Кіріспе
Американдық жазушы (1769–1854)
Энн Ройалл (11 маусым 1769 – 1 қазан 1854) – саяхат жазушы, газет редакторы және, кейбір мәліметтер бойынша, Америка Құрама Штаттарындағы алғашқы кәсіби әйел журналист.
Ерте өмір
Ол Мэриленд штатының Балтимор қаласында Анн Ньюпорт болып дүниеге келді. Энн Пенсильванияның батыс шекарасында өсті, содан кейін кедей және әкесіз отбасы оңтүстікке қарай, батыс Вирджиния тауына көшіп кетті. Онда, 16 жасында, ол және оның жесір анасы Монро округінде (қазіргі Батыс Вирджиния штаты) орналасқан Свит-Спрингсте тұратын бай американдық революция майоры, масон және деист Уильям Ройалдың үйінде қызметшілер болып жұмыс істеді. Ройалл, Аннадан жиырма жас үлкен, білімді помещик, оған қызығушылық танытып, біліміне көмектесті, Шекспир мен Вольтердің еңбектерін таныстырды және оның мол кітапханасын еркін пайдалануға рұқсат берді.
Неке
Анна мен Уильям Роялл 1797 жылы үйленді. Олар күйеуі 1812 жылы қайтыс болғанға дейін он бес жыл бойы жайлы өмір сүрді. Оның өлімінен кейін Анна мен Рояллдың туыстары арасында сот дауы пайда болды. Туыстары олардың ешқашан заңды түрде үйленбегенін және оның барлық мүлкін оған қалдырған өсиетінің жалған екенін айтты. Жеті жылдан соң өсиет жойылды және ол дерлік мүлдесіз қалды.
Журналистикадағы мансап
Алдағы төрт жылда Энн Алабама штатын аралап, жас штаттың дамуы туралы хаттарды досына жазды. Ол сондай-ақ Вашингтонға аттанғанша "Теннесси" атты роман жазды. Биографы Джефф Биггерстің сөзінше, ол "көшпенді әңгімеші" болды, алдымен Алабама штатына барып, "Қара кітаптар" сериясының біріншісін жазды. Бұл томдар "Миссисипиден Мэнге дейінгі элита мен оның тұрғындарының ақылға қонымды, бірақ сарказмға толы бейнелері" болды. Кеңейіп келе жатқан елде Ройалдың американдық өмір мен түрлі саладан шыққан американдықтарды суреттеуі оқырмандарға кең таралды және басқа әйел жазушылардың сезімтал әдебиетінен өзгеше болды. 1824 жылы ол ардагердің жесірі ретінде федералды зейнетақы алу үшін Вашингтонға келді. Сол кездегі заң бойынша, жесірлер өз ісін Конгресс алдында қорғауы керек еді. 1848 жылы Конгресс жаңа зейнетақы заңын қабылдағанға дейін ол қанағаттанбады. Тіпті содан кейін де күйеуінің туыстары оның зейнетақысының көп бөлігін иеленді. Зейнетақы алуға тырысқанда, Энн президент Джон Куинси Адамсты Потомак өзенінде таңертеңгілік жүзіп жүргенде кездестірді. Расқа жақын, бірақ шындығында жоқ, ол президенттің киімдерін жинап, оның сұрақтарына жауап бергенше үстінде отырды, осылайша әйелге алғашқы президенттік сұхбатты өткізді. Адамс кейіннен Энннің зейнетақы алу өтінімін қолдады және оны әйелі Луиза Адамсқа үйіне шақырды. Луиза ханым оған күйеуінің әскери қызметін растау үшін солтүстікке сапар шегіп бара жатқанда ақ шаль сыйлады. Содан кейін Энн Жаңа Англия, Пенсильвания, Нью-Йорк және Массачусетс штаттарын аралап, көптеген жазбалар жасады және саяхатын қаржыландыру үшін масондық байланыстарын пайдаланды. Бостон қаласында ол бұрынғы президент Джон Адамсқа оның ұлы мен келіні туралы хабарлама жеткізді. 1826 жылы 57 жасында ол өзінің жазбаларын "Америка Құрама Штаттарының тарихы, өмірі және әдет-ғұрыптары" атты кітапқа жинады. Алдыңғы қолжазбасы "Теннесси" бір жылдан кейін жарық көрді. Оның кітаптарындағы өткір сын мен қоғамдық ұстанымдары қыжырлық тудырып, оған күшті жаулар әкелді. Оны эксцентрикалық, тілді, және (бір газет редакторының сөзімен) "күнгі орманнан шыққан әдеби жабайы мысық" деп мазақтады. 1829 жылы Энн Ройалл Вашингтонға оралып, Капитолий төбесінде, өрт сөндіру станциясының жанында тұра бастады. Мемлекеттік қаржыға салынған өрт сөндіру станциясы кішкентай пресвитериан қауымына қызметтері үшін пайдалануға рұқсат берген. Ройалл, өзінің жазбаларында пресвитериандарды ұзақ уақыт бойы жек көріп келген, олардың ғимаратты шіркеу мен мемлекет арасындағы шекараны бұзу ретінде пайдалануына қарсы болды. Сондай-ақ, ол қауымның балалары оның терезелеріне тас лақтыра бастағанын айтты. Қауымның бір мүшесі оның терезесінің астында үнсіз дұға оқыды, ал басқалары оны дінге қайтаруға тырысты, ол мәлімдеді. Ройалл олардың мазағына қарғыс айтып жауап берді және тұтқындалды. Ол "халыққа зиян келтіруші, жанжалшы, тілді" деп айыпталды. Жақын жерде қағылу орындығы салынғанымен, сот тілді әйелді қағып жазалау дәстүрлі заң бойынша ескірген деп шешті және оған 10 доллар айыппұл салды. Вашингтондық "The National Intelligencer" газетінің екі тілшісі айыппұл төледі. Оқиғадан ұялған Ройалл Вашингтоннан шығып, саяхатқа кетті. 1831 жылы Вашингтонға оралғанда, ол досы Салли Стактың көмегімен үйінен газет шығарды. "Пол Прай" газеті саяси сыбайлас жемқорлық пен алаяқтық туралы ақпарат жариялады. Жеке нөмірлермен сатылатын газетте оның редакторлық мақалалары, редакторға хаттары мен жауаптары және жарнамалар жарияланды. Ол 1836 жылға дейін шығарылды, содан кейін "Аңшы" газеті жарық көрді. Ройалл жетімдерді баспаға жұмысқа алды және тұрақты қаржылық қиындықтарға тап болды, олар пошта басшылары оның газетін абоненттерге жеткізуден бас тартқанда ушықты, ол 1854 жылы 85 жасында қайтыс болды, осымен оның 30 жылдық журналистік мансабы аяқталды. Ол Конгресс зиратында жерленген.
