Шығыс Ланкашир темір жолының тарихы

Кіріспе

осы атаумен аталған түпнұсқа темір жол

Англиядағы темір жол компаниясы

Шығыс Ланкашир темір жолы 1844 жылдан 1859 жылға дейін Англияның Ланкашир тарихи округінде жұмыс істеді. Ол Клифтоннан Бьюри арқылы Роутенсталлға дейінгі темір жол ретінде басталып, өмір бойында Ливерпуль, Манчестер, Салфорд, Престон, Бёрнли және Блэкберн сияқты қалаларды байланыстыратын күрделі желіге өсті. Жылдам даму кезеңінде компания бірнеше бәсекелестерін, соның ішінде Престонға қол жеткізу үшін сатып алынған Блэкберн және Престон темір жолын сатып алды. Ол Солтүстік Одақ темір жолы сияқты компаниялардың бәсекелестігіне тап болды және 1849 жылы Ланкашир және Йоркшир темір жолымен елеулі қақтығысқа түсті. Бірнеше жылдық талқылардан кейін 1859 жылы Шығыс Ланкашир темір жолы Ланкашир және Йоркшир темір жолымен біріктірілді. Желінің бір бөлігі бүгінге дейін қолданылуда, ал Бьюри мен Роутенсталл арасындағы бастапқы желінің бөлігі қазір мұражайлық темір жол ретінде жұмыс істейді.

Манчестер және Болтон темір жолы

1830 жылы Манчестер-Болтон және Бьюри каналы компаниясы Солфордтан Болтон мен Бьюриге дейінгі каналының бағытымен темір жол салуды қолға алды. Парламент актісі арқылы темір жол компаниясы болуға мүмкіндік алғаннан кейін, олар Манчестерден Болтонға дейінгі желіні салды, бірақ бастапқы жоспардан сәл өзгеше бағытта. Бұл негізінен каналды шахталық тасымалдау үшін сақтап қалу мақсатында жасалды, өйткені канал толтырылып, темір жолмен ауыстырылғанда бұл мүмкін болмас еді. Жаңа бағыт үшін жаңа заң қажет болды, бірақ компания инженерінің қарсылығына байланысты, Бьюриге қосылыс ешқашан салынбады, себебі ол 1:100 қабаттылығы бар туннельді қажет ететін еді, сол кезде бұл қиын және қымбат мәселе болып саналды. Сондықтан жаңа темір жол Манчестер және Болтон темір жолы деп аталды.

