Сара Маргарет Фуллер: Америкалық жазушы және әйелдер құқығының жақтаушысы

Кіріспе

Американдық жазушы және әйелдер қозғалысының белсендісі (1810–1850)

Сара Маргарет Фуллер (23 мамыр 1810 – 19 шілде 1850), кейде Маргарет Фуллер Осоли деп аталады, американдық журналист, редактор, сыншы, аудармашы және әйелдер құқығын қорғаушы, американдық трансцендентализм қозғалысымен байланысты болды. Ол журналистикадағы алғашқы американдық әйел соғыс тілшісі және тұрақты кітап сыншысы болды. Оның «XIX ғасырдағы әйел» атты кітабы АҚШ-тағы алғашқы маңызды феминистік еңбек саналады. Сара Маргарет Фуллер Массачусетс штатының Кембридж қаласында дүниеге келді. Оның әкесі, заңгер Тимоти Фуллер, 1835 жылы холерадан қайтыс болғанға дейін оған жан-жақты білім берді. Кейін ол формалды білім алып, мұғалім болды, 1839 жылы ол «Әңгімелер» сериясын ұйымдастыра бастады: әйелдердің жоғары білімге қол жеткізе алмауының орнын толтыруға арналған сабақтар. 1840 жылы ол трансценденталистердің «The Dial» журналының алғашқы редакторы болды, осы жылы оның жазу мансабы сәттілікке ие болды, ал 1844 жылы Хорас Грилидің басшылығымен «New York Tribune» газетіне жұмысқа орналасты. 30 жасқа келгенде Фуллер Жаңа Англиядағы ең көп оқыған адам ретінде танылды, ер немесе әйел екеніне қарамастан, және Гарвард колледжі кітапханасын пайдалануға рұқсат алған алғашқы әйел болды. Оның маңызды еңбегі «XIX ғасырдағы әйел» 1845 жылы жарық көрді. Бір жылдан кейін ол «Tribune» газеті үшін Еуропаға алғашқы әйел тілшісі ретінде жіберілді. Көп ұзамай ол Италиядағы төңкерістерге қатысып, Джузеппе Маццинимен одақтасты. Ол Джованни Осолимен қарым-қатынаста болды, олардан бір баласы болды. 1850 жылы АҚШ-қа сапарлап бара жатқанда, Нью-Йорк штатының Файр аралының жанында кеме апатында отбасының үш мүшесі де қаза тапты. Фуллердің денесі табылған жоқ. Фуллер әйелдер құқығын, әсіресе әйелдердің білім алуын және жұмыс істеу құқығын қолдады. Фуллер Сэмюэл Тейлор Колриджбен бірге әйел мұғалімдердің «күшті зиялықты иісі» деп атаған нәрседен құтылуды қалады. Ол сондай-ақ түрме реформасы және АҚШ-тағы құлдарды азат ету сияқты қоғамдағы көптеген басқа реформаларды қолдады. Сьюзан Б. Энтони сияқты әйелдер құқығы мен феминизмнің көптеген жақтаушылары Фуллерді шабыт көзі деп есептеді. Алайда, оның бұрынғы досы Харриет Мартино сияқты көптеген замандастары оны белсенді емес, сөйлеуші деп санады. Фуллердің өлімінен кейін көп ұзамай оның маңызы төмендеді. Оның атақ-даңқы ұзақ болмайды деп сенген редакторлар, оның көптеген жазбаларын баспаға түсірмес бұрын цензуралады немесе өзгертті.

