Цифрлық әңгімелеу – қарапайым адамдардың цифрлық медиа арқылы өмірден алынған әңгімелерін жасау және бөлісуі. Білім беру, емдеу және қоғамдық әсері зор.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бұл - әдеттегі адамдардың цифрлық медианы пайдаланып өздерінің оқиғаларын жасау және бөлісу процесі. Цифрлық әңгімелеу – бұл цифрлық медиа өндірісінің қысқа форматы, ол қарапайым адамдарға өздерінің оқиғаларын онлайн режимінде жасауға және таратуға мүмкіндік береді. Бұл әдіс мектептерде, мұражайларда, кітапханаларда, әлеуметтік жұмыс және денсаулық сақтау салаларында, сондай-ақ қоғамдық ортада жиі қолданылады. Олардың білім беру, демократияландыру және тіпті емдік әсерлері бар деп саналады. Цифрлық әңгімелеу – қоғамдық негіздегі іс-әрекет және оны электрондық әдебиеттен, атап айтқанда гипермәтіндік көркем әдебиет, цифрлық поэзия, интерактивті көркем әдебиет, генеративтік әдебиет сияқты жанрларды қамтитын әдеби бағыттан, сондай-ақ бейне ойындар немесе жанкүйерлердің туындылары сияқты цифрлық повествотің басқа формаларынан ажырату қажет.
Process where ordinary people create and share their stories using digital media. Digital storytelling is a short form of digital media production that allows everyday people to create and share their stories online. The method is frequently used in schools, museums, libraries, social work and health settings, and communities. They are thought to have educational, democratizing and even therapeutic effects. Digital storytelling is a community based activity and should be distinguished from electronic literature, which is a literary movement where genres include hypertext fiction, digital poetry, interactive fiction, generative literature, and from other forms of digital narrative, for instance in video games or fan fiction.
Кіріспе
"Цифрлық әңгімелер" – әңгіме айтуды тұрақты суреттермен, бейнеклиптермен, музыкамен және мәтінмен біріктіретін, түрлі бейне бағдарламалық қамтамасыз етуді пайдаланатын қысқаша видеороликтер. Қарапайым тілмен айтқанда, цифрлық әңгімелер – әртүрлі коммуникативтік элементтерді баяндаушы құрылымға біріктіретін мультимедиалық презентациялар. Медиа құрамына мәтін, суреттер, бейне, аудио, әлеуметтік желі элементтері (мысалы, твиттер) немесе интерактивті элементтер (мысалы, карталар) кіруі мүмкін. Цифрлық әңгімелер сабақта оқу материалдарын барлық пәндер бойынша оқушылардың білімі мен дағдыларымен байланыстыру үшін шығармашылық құрал ретінде қолданылуы мүмкін. Оқушылар жеке немесе бірлесіп өздерінің цифрлық әңгімелерін жасауға болады. Қалауынша, бұл әңгімелерді интернетте жариялауға болады.
"Digital stories" are "short vignettes that combine storytelling with still pictures, video clips, music, and text using a variety of video software". Simply put, digital stories are multimedia presentations that combine a variety of communicative elements within a narrative structure. Media may include any combination of the following: text, images, video, audio, social media elements (like tweets), or interactive elements (like maps). Digital stories may be used as an expressive medium within the classroom to integrate subject matter with extant knowledge and skills from across the curriculum. Students can work individually or collaboratively to produce their own digital stories. These stories can be published on the internet, if desired.
