Кіріспе
Чобе ұлттық паркі – Ботсвананың алғашқы ұлттық паркі және биологиялық түрлерге ең бай паркі. Елдің солтүстігінде орналасқан бұл парк, Орталық Калахари қорығы мен Гемсбок ұлттық паркінен кейін Ботсвананың үшінші ең ірі паркі болып табылады. Бұл парктің ерекшелігі – пілдерді, көбінесе бұзауларды және жас пілдерді, тіпті жартылай ересек пілдерді де аңдайтын арыстан популяциясының болуы.
Chobe National Park is Botswana's first national park, and also the most biologically diverse. Located in the north of the country, it is Botswana's third largest park, after Central Kalahari Game Reserve and Gemsbok National Park. This park is noted for having a population of lions which prey on elephants, mostly calves or juveniles, but also subadults.
Тарих
Бұл аймақтың алғашқы тұрғындары Сан бұшмандары (Ботсванада Басарва халқы деп те аталады) болды. Олар жемістер, су және жабайы жануарлар сияқты азық-түлік көздерін іздеу үшін бір жерден екінші жерге үздіксіз көшіп-қонып жүрген көшпелі аңшы-жинақшылар еді. Бүгінде саябақтың тасты төбелерінде Сан суреттерін табуға болады. 20 ғасырдың басында, қазіргі Ботсвана аймағы әртүрлі жер иелену жүйелеріне бөлінді. Ол кезде саябақтың көп бөлігі мемлекеттік жер деп белгіленді. Жергілікті жануарлар дүниесін қорғау және туризмді дамыту мақсатында ұлттық парк құру идеясы алғаш рет 1931 жылы ұсынылды. Келесі жылы Чобэ ауданы аң аулауға тыйым салынған аймақ деп жарияланды, және бұл аймақ екі жылдан кейін кеңейтілді. 1943 жылы аймақта цицектердің кең таралғаны ұлттық парк құруды кешіктірді. 1953 жылы жоба үкіметтің назарына қайта түсті: оны қорыққа айналдыру ұсынылды. Чобэ қорығы 1960 жылы ресми түрде құрылды, бірақ бастапқыда жоспарланғаннан кішірек болды. 1968 жылы қорық ұлттық парк мәртебесін алды. Ол кезде, әсіресе ағаш өнеркәсібі гүлдеген Серонделада, аймақта бірнеше өнеркәсіптік елді мекендер болды. Бұл елді мекендер саябақтан біртіндеп көшірілді, және 1975 жылға дейін барлық қорғалған аймақ адам қызметінен босатылды. Бүгінде Серонделада бұрынғы ағаш өнеркәсібінің іздерін көруге болады. Парк 1980 және 1987 жылдары шағын кеңейтулерге ие болды.
Филдер концентрациясы
Бұл саябақ өте көптеген пілдерімен әйгілі, олардың саны шамамен 50 000-ға жуық. Мұнда тіршілік ететін пілдер – Калахари пілдері, белгілі барлық піл популяцияларының ең ірілері. Оларды нашар, сынғыш азу тістері және қысқа қақпақтарымен таниды, бұл топырақта кальцийдің жетіспеуінен болуы мүмкін. Кейбір аймақтарда пілдердің көптігінен келген зиян кең таралған. Шындығында, Чобе өңірінде олардың саны соншалықты көп болғандықтан, пілдерді қырқу мәселесі қарастырылған, бірақ ол тым даулы деп танылды және қазірге дейін саябақ басшылығы одан бас тартты. Құрғақ маусымда бұл пілдер Чобе және Линьянти өзендері бойында көшіп жүреді. Жаңбырлы маусымда олар саябақтың оңтүстік-шығыс жағына 200 шақырымдай қашықтыққа миграция жасайды. Дегенмен, олардың таралу аймағы саябақтың шегінен асып, Зимбабвенің солтүстік-батыс бөлігіне дейін созылады.
Жолдар
Чобе ұлттық паркіндегі жол жағдайы маусым мен жауын-шашынға көп тәуелді; Парк ішінде саяхаттау үшін 4x4 көлігі қажет. Құрғақ айларда, әсіресе температура жоғарылағанда, Чобе өзені жағалауындағы қалың құм қиындық тудырады, ал жаңбырлы маусымда өзенге жақын жолдар лайлы болады.
Савути
Савути жолдары, әсіресе Мабабе қақпасынан басталатын батыс Сандридж жолы және Савути арнасының солтүстігі мен оңтүстігіндегі жолдар көбінесе қалың құмды және жүргізуге қиын. Жаңбыр жауғанда батпақты жолдармен жүру қиындық тудырады, себебі ылғалды қара мақта топырағы жолға жарамсыз болып кетеді.
Ногташа
Ногтсадағы жолдар жаңбырлы маусымда суға толады және жол желісінің өте аз бөлігі осы кезде жүріп өтуге жарамды. Құрғақ маусымда ойыстардың арасындағы саяхаттар кішкентай, қалың құмды бөліктері бар жолдармен жүзеге асырылады. Қазаннан асфальт жолдан шыққаннан кейін, адамдар алдымен қалың құмнан өтіп, содан кейін құмды жолға жетеді.