Sarah Margaret Fuller (May 23, 1810 – July 19, 1850), sometimes referred to as Margaret Fuller Ossoli, was an American journalist, editor, critic, translator, and women's rights advocate associated with the American transcendentalism movement. She was the first American female war correspondent and full time book reviewer in journalism. Her book Woman in the Nineteenth Century is considered the first major feminist work in the United States. Born Sarah Margaret Fuller in Cambridge, Massachusetts, she was given a substantial early education by her father, Timothy Fuller, a lawyer who died in 1835 due to cholera. She later had more formal schooling and became a teacher before, in 1839, she began overseeing her Conversations series: classes for women meant to compensate for their lack of access to higher education. She became the first editor of the transcendentalist journal The Dial in 1840, which was the year her writing career started to succeed, before joining the staff of the New York Tribune under Horace Greeley in 1844. By the time she was in her 30s, Fuller had earned a reputation as the best read person in New England, male or female, and became the first woman allowed to use the library at Harvard College. Her seminal work, Woman in the Nineteenth Century, was published in 1845. A year later, she was sent to Europe for the Tribune as its first female correspondent. She soon became involved with the revolutions in Italy and allied herself with Giuseppe Mazzini. She had a relationship with Giovanni Ossoli, with whom she had a child. All three members of the family died in a shipwreck off Fire Island, New York, as they were traveling to the United States in 1850. Fuller's body was never recovered. Fuller was an advocate of women's rights and, in particular, women's education and the right to employment. Fuller, along with Samuel Taylor Coleridge, wanted to stay free of what she called the "strong mental odor" of female teachers. She also encouraged many other reforms in society, including prison reform and the emancipation of slaves in the United States. Many other advocates for women's rights and feminism, including Susan B. Anthony, cited Fuller as a source of inspiration. Many of her contemporaries, however, were not supportive, including her former friend Harriet Martineau, who said that Fuller was a talker rather than an activist. Shortly after Fuller's death, her importance faded. The editors who prepared her letters to be published, believing that her fame would be short lived, censored or altered much of her work before publication.

Жас шағы мен отбасы

Сара Маргарет Фуллер 1810 жылғы 23 мамырда Массачусетс штатының Кембриджпорт қаласында конгрессмен Тимоти Фуллер мен Маргарет Крэйн Фуллердің тұңғыш баласы ретінде дүниеге келді. Ол әжесі мен анасының құрметіне аталған, бірақ тоғыз жасқа келгенде «Сара» есімін тастап, «Маргарет» деп аталуын қалады. Маргарет Фуллер туған үйі бүгінге дейін сақталған. Әкесі оны үш жарым жасында, жұбайлардың екінші қызы Джулия Аделаида 14 айлық шағында қайтыс болғаннан кейін оқу-жазуға үйретті. Ол сол кездегі кез келген ұлға тән қатаң білім беруге ұмтылып, оған әдеттегі әйелдерге арналған кітаптарды – әдеп нормалары мен сезімтал романдарды оқуға тыйым салды. 1815 жылғы мамыр айында жұбайлардың ұлы Евгений дүниеге келгеннен кейін ол оқытуға латын тілін енгізді, ал Маргарет көп ұзамай Вергилийден қарапайым үзінділерді аудара бастады. Кейін Маргарет бала кезіндегі жаман түстері мен ұйқыда жүруіне әкесінің қатаң сүйіспеншілігі мен оның дәлдік пен нақтылыққа берген бағасы себеп болғанын айтты. Күндіз Маргарет анасымен бірге уақыт өткізіп, үй шаруасы мен тігін өнерін үйренді. 1817 жылы оның ағасы Уильям Генри Фуллер дүниеге келді, ал әкесі АҚШ Конгресіне өкіл болып сайланды. Келесі сегіз жыл бойы ол жылына төрт-алты ай Вашингтон қаласында өткізді. Он жасында Фуллер әкесі сақтап қалған құпия хат жазды: «1810 жылғы 23 мамырда қайғы-қасіретке және басқалар сияқты бақытсыздыққа белім буған адам дүниеге келді». 1819 жылы Фуллер Кембридждегі Порт мектебінде білім алуын бастады. 1824 жылы ол әпкелері мен ағаларының кеңесімен Гротон қаласындағы жас қыздар мектебіне жіберілді, бірақ бастапқыда бұл идеяға қарсы болды. Ол онда оқып жүргенде Тимоти Фуллер 1824 жылғы президенттік сайлауда Джон Куинси Адамсқа көмектесу үшін қайта сайлануға түспеді; ол Адамстың үкіметтік қызметке тағайындаумен риза болатынына үміттенді. 17 маусым 1825 жылы Фуллер американдық революциялық соғыстың батыры маркиз де Лафайеттің қатысуымен өткен салтанатқа қатысты, ол шайқастан 50 жыл өткен соң Банкер Хилл монументінің негізін қалады. 15 жасар Фуллер Лафайетке өзінің кім екенін жазған хатында: «Егер екеуміз де өмір сүрсек, және әйелге мүмкін болса, оған даңққа жол азаматтарға сирек ашық болса, мен сіздің есіңізге есімімді еске түсіремін» деді. Фуллер ерте кезден өзін маңызды тұлға және ойшыл деп сезінді. Фуллер екі жылдан кейін Гротон мектебін тастап, 16 жасында үйіне оралды. Үйде ол классикалық әдебиеттерді оқып, бірнеше заманауи тілдерді үйреніп, әлемдік әдебиетті зерттеді. Осы кезде ол өзінің жасындағы басқа қыздардан ерекше екенін түсінді. Ол: «Мен қарапайым әйелдің баласы емеспін» деп жазды. Гарвард профессоры Джон Фаррардың әйелі және «Жас ханымның досы» (1836) кітабының авторы Элиза Фаррар 20 жасқа дейін оны әйелдерге тән әдептілікке үйретуге тырысты, бірақ толыққанды сәттілікке жете алмады.