Манчестер, Бьюри және Россендейл темір жолы

1843 жылдың 14 қыркүйегінде Джон Гранди, Томас Ригли және Джон Робинсон Кей сияқты жергілікті кәсіпкерлер тобы Бьюридегі қоғамдық үйдің бірінде Бьюри және Россендейл аудандарына теміржол қатынасын құру мәселесін талқылау үшін жиналды. Олар ұсынған теміржол, Манчестер және Лидс теміржолының (M&LR) ұсынысынан артық мүмкіндіктерді ұсынды, оның Бьюридегі жоспарланған қатынасы Кастлтоннан басталатын Хейвуд тармағы арқылы жасалатын еді. Осылайша, Манчестер, Бьюри және Россендейл теміржол компаниясы (MB&RR) құрылды, оның мақсаты Бьюриден Клифтонға дейін теміржол салу болды, онда ол Манчестер және Болтон теміржолымен қосылатын еді. Компания сонымен қатар желіні солтүстікке қарай Равенсталлға дейін ұзарту идеясын ұсынды. Желі 1846 жылы мақұлданды, бірақ бұл қатынас MB&RR жобасына әсер етпеді. Жұмыс кіші мердігерлерге тапсырылды және тез басталды; 1844 жылдың шілдесінде «Манчестер Guardian» газеті жұмыстарға жағымды баға берді. Алайда, 1845 жылы жұмысшылардың жетіспеуі (сол кездегі теміржол құрылысының ауқымын көрсетеді) кейбір адамдарды сенбі күні жұмыс істеуге мәжбүр етті, нәтижесінде кейбіреулері демалыс күнін бұзды деген айып тағылды. Туындаған қиындықтар бастапқы мердігерлерді жұмыстан босатуға себеп болды, олардың орнын Джон Уэринг иеленді. Содан кейін желі солтүстік-шығысқа қарай Рэдклифф көпірі мен Уитсинс стансасы арқылы өтіп, Бьюри Болтон көшесіндегі стансаға жетті. Бьюриден ол Саммерсит, Рамсботом, Стаббинс арқылы өтіп, ақырында Роутенсталлға дейін созылды. Теміржол үнемі көтеріліп, көпқұлақтар, туннельдер, кескіндер мен төбелерден өтті, олардың бірі – Рамсботомнан Стаббинске дейінгі шамамен бір шақырымдық бөлігі едәуір болды. Қазіргі Клифтон виадугы Ирвелл өзенін және Манчестер-Болтон және Бьюри каналын кесіп өту үшін салынды. Оның ең үлкен құрылымы 29 метрге жетеді. 1845 жылғы заңға сәйкес, B&PR 1846 жылдың 3 тамызында MB&RR-ге қосылды, бұл оған Ливерпуль портына тікелей қол жеткізуді қамтамасыз етті. LO&PR желісі Уолтон-он-Хиллдегі Ливерпуль және Бьюри теміржолымен қиылысып, B&PR қиылысына дейін созылатын еді. Бұл заң LO&PR-ге қосымша желілер салуға рұқсат берді, ал ELR Престонға қатынас құруға мүмкіндік беретін қосымша заңдарды алды. NUR станциясындағы ELR үшін трафик басымдықтары мен шаралар туралы келіспеушіліктер туындады. ELR жаңа станса және Риббль өзенін кесіп өтетін жеке желі ұсынды, бірақ бұл ұсыныс даулы болды; Престон қалалық әкімдігі ұсынылған желіге қарсы петиция жазды, жобаны жүзеге асыру үшін қажетті төсек жердің келтіретін зиянды растаған бірқатар куәгерлерді ұсынды. Қалалық әкімдіктің бірнеше мүшесі бәсекелес Флитвуд, Престон және Вест Райдинг қосылыс теміржолының акционерлері болды, ал петицияны ұсынған адам бәсекелес Манчестер және Лидс теміржолының директорының інісі болды. Ақырында ELR өтінімін жеңіп алды, бірақ төсегін ландшафттауға (кейіннен Авенхэм және Миллер парктерін бөліп тұратын сызыққа айналды), теміржолдың астынан өтетін вагондар мен жаяу жүргіншілер үшін әшекейлік арка салуға және өзен виадугында жаяу жүргіншілер көпірін салуға міндеттелді. Осы арада, бұрынғы MB&RR желісі Клифтоннан Роутенсталлға дейін 1846 жылдың 25 қыркүйегінде ашылды. Екі күн бұрын теміржолдың бас инспекторы Чарльз Пасли жобаға қанағаттанғандығын хабарлады. 1846 жылдың қарашасында компания Бакли Уэллстен (Бьюриден оңтүстікке қарай) Уайтфилд және Престич арқылы Виктория станциясына дейін жаңа желіге арналған ұсыныстарды ұсынды. Жоспар бастапқы жоспарлау кезеңдерінен әрі дамымады; Уайтфилд және Престич 1879 жылы өздерінің теміржол станцияларын алды. Екі жыл ішінде ELR компаниясы 14 миль (23 км) теміржол салуға рұқсат алған компаниядан 50 миль (80 км) теміржол салуға өкілетті компанияға айналды. 1848 жылдың наурызында Раутенсталл мен Ньючерч арасындағы желі аяқталды, содан кейін маусым айында Блэкберн мен Аккрингтон арасындағы байланыс (5,25 миль (8 км)), ал тамыз айында Стаббинс тоғысуы Аккрингтон бөліміне дейін аяқталды. Желі шығысқа қарай Бёрнлиге дейін ұзартылды (5,5 миль (9 км)) және (3 миль (5 км)). Желі NUR станциясының шығыс жағында салынған жаңа платформаларға ұшты, оларды ELR басқарды және өздерінің жеке билет сату залы мен кіреберісі болды. Жаңа платформалар іс жүзінде бөлек станция болды. 1852 жылдың қазанында Ньючерч пен Баккуп арасындағы байланыс, ал 1858 жылдың наурызында Ормскирктен Рейнфорд Скельмерсдейлге дейінгі байланыс орнатылды. 1882 жылы Тоттингтонға үш мильдік желі ашылды. 1913 жылы электрлендірілді, бірақ 1951 жылы бумен жұмыс істеуге қайта оралды. 1952 жылы жолаушылар тасымалы тоқтатылды, ал 1963 жылы жүк тасымалы тоқтатылды және қазір серуендеуге арналған жол ретінде пайдаланылуда.

