін берді, осы арқылы кез келген бағыттан қозғалатын көліктерді жылдам нысанаға алуға болатын. Мергеннің бұрылу және көтерілуге арналған қол дөңгелектері болды. Сонымен қатар, ол бұрылу механизмін ажыратып, қару командирі мергеннің иығына сүйеніп қаруды айналдыра алатын. Командирге қалқанның үстіңгі жағындағы қарапайым сақина және дөңгелек нысана көмектесті. Мергеннің 1,9 есе үлкейтуі бар телескоптық нысанасы 21 градус көру бұрышымен жабдықталған, 300 ярдтық интервалмен градуировкаланған. Оны 30 центнерлік жүк көлігінде "портта" тасымалдауға да болады. 40 мм 2 фунттық қару әдеттегі 37 мм-лік қарудан, мысалы, неміс 3,7 см PaK 36 немесе Bofors 37 мм-ден жақсы өнім көрсетті және сол дәуірдегі 25 мм және 20 мм-лік қарулардан айқын басымдыққа ие болды. 2 фунттық қарудың кемшілігі - ол PaK 36-дан екі есе ауыр және биік профильге ие болды. Қару алғаш рет бронетранспорттық құралдарда жаңа крейсерлік және жаяу әскер танктарының негізгі қаруы ретінде қолданылды – Cruiser Mk I және Matilda II, 1937 жылы өндіріске түсті. 1937 жылы жобаланған Mk VII жеңіл танкында да, келесі жылдары жасалған Daimler бронеавтомобилінде де осы қару болды. Өнімділікті арттыру үшін сығу жүйесі әзірленді. Littlejohn адаптері, қарудың трубкасының соңына бұралатын, броняны тесуге арналған, композиттік қатаң емес (APCNR) оқ-дәрілерімен қолданылды. Оқ жеңіл қорытпадан жасалған тасымалдағышты қамтиды, оның ішінде ауыр вольфрам доп орналасқан; адаптердің конустық трубкасынан өткенде, тасымалдағыш 40 мм-ден 30 мм-ге дейін қысылды. Көлденең қимасының азаюы қозғаушы күшті арттырып, оқтың жылдамдығын 52 мм-ден 88 мм-ге дейін арттырды. Соғыстың соңында жасалған жоба – канадтық David High Velocity, 6 фунттық қарудан 2 фунттық оқтарды атуға мүмкіндік беру. Бұл оқтың бастапқы жылдамдығын арттыруға бағытталған. Канада мен Ұлыбританияда жүргізілген алғашқы сынақтар үміт беретін болды; алайда, жүйе соғыс аяқталған кезде әлі де жетілдіріліп жатты, және бағдарлама да осымен тоқтатылды. Тағы бір жетілдіру – 2 фунттық HV 'Pipsqueak', соғыстан кейінгі 40x438R патроны қолданылған, ол бастапқыда AEC бронеавтомобилінің орнын алмастыруға арналған Alvis Saladin бронеавтомобилінің негізгі қаруы ретінде қарастырылған. Ол "Armour Piercing Discarding Sabot" (APDS) оқтарын атуға арналған, ол "Littlejohn адаптері" оғының тегілуімен салыстырылатын болса да, жарылғыш снарядтарды (HE) атуға мүмкіндік беретін. Шын мәнінде, көрсетілген өнімділік жақсырақ болды, оқ 60 градустағы броняны енді. Бұл қаруды жетілдіру де Саладиннің рөлі жаяу әскерге атыс қолдау көрсетуге ауысқанда тоқтатылды, және оның орнына төмен жылдамдықты 76 мм-лік қару таңдалды. Бастапқыда 2 фунттық қарудың ең маңызды кемшіліктерінің бірі – британдық доктринаның салдарынан жарылғыш снарядтың болмауы болды, әсіресе 2 фунттық қару танктың негізгі қаруы болғанда; бұл танк жаяу әскерге қолдау көрсету үшін пайдаланылған кезде өте маңызды болды, оны әдейі тек автоматпен жеке құрамға қарсы пайдалану үшін қалдырды. Доктрина тіпті соғыс тәжірибесінің жарығында да өзгере қоймады, және жарылғыш снаряд 1942 жылдың соңына дейін өндірілмеді.