Sarah Margaret Fuller was born on May 23, 1810, in Cambridgeport, Massachusetts, the first child of Congressman Timothy Fuller and Margaret Crane Fuller. She was named after her paternal grandmother and her mother, but by age nine she dropped "Sarah" and insisted on being called "Margaret." The Margaret Fuller House, in which she was born, is still standing. Her father taught her to read and write at the age of three and a half, shortly after the couple's second daughter, Julia Adelaide, died at 14 months old. He offered her an education as rigorous as any boy's at the time and forbade her to read the typical feminine fare of the time, such as etiquette books and sentimental novels. He incorporated Latin into his teaching shortly after the birth of the couple's son Eugene in May 1815, and soon Margaret was translating simple passages from Virgil. Later in life, Margaret blamed her father's exacting love and his valuation of accuracy and precision for her childhood nightmares and sleepwalking. During the day, Margaret spent time with her mother, who taught her household chores and sewing. In 1817, her brother William Henry Fuller was born, and her father was elected as a representative to the United States Congress. For the next eight years, he spent four to six months a year in Washington, D. C. At age ten, Fuller wrote a cryptic note which her father saved: "On 23 May 1810, was born one foredoomed to sorrow and pain, and like others to have misfortunes." Fuller began her formal education at the Port School in Cambridgeport in 1819 In 1824, she was sent to the School for Young Ladies in Groton, on the advice of aunts and uncles, though she resisted the idea at first. While she was there, Timothy Fuller did not run for re election, in order to help John Quincy Adams with his presidential campaign in 1824; he hoped Adams would return the favor with a governmental appointment. On June 17, 1825, Fuller attended the ceremony at which the American Revolutionary War hero Marquis de Lafayette laid the cornerstone of the Bunker Hill Monument 50 years after the battle. The 15 year old Fuller introduced herself to Lafayette in a letter which concluded: "Should we both live, and it is possible to a female, to whom the avenues of glory are seldom accessible, I will recal my name to your recollection." Early on, Fuller sensed herself to be a significant person and thinker. Fuller left the Groton school after two years and returned home at 16. At home, she studied the classics and trained herself in several modern languages and read world literature. By this time, she realized she did not fit in with other young women her age. She wrote, "I have felt that I was not born to the common womanly lot." Eliza Farrar, wife of Harvard professor John Farrar and author of The Young Lady's Friend (1836), attempted to train her in feminine etiquette until the age of 20, but was never wholly successful.