On 14 September 1843, a group of local businessmen including John Grundy, Thomas Wrigley and John Robinson Kay met at a public house in Bury to discuss the creation of a railway connection for the Bury and the Rossendale districts. Their proposed railway offered better facilities than those also proposed by the Manchester and Leeds Railway (M&LR), whose planned connection at Bury would be made with their Heywood branch line from Castleton. The Manchester, Bury and Rossendale Railway Company (MB&RR) was thus created, its purpose to build a railway from Bury to Clifton, where it would connect to the Manchester and Bolton Railway. The company also promoted the idea of extending the line northwards to Rawtenstall. and the line was sanctioned in 1846, however the MB&RR project was unaffected by this connection. The work was sub let to smaller contractors and began quickly; in July 1844 the Manchester Guardian wrote a favourable report on the works. However, a shortage of workers in 1845 (reflecting the amount of railway construction underway at that time) meant that some men were asked to work on Sundays, resulting in some being charged with breaking the Sabbath. Further difficulties prompted the dismissal of the original contractors, their place being taken by John Waring. It then passed north east through Radcliffe Bridge and Withins station, and from there into Bury Bolton street station. From Bury, it ran through Summerseat, Ramsbottom, Stubbins and finally to Rawtenstall. The railway climbed a constant gradient, across a mixture of viaducts, tunnels, cuttings and embankments, one of which, the mile–long section from Ramsbottom to Stubbins, was substantial. The extant Clifton Viaduct was built to cross the River Irwell, which flowed 80 feet (24 m) below, and also the Manchester Bolton & Bury Canal. Its largest span is 96 feet (29 m) wide. Following an 1845 act the B&PR was absorbed by the MB&RR on 3 August 1846. which gave it direct access to Liverpool Docks. The LO&PR's line would run from a junction with the Liverpool and Bury Railway at Walton on the Hill to a junction with the B&PR. The enabling act also allowed the LO&PR to build further branch lines, and the ELR obtained further acts including one which allowed it to build a connection to Preston. a disagreement ensued over traffic priorities and arrangements for the ELR at the NUR's station in Preston. The ELR proposed a new station and a separate line with a new crossing of the Ribble, but this proved controversial; Preston Corporation petitioned against the proposed line, producing a series of witnesses who attested to the damage they presumed would be caused by the embankment necessary for the scheme to proceed. Several members of the corporation were also shareholders of the rival Fleetwood, Preston and West Riding Junction Railway, and the petition's proposer was brother in law to a director of the rival Manchester and Leeds Railway. In the end the ELR won its bid, but had to landscape its embankment (which later became the dividing line between Avenham and Miller Parks), make an ornamental arch for carriages and pedestrians crossing under the railway, and build a footbridge on the river viaduct. Meanwhile, the former MB&RR line from Clifton to Rawtenstall was inaugurated on Friday 25 September 1846. Surveyed two days earlier by the Inspector General of railways, Charles Pasley, who was reportedly satisfied with the project,

