Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Польшалық дворян әйел Зофия Любомирская (1718 – 27 қазан 1790), саяси қызметімен және қайырымдылығымен белгілі, тәуелсіз күйінде зор байлыққа ие болған және жер иеленген поляк дворяны.
Polish noblewoman
Zofia Lubomirska (1718 27 October 1790), was an independently wealthy Polish noblewoman, and landowner, known for her political involvement and philanthropy.
Өмір
Ол Сандомир воеводшалығында Александр Красинскийдің (1690–1730) және оның әйелі Саломея Трцинскаяның қызы болып дүниеге келді. Алғашқыда Ян Тарлоға (1750 жылы қайтыс болды) үйленді, ол өсиетімен Ополе Любельское қаласын оған қалдырды. 1754 жылы ол Антони Любомирский деген магнатқа үйленді, олар бірге мемлекеттік істерге белсенді түрде қатысты. Ол Любомирскийді Австриямен одақты тоқтатып, Франциямен одақтасу арқылы француз агенті болуға көндіргендігі айтылады. Оның бірінші күйеуі де, ағасы Станислав та Францияны қолдаған.
She was born in the Sandomierz Voivodeship the daughter of Aleksander Krasiński (1690 1730) and his wife, Salomea Trzcińska. She married firstly Jan Tarło (d. 1750), who left her the town of Opole Lubelskie in his will. In 1754, she married the magnate, Antoni Lubomirski, with whom she was actively involved in state affairs. She reportedly persuaded Lubomirski to end his alliance with Austria and instead become a French agent by accepting an alliance with France. Both her first spouse and her brother, Stanisław, were pro French.
Ағартушылық белсенді
Оқиғадан кейін бұл туралы білген соң, ол немере қызы Франциска Корвин Красинскаяның Саксониялық Карлға, Курляндия герцогына үйленуіне қарсы болды, бірақ күйеуі мен ағасы, оны Польша тағына үміткерлік ретінде қарастырғандықтан, оны көндірді. Ол Аугуст Александр Чарторискимен бірге некенің заңды және ашық түрде жасалуын талап етті. Дегенмен, Польша шляхтасының шеңберінен тыс жерлерде бұл морганаттық неке деп есептелді. 1763-64 жылдар аралығында ол Карлдың таққа үміткерлігін қолдады, сонымен қатар өкілдік еткен Патриоттық партия мен оның одақтасы Чарторискинің «Фамилия» (саяси партиясы) арасында байланыс орнатуға тырысты. Радом конфедерациясы кезінде ол немере қызы Францискамен бірге Варшаваға сапар шекті. 1769-70 жылдары Аугуст Чарторискимен және Коронаның бас қорғаушысы Станислав Любомирскиймен (1722-1782), өзінің туысымен, конфедерацияға қосылу үшін келіссөздер жүргізді. Ол үлкен туысы Адам Станислав Красинскиймен, Каменец епископымен тығыз байланыста болды. 1770 жылы ол Польша саясаты туралы екі саяси түсініктеме жариялады, онда ол дворянның құқықтарын реформалауды, сондай-ақ азаматтық және сот жүйесін жаңартуды ұсынды. Өмірінің көп бөлігін Ополе, Пржеворск және Добромилдегі иеліктерінде өткізді, онда ол шаруашылық пен мал шаруашылығын реформалады. Шетелдік сарапшылардың көмегімен ірі тоқыма фабрикасын құрды. Радом конфедерациясының күйреуінен кейін ол Франциска Красинскаямен бірге Пржеворсктегі сарайында тұрды, оны 1775 жылы Ополеде күйеуі Карлмен қайта қостырды. Олар Мария Кристина есімді бір қызын өсірді, оның ұрпақтары Италия монархиясының мүшелері болды. 1781 жылы ол Ополеде Ресейдің болашақ императоры Павелді, «Солтүстік мырзасы» деген атпен, ал 1787 жылы король Станислав Август Понятовскийді қабылдады.
On finding out about it after the event, she opposed the marriage of her niece, Franciszka Korwin Krasińska to Charles of Saxony, Duke of Courland, but relented having been persuaded by her husband and brother who saw it as an advancement, since Charles had prospects for the Polish throne. She and August Aleksander Czartoryski insisted that the marriage be made legitimate and public. However abroad, outside Polish Szlachta circles, it was considered a Morganatic marriage. During the interregnum of 1763–64, she supported the candidacy of Charles for the throne, while attempting to build a bridge between the Patriotic Party, which she represented, and the Familia (political party) of her ally, Czartoryski. During the Radom Confederation, she visited Warsaw with her niece, Franciszka. She negotiated with August Czartoryski and Grand Guardian of the Crown, Stanisław Lubomirski (1722–1782), her brother in Law, to ally them both to the Confederation in 1769–70. She kept in close contact with her older cousin, Adam Stanisław Krasiński, Bishop of Kamieniec. She produced two political commentaries about Polish politics in 1770, in which she argued for the reform of the rights of the nobility as well as to reform the civil and judicial court systems. She spent most of her life on her domains in Opole, Przeworsk and Dobromił, where she reformed farming and stock management. She set up a vast Textile mill with the help of foreign expertise. After the fall of the Radom Confederation, she lived in her palace in Przeworsk with Franciszka Krasińska, whom she eventually reunited with her husband, Charles in Opole in 1775. They managed to have one surviving daughter, Maria Christina whose descendants became members of the Italian Monarchy. In 1781, she hosted Grand Duke Paul of Russia in disguise, as Monsieur du Nord, in Opole, then king Stanisław August Poniatowski in 1787.
Әкімші және кәсіпкер
София ғимараттарды, әсіресе өзінің иелігіндегі сарайларды, жетекші сәулетшілер мен дизайнерлердің көмегімен жаңартып, әдеміледі. Пжеворск қаласында тоқыма фабрикасынан өзге, ол көптеген поляк дворяндары ұнатқан әйгілі әшекейлі ленталар – пас контушовы жасаған жібек өндірісін ұйымдастырды. Ол өнерді, әсіресе әдебиетшілерді қолдаушы ретінде танымал болды. Бірінші күйеуі Янның қайтысынан кейін Ополе қаласында жаңа аурухана ашты. Екінші күйеуі Антонимен бірге Пжеворскте Қайырымдылық әпкелерінің қауымы үшін шіркеу мен монастырь салды. 1790 жылдың 27 қазанында Варшавада жесір күйінде қайтыс болды.
Zofia refurbished the buildings, especially the palaces on her estates, with the help of leading architects and designers. In the town of Przeworsk aside from the textile factory she set up a silk production making the famous ornate bands favoured by many Polish noblemen, Pas kontuszowy. She was known as a patron of the arts, especially of literary authors. After the death of her first husband, Jan, she founded a new hospital in Opole. With her second husband, Antoni, she founded a church and convent for the congregation of the Sisters of Charity in Przeworsk. She died a widow in Warsaw on 27 October 1790.