American newspaper columnist (1861–1951)
the journalist
Джорджға үйленгеннен кейін көп ұзамай оның психикалық денсаулығы нашарлай бастады, соның салдарынан Дикс екеуіне де қаржылық көмек беруге мәжбүр болды. Кейін ол психиатриялық емханаға жатқызылды және 1931 жылы сол жерде қайтыс болды. Осы оқиғалардан кейін Дикс Луизиана штатына көшіп, жазумен айналыса бастады. Оның журналистік қызметі көршісі, «New Orleans Daily Picayune» газетінің иесі Элиза Николсон оның жазғандарын көріп, оған репортер болып жұмыс істеуді ұсынғаннан кейін басталды.
Shortly after her marriage to George, his mental health began to deteriorate, forcing Dix to provide financial support for both of them. He would later be institutionalized and eventually died in an asylum in 1931. In the aftermath of these events, Dix moved to Louisiana and took up writing. Her journalism career began after her neighbor Eliza Nicholson, the owner of the New Orleans newspaper Daily Picayune, saw her work and offered her a job as a reporter.
Мансап
Карьерасының басында кеңес бағандарын жазудан бұрын Дикс некрологтар, рецепттер және театр сын-пікірлерін жазды. Ол кезде көптеген әйел журналистерге тән болғандай, олардың жұмысы ұятқа қалдыру немесе қоғамдық беделін түсіру қаупін тудырады деп санайтын ол псевдониммен жазуды жөн көрді. Ол алғаш рет 1896 жылы «Пикаюн» газетіндегі «Жексенбілік салат» бағаны үшін «Дороти Дикс» деген псевдонимді қолданды; «Дороти», өйткені оған бұл есім ұнады, ал «Дикс» – Азамат соғысы кезінде Мериуэзер отбасының күмісін сақтап қалған Мистер Дик есімді ескі отбасылық құлдың құрметіне. Бірнеше айдан кейін баған «Дороти Дикс сөйлейді» деп аталды және осы атпен әлемдегі ең ұзақ жарияланған газеттік рубрикаға айналды. Бағанның кең танымалдылығы 1923 жылы Дикс Филадельфиядағы Public Ledger Syndicate-пен келісімге келгеннен кейін басталды. Әртүрлі уақытта баған 273 газетте жарияланды. 1940 жылы өркендеген кезеңінде Дикс жылына 100 000 хат алатын, ал оның оқырмандарының саны АҚШ, Ұлыбритания, Австралия, Жаңа Зеландия, Оңтүстік Америка, Қытай және Канада сияқты елдерде шамамен 60 миллион адамды құрады. Оның ең танымал бағандарының бірі – «Бақытты өмірге арналған нұсқаулар», он пункттен тұратын бақыт жоспары, ол көп сұранысқа байланысты жиі қайта басылып тұрды. Газет бағандарынан басқа Дикс «Күйеуді қалай жеңіп, ұстап тұруға болады» және «Күнделікті адамдарға күнделікті көмек» сияқты кітаптардың авторы болды. Кеңес бағандарынан өзге Дикс кісі өлтіру істері бойынша сот процестерін жариялаумен де танымал болды. Ол 15 жыл бойы Уильям Рэндольф Херсттің «Нью-Йорк кешкі журналында» қылмыстар бойынша жетекші тілші ретінде жұмыс істеген кезінде ұлттық беделін қалыптастырды, көбінесе кісі өлтірулер мен сот процестеріне назар аударды. Дикс 1917 жылға дейін Нью-Йорктегі барлық резонанстық істерді жариялады, содан кейін толық уақыт «Дороти Дикс сөйлейді» кеңес бағанын жазуға қайта оралды. Ол 1926 жылы «Нью-Йорк Evening Post» аптасына 1000 доллар ұсынғаннан кейін, атақты Холл Миллс ісі бойынша сот залына бір рет ғана оралды. Бұл істе қоғамдық белгілі дін қызметкері Эдвард Холл шіркеудің сақшысының әйелі, хор әншісі Элеонор Миллстің денесімен бірге табылған. Оған үш рет оқ атылып, мойны кесілген. Эдвард Холлдың әйелі Фрэнсис Ноэл Стивенс Холл кісі өлтіруде айыпталды, бірақ қазылар алдында оның кінәсі дәлелденбеді.
At the beginning of her career, before writing advice columns, Dix wrote obituaries, recipes and theater reviews. As was customary for many female journalists at the time, who believed that their work had the potential to cause embarrassment or poor social standing, she chose to write under a pseudonym. She first used the pen name Dorothy Dix in 1896 for her column, "Sunday Salad," in the Picayune; Dorothy, because she liked the name, and Dix in honor of an old family slave named Mr. Dick who had saved the Meriwether family silver during the Civil War. Within months the column was renamed to Dorothy Dix Talks and under that name was to become the world's longest running newspaper feature. The column's widespread popularity began in 1923 when Dix signed with the Philadelphia based Public Ledger Syndicate. At various times the column was published in 273 papers. At its peak in 1940, Dix was receiving 100,000 letters a year and her estimated reading audience was about 60 million in countries including United States, UK, Australia, New Zealand, South America, China, and Canada. One of her most famous single columns was Dictates for a Happy Life, a ten point plan for happiness, which had to be frequently reprinted due to popular demand. In addition to her newspaper columns, Dix was the author of books such as How to Win and Hold a Husband and Every Day Help for Every Day People. In addition to her advice columns, Dix was known for her reporting of murder trials. She earned her national reputation under the term of sob sister during the 15 years she worked for William Randolph Hearst's New York Evening Journal as its leading crime reporter, concentrating mostly on murders and trials. Dix covered every high profile case in New York until 1917 when she returned full time to writing her advice column, "Dorothy Dix Talks." She returned only once to the courtroom for the infamous 1926 Hall Mills trial after the New York Evening Post offered a staggering $1,000 a week. In this case, a socially prominent clergyman, Edward Hall, was found deceased with the body of Eleanor Mills, a singer in the choir and wife of the church janitor. She was shot three times and her throat slit. Frances Noel Stevens Hall, the wife of Edward Hall, stood trial for murder, but a jury found her not guilty.