In November 1846 the company submitted proposals for a new line from Buckley Wells (south of Bury) through Whitefield and Prestwich, to a new terminus at Victoria Station. The plan did not progress any further than the initial planning stages; Whitefield and Prestwich eventually got their own railway stations in 1879. In two years the ELR grew from a company authorised to build 14 mile (23 km) of railway into one with the authority to build 50 mile (80 km) of railway. By March 1848 the line between Rawtenstall and Newchurch was complete, followed in June by the Blackburn to Accrington connection (5.25 mile (8 km)), and, in August, the Stubbins junction to Accrington section. The line was extended east to Burnley (5.5 mile (9 km)) and the (3 mile (5 km)) The line ran into new platforms built on the east side of the NUR's station, which were managed and staffed by the ELR, and which had their own booking hall and entrance. The new platforms were effectively a separate station. More lines followed with a connection between Newchurch and Bacup by October 1852, and the Ormskirk to Rainford Skelmersdale Branch in March 1858. A three mile long line to Tottington opened in 1882 from a junction with the original MB&BR line. It was electrified in 1913 before reverting to steam in 1951. It closed to passengers in 1952 and goods in 1963 and has since been reclaimed as a walkway.

Клифтон тоғысуы

1846 жылы Манчестер мен Болтон теміржолы (ELR Манчестерге қатынау үшін пайдаланған желісі) Манчестер мен Лидс теміржолына қарасты, ал келесі жылы Ланкашир және Йоркшир теміржолының (L&YR) бөлігі болды. ELR-дің кеңеюі және жаңа бағыттардың ашылуы, оның ішінде Манчестер мен Лидс арасындағы балама бағыт, L&YR-де белгілі бір алаңдаушылық тудырды, бірақ екі компания бастапқыда бірлесіп жұмыс істеуге қол жеткізді. Шамамен үш жылдан кейін ELR желісін пайдалану үшін жол ақысын жинау мәселесі бойынша дау туды. ELR пойыздарын L&YR желісіне жіберіп, кейін жолаушылар санына байланысты жол ақысын жариялауға үйренген, бірақ 1849 жылдың наурыз айында L&YR ELR пойыздарының Клифтон станциясында тоқтауын талап етті, осылайша олардың қызметкерлері жолаушылар саны мен билеттерін тексеруге мүмкіндік алатын еді. ELR, L&YR өздерінің қозғалысына кедергі келтіруге тырысып жатыр деп айыптады, әсіресе олар жақында Брэдфордқа қосылып, L&YR-мен бәсекелесе бастады. Олар L&YR-дің өздерінің есептеріне және қызметкерлерінің тапсырған есептеріне қол жеткізгенін мәлімдеді. 1849 жылдың 12 наурыз күні таңертең Бьюри және Пендлтон қалаларынан келген полицияның қатысуына қарамастан, L&YR Клифтон бұрылысында ELR желісіне үлкен ағаш бөлігін қойып, оны толығымен жапты. Екі компанияның қызметкерлері оқиға орнына келді, ал көптеген адамдар оқиғаның дамуын бақылау үшін жиналды. L&YR сондай-ақ бұрылыстан өткен пойызды тоқтатып, қалаға қарайтын жолды жапты. Оның локомотиві оңтүстік-шығысқа, Манчестерге қарай бағытталды, саяхатын жалғастырғысы келетін ELR жолаушыларына қол жетімді болды. Бьюриден ELR пойзы келді және тоқтады. L&YR қызметкерлері ELR жолаушыларынан билеттерді алуға тырысты, бірақ ELR олардың Ringley Road станциясында билеттерді алғандықтан бас тартты. Содан кейін ELR қызметкерлері ағаш бөлігін алып тастады және L&YR пойызын жолдан ығыстыру үшін өз пойызын алға жылжытты. L&YR мұны күткен болатын және Манчестерден келген L&YR пойызынан локомотивті Манчестерге қарай бара жатқан пойызының алдына қойды. ELR кейін L&YR төменгі жолын тасқа толы пойызымен жапты, оны L&YR пойызының тікелей қасында орналастырды. Желі шамамен орташа күнге дейін толығымен жабық қалды, екі компанияның және Блэкберн мен Дарвен теміржолының пойыздары кедергінің екі жағына жиналды. L&YR пойызын кері қайтарғаннан кейін жағдай шешілді. Хаккинг L&YR-дің Клифтон станциясындағы қарауылшысынан барлық ELR пойыздары Клифтон бұрылысында тоқтауы керек, осылайша L&YR қызметкерлері билеттерді жинай алады, және барлық ELR жүк пойыздары бұрылыста шот-фактураларды ұсынуы керек деп сұраған хат алғанын айтты. Ол өз хатында L&YR талаптарының мақсаты Манчестерге және одан әрі Йоркширге ELR трафигінің ағынына кедергі келтіру екеніне тоқтады. Ақырында, мәселе сотта шешілді, ELR әр теміржолда жүріп өткен қашықтыққа пропорционалды төлем жасады. Сот сондай-ақ L&YR-дің пайдасына шешім шығарды, бастапқы келісім желіні бөлісуге қатысты емес екенін мәлімдеді. L&YR-ге өтемақы сомасы екі компанияның қалауынша қалды. Осылайша екі компания арасындағы қарым-қатынас толығымен жақсы болған жоқ. 1853 жылы ELR Клифтоннан Солфордқа дейінгі жаңа желіге қатысты қосымша ұсыныстар жасады, бірақ 1854 жылы екі компания арасындағы келісім екі компанияның да Клифтон-Джанкшен-Солфорд желісіне бірлесіп иелік етуін білдірді. Бірігу 1850-ші жылдардың басынан бері талқыланып келді және 1859 жылы парламент актісі бойынша ELR L&YR-ге қосылды. Бірақ Бьюри мен Равенсталл арасындағы желі 1972 жылға дейін жолаушыларға, ал 1980 жылға дейін жүк тасымалына қызмет көрсетуді жалғастырды. Бұл бөлігін қазір Шығыс Ланкашир теміржолы пайдаланады, ол 1987 жылы ашылған заманауи мұралық теміржол. Клифтон мен Рэдклифф арасындағы жол енді Ирвелл мүсіндер жолының бір бөлігін құрайды. Стаббинстен Аккрингтонға дейінгі байланыс 1966 жылы жабылды. Престон мен Бамбер көпірі арасындағы Риббль арқылы өтетін ELR желісі 1968 жылы жолаушылар үшін, ал төрт жылдан кейін жүк тасымалы үшін жабылды. Шығыс Ланкаширдің 10-13 платформалары Батлер көшесіндегі тауарлық сараймен бірге бұзылды. Престон мен Колн арасындағы желі Шығыс Ланкашир желісі ретінде сақталды, оны Northern компаниясы басқарады. Скельмерсдейл бөлімшесі 1956 жылы жолаушылар үшін, ал жеті жылдан кейін барлық көліктер үшін жабылды, бірақ желі Скельмерсдейлге дейін қайта ашу ұсынысы бар. Ливерпуль мен Ормскирк арасындағы қызметтерді қазір Merseyrail басқарады.

