Джон Нил: Америка жазушысы, белсендісі және әлеуметтік қайраткері

Джон Нил: Американдық жазушы, сыншы, белсенді (1793-1876). Американдық әдебиеті мен өнерді дамытуға, әйелдер құқығы мен күллі адамгершілікке атсалысқан тұлға.

40 мин оқу

100%

Дереккөз: John Neal (writer) — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Американдық жазушы және белсенді (1793–1876)

Джон Нил (25 тамыз 1793 – 20 маусым 1876) – американдық жазушы, сыншы, редактор, лектор және белсенді. Ол эксцентрикті де, ықпалды да саналды, 1810-1870 жылдар аралығында АҚШ пен Ұлыбританияда сөздер сөйлеп, эсселер, романдар, өлеңдер мен әңгімелер жариялады. Ол американдық әдеби ұлтшылдық пен өңірлік ерекшеліктерді олардың алғашқы кезеңдерінде жақтады. Нил американдық өнердің дамуын ілгерілетуге, әйелдер құқықтары үшін күресуге, құлдықты және нәсілдік дискриминацияны жоюға, сондай-ақ американдық гимнастика қозғалысын құруға көмектесті. Табиғи тілдік стильді қолданған алғашқы американдық автор және сөйлеу тілінің пионері Нил АҚШ әдебиетінде "ит ұлы" (son of a bitch) фразасын алғаш рет пайдаланды. Ол 1817 мен 1835 жылдар аралығындағы кезеңде ең үлкен әдеби жетістіктеріне қол жеткізді. Осы уақытта ол Американың алғашқы күнделікті газетіндегі колонкашы, британдық әдеби журналдарда жарияланған алғашқы американдық автор, американдық әдебиет тарихының алғашқы авторы, Американың алғашқы өнер сыншысы, қысқа әңгімелердің және балалар әдебиетінің пионері, сондай-ақ американдық Ренессанстың көшбасшысы болды. АҚШ-та әйелдер құқықтарын жақтаған алғашқы ерлердің бірі және осы мәселе бойынша алғашқы американдық лектор ретінде ол елу жылдан астам уақыт бойы әйелдер-жазушылар мен ұйымдастырушыларды қолдады, ерлер мен әйелдердің интеллектуалдық теңдігін растады, әйелдердің экономикалық құқықтарын шектеуші заңдарға қарсы күресті, сондай-ақ әйелдерге сайлау құқығын, тең еңақыны және жақсы білім беруді талап етті. Нил АҚШ-та алғашқы қоғамдық гимназияны құрды және өзінің өмірі бойы күрескен зорлық-зомбылық бейілімдерін бақылау үшін спортты жақтады. Он екі жасынан кейін мектепке бармаған, негізінен өзін-өзі тәрбиелеген Нил, құрғақ тауар сатудағы өзін-өзі жұмыспен қамтығаннан кейін заң және әдебиет саласындағы екі мамандыққа қол жеткізу үшін жиырма екі жасында жұмысын тастады. Орта жасқа келгенде Нил әртүрлі бизнес-инвестициялар, өнерге демеушілік және қоғамдық басшылық арқылы туған Портленд қаласында, Мэн штатында жайлы жағдайға және қоғамдық құрметке ие болды. Нил шедеврсіз автор саналады, бірақ оның қысқа әңгімелері оның ең үлкен әдеби жетістіктері болып табылады және оның замандастарының ең жақсы туындыларымен тең деңгейде. Рейчел Дайер оның ең жақсы романы, ал "Оттер Бэг, Онида басшысы" және "Дэвид Уичер" – ең жақсы әңгімелері, ал "Янки" – ең ықпалды мерзімді басылымы саналады. Оның феминист ретіндегі ықпалының шарықталу кезеңінде айтқан "Әйелдер құқықтары" (1843) сөзі қозғалыстың болашағына елеулі әсер етті.

John Neal (August 25, 1793 – June 20, 1876) was an American writer, critic, editor, lecturer, and activist. Considered both eccentric and influential, he delivered speeches and published essays, novels, poems, and short stories between the 1810s and 1870s in the United States and Great Britain, championing American literary nationalism and regionalism in their earliest stages. Neal advanced the development of American art, fought for women's rights, advocated the end of slavery and racial prejudice, and helped establish the American gymnastics movement. The first American author to use natural diction and a pioneer of colloquialism, Neal was the first to use the phrase son of a bitch in a US work of fiction. He attained his greatest literary achievements between 1817 and 1835, during which time he was America's first daily newspaper columnist, the first American published in British literary journals, author of the first history of American literature, America's first art critic, a short story pioneer, a children's literature pioneer, and a forerunner of the American Renaissance. As one of the first men to advocate women's rights in the US and the first American lecturer on the issue, for over fifty years he supported female writers and organizers, affirmed intellectual equality between men and women, fought coverture laws against women's economic rights, and demanded suffrage, equal pay, and better education for women. He was the first American to establish a public gymnasium in the US and championed athletics to regulate violent tendencies with which he himself had struggled throughout his life. A largely self educated man who attended no schools after the age of twelve, Neal was a child laborer who left self employment in dry goods at twenty two to pursue dual careers in law and literature. By middle age, Neal had attained comfortable wealth and community standing in his native Portland, Maine, through varied business investments, arts patronage, and civic leadership. Neal is considered an author without a masterpiece, though his short stories are his highest literary achievements and ranked with the best of his age. Rachel Dyer is considered his best novel, "Otter Bag, the Oneida Chief" and "David Whicher" his best tales, and The Yankee his most influential periodical. His "Rights of Women" speech (1843) at the peak of his influence as a feminist had a considerable impact on the future of the movement.

Балалық шақ және ерте еңбекке орналасу

Джон Нил мен оның егіз әпкесі Рейчел 1793 жылғы 25 тамызда Мэн штатының Массачусетс округіндегі Портленд қаласында Джон мен Рейчел Холл Нилдің жалғыз балалары болып дүниеге келді. Аға Джон Нил, мектеп мұғалімі, бір айдан кейін қайтыс болды. Нилдің анасы, бұрынғы оқушысы Элизабет Оукс Смит оны "айқын зиялылығымен, өзіне сенімділігімен және ерік-жігерінің тәуелсіздігімен" сипаттады. Ол өз мектебін ашып, үйінде бөлмелерді жалдау арқылы отбасылық кірісті қалпына келтірді. Сондай-ақ, оған Нилдердің үйленбеген ағасы Джеймс Нил және олардың квакер қауымындағы басқа да адамдар көмектесті. Нил "жақсырақ кедейлікте" өсті, анасының мектебінде, квакерлердің пансиондық мектебінде және Портлендтегі мемлекеттік мектепте білім алды. Нил өмір бойы ашушаңдық пен зорлыққа бейімділікпен күрескенін, бұл күрестің бастауы мемлекеттік мектепте болғанын айтты, онда оны сыныптастары мен мұғалімі қорлап, физикалық зорлық-зомбылық көрсеткен. Анасының қаржылық жағдайын жеңілдету үшін Нил он екі жасында мектепті және үйді тастап, толық уақыт жұмыс істеуге кетті. Портленд пен Портсмут қалаларындағы жас саудагер Нил адал емес іскерлік тәжірибелерді үйренді, мысалы, жалған ақша тарату және тауардың сапасы мен мөлшерін дұрыс емес көрсету. АҚШ-тың британдық тауарларға қатысты эмбаргосынан туындаған бизнес сәтсіздіктеріне байланысты Нил бірнеше рет жұмыстан босатылды. Ол Мэн штаты бойынша көшпелі жазу шебері, акварель мұғалімі және миниатюра портретшісі ретінде саяхаттады. 1814 жылы, жиырма жасында, ол Бостон қаласындағы құрғақ тауарлар дүкенінде жұмыс істеу туралы жарнаманы көрді және үлкен қалаға көшіп кетті. Бостонда Нил Джон Пирпонтпен және Пирпонттың жеңешесімен серіктестік құрды. Олар 1812 жылғы соғыстың салдарынан туындаған жеткізу тізбегінің қиындықтарын пайдаланып, Бостон, Нью-Йорк және Балтимор қалалары арасында контрабандалық британдық құрғақ тауарларын тасымалдау арқылы жылдам пайда табуға тырысты. Олар Бостон, Балтимор және Чарльстон қалаларында дүкендер ашты, бірақ соғыстан кейінгі экономикалық төмендеу фирманы құлатты және 1816 жылы Пирпонт пен Нилді Балтиморда банкрот қалдырды. "Пирпонт, Лорд және Нил" көтерме және бөлшек сауда желісінің қысқа ғасырлық болғанына қарамастан, Нилдің Пирпонтпен арақатынасы оның өміріндегі ең жақын және ұзаққа созылған достыққа айналды. Нилдің жиырма екі жасында банкротқа ұшыраған бірнеше өркендеу мен құлдырауды бастан өткерген бизнес тәжірибесі оны мақтаншы, амбициялы жас жігітке айналдырды. Ол өзінің талантына және ресурстарына сенуді қалпына келтірудің және болашақ табысқа жетудің кілті деп есептеді.

John Neal and his twin sister Rachel were born in the town of Portland in the Massachusetts District of Maine on August 25, 1793, the only children of parents John and Rachel Hall Neal. The senior John Neal, a school teacher, died a month later. Neal's mother, described by former pupil Elizabeth Oakes Smith as a woman of "clear intellect, and no little self reliance and independence of will", made up the lost family income by establishing her own school and renting rooms in her home to boarders. She also received assistance from the siblings' unmarried uncle, James Neal, and others in their Quaker community. Neal grew up in "genteel poverty", attending his mother's school, a Quaker boarding school, and the public school in Portland. Neal claimed his lifelong struggle with a short temper and violent tendencies originated in the public school, at which he was bullied and physically abused by classmates and the schoolmaster. To reduce his mother's financial burden, Neal left school and home at the age of twelve for full time employment. As an adolescent haberdasher and dry goods salesman in Portland and Portsmouth, Neal learned dishonest business practices like passing off counterfeit money and misrepresenting merchandise quality and quantity. Laid off multiple times due to business failures resulting from US embargoes against British imports, Neal traveled through Maine as an itinerant penmanship instructor, watercolor teacher, and miniature portrait artist. At twenty years of age in 1814, he answered an ad for employment with a dry goods shop in Boston and moved to the larger city. In Boston, Neal established a partnership with John Pierpont and Pierpont's brother in law, whereby they exploited supply chain constrictions caused by the War of 1812 to make quick profits smuggling contraband British dry goods between Boston, New York City, and Baltimore. They established stores in Boston, Baltimore, and Charleston before the recession following the war upended the firm and left Pierpont and Neal bankrupt in Baltimore in 1816. Though the "Pierpont, Lord, and Neal" wholesale/retail chain proved to be short lived, Neal's relationship with Pierpont grew into the closest and longest lived friendship of his life. Neal's experience in business riding out the multiple booms and busts that eventually left him bankrupt at age twenty two made him into a proud and ambitious young man who viewed reliance on his own talents and resources as the key to his recovery and future success.