Даму және ізашарлар
Көптеген суретшілер мен продюсерлер кең анықтамасын өздерінің қызметтерін ауызша әңгіме айту дәстүрлерімен байланыстырып, авторлық және гуманистік немесе эмоционалды түрде әсер ететін мазмұнға назар аудару арқылы өздерінің жұмысын сапасыз немесе коммерциялық жобалардан ажырату үшін пайдаланады. Кен Бернс «Азамат соғысы» атты деректі фильмінде цифрлық әңгімелеуді қолданды, ол осы жанрдың алғашқы үлгілерінің бірі ретінде аталады. Бернс өз деректі фильмінде американдық тарихындағы осы трагедиялық оқиғаның жүрегі мен сезімдерін ашуға көмектесетін бірінші тұлғаның баяндамаларын, сондай-ақ баяндауды, архивтік кадрларды, заманауи кинематографияны және музыканы пайдаланды (Силвестр және Гринджи, 2009). Өздерін цифрлық әңгімешілер деп атаған суретшілердің кейбіреулері – марқұм Дана Атчли, оның серігі Джо Ламберт, Эбби Дон, Бренда Лорел және Педро Майер. Цифрлық әңгімелеудің «қысқа баяндалған фильмдер» анықтамасы 1993 жылы Америка кино институтында Дана Атчли өткізген өндіріс семинарынан шыққан, ал 1990 жылдардың ортасында Джо Ламберт оны Сан-Франциско шығанағындағы StoryCenter (бұрынғы Цифрлық әңгімелеу орталығы) тарапынан қолданылатын оқыту әдісі ретінде бейімдеп жетілдірді. StoryCenter (бұрынғы Цифрлық әңгімелеу орталығы) -нда цифрлық әңгімелер қарқынды семинарларда жасалады. Нәтижесінде жеке жазба, фотосуреттер және басқа да тұрақты кадрлар, музыкалық саундтрек біріктірілген қысқа фильм туады. Технологиялар техникалық білімі жоқ адамдарға да «қозғалмалы» суреттер мен дыбыс арқылы әңгіме айтатын туындылар жасауға мүмкіндік береді. Видеомен салыстырғанда тұрақты кадрларды пайдалану үшін процессор мен жадтың талаптары төмен, сондай-ақ онлайн немесе стандартты видео өңдеу бағдарламалық қамтамасымен «Кен Бернс» эффектісін жасау оңай, бұл эстетикалық, бірақ қысқа фильмдер жасауды жеңілдетті. Цифрлық әңгімелеуді BBC-дің «Capture Wales» жобасы Breaking Barriers сияқты ұйымдармен жұмыс істеу арқылы қоғамдық телехабар таратуға енгізді. Келесі жылы BBC Англияда «Telling Lives» деп аталатын ұқсас жобаны іске қосты. Sveriges Utbildningsradio «Rum för Berättande» (Әңгіме айтуға арналған бөлме) атты жаңа радио бағдарламасын жасады. Нидерландының білім беру телеарнасы Teleac/NOT елінің әртүрлі аймақтарындағы жастармен бірге бағдарлама жасады. KQED, Rocky Mountain PBS, WETA және АҚШ-тағы басқа да қоғамдық телеарналар жобаларды әзірледі. Цифрлық әңгімелеу қарапайым видеодан интерактивті және жақсырақ көрінетін формаларға қарай дамуда. Бұған мақсаттарды ілгерілету, көрермендерді көңілдіру, білім беру және хабарлау үшін жасалған веб-сайттар мен онлайн-видеолар кіреді.
The broad definition has been used by many artists and producers to link what they do with traditions of oral storytelling and often to distinguish their work from slick or commercial projects by focusing on authorship and humanistic or emotionally provocative content. Digital Storytelling has been used by Ken Burns, in the documentary The Civil War, cited as one of the first models of this genre. In his documentary, Burns used first person accounts that served to reveal the heart and emotions of this tragic event in American history, as well as narration, archival images, modern cinematography, and music (Sylvester & Greenidge, 2009). Some of the other artists who have described themselves as digital storytellers are the late Dana Atchley, his collaborator Joe Lambert, Abbe Don, Brenda Laurel, and Pedro Meyer. The "short narrated films" definition of digital storytelling comes from a production workshop by Dana Atchley at the American Film Institute in 1993 that was adapted and refined by Joe Lambert in the mid 1990s into a method of training promoted by the San Francisco Bay Area based StoryCenter (formerly the Center for Digital Storytelling). At StoryCenter (formerly the Center for Digital Storytelling), digital stories are produced in intensive workshops. The product is a short film that combines a narrated piece of personal writing, photographic and other still images, and a musical soundtrack. Technology enables those without a technical background to produce works that tell a story using "moving" images and sound. The lower processing and memory requirements for using stills as compared with video, and the ease with which the so called "Ken Burns" pan effect can be produced with online or regular video editing software, have made it easy to create aesthetic but short films. Digital storytelling was integrated into public broadcasting by the BBC's Capture Wales project working with organisations such as Breaking Barriers. The following year a similar project was launched by the BBC in England titled Telling Lives. Sveriges Utbildningsradio created Rum för Berättande (Room for Storytelling). Netherlands Educational TV Teleac/NOT created a program with young people in different parts of the country. KQED, Rocky Mountain PBS, WETA and other public television stations in the US have developed projects. Digital storytelling is evolving from the simple narrated video to forms that are interactive and look better. These include websites and online videos created to promote causes, entertain, educate, and inform audiences.