In 1846, the Manchester and Bolton Railway (whose line the ELR used to gain access to Manchester) was taken over by the Manchester and Leeds Railway, which, the following year, became part of the Lancashire and Yorkshire Railway (L&YR). The ELR's expansion and the opening of new routes—including an alternative route between Manchester and Leeds—had caused a degree of consternation at the L&YR, but the two companies initially managed to work together successfully. After about three years a dispute flared up over the collection of tolls for the ELR's use of the line. The ELR had become accustomed to running their trains on to the L&YR line and then later declaring of the number of passengers liable for a toll but, in March 1849, the L&YR insisted that ELR trains stop at Clifton so that passenger numbers and tickets could be checked by their own employees. The ELR accused the L&YR of trying to impede their traffic, particularly as they had recently gained a connection to Bradford, in competition with the L&YR. They stated that the L&YR had access to their accounts, and to the returns made by their staff. On the morning of 12 March 1849, despite the presence of police from Bury and Pendleton, the L&YR placed a large baulk of timber across the ELR's line at Clifton Junction, effectively blocking it. Employees from both companies arrived at the scene, and a large crowd gathered to watch events unfold. The L&YR also pulled a train past the junction, blocking the up line to the city. Its engine was pointed south east toward Manchester, available to any ELR passengers who wished to continue their journey. An ELR train arrived from Bury, and stopped. L&YR employees attempted to take tickets from the ELR's passengers, but were refused, as the ELR had already taken tickets at their Ringley Road station. ELR employees then removed the baulk of timber, and in an effort to push the L&YR train out of the way, drove their train forward. The L&YR had anticipated this, and moved another engine (taken from a L&YR train from Manchester) to the front of their Manchester bound train. The ELR then blocked the L&YR down line with another of their trains, laden with stone, moving it to a position directly abreast of the L&YR train. The line remained completely blocked until about mid day, with a queue of trains from both companies, and from the Blackburn and Darwen Railway, building up on each side of the blockage. The situation was eventually defused when the L&YR withdrew their train. Hacking stated that he had received a letter from the L&YR porter at Clifton requesting that all ELR trains stop at Clifton Junction so that tickets could be collected by L&YR staff, and that all ELR goods trains would have to supply invoices at the junction. In his letter he concluded that the purpose of the L&YR's demands was to impede the flow of ELR traffic to Manchester and onwards to Yorkshire. It was eventually settled in court, with the ELR thereon making a pro rata payment according to the distance travelled on each railway. The court also found in favour of the L&YR who had argued that the original agreement to share the line did not extend to a vastly extended ELR network. The amount of compensation to the L&YR was left at the discretion of both companies. Relations between the two companies were, therefore, not entirely amicable. In 1853 the ELR made further proposals for a new line from Clifton to Salford, roughly parallel to the L&YR line, however in 1854 an agreement between the two companies meant that the Clifton Junction to Salford line was vested jointly in both companies. Amalgamation had been discussed since the early 1850s and in 1859, by an act of parliament, the ELR was absorbed by the L&YR. but the line between Bury and Rawtenstall continued to serve passengers until 1972 and freight until 1980. This section is now used by the East Lancashire Railway, a modern heritage railway opened in 1987. The trackbed between Clifton and Radcliffe now forms a part of the Irwell Sculpture Trail. The connection from Stubbins to Accrington was closed in 1966. The ELR line across the Ribble between Preston and Bamber Bridge was closed to passengers in 1968, and to goods four years later. The East Lancashire platforms 10–13 were demolished along with Butler Street Goods Yard. The line between Preston and Colne survives as the East Lancashire Line, operated by Northern. The Skelmersdale Branch was closed to passengers in 1956 and to all traffic seven years later, however a proposal exists to reopen the line as far as Skelmersdale. Services between Liverpool and Ormskirk are now operated by Merseyrail.