Балтиморда мансап құру

1816 жылы бизнесі сәтсіз аяқталып, 1823 жылы Лондонға кеткен Нилдің Балтимордағы уақыты өміріндегі ең қарбалас кезең болды, өйткені ол редакторлық, журналистика, поэзия, роман жазу, заң оқу және кейінірек заң практикасымен айналысып, бірнеше мамандықты қатар алып жүрді. Осы кезеңде ол он бір тілде оқып-жазуды үйренді, жеті кітап жариялады, төрт жыл заң оқыды, жеті-сегіз жылға есептелген заң оқуының тәуелсіз курсын он сегіз айда аяқтады, қатаң талаптарға ие қоғамда адвокаттыққа қабылданды және газеттер мен әдеби журналдарға мол үлес қосты, олардың екеуін әртүрлі уақытта редакциялады. Нилдің банкроттық ісі қаралғаннан кейін екі ай өткен соң, ол алғашқы мақаласын The Portico журналына жіберді және тез арада журналдың өлеңдер, очерктер мен әдеби сынға ең көп үлес қосқан екінші авторына айналды, бірақ оған ешқашан ақы төленбеді. Екі жылдан кейін ол журналдың соңғы санының редакторы болды. Журнал 1816 жылы доктор Тобиас Уоткинс, Джон Пирпонт және тағы төрт адаммен бірге құрған Дельфий клубымен тығыз байланысты болды. Нил Балтиморда өткізген жылдарында көптеген қуанышты естеліктер мен жұмыс мүмкіндіктеріне ие болғаны үшін осы "ақылды, жомарт, өзімшіл емес" қауымдастыққа қарыздар сезімде болды. Ол өзінің алғашқы өлеңдерін, романдарын және очерктерін жазғанда, заңгерлік мамандықты оқып, дельфийлік Уильям Х. Виндердің кеңсесінде ақысыз шәкірт болып жұмыс істеді. Нилдің бизнесі сәтсіз аяқталып, "поштадан хат алуға ақшасы" болмады, сондықтан ол "жақсырақ нәрсе іздеп, он минут шамасында ойланып, роман жазуға бел буды". Ол өзінің алғашқы кітабын жазғанда, "жетпістен аз романды алтыдан аспайтын [американдық] авторлар жариялаған еді; және олардың ішінде тек Вашингтон Ирвинг қана қамырына тұз алуға жеткілікті ақша тапқан". Нилге Пирпонттың "Палестина ауалары" (1816) поэмасымен жеткен қаржылық табысы шабыт берді және оның алғашқы жұмыстарына берілген жауаптан жігерленді. Ол "егер заң оқу жоспарын жалғастырсам, маған авторлықтан басқа ештеңе қалмайды немесе аштыққа ұшырауым мүмкін" деп шешті. Нилдің алғашқы және жалғыз жинақталған өлеңдер жинағын жазуы - бұл Хизкия Найлстың Weekly Register журналының алты жылдық апталық басылымдарына индекс жасау үшін күніне он алты сағат, аптасына жеті күн жұмыс істеуден туған түнгі шаршау болды, Найлстың айтуынша, "бұл кез келген елде пайда болған ең ауыр жұмыс". 1819 жылы ол пьеса жариялады және газет редакторы болып алғашқы жалақылы жұмысына кірісіп, елдегі алғашқы күнделікті колонка авторы болды. Сол жылы ол "Америка революциясының тарихы" еңбегінің үштен үш бөлігін жазды, ал қалғаны Пол Алленге тиесілі болды. Нилдің мол әдеби шығармашылығы оған Дельфий клубының мүшелерінен "Диуа О'[[Waterfall#Types" деген лақап ат әкелді. Осылайша ол оқуын аяқтауға және заңгерлік мамандықты өздігінен оқуға қажетті шығыстарды өтеуге мүмкіндік алды. Ол адвокаттық алқаға қабылданды және 1820 жылы Балтиморда заңгерлікпен айналыса бастады. Нилдің Балтимордағы соңғы жылдары оның романдар жазушы ретінде ең өнімді жылдары болды. Ол 1822 жылы бір роман, келесі жылы тағы үш роман жариялады, ақыры Джеймс Фенимор Купердің Американың жетекші романисі ретінде танылуы үшін басты бәсекелесі мәртебесіне көтерілді. Осы алабұрлы кезеңде ол Дельфий клубынан жаман қарым-қатынаста кетіп, көшедегі төбелес қатысқаннан кейін Достар қоғамынан шеттетілді. Пинкни қайтыс болғаннан кейін ғана Рэндольфте жарияланған атақты заңгер Уильям Пинкниге қарсы айтылған сөздерге жауап ретінде оның ұлы Эдвард Кут Пинкни Нилге жекпе-жекке шақырды. Алты жыл бұрын өзін жекпе-жектің ашық қарсыласы ретінде танытқан Нил бас тартты және екеуі сол жылдың күзінде баспа сөздерімен айқасты. Нил сол жылдары "Америкадағы барлық заңгерлермен ашық соғыста" болғанын сезініп, "заңнан өлімдей шаршады". "Айнымалысы, дәл сол кезде [Нил] өзін америкалық жазушы ретінде орнықтыруға тырысып жатқанда, ол достарынан, сыншыларынан және жалпы жұртшылықтан да алаңдатарлықтай жылдамдықпен алыстады". 1823 жылдың соңында Нил Балтимордан басқа жерге көшуге дайын болды. Оның айтуынша, Лондонға көшуге себепші болған ағылшын досымен кешкі ас болды, ол 1820 жылы Сидней Смиттың "Дүние жүзінің төрт бұрышында американдық кітапты кім оқиды?" деген атақты сөзін келтірді. Бұл Смитпен немесе Пинкнимен байланысты ма, Нил Балтимордағы істерін реттеуге және 1823 жылдың 15 желтоқсанында Ұлыбританияға бағытталған кемеге билет алуға бір айдан аз уақыт жұмсады.

Neal's time in Baltimore between his business failure in 1816 and his departure for London in 1823 was the busiest period of his life as he juggled overlapping careers in editorship, journalism, poetry, novels, law study, and later, law practice. During this period he taught himself to read and write in eleven languages, published seven books, read law for four years, completed an independent course of law study in eighteen months that was designed to be completed in seven to eight years, earned admission to the bar in a community known for rigorous requirements, and contributed prodigiously to newspapers and literary magazines, two of which he edited at different points. Two months after Neal's bankruptcy trial, he submitted his first contribution to The Portico and quickly became the magazine's second most prolific contributor of poems, essays, and literary criticism, though he was never paid. Two years later he took over as editor for what ended up being the last issue. The magazine was closely associated with the Delphian Club, which he founded in 1816 with Dr. Tobias Watkins, John Pierpont, and four other men. Neal felt indebted to this "high minded, generous, unselfish" association of "intellectual and companionable" people for many of the happy memories and employment connections he enjoyed in Baltimore. While writing his earliest poetry, novels, and essays he was studying law as an unpaid apprentice in the office of William H. Winder, a fellow Delphian. Neal's business failure had left him without enough "money to take a letter from the post office", so Neal "cast about for something better to do and, after considering the matter for ten minutes or so, determined to try my hand at a novel." When he wrote his first book, fewer than seventy novels had been published by "not more than half a dozen [American] authors; and of these, only Washington Irving had received more than enough to pay for the salt in his porridge." Neal was nevertheless inspired by Pierpont's financial success with his poem The Airs of Palestine (1816) and encouraged by the reception of his initial submissions to The Portico. He resolved that "there was nothing left for me but authorship, or starvation, if I persisted in my plan of studying law". Composing his first and only bound volume of poetry was Neal's nighttime distraction from laboring sixteen hours a day, seven days a week, for more than four months to produce an index for six years of weekly publications of Hezekiah Niles's Weekly Register magazine, which Niles admitted was "the most laborious work of the kind that ever appeared in any country". In 1819, he published a play and took his first paying job as a newspaper editor, becoming the country's first daily columnist. The same year he wrote three quarters of History of the American Revolution, otherwise credited to Paul Allen. Neal's substantial literary output earned him the moniker "Jehu O'[[Waterfall#Types from his Delphian Club associates. By these means he was able to pay his expenses while completing his apprenticeship and independently studying law. He was admitted to the bar and started practicing law in Baltimore in 1820. Neal's final years in Baltimore were his most productive as a novelist. He published one novel in 1822 and three more the following year, eventually rising to the status of James Fenimore Cooper's chief rival for recognition as America's leading novelist. In this turbulent period he quit the Delphian Club on bad terms and accepted excommunication from the Society of Friends after his participation in a street brawl. In reaction to insults against prominent lawyer William Pinkney published in Randolph just after Pinkney died, his son Edward Coote Pinkney challenged Neal to a duel. Having established himself six years earlier as an outspoken opponent of dueling, Neal refused and the two engaged in a battle of printed words in the fall of that year. Neal became "weary of the law—weary as death", feeling that he spent those years in "open war, with the whole tribe of lawyers in America". "Ironically, at precisely the moment when [Neal] was endeavoring to establish himself as the American writer, Neal was also alienating friends, critics, and the general public at an alarming rate." By late 1823, Neal was ready to relocate away from Baltimore. According to him, the catalyst to move to London was a dinner party with an English friend who quoted Sydney Smith's 1820 then notorious remark, "in the four quarters of the globe, who reads an American book?". Whether it had more to do with Smith or Pinkney, Neal took less than a month after that dinner date to settle his affairs in Baltimore and secure passage on a ship bound for the UK on December 15, 1823.

Лондондағы жазу

Нилдің Лондонға көшіп келуі 1820 жылдары оны жетектеген үш кәсіби мақсатқа тікелей қатысты: Вашингтон Ирвинг пен Джеймс Фенимор Куперді жетекші американдық әдеби тұлға ретінде ығыстыру, жаңа, ерекше американдық әдеби стильді қалыптастыру және британдық әдеби ортаның американдық жазушыларға деген немқұрайдылығын жою. Ол Ирвингтің Лондонда уақытша тұру арқылы британдық әдеби нарығынан көбірек ақша табу және танымалдыққа ие болу тәжірибесін ұстанды. Лондондық баспагерлер "Жетпіс алты" және "Логан" шығармаларын рұқсатсыз басып шығарған, бірақ Нил олардың "Эррата" мен "Рэндолф" шығармаларын жариялау үшін келіссөздер жүргізуге келген жағдайда төлеуін үміттенеді. Олар бас тартты. Нил "Егер адамдар мұнда кітаптарға ақша төлесе, мен аштан өлмеймін, себебі мен ауамен тіршілік ете аламын және ешбір адамнан жылдам жаза аламын" деген сеніммен бірнеше айға жететін қаржымен келді. 1824 жылдың сәуір айында Уильям Блэквуд Нилді "Блэквуд журналына" тұрақты үлес қосуға шақырғанда оның қаржылық жағдайы қиынға түсті. Келесі бір жарым жыл бойы Нил журналдың ең жақсы жазушыларының бірі ретінде "жақсы төленді". Оның "Блэквуд журналындағы" алғашқы мақаласы, 1824 жылғы АҚШ президенттігіне кандидаттар мен осы уақытқа дейін қызмет еткен бес президент туралы зерттемесі, британдық әдеби журналында жарияланған алғашқы американдық мақала болды және Еуропа бойынша кеңінен цитаталанды және қайта басылды. "Американ жазушылары" сериясы американдық әдебиеттің алғашқы жазба тарихы ретінде Нилдің журналға қосқан ең маңызды үлесі болды. Блэквуд Нилдің гендер және әйелдер құқықтары туралы алғашқы жазба жұмыстарын жариялады және "Біріккен Жонатан" шығармасын басып шығарды, бірақ 1825 жылдың күзінде қолжазбаларды өңдеу мәселесіне байланысты қарым-қатынас нашарлап, Нил қайтадан табыс көзінен айырылды. Ұзақ уақыттан кейін басқа британдық журналдарға мақалалар жазып, аз ақша тапқаннан кейін, отыз екі жасар Джон Нил Лондондық пікір-таластық қоғамдар арқылы жетпіс жеті жасар утилитарлық философ Джереми Бентаммен танысты. 1825 жылдың соңында Бентам оған "Эрмитаж" үйінде бөлме берді және жеке хатшысы қызметін ұсынды. Нил келесі бір жарым жыл бойы Бентамның "Вестминстер шолуы" үшін жазды. 1827 жылдың көктемінде Бентам Нилдің АҚШ-қа оралуына қаржылық көмек көрсетті. Ол Ұлыбританияны британдық әдеби элитасының назарына ілігіп, өзімен бірге әкелген романын жариялап, британдықтарды американдық институттар, әдеттер және болашақтары туралы біліммен қамтамасыз етуде "үлкен жетістікке" жетіп қайтты. Дегенмен, "Біріккен Жонатан" американдық роман ретінде жоғары бағаланбады және Нил күткендей халықаралық атаққа ие болмады, сондықтан ол Купердің басты бәсекелесі болмай АҚШ-қа оралды.

Neal's relocation to London figured into three professional goals that guided him through the 1820s: to supplant Washington Irving and James Fenimore Cooper as the leading American literary voice, to bring about a new distinctly American literary style, and to reverse the British literary establishment's disdain for American writers. He followed Irving's precedent of using temporary residence in London to earn more money and notoriety from the British literary market. London publishers had already pirated Seventy Six and Logan, but Neal hoped those companies would pay him to publish Errata and Randolph if he were present to negotiate. They refused. Neal brought enough money to survive for only a few months on the assumption that "if people gave any thing for books here, they would not be able to starve me, since I could live upon air, and write faster than any man that ever lived." His financial situation had become desperate when William Blackwood asked Neal in April 1824 to become a regular contributor to Blackwood's Magazine. For the next year and a half, Neal was "handsomely paid" to be one of the magazine's most prolific contributors. His first Blackwood's article, a profile on the 1824 candidates for US president and the five presidents who had served to that point, was the first article by an American to appear in a British literary journal and was quoted and republished widely throughout Europe. As the first written history of American literature, the American Writers series was Neal's most noteworthy contribution to the magazine. Blackwood provided the platform for Neal's earliest written works on gender and women's rights and published Brother Jonathan, but a back and forth over manuscript revisions in autumn 1825 soured the relationship and Neal was once again without a source of income. After a short time earning much less money writing articles for other British periodicals, thirty two year old John Neal met seventy seven year old utilitarian philosopher Jeremy Bentham through the London Debating Societies. In late 1825 Bentham offered him rooms at his "Hermitage" and a position as his personal secretary. Neal spent the next year and a half writing for Bentham's Westminster Review. In spring 1827, Bentham financed Neal's return to the US. He left the UK having caught the attention of the British literary elite, published the novel he brought with him, and "succeeded to perfection" in educating the British about American institutions, habits, and prospects. Yet Brother Jonathan was not received as the great American novel and it failed to earn Neal the level of international fame he had hoped for, so he returned to the US no longer Cooper's chief rival.

