Кіріспе

Француз мемлекет қайраткері Франсуа Рене Огуст Малларме (François René Auguste Mallarmé; 25 ақпан 1755 – 25 шілде 1835) – Француз революциясының француз мемлекет қайраткері және Наполеон Бонапарт пен Француз империясының қолдаушысы. Оның мансабы ерекше қызығушылық тудырады, себебі ол Жозеф Фуше сияқты саяси тұлғалардың қатарында болды, олар бастапқыда Террорды белсенді қолдап, кейін оның басшыларына (Максимилиан Робеспьерге қоса) сатқындық жасап, одан кейін келген түрлі консервативті-реакциялық режимдерді қолдады. Ол 1808 жылдың 22 қарашасынан бастап Империяның рыцары, ал 1810 жылдың 31 қаңтарынан бастап Империяның бароны атанды.

Ерте өмір және мандаттар

Нансиде, Лотарингияда, адвокаттың ұлы болып дүниеге келді және әкесінің кәсібімен Мёрт департаментінде өсті.

Француз төңкерісі

(31 тамыз 1791) Мерте департаментінен Заңнамалық жиналысқа (1791–1792) өкіл болып сайланды, содан кейін (4 қыркүйек 1792) қайтадан Мерте департаментінің депутаты ретінде Ұлттық конвенцияға (1792–1795) сайланды. Конвенция үшін ол қаржы комитетінің мүшесі болып тағайындалды және Ұлттық конвенцияның шешімімен қысқа мерзімге Қоғамдық қауіпсіздік комитетіне тағайындалды (27 маусым 1793 – 10 шілде 1793), ол азық-түлікпен қамтамасыз ету жоспарын ұсынды, бірақ комитет отырыстарына қатыспады. Маларме Монтанар фракциясына жатады және Людовик XVI ісінде өлім жазасын дауысқа салды. Ол Ұлттық конвенцияның төрағасы болып қызмет етті (30 мамыр 1793 – 13 маусым 1793) және Монтанарлардың қарсыласы Жирондин фракциясын қудалау туралы пікірталастарды жүргізді, бірақ шешуші сәттерде төрағалықтан бас тартты. 31 мамыр – 2 маусым көтерілісі кезінде Маларме 1 маусым 1793 жылғы кешкі отырысты жүргізбеді (Генри Грегуар жүргізді) және 2 маусым 1793 жылғы сессияның бірінші бөлігін ғана жүргізді, содан кейін Мари Жан Эроль де Сешель сессия соңына дейін төрағалық етті.

Қауіпсіздік

Ол бірнеше миссияда қызмет етті, соның ішінде Мёрт, Вогез және Жоғарғы Сона департаменттерінде (23 тамыз 1793 – 3 қараша 1793), Рейн армиясында (13 қыркүйек 1793 – 3 қараша 1793) және 1793-1794 жылдары қыс мезгілінде Мозель және Мёзде революциялық үкімет құру үшін. Соңғы миссиясы кезінде ол негіссіз тұтқындаулар мен өлім жазаларымен байланысты жаман даңққа ие болды. Ең қорқынышты мысалы – Вердендегі революциялық трибуналдың үкімімен жас қыздарға белгіленген өлім жазасын орындауға бұйрық бергені, олар қалаға кірген пруссиялық әскерлерге гүлдер сыйлаған еді. Осылайша ол Террордың ең ауыр зұлсалындарын жасаған Таллиен, Фрерон және Фуше сияқты адамдардың қатарына қосылды, және олар сияқты оның лауазымы да нашарлап кетті. Ол Термидор төңкерісі кезінде (27 шілде 1794) Максимилиан Робеспьерге қарсы сөйлеген арқасында өмір сүруін сақтап қалды.

Термидориялық реакция

Робеспьердің өлімінен кейін орнаған реакциялық саяси тәртіпте Малларме Жоғарғы Гаронна және Гер департаменттеріне миссиямен жіберілді (1794 жылдың 21 тамызы – 23 қазаны, 1794 жылдың 6 қарашасы – 1795 жылдың 15 қаңтары). Бұл ол бұрын қатысқан Францияның мүлдем басқа бөлігі болды, соған сәйкес, ол өте әртүрлі мақсаттарды көздеді – террорлық якобин клубтарын жабып, Террор кезінде мемлекет жауы деп айыпталған түрмедегілерді босатып. Алайда, оның өзінің бұрынғы террористік әрекеттері оны қуып жетіп, ол жала жабылып тұтқындалды (1 маусым 1795), бірақ 1795 жылдың 26 қазанындағы кешірімнен кейін көп ұзамай босатылды.

Справочник, Консулдық және Империя

1796 жылы ол Директория тарапынан Дайл және Монт-Тоннер департаменттерін ұйымдастыру комиссары болып тағайындалды. Империя тұсында Малларме Нансиде біріктірілген салықтарды (droits réunis) жинаушысы болды және 1814 жылы еріктілер жасағын жинауға кеткен ақшасын жоғалтты. Жүз күнде Авеснестің су-префекті болып тағайындалған ол Верден қыздарының өліміне жауап ретінде пруссиялық билік тарапынан тұтқындалып, Веселде алты айға қамалды. Ол Брюссельге, содан кейін Мехеленге (целлит монахтарымен бірге) қашып, Бурбон монархиясы қайта орнатылған кезеңде эмиграцияда болды. Ол Мехеленде қайтыс болды.