Қардинал Паскаль III: Рим Папасы тағына таласқан антипапа

Кіріспе

Итальяндық кардинал және дипломат, 1164-1168 жылдар аралығында антипапа Паша III (немесе Паша III) (шамамен 1110 жылы туған) – XII ғасырдағы дін қызметкері, папа Александр III-тің билігіне қарсы шыққан екінші антипапа. Бұрын ол Сент-Мария кардиналы қызметін атқарған.

Өмірбаян

Туған есімі Гвидо Кремалық; ол кардинал Иоанн Кремалықтың немере інісі болды. 1159 жылы ол Виктор IV-тің бағыныштылығына қосылды және Англия мен Францияда антипапаны қолдап синодтар ұйымдастырды. Папа Александр III оған тыйым салды. 1164 жылы Виктор IV қайтыс болды. Виктор IV-ге мойынсұнған аз сандағы кардиналдар Лүкада қайтадан жиналып, оның орнын басатын адамды сайлады. Гвидо оның мұрагері болып сайланды, Паскаль III деген атау алды және Лиеж епискобы Генрих II Лиеждік киелі ат қойды. Жаңа папа Витербода орнады және Александрдың Римге жетуіне кедергі жасады. Алайда көп ұзамай ол Римнен қуылды, бұл 1165 жылы Александр III-дің қайтуына әкелді. Император Фридрих Барбароссаның қолдауына ие болу үшін Паскаль 1165 жылы Ахен қаласында салтанатты түрде Ұлы Карлді қасиетті деп жариялады. Көп ұзамай Паскаль Бургундияның қолдауынан айырылды, бірақ император Германиядағы қарсылықты жеңіп, Англияның Генрих II-нің қолдауына ие болды. Александр III Византия императоры Мануил I-мен одақтасуға дайын екендігі туралы хабарларға алаңдаған Фридрих 1166 жылдың қазан айында төртінші итальяндық жорыққа аттанды, ол Паскаль III-дің дәулеті мен әйелі Беатриченың императорлық тажына отырғызуын үміттенді. 1167 жылы Фридрих Мануил I билігін мойындаған Анконаны қоршауға ала бастады. Осы аралықта оның әскері Монте-Порцио шайқасында римдіктерге қарсы үлкен жеңіске жетті. Осы жеңіске қуанып, Фридрих Анконаны қоршаудан алып, Римге қарай асықты. Фридрихтің императорлық әскерінің қолдауымен Паскаль Санкт-Петербургте таққа отырғызылды, ал Александр III қашқынға айналды. Келесі 30 шілдеде Фридрих Паскаль III-ден екінші рет таққа отырды. Екі күннен кейін Паскаль Беатричены патшайым етіп тағайындады. Фридрихтің жорығы кенеттен эпидемияның (малярия немесе оба) таралуымен тоқтатылды, бұл Император әскерін жоюмен және императорды Германияға қайтаруға қауіп төндірді. Императордың қолдауысыз Паскаль Тибрдің оң жағалауындағы кварталды ғана ұстай алды, ол қатерлі ісікпен қайтыс болды. Оның орнына Антипапа Калликст III келді. Католик шіркеуі ешқашан Шарльдың қасиетті деп жариялануын мойындаған емес, өйткені Паскаль антипапа болған. 1179 жылы Латеранның Үшінші Кеңесі оның барлық жарлықтарын, оның ішінде қасиеттілік мәртебесін де жоққа шығарды. Алайда католиктер арасында Шарль Великий әлі де жақсы санада болды, тіпті Просперий Геранжер Шарль Великийге дұға жасады. Ол - шіркеудің құрметті адамы. Сондай-ақ, императрица Беатриченың таққа отырғызылуы да күшін жойды, ол императрица деп аталудан қалды.

Born Guido of Crema; he was a nephew of Cardinal John of Crema. In 1159, he joined the obedience of Victor IV and organized synods in England and France in favour of the antipope. Pope Alexander III interdicted him. In 1164, Victor IV died. A small number of cardinals, who had been obedient to Victor IV, met again in Lucca to elect a successor. Guido was elected as the successor, took the name Paschal III, and was consecrated by Henry II of Leez, Bishop of Liège. The new pope was established at Viterbo and successfully prevented Alexander from reaching Rome. However, he was soon driven from Rome, leading to the return of Alexander III in 1165. In order to gain more support from Emperor Frederick Barbarossa, Paschal canonized Charlemagne in a magnificent celebration at Aachen in 1165. Paschal soon lost the support of Burgundy, but the emperor crushed opposition in Germany and gained the cooperation of Henry II of England. Concerned over rumours that Alexander III was about to enter into an alliance with the Byzantine Emperor ManuelI, in October 1166, Frederick embarked on his fourth Italian campaign, hoping as well to secure the claim of PaschalIII and the imperial coronation of his wife, Beatrice. In 1167, Frederick began besieging Ancona, which had acknowledged the authority of ManuelI. Meanwhile, his forces achieved a great victory over the Romans at the Battle of Monte Porzio. Heartened by this victory, Frederick lifted the siege of Ancona and hurried to Rome. Supported by Frederick's imperial army, Paschal was enthroned at St Peter's on , and Alexander III became a fugitive. On the following 30 July, Frederick received a second coronation from PaschalIII. Two days later, Paschal crowned Beatrice empress. Frederick's campaign was halted by the sudden outbreak of an epidemic (malaria or the plague), which threatened to destroy the Imperial army and drove the emperor back to Germany. Without the support of the Emperor, Paschal was able to hold only the quarter on the right bank of the Tiber where he died of cancer He was succeeded by Antipope Callixtus III. The Catholic Church has never recognized Charlemagne's canonization as Paschal was an antipope. In 1179, the Third Council of the Lateran annulled all of his ordinances, including the canonization. Charlemagne remained in good regard still, however, among Catholics, and Prosper Guéranger even composed a prayer to Charlemagne. He is a Blessed of the Church. Also annulled was the coronation of Empress Beatrice, who ceased to be referred as empress.