Портлендке қайту

1827 жылы маусымда Еуропадан АҚШ-қа оралған Нил Нью-Йоркке қоныстануды жоспарлаған, бірақ алдымен анасы мен әпкесіне бару үшін туған Портлендіне тоқтаған. Ол жерде ол «Эратта» атты жартылай өмірбаяндық туындысында көрнекті азаматтарды сықаққа алғаны, «Бауыр Жонатан» атты шығармасында Жаңа Англияның диалектісі мен әдеттерін бейнелегені және «Блэквуд журналында» американдық жазушыларды сынағаны үшін наразылық білдірген азаматтармен кездесті. Тұрғындар парақшалар таратты, Нилмен көшеде сөздермен және физикалық күш қолданып таласты, оны адвокаттыққа қабылдамауға тырысты. Нил Нью-Йоркке емес, Портлендке қоныстануға шешім қабылдады. «Рас, рас», – дедім мен, – «Егер олар осы позицияны қабылдаса, мен мұнда тамырланып, бекінемін – басқа жерде болмаса, зиратта бекінгенше». Нил шетелде үйренген жеңіл атлетиканың, соның ішінде Фридрих Янның алғашқы «Турнен» гимнастикасымен, Париж, Лондон және Балтиморда үйренген бокс және фехтование техникаларымен АҚШ-та жақтаушы болды. Ол 1827 жылы Мэн штатының алғашқы спорт залын ашып, АҚШ-та қоғамдық спорт залын құрған алғашқы американдық атанды. Ол заңгерлік кеңсесінде бокс және фехтование сабақтарын берді. Сол жылы ол жақын жердегі Сакода және Боудин колледжінде де спорт залдары ашты. Бір жыл бұрын ол «Американдық білім журналында» неміс гимнастикасы туралы мақалалар жариялаған және Томас Джефферсонды Вирджиния университетінде гимнастика мектебін ашуға шақырған. Нилдің спортпен айналысуы «күшке негіделген төзімділік» көрсететін «жаңа еркектік сезімін» қалыптастырды және өмір бойы күрескен зорлыққа бейімділігін бақылауға көмектесті. 1828 жылы Нил өзі редактор болған «Янки» журналын құрды және 1829 жылдың соңына дейін оны жариялап тұрды. Ол оның беттерінде Портлендтегі әріптестерінің алдында өзін ақтауға, американдық өнер мен драманы сынауға, Жаңа Англиялықтардың ерекшелігі туралы пікірталас ұйымдастыруға, феминистік идеяларын дамытуға және жаңа әдеби дауыстарды, олардың көпшілігі әйелдерді қолдауға пайдаланды. Нил 1820 жылдардың соңы мен 1840 жылдардың ортасы аралығында көптеген басқа мерзімді басылымдарды редакциялады және осы кезеңде әртүрлі тақырыптар бойынша іздестірілетін автор болды. Ол Лондонда жазған материалдарынан үш роман жариялады және өзінің ең үлкен әдеби жетістігін білдіретін қысқа әңгімелер жинағына жаңа шығармашылық күшін жұмсады. Нил 1828-1846 жылдар аралығында жылына орта есеппен бір әңгіме жариялады, бұл салыстырмалы түрде жаңа қысқа әңгіме жанрын қалыптастыруға көмектесті. Ол 1829 жылы лекция оқу үшін саяхаттай бастады, 1843 жылы Нью-Йоркте үлкен көрермендер алдында сөз сөйлегенде және баспасөз арқылы кең аудиторияға жеткенде әйелдер құқығы қозғалысындағы ықпалының биігіне жетті. Бұл әдеби, қоғамдық, спорттық, заңдық, көркем, әлеуметтік және іскерлік ізденістермен толы кезеңді 1833 жылы Нилдің заң шәкірті Джеймс Брукс былай сипаттады: Нил бокс шебері де, фехтование шебері де еді, ал баспагердің шайтаны «көшірме, көбірек көшірме!» деп айқайлап келгенде, ол үлкен қарлығаштың қарындашымен, бу қарындашы сияқты қағаз парақтарымен жүгіріп, бір беттен шығып, екінші бетке шығып, содан кейін бокс сабағы, қолғаптан қолғапқа соққы, содан кейін маска, сандалдың мөрі және фольгалардың сыңғыры естілетін еді.

Neal returned to the United States from Europe in June 1827 with plans to settle in New York City, but stopped first in his native Portland to visit his mother and sister. There he was confronted by citizens offended by his derision of prominent citizens in the semi autobiographical Errata, the way he depicted New England dialect and habits in Brother Jonathan, and his criticism of American writers in Blackwood's Magazine. Residents posted broadsides, engaged in verbally and physically violent exchanges with Neal in the streets, and conspired to block his admission to the bar. Neal defiantly resolved to settle in Portland instead of New York. Verily, verily,' said I, 'if they take that position, here I will stay, till I am both rooted and grounded—grounded in the graveyard, if nowhere else. Neal became a proponent in the US of athletics he had practiced abroad, including Friedrich Jahn's early Turnen gymnastics and boxing and fencing techniques he learned in Paris, London, and Baltimore. He opened Maine's first gymnasium in 1827, making him the first American to establish a public gym in the US. He offered lessons in boxing and fencing in his law office. The same year he started gyms in nearby Saco and at Bowdoin College. The year before he had published articles on German gymnastics in the American Journal of Education and urged Thomas Jefferson to include a gymnastics school at the University of Virginia. Neal's athletic pursuits modeled "a new sense of maleness" that favored "forbearance based on strength" and helped him regulate the violent tendencies with which he struggled throughout his life. In 1828, Neal established The Yankee magazine with himself as editor, and continued publication through the end of 1829. He used its pages to vindicate himself to fellow Portlanders, critique American art and drama, host a discourse on the nature of New Englander identity, advance his developing feminist ideas, and encourage new literary voices, most of them women. Neal also edited many other periodicals between the late 1820s and the mid 1840s and was during this time a highly sought after contributor on a variety of topics. Neal published three novels from material he produced in London and focused his new creative writing efforts on a body of short stories that represents his greatest literary achievement. Neal published an average of one tale per year between 1828 and 1846, helping to shape the relatively new short story genre. He began traveling as a lecturer in 1829, reaching the height of his influence in the women's rights movement in 1843 when he was delivering speeches before large crowds in New York City and reaching wider audiences through the press. This period of juggling literary, activist, athletic, legal, artistic, social, and business pursuits was captured by Neal's law apprentice James Brooks in 1833:

Neal was a boxing master, and fencing master too, and as a printer's devil came in, crying "copy, more copy," he would race with a huge swan's quill, full gallop, over sheets of paper as with a steam pen, and off went one page, and off went another, and then a lesson in boxing, the thump of glove to glove, then the mask, and the stamp of the sandal, and the ringing of the foils.

Отбасы және азаматтық басшылық

1828 жылы Нил екінші туысы Элеонора Холлға үйленді және 1829-1847 жылдар аралығында бес балаға ие болды. Екі жары Портлендтің мәртебелі Стейт-стрит көшесінде 1836 жылы салған үйінде балаларын тәрбиеледі. Сондай-ақ 1836 жылы ол Боудин колледжінен құрметті магистр дәрежесін алды, бұл колледжде Нил жас кезінде жеке қаламгерлік сабақтары беріп өмір сүрген және кейіннен экономикалық тұрғысынан жақсы жағдайда болған Натаниел Хоторн мен Генри Уодсворт Лонгфеллоуды оқытқан оқу орны еді. 1830-шы жылдардан кейін Нил әдеби ортадағы белсенділігі азайды және бизнес, қоғамдық қызмет, жергілікті өнер және азаматтық жобалармен көбірек айналысты, әсіресе екі әкесінен алған мұрасы оның жазудан табыс табу қажеттігін күрт азайтқаннан кейін. Джеймс Нил 1832 жылы, ал Стивен Нил 1836 жылы қайтыс болды, бірақ екінші мұра Стивеннің қызы, сайлау құқығы үшін күрескен Лидия Нил Деннет қатысқан сот процесінен кейін 1858 жылға дейін кешіктірілді. 1845 жылы ол Мэн штатындағы Өзара көмекке көрсетілген өмірді сақтандыру компаниясының алғашқы өкілі болды және комиссиядан жеткілікті табыс тауып, лекция оқудан, заңгерлік практикадан және көптеген жазу жобаларынан зейнетке шығуға шешім қабылдады. Нил жергілікті жылжымайтын мүлікті дамыту және басқарумен айналысты, бірнеше гранит карьерлерін иеленді, Портлендке теміржол байланысын дамытты және Иллинойс штатының Каир қаласындағы жерге инвестиция жасады. Ол Портлендті қала ретінде біріктіру және қоғамдастықтың алғашқы саябақтары мен тротуарларын салу қозғалысын жетекшілік етті. Ол сәулет, интерьер дизайны және жиһаз дизайнына қызығушылық танытып, жергілікті аймақтан тыс дизайнерлерге әсер еткен жаңашыл, қарапайым және функционалды шешімдерді жасады. Көптеген әдеби замандастары Нилдің қызығушылығының өзгеруін жоғалу деп түсіндірді. Хоторн 1845 жылы "сол жабайы Джон Нил" туралы жазды, ол "әлбетте, көп бұрын қайтыс болған, әйтпесе ол өзін осылай тыныш ұстай алмас еді". 1848 жылы Джеймс Рассел Лоуэлл оның "Мэйнде боксшы миының күшін ысырап еткенін" мәлімдеді. Досы және Портлендтен шыққан Генри Уодсворт Лонгфеллоу 1860 жылы Нилді "көп жағдайда баяулаған, бірақ әлі де отты" деп сипаттады. Бірлік және универсализммен ұзақ уақыт байланысқаннан кейін, Нил 1851 жылы конгрегационализмге көшті. Діни сенімі күшейген арқасында ол әйелдердің құқықтарын қорғауға жаңа моральдық аргументтер тапты, өзінің зорлыққа бейімділігінен арылуға және жеті діни эссе жазуға шабыттанды. Нил бұл "үгіттемелерін" "Тағы бір сөз" (1854) атты еңбегінде жинады, ол "екі жүз беттен астам мағынасыз, ал соңында деміккен метафорамен аяқталады" және "сенушілердің саналы және ойлыларын" өзгертуге тырысады. Лонгфеллоу және басқа да достарының ынтасымен Джон Нил өмірінің соңына таман роман жазуға оралып, 1859 жылы "Нағыз әйелдік" романын жариялады. 1863-1866 жылдар аралығында ол үш арзан роман жазды. 1869 жылы ол өзінің "ең оқылатын кітабын және, әрине, он тоғызыншы ғасырдағы Американың ең қызықты автобиографияларының бірін" жариялады. Өмірін осылай еске түсіру Нилді белсенділігін күшейтуге және әйелдердің сайлау құқығы қозғалысында аймақтық көшбасшылық рөлдерді атқаруға шабыс тартты. Оның соңғы екі кітабы - "Ұлы құпиялар және кішкентай аурулар" (1870) атты балаларға арналған шығармалар жинағы және "Портленд суретімен" (1874) атты туған қаласына арналған нұсқаулық. 1870 жылы, қарттық шағында ол 80 000 долларлық байлық жинады. Оның соңғы рет жұртшылық алдында пайда болуы 1875 жылы "Портленд Адрасвертер" газетінде жарияланған 81 жастағы Нилдің темекі тартпайтын трамвайда темекі шегетін жиырмадан аспаған жігітті физикалық күшпен жеңгені туралы мақала болды. Джон Нил 1876 жылдың 20 маусымында қайтыс болды және Портлендтің Батыс зиратындағы Нил отбасының жер учаскесіне жерленді.

In 1828, Neal married his second cousin Eleanor Hall and together they had five children between 1829 and 1847. The couple raised their children in the house he built on Portland's prestigious State Street in 1836. Also in 1836 he received an honorary master's degree from Bowdoin College, the same institution at which Neal made a living as a self employed teenage penmanship instructor and that later educated the more economically privileged Nathaniel Hawthorne and Henry Wadsworth Longfellow. After the 1830s, Neal became less active in literary circles and increasingly occupied with business, activism, and local arts and civic projects, particularly after receiving inheritances from two paternal uncles that dramatically reduced his need to rely on writing as a source of income. James Neal died in 1832 and Stephen Neal in 1836, but the second inheritance was held up until 1858 in a legal battle involving Stephen's daughter, suffragist Lydia Neal Dennett. In 1845 he became the Mutual Benefit Life Insurance Company's first agent in Maine, earning enough in commissions that he decided to retire from the lecture circuit, law practice, and most writing projects. Neal began developing and managing local real estate, operating multiple granite quarries, developing railroad connections to Portland, and investing in land speculation in Cairo, Illinois. He led the movement to incorporate Portland as a city and build the community's first parks and sidewalks. He became interested in architecture, interior design, and furniture design, developing pioneering, simple, and functional solutions that influenced other designers outside his local area. Many of his literary contemporaries interpreted Neal's change in focus as a disappearance. Hawthorne wrote in 1845 of "that wild fellow, John Neal", who "surely has long been dead, else he never could keep himself so quiet." James Russell Lowell in 1848 claimed he had "wasted in Maine the sinews and cords of his pugilist brain". Friend and fellow Portland native Henry Wadsworth Longfellow described Neal in 1860 as "a good deal tempered down but fire enough still". After years of vaguely affiliating with Unitarianism and universalism, Neal converted to Congregationalism in 1851. Through deepened religiosity he found new moral arguments for women's rights, potential release from his violent tendencies, and inspiration for seven religious essays. Neal collected these "exhortations" in One Word More (1854), which "rambles passionately for two hundred pages and closes with breathless metaphor" in an effort to convert "the reasoning and thoughtful among believers". At the urging of Longfellow and other friends, John Neal returned to novel writing late in life, publishing True Womanhood in 1859. To fill a gap in his income between 1863 and 1866 he wrote three dime novels. In 1869 he published his "most readable book, and certainly one of the most entertaining autobiographies to come out of nineteenth century America". Reflecting on his life this way inspired Neal to amplify his activism and assume regional leadership roles in the women's suffrage movement. His last two books are a collection of pieces for and about children titled Great Mysteries and Little Plagues (1870), and a guidebook for his hometown titled Portland Illustrated (1874). By 1870, in his old age, he had amassed a comfortable fortune, valued at $80,000. His last appearance in the public eye was likely an 1875 syndicated article from the Portland Advertiser about an eighty one year old Neal physically overpowering a man in his early twenties who was smoking on a non smoking streetcar. John Neal died on June 20, 1876, and was buried in the Neal family plot in Portland's Western Cemetery.