Феминизм және сайлау құқығы
Дикс әйелдерге назар аударған мақалалар мен басқа материалдар жазды, сондай-ақ ол сайлау құқығына қатысты шараларға да қатысты. "Күнделікті әйел" атты мақаласында ол оқырмандарын үй шаруашылығына үлкен мән беруге шақырды. "Тамақ пісіруге тырысатын, тігін машинасының алдында еңбек ететін, балаларын оқытып, тәрбиелеу үшін қысым жасап, үнемдейтін әйелдер – өмірдің нағыз қаһармандары", – деп жазды ол. Дикс өз жазбаларында және сөздерінде әйелдерді үйден тыс жұмыс істеуге де ынталандырды. Сайлау құқығы қозғалысына қатысып, Дикс 1902 жылғы 12-18 ақпанда Вашингтон қаласындағы Бірінші Пресвитериан шіркеуінде өткен Халықаралық әйелдер сайлау құқығы конференциясымен бірге өткен 34-ші жылдық Ұлттық американдық сайлау құқығы конвенциясында сөз сөйледі. Оның "Шаң шыбырған әйел" деген тақырыптағы сөзі "Woman's Journal" журналының төрт бағанын толтырды. Сөз сөйлеген кезінде ол "үй шаруашылығымен айналысатын әйел үшін" шақыру жасады – "әлемнің тірегі, әрбір үлкен істің артында тұратын және ер адамдардың жетістіктерін мүмкін ететін, шаң шыбырған әйел, жер бетіндегі ең көп еңбек ететін және ең аз жалақы алатын жұмысшы". 1903 жылы Жаңа Орлеанда ол Сьюзен Б. Энтонимен бірге әйелдердің сайлау құқығын қолдау үшін платформада сөйледі. Бірнеше жыл өткен соң Дикс тағы да 1910 жылғы 14 сәуірде Вашингтон қаласында өткен Ұлттық американдық сайлау құқығы конвенциясына қатысты. Ол өзінің "Әйелдер неге дауыс бере алмайды?" деген баяндамасын өзінің "Миранди" романдарының афроамерикандық кейіпкерінің диалектісін еліктеп айтты. Дикс әйелдердің дауыс беру құқығын қолдаған мақалалар мен эсселер жазды. Ол Ұлттық американдық әйелдер сайлау құқығы қауымдастығына (NAWSA) әйелдерге дауыс беру құқығын берудің әлеуметтік, саяси және экономикалық себептерін баяндаған хат жазды. Оның бірі – "саясаттың кез келген мәселесі үйге, әсіресе үйдегі әйелге әсер етеді". 1908 жылы Сан-Франциско Экзаминерде жарияланған төрт беттік мақала салық салу, ерлер мен әйелдер арасындағы айырмашылықтар, отбасылық бюджет, мораль, білім және әйелдердің сайлау құқығын қолдаған басқа да аргументтерді қарастырды. Ол сонымен қатар NAWSA-ның "Progress" басылымының 1904 жылғы шілде санының редакторы болды.
Dix wrote columns and other material that brought attention to women, and she also appeared at suffrage events. In a column called "The Ordinary Woman," she urged readers to regard domestic work highly. "Women who are toiling over cooking stoves, slaving at sewing machines, pinching and economizing to educate and cultivate their children the Ordinary Woman is the real heroine of life," she wrote. Dix also encouraged women to work outside of the home in her writings and speeches. Participating in the suffrage movement, Dix spoke at the 34th annual National American Suffrage Convention, which was marked by the inaugural International Woman Suffrage Conference, at the First Presbyterian Church in Washington, D. C., Feb. 12–18, 1902. Her address, titled "The Woman With the Broom," filled four columns in the Woman's Journal. In her speech, she made a plea "for the domestic woman — the woman who is the mainstay of the world, who is back of every great enterprise and who makes possible the achievements of men — the woman behind the broom, who is the hardest worked and worst paid laborer on the face of the earth " In New Orleans in 1903, she appeared on a platform with Susan B. Anthony to campaign for woman suffrage. Years later, Dix again spoke to attendees at the National American Suffrage Convention held April 14, 1910, in Washington, D. C. She delivered her address, "The Real Reason Why Women Cannot Vote," by imitating the dialect of the African American character featured in her "Mirandy" novels. Along with her pro suffrage convention speeches and event appearances, Dix penned columns and essays supporting women's right to vote. She wrote a circular for the National American Woman Suffrage Association (NAWSA) outlining the social, political and economic reasons why women should be granted the right to vote. One reason was that "every question of politics affects the home, and particularly affects the woman in the home." Originally published in 1908 in the San Francisco Examiner, the four page piece addressed taxation, the differences between men and women, household budgets, morals, education, and other arguments in favor of women's suffrage. She also served as an editor for the July 1904 edition of Progress, a publication of the NAWSA.