The gun was developed as both a tank weapon and an anti tank gun. For reasons of economy and standardization, it was accepted as the 2 pdr Mark IX for both purposes in October 1935. Carriages for the gun were designed by Vickers and the Design Department at the Woolwich Arsenal. Vickers was the first to submit a design, which was accepted as the 'Ordnance QF 2 pounder Mark IX on Carriage Mark I'. A limited number of pieces were built in 1936. The carriage had an innovative three legged construction. In the travelling position, one of the legs was used as a towing trail, and the other two were folded. When the gun was positioned for combat, the legs were emplaced on the ground and the wheels were lifted up. Woolwich Arsenal had continued to develop their carriage and when re examined was seen to be superior to Vickers design, and with this carriage the gun was adopted as 'Ordnance QF 2 pounder Mark IX on Carriage Mark II'. It was conceptually similar, although the wheels had to be removed when the gun was emplaced for combat. This carriage was also manufactured by Vickers. The unusual construction gave the gun good stability and a traverse of 360 degrees, allowing it to quickly engage moving vehicles from any approach. The gunner had handwheels for traverse and elevation. Additionally, he could disengage the traverse mechanism and the gun commander could rotate the gun by pushing against the gunners shoulders. The commander was aided by a simple ring and bead sight on the top of the shield. The gunner had a 1.9x magnification telescopic sight with a 21 degree field of view, graduated from to at 300 yd intervals. It could also be carried "portee" on a 30 cwt truck. The 40 mm 2 pounder could outperform a typical 37 mm piece, such as the German 3.7 cm PaK 36 or the Bofors 37 mm, and significantly outclassed 25mm and 20mm weapons of that era. A drawback of the 2 pounder was that it was nearly twice as heavy as the PaK 36 and had a higher profile. The gun was first put into use on armoured fighting vehicles as the main armament of the new lines of cruiser and infantry tanks the Cruiser Mk I and the Matilda II which entered production in 1937. The Light Tank Mk VII designed in 1937 also had the gun, as did the Daimler armoured car developed in the following years. To improve performance a squeeze bore system was developed. The Littlejohn adaptor which screwed onto the end of the gun's barrel was used with Armour piercing, composite non rigid (APCNR) ammunition. The round fired a light alloy carrier surrounding a heavy tungsten shot; as it passed through the tapered barrel of the adaptor, the carrier was squeezed from 40 mm to 30 mm diameter. The reduction in cross sectional area increased the driving force and therefore the velocity of the round taking penetration from 52 mm to 88 mm. A late war project was the Canadian David High Velocity to allow 2 pdr ammunition to be fired from the larger calibre 6 pdr. This was intended to improve the muzzle velocity of the shot. Initial trials carried out in Canada and the U. K. were promising; however the system was still being developed when the war ended, and the program was subsequently ended along with it. Another development was the 2 pdr HV 'Pipsqueak', a postwar gun using a 40x438R cartridge originally intended as the main armament for the Alvis Saladin armoured car that was to replace the AEC Armoured Car. This was designed to fire Armour Piercing Discarding Sabot (APDS) rounds, which would match the penetration of the 'Littlejohn adaptor' shot while still allowing high explosive (HE) shells to be fired. In fact, the claimed performance was better, the shot penetrating of armour at 60 degrees at Development of this gun was also abandoned when the role of the Saladin shifted towards infantry fire support, and a low velocity 76 mm gun was selected for it instead. Initially one of the most serious shortcomings of the 2 pdr was the lack of a high explosive shell resulting from the British doctrine, especially when the 2 pdr was the main gun of a tank; this was very important when a tank was being used for infantry support, intentionally leaving it with only its machine gun for anti personnel use. The doctrine was slow to change even in the light of battlefield experience, and the high explosive shell was not produced until late 1942.
Тірі қалған мысалдар
Дублин қаласындағы Коллинз казармасындағы мұражайда Ирландия армиясына тиесілі QF 2 pdr зеңбірегі бар. Тағы бір QF 2 pdr зеңбірегі Канаданың Брантфорд қаласындағы Канада әскери мұра мұражайында қойылған. Екі зеңбірек, олардың біреуі өздігінен жасалған шассиде, Тель-Авивтегі Израиль қорғанысы тарихы мұражайында (Батей Хаосеф) көрсетіліп тұр. Австралияда жасалған QF 2 pdr зеңбірегі Австралия соғыс ескерткішінде қойылған.
There is an Irish Army QF 2 pdr in the museum in Collins Barracks in Dublin City. Another QF 2 pdr is on display at the Canadian Military Heritage Museum in Brantford Ontario Canada. Two guns, one of them on an improvised carriage, are on display in the IDF History Museum (Batey HaOsef) in Tel Aviv, Israel. An Australian made QF 2 pdr is on display at the Australian War Memorial.