Жазу

Нейлдің әдеби шығармашылығы 1812 жылғы соғыс аяқталғаннан бастап Азамат соғысынан кейінгі он жылға дейін шамамен алпыс жылды қамтиды, бірақ ол өзінің маңызды әдеби жетістіктеріне 1817 мен 1835 жылдар аралығында қол жеткізді. Оның жазбалары сол жылдардағы американдық өмір салтының өзгеруін бейнелейді де, сонымен бірге оған қарсы тұрады. Ол американдық оқырман қауымы қалыптаса бастаған кезде мансабын бастады және елдің дамып келе жатқан "баспа мәдениетінің күрделі желісінде" жұмыс істеді. Нейл өмірінің басынан бастап, әсіресе 1830 жылдары газеттер мен журналдарға белсенді қатысып, өнер сын, әдеби сын, френология, әйелдер құқығы, ерте неміс гимнастикасы және құлдық сияқты алуан түрлі тақырыптарда эсселер жазды. Оның британдық әдеби элитаның ықпалын күштен басуға және оларға баса тіл тигізетін американдық әдебиетті дамытуға жасаған тырыстықтары ұзақ жылдар бойы оның ізбасарларына есептелді, бірақ соңғы, жиырма бірінші ғасырғы зерттеулер осы еңбекті Нейлдің есіміне қайтарды. Оның әңгімелері – "оның ең жоғары әдеби жетістігі" және олар Натаниел Хоторн, Эдгар Аллан По, Герман Мелвилл және Рудьярд Киплингтің туындыларымен бірдей деңгейде саналады. Джон Нейл көбінесе өзінің шедевр туындысы жоқ, бірақ ықпалды американдық әдеби тұлға ретінде танылады.

Стиль

Вашингтон Ирвинг пен Джеймс Фенимор Купер сияқты американдық замандастарының қатал морализмі мен сезімталдығына қарсы тұрып, Нилдің 1810-1820 жылдар аралығындағы алғашқы романдары зор интеллект пен моральға ие, қараңғы, дене бітімінде кемшіліктері бар, қайшылықты, Байрондық кейіпкерлерді бейнелейді. Оның романтизмі өзіндік сынға алу мен түзетуден бас тартуды білдірді, оның орнына стилін анықтау, туындыларының коммерциялық сәттілігін арттыру және жаңа американдық әдебиет құру үшін "біршама автоматты жазуға" сүйенді. "Қағаз бетінде сөйлеу" немесе "табиғи жазу" пионері ретінде Нил "Америкада сөздік қолданысында табиғи болған алғашқы адам" болды және оның туындылары "Ирвингтік әдептіліктен алғашқы ауытқуды" білдіреді, онда "кейіпкерлер ғана емес, жанрлар да әңгімелеседі, зерттеледі, сынға алынып, түрленеді". Нил "қазір классикалық ағылшын тілі деп аталатын нәрсені ешқашан жазбаймын" деді, ол "мен кездескен немесе естіген ең өлі тіл" еді. 1812 жылғы соғыстан кейін американдық әдеби ұлтшылдыққа шақырған көптеген дауыстардың бірі Нил болды, бірақ ол әріптестерінің туындылары британдық конвенцияларға тым көп тәуелді деп санады. Оның айтуынша, "сәтті болу үшін, мен өзімнен бұрынғылардың барлығынан өзгеше болуым керек" және "Ұлы Әдебиет Республикасында тағы бір тәуелсіздік декларациясын" жариялау керек. Осы мақсатқа жету үшін ол американдық кейіпкерлерді, оқиға орындарын, тарихи оқиғаларды және сөйлеу манерін туындыларында пайдаланды. Бұл британдық әдеби элитаға, жеке ләззат алу үшін жазатын аристократтарға қарсы "қатыгез шабуыл" болды, ал американдық авторлар – өмірлену үшін коммерциялық саудамен айналысатын орта таптың кәсіпқорлары. Нил өзінің отандастарының қарапайым және кейде дөңгелек тілін көркем әдебиетте еліктеу арқылы аз білімді кітап сатып алушылардың кеңірек оқырман қауымына үміттенеді, осылайша американдық ұлттық әдебиеттің болуын оның экономикалық тұрақтылығын қамтамасыз ету арқылы кепілдеуді көздеді. 1820-ші жылдардың соңынан бастап Нил ұлтшылдықтан аймақтыққа қарай назарын аударды, Джексондық популизмнің АҚШ-тағы өсуіне қарсы тұрып, АҚШ-тағы қатар өмір жасайтын аймақтық және көпмәдени айырмашылықтарды көрсетіп, оларға қарама-қайшылық тудырды. Ол өзінің "Янки" журналында жариялаған эсселер мен әңгімелер жинағы "ұлтты әңгімелесудегі дауыстар жинағы ретінде қарастыруға негіз салады" және "оқырмандардан федеративтік одақтың көптеген және қарама-қарсы жақтарын қалай басқаруға болатынын өздері шешуге шақырады". Америкалық ағылшын тіліндегі әртүрліліктерді сақтап қалу үшін, ұлтшылдық атмосферада жоғалып кетуі мүмкін деп қорқып, ол өзінің туындыларында сөйлеу тілі мен аймақтық диалекттерді қолданған алғашқы жазушылардың бірі болды.

Defying the rigid moralism and sentimentality of his American contemporaries Washington Irving and James Fenimore Cooper, Neal's early novels between the late 1810s and 1820s depict dark, physically flawed, conflicted Byronesque heroes of great intellect and morals. His brand of Romanticism reflected an aversion for self criticism and revision, relying instead on "nearly automatic writing" to define his style, enhance the commercial viability of his works, and craft a new American literature. As a pioneer of "talk[ing] on paper" or "natural writing", Neal was "the first in America to be natural in his diction" and his work represents "the first deviation from Irvingesque graciousness" in which "not only characters but also genres converse, and are interrogated, challenged, and transformed." Neal declared that he "never shall write what is now worshipped under the name of classical English", which was "the deadest language I ever met with or heard of". Neal's voice was one of many following the War of 1812 calling for an American literary nationalism, but Neal felt his colleagues' work relied too much on British conventions. By contrast, he felt that "to succeed , I must be unlike all that have gone before me" and issue "another Declaration of Independence, in the great Republic of Letters." To achieve this he exploited distinctly American characters, settings, historical events, and manners of speech in his writing. This was a "caustic assault" on British literary elites viewed as aristocrats writing for personal amusement, in contrast to American authors as middle class professionals plying a commercial trade for sustenance. By mimicking the common and sometimes profane language of his countrymen in fiction, Neal hoped to appeal to a broader readership of minimally educated book buyers, thereby intending to guarantee the existence of an American national literature by ensuring its economic viability. Starting in the late 1820s, Neal shifted his focus from nationalism to regionalism to challenge the rise of Jacksonian populism in the US by showcasing and contrasting coexisting regional and multicultural differences within the United States. The collection of essays and stories he published in his magazine The Yankee "lays the groundwork for reading the nation itself as a collection of voices in conversation" and "asks readers to decide for themselves how to manage the multiple and contending sides of a federal union." To preserve variations in American English he feared might disappear in an increasingly nationalist climate, he became one of the first writers to employ colloquialism and regional dialects in his writing.

Әдеби сын

Нил журналдар мен романдарында әдеби сынды қолданып, осы саладағы қажетті өзгерістерді ынталандыруға және, әсіресе, әйелдерді құшақтап, жаңа жазушыларды қолдауға тырысты. "Сыншылдық көзқарасымен" танымал Нил, өмірінде кеңінен қабылданған бағалар айтты. "Басқалардың жазғандарына қатысты менің пікірім ешқашан жаман қабылдамады, және әрбір жағдайда менің бағалым ерте ме, кеш пе, ешбір ерекшеліксіз расталды", – деді ол. Фред Льюис Патти Нилдің қайтысынан жетпіс жыл өткен соң былай деді: "Ол айыптағанда, уақыт та көбінесе айыптады". Америкалық әдебиетші-ұлтшыл ретінде Нил, әдебиетте "туған жердің мінезін адал бейнелеуді" талап етті, сондай-ақ "солтүстік және оңтүстік Американың мол және жасырын құнарлылық көздерін" пайдалануға шақырды. Оның "Блэквуд журналында" (1824) жарияланған "Американ жазушылары" атты очерктер сериясы – американ әдебиетінің ең алғашқы жазба тарихы, және 1937 жылы жинақ ретінде қайта басылды. Нил осы серияда сынға алған 120 автордың көбісін британдық әріптестерінің туындылары деп санады. Джон Нил сыншы ретіндегі рөлін, әсіресе "Янки" журналының беттерінде, болашағы зор жаңа жазушыларға назар аудару үшін пайдаланды. Джон Гринлиф Уиттиер, Эдгар Аллан По, Натаниел Хоторн және Генри Уодсворт Лонгфеллоулардың барлығы алғашқы "маңызды қолдау мен мақтауды" осы журналдың беттерінде алды. Уиттиер Нилге өлеңін қарау үшін жібергенде: "Егер ұнамаса, жеке айтыңыз; мен өлеңді де, әдебиетпен байланысты барлық нәрсені де тастаймын", – деп өтініш жасады. По – Нилдің тарихи тұрғыдан ең маңызды ашылуы болды, және ол поэзияны қысқа әңгімелерге ауысқанда, мұның себебі Нилдің ықпалы болуы мүмкін. По Нилге "есімде бар алғашқы жігерлендіру сөздері үшін" алғыс айтты. Поның қайтысынан екі он жыл өткен соң Нил оның мұрасын Руфус Вилмот Грисуолдтың По туралы жағымсыз некрологына қарсы қорғады, Грисуолдты "өзінің ақысын алудан бас тартпайтын Радамантус, газет беттеріндегі бір кесек атаққа құмар" деп атады.

Neal used literary criticism in magazines and novels to encourage desired changes in the field and to uplift new writers, most of them women. Noted for his "critical vision", Neal expressed judgments that were widely accepted in his lifetime. "My opinion of other [people's] writings", he said, "has never been ill received; and in every case my judgment has been confirmed, sooner or later, without a single exception." Fred Lewis Pattee corroborated this statement seventy years after Neal's death: "Where he condemned, time has almost without exception condemned also." As an American literary nationalist, he called for "faithful representations of native character" in literature that utilize the "abundant and hidden sources of fertility in the northern, as well as the southern Americas". His American Writers essay series in Blackwood's Magazine (1824) is the earliest written history of American literature, and was reprinted as a collection in 1937. Neal dismissed almost all of the 120 authors he critiqued in that series as derivative of their British predecessors. John Neal used his role as critic, particularly in the pages of his magazine The Yankee, to draw attention to newer writers in whose work he saw promise. John Greenleaf Whittier, Edgar Allan Poe, Nathaniel Hawthorne, and Henry Wadsworth Longfellow all received their first "substantial sponsorship or praise" in the magazine's pages. When submitting poetry to Neal for review, Whittier made the request, "if you don't like it, say so privately; and I will quit poetry, and everything also of a literary nature". Poe was Neal's most historically impactful discovery and when he quit poetry for short stories it was likely due to Neal's influence. Poe thanked Neal for "the very first words of encouragement I ever remember to have heard". After Poe's death two decades later, Neal defended his legacy against attacks in Rufus Wilmot Griswold's unsympathetic obituary of Poe, labeling Griswold "a Rhadamanthus, who is not to be bilked of his fee, a thimble full of newspaper notoriety".