Құралымдары
Цифрлық әңгіменің ең маңызды ерекшелігі – ол дәстүрлі әңгіме айту конвенцияларына енбейді, себебі ол тұрақты бейнелерді, қозғалыстағы бейнелерді, дыбыс пен мәтінді үйлестіре алады, сондай-ақ сызықты емес және интерактивті мүмкіндіктерге ие. Технологияның экспрессивті мүмкіндіктері интеграция үшін кең база ұсынады. Ол автордың да, көрерменнің де тәжірибесін жақсартады және өзара әрекеттесуді күшейтеді. Компьютерлер, цифрлық камералар, диктофондар, смартфондар және бағдарламалық жасақтамалар сияқты жаңа медиа құрылғыларының пайда болуымен адамдар өздерінің цифрлық әңгімелерін интернет арқылы, дискілерде, подкасттарда немесе басқа да электрондық медиада бөлісе алады. Цифрлық әңгімелеу – әңгіме айту өнерін фотосурет, мәтін, аудио, дауыстау, гипермәтін және бейне сияқты мультимедиалық мүмкіндіктермен біріктіреді. Цифрлық құралдар мен бағдарламалық қамтамасыз ету цифрлық әңгіме жасауды оңай және ыңғайлы етеді. iMovie және Microsoft Photos сияқты бағдарламалық жасақтамалар қолданушыға ыңғайлы нұсқаларды ұсынады. WeVideo сияқты басқа онлайн нұсқалар мен тегін қосымшалар да бар. Білім берушілер жиі цифрлық әңгімелеудің артықшылығын студенттердің шығармашылық өрнегі үшін таңдауға болатын техникалық құралдар ретінде көрсетеді. Оқушылар осы құралдарды жаңаша қолдану арқылы мағыналы контент жасауға кіріседі. Студенттер жаңа бағдарламалық жасақтаманы үйренеді, суреттерді таңдайды, бейнелерді өңдейді, дауыстау жасайды, музыка қосады, титул экранын жасайды және ағынды және ауысуларды басқарады. Сонымен қатар, "оқырманның" қатысуы үшін интерактивті мүмкіндіктерді қосуға болады. Келесі не болатынын таңдау, оқиғаны бастау немесе онлайн контентке өту үшін суретті немесе мәтінді басуға болады. Сонымен қатар, Web 2.0 және цифрлық әңгімелеу арасында айырмашылықтар бар. Web 2.0 әңгімелеу әлеуметтік желілер, блогтар және YouTube арқылы байланыс желісін құрайды, бұл дәстүрлі, бірегей цифрлық әңгімелеу ағынынан асып түседі. Ол "көп мөлшердегі микроконтентті жинақтап, ақпараттың шексіз көлемінен шығармашылық үлгілерді таңдайды", сондықтан Web 2.0 әңгімелеуінің шекарасы міндетті түрде анық емес. Цифрлық әңгімелеудің тағы бір түрі – микрофильм, ол "бірнеше секундтан 5 минуттан аспайтын өте қысқа көрме. Ол баяндаушыға жеке жазбаларды, фотосуреттерді немесе бейне түсірілімдерді, повествование, дыбыс эффектілерін және музыканы біріктіруге мүмкіндік береді. Көптеген адамдар, шеберлік деңгейіне қарамастан, өздерінің әңгімелерін бейне мен дыбыс арқылы айтып бере алады және оларды басқалармен бөліседі". Цифрлық әңгіме айту – повествование, ол көркем немесе көркем емес, жеке немесе жалпы және цифрлық медиадан тұрады. Цифрлық медиаға суреттер, бейнелер, дыбыс және визуалды түрде бейнеленетін медианың барлық басқа түрлері кіреді, ең қарапайым цифрлық әңгіме тіпті презентация болуы мүмкін. Мақсат – бейне арқылы хабарды жеткізу, бұл көбінесе дыбыс арқылы жеткізуден тиімдірек. Цифрлық әңгімелеудің тағы бір арнасы – Facebook және Instagram сияқты әлеуметтік желілер, онда адам өзінің өмірінің оқиғасын бейнелеу үшін суреттерді суреттемелермен бірге үнемі жариялай алады. "Әңгіме бір күндік кілттің жоғалуын түсіндірудей қысқа немесе көп томдық автобиографиядай ұзақ болуы мүмкін". Цифрлық әңгіме айтудың керемет жағы – ережелер жоқ. Дегенмен, уақыт өте келе сыналған және дұрыс болған белгілі бір нұсқаулар бар, олар жақсы әңгімелерді құрайды. Ең маңызды ереже – жалықтырмау, жақсы әңгіме айту және "әңгіменің" "ақиқаты" мазмұнында емес, процесінде жатыр. Джо Ламберт және Storycenter-де және әлемнің басқа жерлерінде жұмыс істейтін басқалар адамдарға цифрлық әңгімелеу семинарларында әңгімелерді қалай жақсартуға болатынын үйретеді, әңгімені жазып, оны цифрлық форматта жаздырмас бұрын және бейнеге өңдемес бұрын материалмен байланысудың көптеген нұсқаларын талқылайды. Адам аудиторияның назарын аударғысы келсе, кез келген әңгімені айтқанда тақырыптар мен кейіпкерлерге құштар болуы маңызды. Әңгімені "сату" үшін, қандай да бір ортаға қарамастан, суретші басқаларға әңгімелерін айтпас бұрын, қандай әңгімелер қызықтырақ болатыны туралы өзін-өзі сұрауы керек. Көптеген жақсы әңгімелер қызықты және терең драмалық оқиға табу үшін жеке көзқарастардан басталады. Сондай-ақ, оның жеке оқиғалар айтуға да мүмкіндігі бар.