She became an "itinerant storyteller", according to biographer Jeff Biggers, traveling first to the new state of Alabama, where she wrote the initial of her series of "Black Books". The popular volumes were "informative but sardonic portraits of the elite and their denizens from Mississippi to Maine". In an expanding nation, Royall's incisive descriptions of American life and individual Americans from many walks of life were popular reading and a sharp contrast to the sentimental literature penned by other female writers. She arrived in Washington in 1824 to petition for a federal pension as the widow of a veteran; under the pension law at the time, widows had to plead their cases before Congress. She remained unsatisfied until Congress passed a new pension law in 1848. Even then, her husband's family claimed most of her pension money. While in Washington attempting to secure a pension, Anne caught President John Quincy Adams during one of his usual early morning naked swims in the Potomac River. It is commonly recounted, but apocryphal, that she gathered the president's clothes and sat on them until he answered her questions, earning her the first presidential interview ever granted to a woman. Adams afterward supported Anne's petition for a pension. He also invited her to visit his wife, Louisa Adams, at their home in Washington, which she did. Mrs. Adams gave her a white shawl when she journeyed north to obtain proof of her husband's military service. Afterward Anne toured New England, Pennsylvania, New York and Massachusetts, all the while taking copious notes and using her Masonic connections to help fund her travels. In Boston, she stopped in on former President John Adams to give him an update on his son and daughter in law. Then, in 1826, at 57, she published her notes in a book titled Sketches of History, Life and Manners in the United States. Her previous manuscript The Tennessean would follow a year later. The caustic observations in her books and public stances on issues caused a stir and earned her some powerful enemies. She was derided as an eccentric scold, a virago, and (in the words of one newspaper editor) "a literary wild cat from the backwoods". In 1829, Anne Royall returned to Washington, D. C. and began living on Capitol Hill, near a fire house. The firehouse, which had been built with federal money, had been allowing a small Presbyterian congregation to use its facilities for their services. Royall, who had long made Presbyterians a particular object of scorn in her writing, objected to their using the building as a blurring of the lines between church and state. She also claimed that some of the congregation's children began throwing stones at her windows. One member of the congregation began praying silently beneath her window and others visited her in an attempt to convert her, she claimed. Royall responded to their taunts with cursing and was arrested. She was tried and convicted of being a "public nuisance, a common brawler and a common scold". Although a ducking stool had been constructed nearby, the court ruled that the traditional common law punishment of ducking for a scold was obsolete, and she was instead fined $10. Two reporters from Washington's newspaper, The National Intelligencer, paid the fine. Embarrassed by the incident, Royall left Washington to continue traveling. Back in Washington in 1831, she published a newspaper from her home with the help of a friend, Sally Stack. The paper, Paul Pry, exposed political corruption and fraud. Sold as single issues, it contained her editorials, letters to the editor and her responses, and advertisements. It was published until 1836, when it was succeeded by The Huntress. Royall hired orphans to set the type and faced constant financial woes, which were exacerbated when postmasters refused to deliver her issues to subscribers, until her death at 85 in 1854, bringing an end to her 30 year news career. She is buried in the Congressional Cemetery.