Қысқа әңгімелері

"Америкалық қысқа әңгіменің негізін қалаушы" деп есептелетін Нилдің әңгімелері – "оның ең жоғары әдеби жетістігі". Ол 1828 мен 1846 жылдар аралығында жылына шамамен бір әңгіме жариялап, салыстырмалы түрде жаңа қысқа әңгіме жанрын, әсіресе ерте балалар әдебиетін қалыптастыруға үлкен үлес қосты. Оның ең жақсы әңгімелері саналатын "Оттер Баг, Онида басшысы" (1829) және "Дэвид Уичер" (1832) "оның танымал замандастарының әлсіз туындыларын басып, Ирвинг пен Пода кездеспейтін, Хоторн мен американдық әдебиетте Мелвилл мен Твеннің (және бір ғасырдан кейін Фолкнердің) ондаған жылдардан кейін ғана қол жеткізген әңгіме айту өнеріне жаңа көзқарас сыйлады". Қызығы, "Дэвид Уичер" анонимді түрде жарияланған және 1960 жылдарға дейін Нилге жатқызылмаған. "Көңілі қалған адам" (1832) – психотерапияны алғаш рет пайдаланған көркем шығарма ретінде ерекшеленеді. "Ескі мысық пен екі кішкентай мысық" және "Том Поптың өмірі мен оқиғалары" (1835) балалар әдебиетінің пионерлік туындылары болып саналады. Нилдің журналдық мақалалары мен лекциялары сияқты, оның әңгімелері де Эндрю Джексонның АҚШ президенті (1829–1837) болған кезеңде қалыптасқан американдық әлеуметтік-саяси құбылыстарға – тағдырға сену, империя құру, үндістерді қоныстандыру, федералды билікті күшейту, нәсілдік азаматтық және отбасылық құндылықтарға қарсы тұрды. "Дэвид Уичер" 1820 жылдары "шекарашы мен үндісті жауластыратын жау ретінде көрсетуге" бағытталған "бөлініс пен құлдырауға" ұласатын әдебиетке қарсы шықты. "Идиосинкразия" – "гегемониялық патриархализмге" қарсы "адам құқықтарының манифесті". Осы кезеңдегі әңгімелерінде Нил әлеуметтік және саяси құбылыстарды көрсету үшін юмор мен сатираны қолданды, атап айтқанда "Сүйіспеншілік" (1829), "Пайдалышыл" (1830), "Жас френолог" (1836), "Жануарлар магнетизмі" (1839) және "Ішкі және сыртқы" (1841).

Романдар

"Нағыз әйелдік" (1859) романын қоспағанда, Джон Нил өзінің барлық романдарын 1817 және 1833 жылдар аралығында жариялады. Алғашқы бесеуін ол Балтиморда жазды және жариялады: "Суыққанда сақ бол" (1817), "Логан" (1822), "Жеті Жүз Алпыс" (1823), "Рэндольф" (1823) және "Эрата" (1823). Ол "Жонатан бауырлас" романын Балтиморда жазды, бірақ 1825 жылы Лондонда қайта өңдеп, жариялады. Портлендте (Мэн штаты) тұрғанда ол "Рейчел Дайер" (1828), "Авторлық" (1830) және "Төменгі жағалаулар" (1833) кітаптарын жариялады, бірақ олардың барлығы Лондонда жазған материалдарының қайта жөндеулері. Нилдің алғашқы романы "Суыққанда сақ бол" оны "Америкада сөздерінде табиғи болған алғашқы адам" және "Америкалық бүлікшіл әдебиеттің әкесі" етті. Көбінесе сәтсіздікке ұшыраған деп есептелген бұл кітапта "Нилдің туған әдебиет туралы болжамы мен оны іске асыру қабілеті арасындағы алшақтық қатты сезіледі" делінген. Нилдің Балтимордағы өнімділігі "романдарды оқығанға дейін" және олардың қаншалықты асығыс жазылғандығын байқағанға дейін сенуге қиын. "Логан: Отбасы тарихы" – "қоңыр, табиғаттан тыс сезімдер, қатыгездік, сезімталдық, зорлық-зомбылық, ақымақтық, кісі өлтіру, туысқа басу және каннибализм" сипаттамаларымен толы "готикалық кебелек". "Эмоционалды әсерді мазмұннан жоғары қойып, роман оқырмандарды өлімге дейін қоздырады". Ол ақ американдықтардың аумақтық кеңеюіне қарсы американдық үндістердің жойылуы туралы ұлттық түсінікке қарсы шығып, екі топ арасындағы нәсілдік шекараларды жойды. "Жеті Жүз Алпыс" Нилдің өзінің сүйікті романы болды. 1823 жылы жарық көрген кезде Нил романист ретінде өзінің танымалдылығының шыңында болды және сол кезде жетекші американдық жазушы Джеймс Фенимор Купердің басты бәсекелесі еді. Купердің "Шпион" романынан шабыттанған Нил өзінің әңгімесін бірнеше жыл бұрын досы Пол Алленге "Америка революциясының тарихы" еңбегін жазуға көмектескен кезде жинаған тарихи зерттеулерге негіздеді. "Жеті Жүз Алпыс" сол кезде дөрекі сөздерді қолданғаны үшін сынға ұшырады және американдық көркем әдебиетте "ит ұлы" фразасын алғаш рет қолданған туынды ретінде танылды. "Жонатан бауырлас: немесе, Жаңа Англиялықтар" Купердің "Литтлпадж қолжазбалары" трилогиясына дейін ең "күрделі, амбициялық және талапты" американдық роман болды. "АҚШ-тың ұлтшыл әдебиетінің ең жарқын, тіпті өткір мысалы" ретінде ол "басты кейіпкерлерінің Жаңа Англия акцентінен бастап Вирджиния, Джорджия, Шотландия, Пенобскот үндісі және Эбоникс тілдеріндегі сөйлеу тілдеріне дейін аймақтық акценттермен толы". Романның "ұлтшылдық тақырыбына қайшы келетін түрлі тілдік стильдер" АҚШ-та "біртұтас ұлттық бүтіндік туралы ой-пікірді жоққа шығарады". Романның "ең үлкен жетістігі – американдық әдет-ғұрыптар мен американдық сөйлеудің адал, бірақ құрметсіз бейнесі", бірақ ол "американдық сыншылар тарапынан АҚШ-қа қарсы жала жабу ретінде қабылданды" және "Портлендте [онда] оны қатты ашумен айыптады". "Рейчел Дайер: Солтүстік Америка тарихы" (1828) Джон Нилдің ең табысты романы, қазіргі заманғы оқырмандар үшін ең оңай оқылатын және ұлттық американдық әдебиетке деген ниетін іске асыруда ең сәтті деп саналады. "Жонатан бауырлас" және "Төменгі жағалаулар" романдары сияқты, ол ерекше американдық әдет-ғұрыптарды, акценттерді және жаргондарды бейнелеуімен ерекшеленеді. Жүз жыл өткен соң ол "Американ тілінің сөздігіне" материалдық негіз болды. Көптеген Нилдің басқа романдары сияқты, бұл Салемдегі сиқыршылар соттарына негізделген алғашқы қалың қаптамалы роман және Джон Гринлиф Уиттиер мен Натаниел Хоторнға шығармашылық жазуларында сиқыршылықты пайдалануға ықпал етті.

With the exception of True Womanhood (1859), John Neal published all of his novels between 1817 and 1833. The first five he wrote and published in Baltimore: Keep Cool (1817), Logan (1822), Seventy Six (1823), Randolph (1823), and Errata (1823). He wrote Brother Jonathan in Baltimore, but revised and published it in London in 1825. He published Rachel Dyer (1828), Authorship (1830), and The Down Easters (1833) while living in Portland, Maine, but all are reworkings of content he wrote in London. Keep Cool, Neal's first novel, made him "the first in America to be natural in his diction" and the "father of American subversive fiction". Generally regarded as a failure, the book shows that "the gulf between Neal's prophetic vision of a native literature and his own capacity to fulfill that vision is painfully apparent". The productivity of Neal's Baltimore days is "hard to believe—until one reads the novels" and notices the haste with which they were written. Logan, a Family History is a "gothic tapestry" of "superstition, supernatural suggestions, brutality, sensuality, colossal hatred, delirium, rape, insanity, murder incest and cannibalism". By "elevating emotional effect over coherence, the novel excites its readers to death." It challenged the national narrative of American Indians' foreordained disappearance in the face of White Americans' territorial expansion and collapsed racial boundaries between the two groups. Seventy Six was Neal's favorite of his novels. When it was released in 1823, Neal was at the height of his prominence as a novelist, being at the time the chief rival of leading American author, James Fenimore Cooper. Inspired by Cooper's The Spy, Neal based his story on historical research compiled a few years earlier while helping his friend Paul Allen write his History of the American Revolution. Seventy Six was criticized at the time for its use of profanity and was recognized later as the first work of American fiction to use the phrase son of a bitch. Brother Jonathan: or, the New Englanders was the most "complex, ambitious, and demanding" American novel until Cooper's Littlepage Manuscripts trilogy twenty years later. As "one of the most emphatic, even shrill examples of U. S. nationalistic literature", it is "positively bristling with regional accents, from the New England twang of its protagonists through to bursts of patois in Virginian, Georgian, Scottish, Penobscot Indian, and Ebonics". Running counter to Neal's purported nationalist theme, "the diverse linguistic styles" used in the novel "subvert the fiction of a unified, national whole" in the US. The novel's "greatest achievement [is] its faithful if irreverent representation of American customs and American speech" that nevertheless "was read by American reviewers as outright slander" against the US and "aroused a terrible storm in Portland [where] he was denounced with great indignation." Rachel Dyer: a North American Story (1828) is widely considered to be John Neal's most successful novel, most readable for a modern audience, and most successful at manifesting his desire for a national American literature. Along with Brother Jonathan and The Down Easters, it is notable for depicting peculiar American folkways, accents, and slang. One hundred years later it provided source material for the Dictionary of American English. A historical fiction like many of Neal's other novels, it is the first hardcover novel based on the Salem witch trials and influenced John Greenleaf Whittier and Nathaniel Hawthorne to include witchcraft in their creative writing.

Өнер сын және меценаттық

Нил – алғашқы американдық өнер сыншысы, бірақ ол бұл танымалдылықты тек жиырмасыншы ғасырда ғана алды. Ғалым Уильям Дэвид Барри Нилдің осы саладағы ықпалы оның көркем әдебиеттегі рөлінен артық болуы мүмкін деген пікірді келтірді. 1819 жылы Балтимор газеттерінде жарияланған мақалаларынан бастап, Нил «Рэндолф» (1823) арқылы өз пікірлерін романның басты кейіпкерінің арқасында кең аудиторияға жеткізді. Ол осы саладағы жұмысын кемінде 1869 жылға дейін жалғастырды, бірақ оның ең маңызды әсері 1820 жылдары болды. Осы кезеңде Нил Рембрандт Пилдің «Пил мұражайына» жиі барып, оның қызы Розальба Карьера Пилге уақыт өткізіп, немересі Сара Мириам Пилмен портреттерге отырды. 1820 жылдардың басында Нилдің өнер сынға қатысты көзқарасы интуитивті болды және ол америкалық демократиялық идеалдармен қақтығысатын, аристократиялық деп санайтын коннойсерлікке теріс қарады. Нил Август Вильгельм Шлегельдің драмалық өнер мен әдебиет бойынша лекцияларынан және сэр Джошуа Рейнольдстың жазбаларынан бастапқы әсер алды, бірақ он жылдық ішінде осы көзқарастардан бас тартты. 1820 жылдардың соңында ол тарихи картиналар салудан қол үзді және портреттер мен пейзаждарда тапқан «америкалық жер мен табиғаттың таза шындығына» басымдық берді, бұл Хадсон мектебінің өркендеуіне себеп болды. Нилдің «нашар жағдайларда» оқыған американдық портретшілерге жағымды көңіл көрсетуі, суретшінің жиі қарама-қайшы мүдделерін мойындауымен бірге болды: клиентті ренжітпей, модельдің келбетін сақтау. Нил сол кезеңде гравиюраның көркем өнер ретіндегі мәртебесін көтеруге жасаған тырысы да ерекше болды. Рейнольдстың өнер сынға қатысты көзқарасы 1843 жылы Джон Раскиннің «Заманауи суретшілер» еңбегі жарық көргенге дейін АҚШ пен Ұлыбританияда басым болып келді, бірақ Нилдің «Ландшафт және портрет салу» (1829) еңбегі Раскиннің кейінгі өзгерістерінің көбін болжады, өйткені ол «суретшінің көзімен көрген нәрселер» мен «іс жүзіндегі нәрселер» арасындағы айырмашылықты көрсетті. 19 ғасырдың ортасында Нил жеткілікті байлыққа ие болғаннан кейін, Портленд, Мэн аймағындағы суретшілерді қолдауға кірісті. Суретші Чарльз Кодман мен мүсінші Бенджамин Пол Экерс Нилдің ынтасы, қолдауы және байланыстарының арқасында тұрақты қолдауға ие болды. Нил сондай-ақ Франклин Симмонс, Джон Ролин Тилтон және Харрисон Бёрд Браунның жұмысына және мансабына бағыт-бағдар берді. Браун 19 ғасырдың Портлендтегі ең табысты суретшісіне айналды. Нилдің сурет салуға деген талғамы тұрақты болды, ол «жасанды емес, еркін, эскиздік стильді, жоғары өңдеусіз» бағалады. Нилдің өнер сыншысы ретіндегі бейнесін сипаттайтын «жалпы ақыл-ой мен абсурдтылықтың, зиялы байқау мен қоқыстың керемет қоспасы» туралы да осы айтуға болады, ол «драмалық, асыра сікілтуге бейім, беткей, тұрақсыз, білімі жеткіліксіз, наив» деп сипатталады. Бұл сипаттамалар оның өнерге қатысты соңғы эсселеріне (1868 және 1869) онша қатысты емес, себебі оларда 1820 жылдардағы Нилдің мақтанғаны, сенімділігі мен құштарлығының белгілері жоқ. Оның сол кездегі пікірлері «уақыттың сынағынан өтеді».