Локомотивтер

ELR түрлі локомотивтерді пайдаланды. Оның алғашқы тапсырыстарының бірі – Фентон, Крейвен және Компаниядан он екі Ұзын қазандық 2-2-2 локомотиві (кем дегенде біреуі темір жолдың ашылуында қолданылды). Walker, Richard & Brother төрт 2-2-2 локомотивін – Medusa, Hecate, Diomed және Lynx-ті жеткізді. Барлығы кейіннен 2-4-0 танк локомотивтері ретінде қайта жаңартылды. 1847 жылы R және W Hawthorn компаниясы екі 0-4-2 локомотивін жеткізді, олар 1868 жылы 2-4-0 локомотивтері ретінде қайта жаңартылды. 1845 жылы MB&RR Haigh Foundry компаниясынан төрт 0-6-0 және Fenton, Craven and Company компаниясынан бесінші локомотивті тапсырды. 1848 жылы Haigh тағы бір локомотив құрастырды. 1851 жылдың 19 қазанында Клифтон тұйықтауында жолаушылар пойзы тұйықтағы бұрылыстан өте жатып рельстен шығып, бірнеше жолаушыны жарақаттады, ал кейбіреулері ауыр жарақат алды. 1866 жылдың қыркүйегінде Блэкберннен пойыздан секіріп түскен адам қаза тапты. 1876 жылдың қарашасында Лосток-Холл теміржол станциясында өлімге әкелмейтін соқтығысу болды. Құлайтын ауа райы да мәселе болды; 1867 жылдың қаңтарында Хогтон қаласында жолдағы қарға байланысты пойыздар бірнеше сағатқа кешіктірілді, ал 1877 жылдың 30 қаңтарында қатты дауыл Престон теміржол станциясының шатырын толығымен қиратты.