Америкалық адмирал Натан Соненшейн: Өмірбаяны мен қызметі

Кіріспе

Американдық адмирал

Натан Соненшайн (2 тамыз 1915 – 13 сәуір 2001) – АҚШ Әскери-теңіз күшіндегі дер кезеңдік адмирал.

Ерте өмір және білім

Лоди, Нью-Джерси қаласында туған Соненшейн төрт онжылдық теңіз флотындағы карьерасын АҚШ Әскери-теңіз академиясын бітіріп, офицерлік шен алу арқылы бастады.

Мансап

1970 жылы Соненшейн Теңіз кемелері бюросының басшысы болды, кейін ол Теңіз кемелері жүйелері басқармасына айналды. Әскери-теңіз күштері DX бағдарламасын Литтон Ингаллс кеме жасаушылығына бергеннен кейін, ол Бат темір зауытының басшыларына Майн штатындағы кеме жасау зауытына болашақта ешқандай тапсырыс түспейтінін айтты. Бұл Батты бірқатар жақсартулар жасауға итермеледі, соның арқасында ол алғашқы Оливер Хазард Перри фрегаттары мен Арли Берк эсминецтерін жобалау және салу құқығын жеңіп алды. Соненшейн 1974 жылы әскери-теңіз күштерінен зейнетке шықты және Вирджиния штатының Фэрфакс қаласында тұрақтап қалды. Он жылдан кейін ол Калифорния штатының Морага қаласына көшіп, Калифорния штатының Ньюпорт-Бич қаласындағы Global Marine Development, Inc. президентінің көмекшісі болды. 1982 жылы ол Америка теңіз инженерлері қоғамының Гарольд Э. Сондерс сыйлығымен марапатталды, бұл сыйлық «теңіз инженерлігінде ұзақ және көрнекті еңбек еткен, зор жетістіктерге және ықпалға ие болған тұлғаны» құрметтейді. 1983 жылы ол Ұлттық зерттеу кеңесінің Инженерлік және техникалық жүйелер жөніндегі комиссиясының Теңіз кеңесінің мүшесі болды. Оның өкілеттігі кезінде кеңес «Қазылған кеме жолдарының тереңдігіне қойылатын талаптар» атты есеп дайындады. 1984 жылдың 1 шілдесінде президент Рональд Рейган оны Мұхиттар және атмосфера жөніндегі Ұлттық кеңес мүшелерінің арасында екі жылдық мерзімге тағайындады. Рейган әкімшілігінің кеңес құрамын таңдауы экологиялық белсенділерден сыни пікірлерге ұшырады, олар кеңесте атмосфера ғалымдарының жоқтығын атап өтті. Оның өкілеттігі кезіндегі комитеттің ең даулы есептерінің бірі АҚШ кеме жасау орындарына мемлекеттік субсидиялармен көмектесудің орнына, олардың жабылуына рұқсат беруді ұсынды. 1985 жылдың 16 шілдесінде жарияланған есепте елдегі кеме жасау қуаты үлкен соғыста қажетті деңгейден «қатты асып түсетіні» айтылды. Пентагонның құпия зерттеулеріне сүйене отырып, есепте кеме жасау орындары өндірісті 3,5-6 есеге дейін арттыра алатыны, бұл барлық қажетті жаңа кемелерді қамтамасыз ететіні көрсетілді. Соненшейн The Washington Post газетіне: «Фолкленд аралдарындағы Англияны қараңыз. Олар екі айдың ішінде 50-ге жуық сауда кемелерін өзгертіп, қайта жабдықтап, теңіз операцияларына пайдаланды. Әрине, қауіпсіздік үшін көбірек кеме жасау орындары мен сауда кемелеріне ие болу әрқашан жақсы. Бірақ маңызды сұрақ – сіз оған төлейсіз бе? Мен қазіргіге қарағанда артық төлемес едім».

In 1970, Sonenshein was head of the Navy's Bureau of Ships, just before it became the Naval Ship Systems Command. After the Navy awarded the DX program to Litton Ingalls shipyard, he told leaders of Bath Iron Works that he foresaw no future naval work going to the Maine shipyard. This spurred Bath to make a series of improvements that helped it win the right to design and build the first Oliver Hazard Perry frigates and Arleigh Burke destroyers. Sonenshein retired from the Navy in 1974, and took up residence in Fairfax, Virginia. He moved to Moraga, California, less than a decade later and became assistant to the president of Global Marine Development, Inc. in Newport Beach, California. In 1982, he received the American Society of Naval Engineers' Harold E. Saunders Award, which honors "an individual whose reputation in naval engineering spans a long career of notable achievement and influence." In 1983, he was a member of the Marine Board of the Commission on Engineering and Technical Systems of the National Research Council. During his tenure, the board produced a report, "Criteria for the Depths of Dredged Navigational Channels". On July 1, 1984, he was appointed by President Ronald Reagan to a two year term as one of eight members of the National Advisory Committee on Oceans and Atmosphere. The Reagan Administration's choices for the panel membership drew criticism from environmentalists, who noted that it included no atmospheric scientists. One of the committee's more controversial reports during his tenure suggested that U. S. shipyards be allowed to go out of business rather than be propped up by government subsidy. The report, released July 16, 1985, concluded that the country's shipyard capacity is "considerably greater" than would be required in a major conventional war. Using classified Pentagon studies, the report concluded that shipyards could expand production by 3½ to six times, providing all the new ships that would be needed. "Look at England in the Falklands", Sonenshein told the Washington Post. "In less than two months, they were able to modify and convert some 50 of their merchant ships that were then used for naval operations Sure, it's always better to have more shipyards and more merchant ships to give you a margin of safety. But the hard question is, are you going to pay for it? I wouldn't pay for any more than we now have."

Жеке өмір

Ол саяси ғылымдар профессоры Рафаэль Соненшайнның туысы және 1940 жылдардың соңы мен 1950 жылдардың басында Вашингтондағы Федералды қауіпсіздік агенттігінің бас кеңесшісі қызметін атқарған, сондай-ақ әлеуметтік қамсыздандыру және балаларды асырау-күту туралы федералды заңдарды дайындауға көмектескен Израиль Л. Соненшайнның бауыры болды.

Өлім

Соненшайн 85 жасында Калифорния штатының Сан-Рафаэль қаласындағы Kaiser Permanente емханасында қайтыс болды. Ол Калифорния штатының Лафайетте қаласындағы Оукмонт зиратында жерленген.