Neal was the first American art critic, though he did not receive this recognition until the twentieth century. Scholar William David Barry argued that Neal's impact in this field may be superior to his role in fiction. Starting in 1819 with articles in Baltimore newspapers, Neal expanded to a much wider audience with Randolph (1823), which communicated his opinions through the thin veil of the novel's protagonist. Though he continued work in this field at least as late 1869, his chief impact was in the 1820s. Neal around this time regularly visited Rembrandt Peale's Peale Museum, courted his daughter Rosalba Carriera Peale, and sat for portraits with his niece Sarah Miriam Peale. Neal's approach to art criticism in the early 1820s was intuitive and showed disdain for connoisseurship, which he viewed as aristocratic and incompatible with American democratic ideals. Neal shows some initial influence from August Wilhelm Schlegel's Course of Lectures in Dramatic Art and Literature and Sir Joshua Reynolds's Discourses, but largely broke with those sensibilities over the course of the decade. By the late 1820s he came to dismiss history painting and show preference for "the unadulterated truth of the American locality and nature" he found in portraits and landscapes, anticipating the rise of the Hudson River School. The positive attention Neal paid to American portrait painters trained in the "humbler contingencies" of sign painting and applied arts was accompanied by his acknowledgment of the artist's often conflicting priorities: preserving likeness of the subject without offending the customer. Neal was also unique in his effort in this period to raise the status of engraving as fine art. Reynolds's approach to art criticism would remain dominant in both the US and UK until John Ruskin's Modern Painters was published in 1843, though Neal's "Landscape and Portrait Painting" (1829) anticipated many of those Ruskinesque changes by distinguishing between "things seen by the artist" and "things as they are". After Neal had accumulated sufficient wealth and influence toward the middle of the nineteenth century, he began patronizing and uplifting artists in the Portland, Maine area. Painter Charles Codman and sculptor Benjamin Paul Akers both became steadily patronized as a result of Neal's encouragement, patronage, and connections. Neal also helped guide the work and careers of Franklin Simmons, John Rollin Tilton, and Harrison Bird Brown. Brown became Portland's most successful artist of the nineteenth century. Comparatively constant is Neal's taste for bold, unlabored approaches to painting that utilize "an offhand, free, sketchy style, without high finish". The same could be said of Neal's "fantastic mixture of common sense and absurdity, of intelligent observation and dross" that portrays Neal the art critic as "melodramatic, addicted to exaggeration, superficial, inconsistent, ill informed, naive". These descriptors apply less to his final essays on art (1868 and 1869) that conspicuously lack the qualities of Neal's boastful, confident, and passionate style in the 1820s. His opinions from that earlier period "to a remarkable degree have stood the trying test of time."

Поэзия

Нейлдің поэзиясының көп бөлігі Балтиморда құқық танымы алған кезінде "Портико" журналында жарияланды. Оның жалғыз басылған өлеңдер жинағы – "Ниагара шайқасы, түсіндірмелерсіз өлең" және 1818 жылы жарық көрген "Голдау, немесе ақылдан безген Харпер". "Ниагара шайқасы" оған көп атақ немесе ақша әкелмесе де, сол кезге дейін Ниагара сарқырамасының ең көркем поэтикалық бейнесі деп есептеледі. Нейлдің өлеңдері Сэмюэл Кеттелл құрастырған "Америка поэзиясының үлгілері" (1829), Руфус Вилмот Грисуолд құрастырған "Американың ақындары мен поэзиясы" (1850) және Луис Унтермейер құрастырған "Уитманға дейінгі американдық поэзия" (1931) жинақтарында да кездеседі. Грисуолд Нейлді замандастарының ең талантты ақындарының бірі деп санады.

Драма және театр сыншысы

Нейл екі пьесаның авторы болды, олардың екеуі де сахнада қойылған жоқ: «Ото: Бес актідегі трагедия» (1819) және «Біздің Ефрем немесе Жаңа Англиялықтар, не десем болады?» – үш актіде (1835). Нейл «Отоны» Томас Абторп Купердің басты рөлде ойнауын үмітпен жазды, бірақ Купер мүдде көрсетпеді. Джон Пирпонт пьесаны тым ауыр деп санады және Нейлге «бір-екі терезе ашу қажет» деп хат жазды. Сондай-ақ, ол «бірден түсініксіз де, қарапайым» деп сипатталды. Нейл сценарийді Лондонға алып барды, оны қайта жазып, сахнаға қоюды жоспарлады, бірақ ол мақсатына жете алмады. «Біздің Ефрем» 1834 жылы актер Джеймс Генри Хакетт тапсырысымен жазылды, ол Нейлден «екі-үш күнде дайын үлгіңде маған қызықты нәрсе жасап бер» деп өтінді. Хакетт пьесаны өндіріске жарамсыз деп тапты: Мэннің ауылдық акцентін қажет ететін рөлдер көп, шынайы емес декорация талаптары және көптеген жоспарланған импровизациялар. Дегенмен, бұл пьеса «алғашқы американдық театр реализмінің маңызды қадамы» және Нейлдің туындыларындағы «Янки диалектісінің ең толық бейнесі» болып табылады. Нейлдің театр сыншылығындағы ең танымал еңбегі – бес бөлімнен тұратын «Драма» (1829) мақаласы. Нейл «адам қайғы-қасіретімен әдемі сөйлесе, бұл үлкен дайындық пен адалсыздық көрсетеді» деп айыптап, драматургтерді «персонаждар шын болған кезде поэзиядан қашып жүруге» шақырды. Алты он жылдан кейін Уильям Дин Хауэллз осыны айтқаны үшін инноватор деп есептелді.

Лекция беру

1829–1848 жылдар аралығында Нил лекция оқу арқылы табысын арттырды. Лицей айналысында саяхаттап, ол «әдебиет, шешендік, көркем өнер, саяси экономика, қанағаттылық, ақындар мен поэзия, қоғамдық сөйлеу, біздің паломниктік аталарымыз, отарлау, заң және заңгерлер, тілдерді оқу, табиғат тарихы, френология, әйелдер құқығы, өзін-өзі тәрбиелеу, өзіне сену және өзіне сенбеу, пікірдің дамуы және т.б.» сияқты тақырыптарды қамтыды. 1832 жылы Тәуелсіздік күнінде Мэн штатының Портленд қаласында бостандық тақырыбында сөйлеуге шақырылғанда, Нил келісіп, әйелдер құқықтары туралы алғашқы дайындықсыз сөз сөйледі. Ол американдық революцияның қағидаларын пайдаланып, құлдықты бостандыққа қарсы келушілік ретінде, ал әйелдерді сайлау құқығынан айыруды және заңдық тәуелділікті өкілдіксіз салық салу ретінде сынады. 1832–1843 жылдар аралығында солтүстік-шығыс штаттарындағы лекциялық кештерінде әйелдер құқығы оның ең сүйікті тақырыбы болды. Олардың көпшілігі кейін жарияланып, газеттерде мақалалар жарияланғандықтан, бұл оқиғалар Нилдің ықпалын кеңейтіп, оның идеяларын оның көзқарасын бөліспейтін оқырмандарға да қолжетімді етті. Маргарет Фуллер Нилдің «магниттік генийіне», «арыстан жүрегіне» және «күлкіге құмарлығына» таң қалды, бірақ оның «әстеусіздігі мен мақтанғанына» қысым жасады. Оның ең көп көрермен жинаған және ықпалды сөйлегені – 1843 жылы Нью-Йорк қаласының ең үлкен залында, Бродвей шатырында өткен «Әйелдер құқығы» сөйлегені болды.

Белсенділік

Журналдар мен газет мақалаларын, әңгімелерді, романдарды, лекцияларды, саяси ұйымдастыруды және жеке қарым-қатынастарды қолдана отырып, Нил өмірінің басынан бастап феминизм, әйелдер құқығы, құлдық, бос қара американдықтардың құқықтары, американдық үндістердің құқықтары, дуэль, қанағаттандыру, лотереялар, өлім жазасы, милиция салығы, банкроттық заңнамасы және әлеуметтік иерархия сияқты мәселелерді қозғады. Олардың ішінде "әйелдер құқығы үшін ол басқаларға қарағанда ұзақ және тұрақты күресті". Нилдің осы тақырыптар бойынша жазған және лекция оқыған көптеген еңбектері "институттарға деген сенімсіздік пен өзін-өзі тексеруге және өзіне сенуге үнемі шақыруды" көрсетті. Сонымен қатар, Нил Уильям Генри Харрисонның 1840 жылғы президенттік науқанына белсенді қатысты, бұл оның аудандық прокурор болып тағайындалуына жақын болды. Ол сондай-ақ френология, жануарлар магнетизмі, спиритизм және болжам жасау сияқты жалған ғылым қозғалыстарын қолдады.

Феминизм

Нил Американың алғашқы әйелдер құқықтары жөніндегі лекторы және АҚШ-та әйелдер құқықтары мен феминистік идеяларды қолдаған алғашқы ерлердің бірі болды. 1817 жылдан бастап 1873 жылға дейін ол журналистика, көркем әдебиет, лекциялар, саяси ұйымдастыру және жеке қарым-қатынастар арқылы АҚШ пен Ұлыбританияда феминистік мәселелерді ілгерілетуге тырысты. Ол осы саладағы өзінің ең үлкен ықпалына 1843 жылға қарай жетті. Нил әйел жазушылар мен ұйымдастырушыларды қолдады, ерлер мен әйелдердің интеллектуалдық теңдігін растады, әйелдердің экономикалық құқықтарына қарсы ковертура заңдарымен күресті және әйелдерге сайлау құқығы, тең жалақы және жақсы білім беруді талап етті. Нилдің әйелдер біліміне ерте бағытталуына Мэри Уолстонкрафттың «Әйелдер құқықтарын қорғау» еңбегі, сондай-ақ Катарина Маколей мен Джудит Сарджент Мюррейдің шығармалары ықпал етті. Оның 1820 жылдардағы феминистік эсселері он сегізінші ғасыр феминистері мен олардың Сенека-Фоллс конвенциясынан бұрынғы ізбасарлары Сара Мур Гримке, Элизабет Кэди Стэнтон және Маргарет Фуллер арасындағы интеллектуалдық үзілісті толтырды. Нил, ер жазушы ретінде, бұрынғы әйел феминист ойшылдарына қарсы көптеген шабуылдардан оқшауланғандықтан, АҚШ пен Ұлыбританияда ғасыр басындағы үнсіздіктен кейін бұл саланың жарияланған дискурсқа оралуына үлкен үлес қосты. Оның 1817 жылғы алғашқы романындағы «феминистік мәнділіктерден» бастап, 1823 жылғы «Эраттадағы» «патриархалдық қатыгездіктің» және 1843 жылғы «Идиосинкразиялардың» бейнелеуіне дейін, 1859 жылғы «Нағыз әйелдік» еңбегінде тәуелсіз, үйленбеген әйелдерді қорғау арқылы Нил өзінің замандастарынан өзгешеленді, өйткені ол әйелдер мен әйелдер мәселелерін шығармашылық жолында саналы түрде және тұрақты түрде қамтыды. «Идиосинкразиялар» ерлер феминистік көзқарасын Ли кейіпкері арқылы зерттеді, ол: «Біз, ерлер, әйелдің жанын түрмеге қамап, оның қабілеттеріне мөр басамыз – оған өзімізді басқаруға ешқандай қатысуға рұқсат бермейміз: себебін тауып, жүрегімде зұлымдық бар жерде, ем іздеу керек деп сеніп, жұмысқа кірістім» деді. Оның 1824 жылғы «Ерлер мен әйелдер» атты алғашқы феминистік эссесі он сегізінші ғасырғы әйелдер білімінің басымдығын еске салады: «Әйелдер ерлер сияқты білім алғанша күте тұрыңыз, ерлер сияқты қарастырыңыз және оларға ұятсыздыққа ұшырамай, еркін сөйлеуге рұқсат етіңіз». Ол болашақта ең ұлы ер жазушылардың «әйелдермен теңесетінін» болжады. Интеллектуалдық теңдік туралы бұрынғыларынан асып түсе отырып, ол «әйелдер ерлерге қарағанда нашар емес, тек олардан интеллектуалдық қасиеттерімен ғана ерекшеленеді» және «әйелдерді салауатты санамен ерлер сияқты қарау керек» деді. Мақалада ол «Дуэль туралы эссе» (1817) еңбегінде көтерген тұжырымдама толық зерттелді, онда ол әйелдерді дуэльдерді жою үшін «Тәңірдің өзіне және бауырына тең бөліп берген ақыл-ойы» қолдануға шақырды. 1820 жылдары Нил өзінің назарын білім беру және интеллектуалдық идеялардан саяси және экономикалық мәселелерге, мысалы, ковертура мен сайлау құқығына аударды. 1845 жылы Маргарет Фуллерге жазған хатында ол: «Мен сізге айтамын, әйел үшін үміт жоқ, егер ол заң шығаруда өз үлесін қоймаса, егер оның дауысы ер адамның дауысы сияқты құнды болмаса, онда ол үшін мүмкіндік жоқ. Бұл – әйелді ер адам бір доллар алатын жұмыстың күніне алты пенске жалақысыз ұстап алмайтын кез. Сіздер мен басқалар әйелді көтеруге жасаған барлық әрекеттеріңіз оның ақыл-ойына келген кезде өзінің ұғымын ұзақ уақыт бойы қорлауды сезінуі үшін ғана жасалған. Құлдарды тәрбиелеп, сосын да құлдықта ұстап қалудың өзі жақсы» деді. Нил 1832 жылы Портлендте (Майн штаты) тәуелсіздік күніне арналған сөз ретінде Американың алғашқы әйелдер құқықтары туралы лекциясын оқыды. Ол ковертура және сайлау құқығының болмауы әйелдердің революциялық соғысқа себеп болған өкілсіздік салық салудың құрбаны екенін мәлімдеді. Ол 1843 жылы Нью-Йорктегі 3000 адам алдында «Әйелдер құқықтары» атты баяндамасы кезінде феминистік мәселелерге ықпал етудің ең биік сатысына жетті. Ол әйелдердің ерлер арқылы пайдалана алатындығын дәлелдеген сайлау құқығына қарсыластар үкіметтегі виртуалды өкілдіктің тұжырымдамасына шабуыл жасады: «Екі жыныстың жағдайын кері бұрыңыз: әйелдерге ерлер пайдаланатын барлық билікті беріңіз. «Әйелдер құқығы» атты баяндама баспасөз тарапынан жоққа шығарылса да, көп жазылды, ал Нил сол жылы оны өзі редактор болған «Жонатан бауырлас» журналында бастырып шығарды. Ол 1843 жылы ...