The most important characteristics of a digital story are that it no longer conforms to the traditional conventions of storytelling because it is capable of combining still imagery, moving imagery, sound, and text, as well as being nonlinear and contain interactive features. The expressive capabilities of technology offers a broad base from which to integrate. It enhances the experience for both the author and audience and allows for greater interactivity. With the arrival of new media devices like computers, digital cameras, recorders, smart phones, and software, individuals may share their digital stories via the Internet, on discs, podcasts, or other electronic media. Digital storytelling combines the art of storytelling with multimedia features such as photography, text, audio, voiceover, hypertext and video. Digital tools and software make it easy and convenient to create a digital story. Common software includes iMovie and Microsoft Photos for user friendly options. There are other online options and free applications as well such as WeVideo. Educators often identify the benefit of digital storytelling as the array of technical tools from which students may select for their creative expression. Learners set out to use these tools in new ways to make meaningful content. Students learn new software, choose images, edit video, make voice over narration, add music, create title screens, and control flow and transitions. Additionally, there is opportunity to insert interactive features for "reader" participation. It is possible to click on imagery or text in order to choose what will happen next, cause an event to occur, or navigate to online content. Additionally, distinctions may be drawn between Web 2.0 storytelling and that of digital storytelling. Web 2.0 storytelling is said to produce a network of connections via social networking, blogging, and YouTube that transcends beyond the traditional, singular flow of digital storytelling. It tends to "aggregate large amounts of microcontent and creatively select patterns out of an almost unfathomable volume of information," therefore the bounds of Web 2.0 storytelling are not necessarily clear. Another form of digital storytelling is the micromovie, which is "a very short exposition lasting from a few seconds to no more than 5 minutes in length. It allows the teller to combine personal writing, photographic images or video footage, narrative, sound effects, and music. Many people, regardless of skill level, are able to tell their stories through image and sound and share those stories with others." Telling a digital story combines a narrative, whether it be fiction or non fiction, personal or general, and digital media. Digital media includes imaging, video, sound and all other forms of media then can be portrayed visually, the most simple of digital stories can even be a power point. The point is to convey a message through imagery, which a lot of times can be more effective then if just conveyed through sound. Another outlet for digital storytelling can be articulated through some social media sites such as Facebook and Instagram, where one might be constantly posting images accompanied by captions in order to portray the story of one's life. "A story can be as short as explaining how one misplaced one's keys in the morning or as long as a multivolume autobiography." The wonderful thing about telling a digital story is that there really are no rules. However, there are certain guidelines that are tried and true over time that make up better stories. The most important rule is don't be boring, tell a good story and the "truth" of a "story" lies in a process not the content. Joe Lambert and others who work at Storycenter and other places around the world train people in how to improve their stories during digital storytelling workshops by writing out the story and discussing many options of connecting with the material before recording it in a digital format and editing it into video. When one wants to capture the attention of one's audience, it is important to be passionate about the themes and or characters when telling any story. In order to sell the story, regardless of the medium, the artist may need to ask oneself about what stories could be more compelling before relating the story to others. Some of the best stories begin with one's own personal insights in order to find an interesting and profound dramatic story. It also has more personal stories to tell.
Білім берудегі қолдану
StoryCenter (бұрынғы Цифрлық әңгімелеу орталығы) моделі білім беруде, әсіресе АҚШ-та, кейде оқушылардың қызығушылығын арттыру және мультимедиалық сауаттылықты дамыту әдісі ретінде қолданылады. Мысалы, Bay Area Video Coalition және Youthworx Media Melbourne, Ұлыбританиядағы Noise Solution әлеуметтік кәсіпорны, сондай-ақ Бельгиядағы Maks vzw коммерциялық емес ұйымы қауіп тобындағы жастарды тарту және оларды күшпендіру үшін цифрлық әңгімелеуді пайдаланады.
The StoryCenter (formerly the Center for Digital Storytelling) model has also been adopted in education, especially in the US, sometimes as a method of building engagement and multimedia literacy. For example, the Bay Area Video Coalition and Youthworx Media Melbourne, the UK social enterprise Noise Solution and the Belgian non profit Maks vzw employ digital storytelling to engage and empower young people at risk.