Neal was America's first women's rights lecturer and one of the first male advocates of women's rights and feminist causes in the US. At least as early as 1817 and late as 1873, he used journalism, fiction, lectures, political organizing, and personal relationships to advance feminist issues in the US and UK, reaching the height of his influence in this field around 1843. Neal supported female writers and organizers, affirmed intellectual equality between men and women, fought coverture laws against women's economic rights, and demanded suffrage, equal pay, and better education for women. Neal's early focus on female education was primarily influenced by Mary Wollstonecraft's A Vindication of the Rights of Woman as well as works by Catharine Macaulay and Judith Sargent Murray. His early feminist essays from the 1820s fill an intellectual gap between eighteenth century feminists and their pre Seneca Falls Convention successors Sarah Moore Grimké, Elizabeth Cady Stanton, and Margaret Fuller. As a male writer insulated from many forms of attack leveled against earlier female feminist thinkers, Neal's advocacy was crucial to bringing the field back into published discourse in the US and UK after a lull at the turn of the century. From the "feminist undertones" in his first novel (1817) through the illustrations of "patriarchal cruelty" in Errata (1823) and "Idiosyncrasies" (1843) to the vindication of independent, unmarried women in True Womanhood (1859), Neal broke with writers of his generation by consciously and consistently including women and women's issues throughout his career as a writer of fiction. "Idiosyncrasies" explored the male feminist perspective through the character Lee who said, "we men imprison the soul of woman, and set a seal upon her faculties— allowing her no share whatever in governing ourselves: Having found the cause, and believing in my heart that where the evil was, there the remedy must be sought for, I went to work". "Men and Women" (1824), his first feminist essay, recalls the eighteenth century priority of female education: "Wait until women are educated like men—treated like men—and permitted to talk freely, without being put to shame, because they are women". At that future time, he posited that the greatest of male writers "will be equalled by women". Going further than his predecessors on intellectual equality, he "maintain[ed] that women are not inferior to men, but only unlike men, in their intellectual properties" and "would have women treated like men, of common sense." The article more fully explores the concept he raised in "Essay on Duelling" (1817), in which when he urged women to use "the reason that Heaven has apportioned so equally between her, and her brother" to rid the world of duels. Over the 1820s, Neal shifted his focus from educational and intellectual ideas to political and economic issues like coverture and suffrage. In an 1845 letter to activist Margaret Fuller, he said

I tell you there is no hope for woman, till she has a hand in making the law—no chance for her till her vote is worth as much as a mans vote. When it is—woman will not be fobbed off with a six pence a day for the very work a man would get a dollar for All you and others are doing to elevate woman, is only fitted to make her feel more sensibly the long abuse of her own understanding, when she comes to her senses. You might as well educate slaves—and still keep them in bondage. Neal delivered America's first women's rights lecture as an Independence Day address in Portland, Maine in 1832. He declared that under coverture and without suffrage, women were victims of the same crime of taxation without representation that caused the Revolutionary War. He reached the peak of his influence on feminist issues at the time of his "Rights of Women" speech (1843) before a crowd of 3,000 people in New York City. He attacked the concept of virtual representation in government that suffrage opponents argued women could enjoy through men: "Just reverse the condition of the two sexes: give to Women all the power now enjoyed by Men What a clamour there would be then, about equal rights, about a privileged class, about being taxed without their own consent, and virtual representation, and all that!" The "Rights of Women" speech was widely covered, albeit dismissed, by the press, and Neal printed it later that year in the pages of Brother Jonathan magazine, of which he was editor. He used that magazine in 1843 to publish his own essays calling for equal pay and better workplace conditions for women, and to host a printed debate of correspondence on the merits of women's suffrage between himself and Eliza W. Farnham. Looking back more than forty years later, the second volume of the History of Woman Suffrage (1887) remembered that the lecture "roused considerable discussion , was extensively copied, and had a wide, silent influence, preparing the way for action. It was a scathing satire, and men felt the rebuke." For twenty years following his work with Brother Jonathan magazine, Neal wrote about women almost exclusively in fiction but only occasionally about feminist issues in periodicals. He mused about crossdressing and the performative nature of gender in "Masquerading" (1864), "one of the most interesting essays of his career". He followed this with two women's rights essays for the American Phrenological Journal (1867), the women's rights chapter of his autobiography (1869), and twelve articles in The Revolution (1868–1870). Neal became prominently involved as an organizer in the women's suffrage movement following the Civil War, finding influence in local, regional, and national organizations. When the American Equal Rights Association split in 1869 over the Fifteenth Amendment, Neal regretted the division of efforts, but lent his support to the subsequent National Woman Suffrage Association because of its insistence upon immediate suffrage for all women. He cofounded the New England Woman Suffrage Association in 1868, organized Portland's first public meeting on women's suffrage in 1870, and cofounded Maine's first statewide Woman Suffrage Association in 1873.

Құлдық

Нейл "құлдыққа бекем және ынталы түрде қарсы болды", Тәуелсіздік декларациясының идеалдарын "Америкадағы құлдар еркін туған" деп түсіндірді. Сондықтан – олар, өздерін осылай ұстап тұрған үкіметті, "өзіне сеніп тапсырылғанды бұзғандықтан" жоюға құқылы. Құл әйелдерді зорлаудың кең таралғанына жауап ретінде, ол "Американың оңтүстік штаттарында ақ әкелер өз етін-қанын құлдыққа сатуда кінәлі, себебі ақ еркектер түсті әйелдерді іздеп, сатып алып, бірге тұрады, өйткені құлдың тудыру қабілетіне байланысты қожайынның пайдасы тікелей өседі" деді. "Барлық [құлдықтан алынған халықты] бірден азат ету мүмкін емес" деп сенген ол, мұның АҚШ-тағы афроамерикандықтардың "қатты қорқыныш тудыратын каста" мәртебесін мәңгі сақтап қалады деп ойлады, сондықтан ол "Жаңа Англия штаттарында және Нью-Йоркте жақсы нәтиже берген кезеңді азат етуді" қолдады. Жаңа Англияның "азат етуден жоғалтатын ештеңесі болмаған, керісінше көп пайда көретінін", себебі "ақ еңбектің құны артатынын" ескеріп, Нейл штаттар арасында шығындарды бөлісу үшін федералды қаржыландырылатын, өтемақы төленген азат етуді ұсынды. Нейл Америкалық отарлау қоғамын қолдады, 1833 жылы Портленд, Мэн штатында жергілікті бөлімін құрды, оның хатшысы болды, кейін Либерияның бірінші президенті Джозеф Дженкинс Робертспен кездесті. Ұзақ жылдар бойы Уильям Ллойд Гаррисонмен болған жанжалға байланысты Нейл "тез, талапсыз және жалпыға бірдей азат ету" қозғалысынан қашып жүрді. 1865 жылы Нейл "Мен қателестім, ал мырза Гаррисон дұрыс айтты" деп мәлімдегенге дейін бұл жанжал шешілмеді.

Қара американдықтардың құқықтары

Нил еркін қара американдықтардың сайлау құқығынан айырылуына қарсылық білдірді, "бостандыққа туған американдықтардың" тек құл мемлекеттерінде ғана емес, "құлдық қорқынышпен қаралатын штаттарда да" өз түсінің себебімен тіпті дауыс беруге де мүмкіндік берілмейтінін, заңмен немесе қорқу арқылы шеттетілетінін көрсетті. Солтүстік ақ адамдары арасындағы "практикалық расизмнен" сезіктенген Нил 1828 жылы гимназия мүшелерінің "біздің еркін және тең қоғамда ешқандай түсті адамға ақ азаматтармен бірге жаттығу жасауға рұқсат берілмейді деп дауыс бергенін" атап өтті. "Жаңа Англияға хор! Бізде ешқандай алдын ала пікір жоқ – деді олар, кемінде пайдалы пікірлер бар". Өзі демеушілік еткен қара нәсілді ерлерді мүшелікке қабылдамағандықтан көңілі қалған Нил, осыдан кейін жақын арада гимназиямен айналысуын тоқтатты. "The Down Easters" (1833) романында Нил Солтүстік және Оңтүстік штаттардың қара американдықтарға деген көзқарасының айырмашылықтарын зерттеді. Дегенмен, ол френологиялық кемтарлыққа сенеді, "біз түске мән бермесек те, қабілетін бағалауда сыртқы түріне көп көңіл бөлеміз. Негр басы өте нашар" деп түсіндірді. Бұл оны болашақ ұрпақтардың "Америка негрлері" енді жеке, төменгі сынып болып, саяси билігі, артықшылықтары және үлкен мемлекеттік бірлікке қатысу мүмкіндігі болмайтындай етіп, нәсілдер аралық некелерді заңдастыруға шақыратын протоэвгеникалық аргументке жеткізді.

Америкалық индеецтердің құқықтары

Нейл америкалық үндістердің құқықтарын қорғау үшін очерктер, романдар мен әңгімелер жариялады. «Американың түпкі тұрғындары» англоамерикандықтарды білдіретін термин болған кезде, Нил өзінің алғашқы романында (1817) «индіан – жалғыз нағыз америкалық» деп мәлімдеді. «Америкаға толық көзқарас» (1824) еңбегінде Нил америкалық үндістер еуропалық америкалықтармен болған қақтығыстарда «ешқашан басып кірген емес» және «ешбір халық, ежелгі немесе қазіргі заманда, барлық мүмкін жолдармен осылай кешірімсіз қысымға ұшыраған, жала жапқан және зардап шеккен емес» деп аргументтеді. Ол жергілікті халықтың егемендігін мойындауды талап етіп, «халықтар заңы олармен қарым-қатынаста ешқашан сақталмаған: олардың елшілері тұтқындалып, түрмеге қамалған, тіпті өлтірілген, ал оларға қарсы ешқашан соғыс жарияланбаған» деп айыптады. АҚШ үкіметінің жергілікті жерлерді қалай тартып алғанын баяндап, Нил былай деді:

«Шекарадағы адамдар үндістермен ұрыс іздейді. Соғыс жарияланбайды, ешқандай рәсім болмайды, бірақ генерал [Эндрю] Джексон – немесе басқа біреу келіп, бүкіл аймақты өртеуге және жоюға кіріседі. Одан кейін бітім келісімі жасалады: жаулап алынған жер ақтарды қорғау үшін қайтарылады». Нил «Логан» (1822) сияқты романдарды ақ және жергілікті американдықтар арасындағы нәсілдік кедергілерге қарсы күресу үшін пайдаланды. Үндістерді көшіру туралы заңға (1830) және оны қолдаған танымал әдебиетке жауап ретінде Нил АҚШ-тағы бейбіт көпұлтты бірлестікті зерттеу үшін «Дэвид Уичер» (1832) атты әңгімесін жариялады. Бұл әңгіме сондай-ақ «халықтық әдебиеттің отаршылдық зорлық-зомбылықты ұлттық кеңею атынан одан әрі жалғастырудың моделін және оны ақтауын қамтамасыз ету үшін қалай қолданғанын» көрсетті.

Қауіпсіздік

Бала кезінде Нил шамадан тыс ішімдіктен аулақ болуға шешім қабылдады және өмірі бойы осы жеке көзқарасын сақтады. Лондоннан Портлендке (Мэн штаты) оралғаннан кейін ғана ол ұстамдылық қозғалысына қатысты. 1829 жылы ол алғаш рет Портлендтегі Ұстамдылықты насихаттау қауымдастығының жылдық лекциясына шақырылды. Джон Нилдің туысы Нил Доу тыйым салу қозғалысының жетекшісі болды, ал 1836 жылы Нил өзінің туысымен толық арақ ішпеуге балама ретінде шарап ішуді қорғау үшін пікірсайысқа түсті. 1830-шы жылдардың соңы мен 1840-шы жылдардың соңы аралығында Нил ұстамдылық қозғалысына көңілі қалды, себебі ол моральдық ықпал етуден бас тартып, тыйым салу заңдарын қабылдауға көшкен еді; Доу және оның жақтастары "Барлық нәрседе шамалы болыңыз" деген кеңеске емес, ұстамдылық мәселесінде ашулы түрде шамадан тыс әрекет етті, азаматтық пен тіпті өркениеттің шарты ретінде толық арақ ішпеуді қадағалады. Нил "сауықсыздықтың зияны" туралы сенімді болды. Оның зияны шамадан асырылмайтын еді, мәселе тек емдеу жолында еді.

Дуэльдеу

Нейл өзінің алғашқы романында (1817) дуэльді аристократиялық дәуірден қалған, аморальды, мағынасыз, демократияға қарсы және американдық емес құбылыс ретінде бейнелейді, сондай-ақ "Америкада әрбір адам екінші адамның тамағын кесіп немесе миын жарып, толық жазасыз қалуы мүмкін" деп айыптайды. Сол жылы жарияланған "Дуэль туралы эссесінде" ол бұл институтты гендерлік рөлдік көрсету немесе "ерліктің нақты дәлелі" деп сынады, "әрбір адам жеке басында дуэльді жоюды қалайды, егер осыны шын ниетпен тілейтін әрбір адам көпшілік алдында да осылай айқын сөйлесе, онда дуэль жойылар еді" деп сенді.

Әлеуметтік иерархия

Нейлдің квакерлік тәрбиесі, республикалық қоғамға жараспайтын "әлемдік лауазымдарға" деген қарсылық сезімін оған сіңіргені сөзсіз. Ол оларды өзінің алғашқы романының (1817) титулдық парақшасы сияқты әзілді туындыларымен қысымға алды, онда кітап "Ескуайр" есімді "Өзі шолу жасады" деп жазылған. "Америкаға шолу" (1824) еңбегінде ол АҚШ-тың теңдік идеалдарынан алыстап, "лауазымдар көбейіп бара жатқан" жағдайға түсіп қалғанын, тіпті ата-тегінің мақтанышы да сол республикалық топырақта тамырланғанын айтты. "Кешегі әулеттер мен олардың алдындағы әулеттер арасында зор талас бар". Заңгер ретінде ол Бас судья Джон Маршаллға немесе кез келген судьяға "Сіздің құрметіңіз" деп үндемеді, себебі "адамдардың санасында жоғары лауазымды адамдарға деген осы құлшына иілуден артық жалғандық жоқ. Әлемнің ұлы ойшылдары – әлемнің еңбекшілері, әлемнің өндірушілері".

Милиция салығы

"АҚШ" эссесінде (1826) Нил АҚШ милициялық жүйесін қаржыландыратын бас салығына қарсы алғашқы жарияланған аргументін келтірді. Ол "байлар да, кедейлер де милиция заңы бойынша салық төлейді" деді, бұл заң "байлардың мүлігін қорғау" үшін жасалған. Әрине, байлар майданға шықпайды, ал кедейлер шығады. Соңғылары қашықтауға мүмкіндік таппайды, ал біріншілері – табады. Ол милицияда қызмет ететін адамдарға төлеу үшін бас салығын мүлік салығымен алмастыруды ұсынды, осылайша жүйе теңдікке жақындар еді.

Лотереялар

Нил лотереяларға қарсы алғашқы аргументтерін Балтимор газеттерінде заң шәкірті ретінде, содан кейін Логан қаласында (1822) жариялаған. Оның лотереяларды басқа құмар ойындарымен бірдей қарау қажеттігі туралы пікірі АҚШ-та және Ұлыбританияның Парламентінің Палаталар палатасында (House of Commons) қолдау тапты. "The Yankee" еңбегінде ол "лотерея кеңселеріне барлық жерде – адвокаттар алдында да, заң шығарушы органдарда да – шабуыл жасады және жүйе бүкіл елде түбінен жойылғанша тынбай күресті". 1830 жылдары АҚШ-та лотереялардың беделі төмендеді.

Өлiм жазасы

Нил Балтиморда болған қоғамдық атылуларға қарсы науқанын бастады. Ол газеттерде, журналдарда, романдарда және пікірсайыстарда жазып, АҚШ-та ұлттық беделге ие болды және Ұлыбританияда шағын көрерменге жетті. Өмірінің соңында ол былай деді: "Ерлер, әйелдер және балаларды, олар қаншалықты кінәлі болса да, дарға асудың ақылдылығына сенбеймін, сондай-ақ ең жаман адамдардың тәубеге ең көп мұқтаж екеніне және тірі қалуға лайық емес адамдардың өлгенге одан да лайық емес екеніне толық сенімдімін."

Банкроттық туралы заң

Нил 1816 жылы жеке банкроттығынан кейін көп ұзамай банкроттық заңнамасын реформалау қозғалысына белсенді қатысты. Жас Балтимор заңгері ретінде ол бас судья Маршалдың «Стурджес против Крауниншильд» (1819) ісі бойынша пікіріне қарсы бұрынғыдан беймәлім ұстаным танытты және ұлттық банкроттық заң қабылдануы үшін күресте маңызды рөл атқарды. Ол Балтимордағы романдары арқылы және 1820-жылдардың аяғында американдық және британдық газеттерде қарыз үшін түрмеге жабу саясатын сынауын жалғастырды.

Шығармашылық шеберлік

Нейлдің интеллектуалды жағынан шашыраңқы және бақылаусыз гений ретінде танылуын биограф Виндзор Даггет растайды, ол «өзінің гениалдығын көптеген салаға шашыратып жіберді, соның салдарынан зиян шекті» деді. Тарихшы Эдвард Х. Элуэлл «ол әр нәрсе үшін жазды, себебі ешбір нәрсе үшін ұзақ жаза алмады» деді. Нейлдің өзі мойындағандай, газет редакторы болып бір жыл жұмыс істеу «мен айналысқан кез келген іс үшін ұзақ уақыт болды». Америка әдебиеттанушысы Фред Льюис Патти Нейлді «энергиясы мен табандылығымен» және сонымен қатар «ұлы білімсіздігімен» сипатталатын, «ерекше анықталуы тиіс дарынға» ие деп қарады. Америка әдебиеттанушысы Тереза А. Годду Нейлдің «жартылай жабайы, жартылай гений» ретінде қасиетті деп жарияланғанын тұжырымдады. Эдгар Аллан По «Джон Нилді біздің даусыз генийлеріміздің арасында бірінші, не болмаса екінші орынға қоюға бейім», бірақ сол абзаста оның туындыларын «көлемді, бірақ егжей-тегжейлі емес», «асығыс және тұманды» және «толықтық сезімінен кемшілік» деп бағалады. Нейлдің замандастары мен ғалымдары оның басқалар оның қабілеттерінің әлеуеті деп санаған жетістіктерге жете алмауына қайғырады. Биограф Дональд А. Сирс оны «шедеврсіз жазушы» деп сипаттады, ол «өте бақытты талант иелерімен, бірақ одан да гениалдырақ жазушылармен қалып қойды». Даггет «ол жастық шағында жарқын нұр шашыратып, оны ешқашан толыққанды түсіне алмады немесе жеңе алмады, сондықтан ол кейде замандастарының көз алдында сәтсіздік таңбасын таңды» деді. Америка әдебиеттанушысы Александр Коуи Нейлді «сөздерге деген құштарлығының құрбаны» деп атады, оның «өзінің құндылығы үшін қайта жаңғыртуға лайық бірде-бір көркем туындысы жоқ» және «ешбір кітабы барлық кітапханалардың сөрелеріне қоюға лайық емес, тек «сенсеңіз немесе сенбесеңіз» үлгісі ретінде сақталуға тиіс» деді. 1848 жылғы өлеңінде Джеймс Рассел Лоуэлл Нейлді «кометалардың үйірін шығаруға қабілетті, бірақ ешқашан жұлдызды емес» адам деп сипаттады, себебі ол «өнердің піскен жемісі түсіп қалуын күтуге асықты» және «оның күте білуіне мүмкіндік болғанда, ол ұлы болатын еді» деген қорытындыға келді.

Neal's reputation as an intellectually dispersed and uncontrolled genius is supported by biographer Windsor Daggett, who said "he scattered his genius into many channels at a loss." Historian Edward H. Elwell said "he wrote for everything because he could not write long for anything." By Neal's own admission, a year long stint as newspaper editor was "a long while, for any thing I had to do with." American literature scholar Fred Lewis Pattee saw Neal's as "genius of a type that must be especially defined" with words like "energy and persistence" but also "ignorance colossal". American literature scholar Theresa A. Goddu concluded that Neal had been canonized as "half wildman, half genius". Edgar Allan Poe was "inclined to rank John Neal first, or at all events second, among our men of indisputable genius", but in the same paragraph rated his work as "massive and undetailed", "hurried and indistinct", and "deficient in a sense of completeness". Contemporaries and scholars of Neal alike are disposed to lament his inability to achieve what others saw as the potential of his abilities. Biographer Donald A. Sears classified him as "a writer without a masterpiece" who "lived to be eclipsed by writers of lesser genius but greater control of their talents." Daggett said "he flashed youthful brilliance. He never quite caught up with it or conquered it, and so he sometimes wore the stamp of failure in the minds of his contemporaries." American literature scholar Alexander Cowie referred to Neal as "the victim of his own lust for words" with "no single work of fiction which deserves to be revived for its sheer merit" and no books "worth placing on the shelves of any library save as a 'believe it or not' specimen". In an 1848 poem, James Russell Lowell classified Neal as "a man who made less than he might have" who was good at "whisking out flocks of comets, but never a star" because he was "too hasty to wait till Art's ripe fruit should drop", and concluded that "could he only have waited he might have been great".

Ықпал

Нилдің шығармашылығы оның өмірінде де, одан кейін де көптеген жазушыларға жанама әсер етті. Себа Смит, Натаниел Хоторн және Генри Уодсворт Лонгфеллоу Нилдің ерте өлеңдері мен романдарынан ләззат алғанын және олардың ықпалында болғанын жақсы біледі. Смит ең алдымен "Джек Даунинг" әзілдер жинағымен танымал, оның Нилдің аймақтық диалектті әзілде қолдануынан әсер алғаны мүмкін. Эдгар Аллан Поның да жазушы ретіндегі ерекше белгілері 1820-жылдардың соңындағы "Янки" журналындағы Нилдің мақалаларының ықпалымен қалыптасқан болуы мүмкін. Көптеген ғалымдардың пікірінше, он тоғызыншы ғасырдың ортасындағы американдық ренессансының ең көрнекті авторлары Нилдің ғасыр басындағы еңбектерінен үйренген тәсілдерді қолдану арқылы өзінің танымалдылығын қалыптастырды, олардың ішінде Ральф Уолдо Эмерсон, Уолт Уитман, Эдгар Аллан По және Герман Мелвилл болды. Биограф Бенджамин Лиз Нилдің салыстырмалы түрде жақсы есте қалған тікелей ізбасарлары Вашингтон Ирвинг пен Джеймс Фенимор Купердің Нилдің орта ғасырдың шеберлерімен айқын байланысы жоқ екенін көрсетті. Ол сондай-ақ Нилдің По және Уитман сияқты түрлі тұлғаларға ықпал ету қабілеті оның еңбегінің маңыздылығын көрсетеді деп мәлімдеді.

Тарихи жағдайы

ХХ ғасырдағы алдыңғы буын өкілдерімен қатар, Лиз бен Сирс 1970 жылдары Джон Нилді әдебиеттегі көшпелі тұлға ретінде қарастырды. Ол британдық әдебиеттің американдық әдебиетті еліктейтін алғашқы толқынынан кейін, бірақ Нил өзінің көптеген еңбектерін жариялағаннан соң болған үлкен американдық Ренессансынан бұрын пайда болды. Жақындағы зерттеулер Нилді "Америкалық Ренессанстың астында емес, оның ішінде шашырап жатыр" деп сипаттады. Америка әдебиетін зерттеушілер Эдвард Уоттс, Дэвид Дж. Карлсон және Майя Мерлоб Нилдің Бостон-Конкорд айналымынан алыстауы және төменгі көркемдік деңгейде саналатын халыққа кең таралған стильдер мен тәсілдерді қолданғаны себепті Ренессанстан шығарылып тасталғанын айтты. ХХ ғасырда назардан тыс қалғанға қарамастан, 21 ғасырда Нилдің өмірі мен шығармаларына ғалымдардың қызығушылығы қайтадан артып келеді.