Ерте мансап

Фуллер неміс әдебиетін аударумен және неміс романтизмін АҚШ-қа әкелумен танымал болды. Ол 30 жасқа толғанда Жаңа Англиядағы ең көп оқыған адам ретінде танылды. Білімін Элизабет Палмер Пибодидің оқыту стиліне негізделген жеке сабақтар беруге пайдаланды. Фуллер журналистика мен аударма арқылы күнкөріс табуды жоспарлады; оның алғашқы жарияланған еңбегі, тарихшы Джордж Банкрофқа жауап, 1834 жылғы қарашада «Солтүстік Америка шолуында» жарық көрді. 23 жасында әкесінің заңгерлік практикасы банкротқа ұшырады және ол отбасын Гротонға көшірді. 1835 жылғы 20 ақпанда Фредерик Генри Хедж және Джеймс Фриман Кларк одан өз мерзімдік басылымдарына материалдар беруді сұрады. Кларк оған алғашқы әдеби рецензиясын «Батыс хабаршысында» маусым айында жариялауға көмектесті: Джордж Крэбб пен Ханна Мор туралы жақында жарық көрген өмірбаяндық еңбектерге сын. Сол жылдың күзінде ол тоғыз күнге созылған қызбадан соң мигреньге шалдықты. Фуллер өмірі бойы мұндай бас ауруларына ұшырады. Ол әлі де сауығып жатқанда, 1835 жылғы 2 қазанда әкесі холерадан қайтыс болды. Ол оның өліміне қатты қайғырып: «Әкемнің бейнесі мені үнемі жетелеп жүреді», - деп жазды. Ол отбасының басшысы болуға және жесір анасы мен кіші туыстарына қамқорлық жасауға уәде берді. Әкесі өсиет қалдырмаған, ал оның екі ағасы оның мүлкін және қаржысын бақылауға алды, кейіннен олардың құны 18 098,15 долларға бағаланды, ал отбасы оларға қолдауға мұқтаж болды. Ағаларының отбасына қатыстырған әрекеттеріне ренжіген Фуллер «әлсіз жынысты» болғанына және «қазіргі уақытта осыған осыншалықты ашуланғанына» өкініш білдірді. Осы кезде Фуллер Иоганн Вольфганг фон Гете туралы өмірбаян дайындауды жоспарлаған, бірақ ол тек Еуропаға барған жағдайда ғана осы жұмысты істей алады деп ойлады. Әкесінің өлімі және отбасына жауапкершілік оның бұл идеясынан бас тартуына себеп болды. Ол онда бір жыл тұрды. Содан кейін ол 1837 жылғы сәуірде Род-Айленд штатының Провиденс қаласындағы Грин-стрит мектебінде Хирам Фуллердің (туыс емес) алдында жылдық 1000 долларлық (қазіргі шақта) жоғары жалақымен оқытуға шақыруды қабылдады. Оның отбасы Гротон фермасын сатып, Фуллер олармен бірге Массачусетс штатының Ямайка жазығына көшіп барды. 1839 жылғы 6 қарашада Фуллер өзінің алғашқы әңгімелерін өткізді, бұл Бостон қаласындағы Пибодилердің үйінде кездесетін жергілікті әйелдер арасындағы талқылаулар болды. Фуллер әйелдер білімінің жетіспеушілігін әдебиет, тарих, мифология, табиғат және өнер сияқты тақырыптарға бағытталған талқылаулар мен пікірталастармен толықтыруды ниеттенді. «Әңгіменің ядросы» ретінде Фуллер әйелдердің алдында тұрған «үлкен сұрақтарға» жауап беруді және әйелдерді «сұрақтар қоюға, анықтауға, өз пікірлерін білдіруге және зерделеуге» шақыруды көздеді. Ол қатысушыларына: «Біз не үшін дүниеге келдік? Біз мұны қалай істейміз? Бұл сұрақтарды өмірінің жақсы жылдары өткенше, өте аз адамдар қояды». Әңгімелерде Фуллер өзінің замандастарының арасында теңдес ақылды серіктерді таба алды. Бұл жиналыстарға әйелдер құқығы қозғалысының маңызды тұлғалары қатысты, соның ішінде София Дана Рипли, Каролина Стержис және Мария Уайт Лоуэлл. Эмерсон Фуллермен 1835 жылы Кембриджде кездескен; ол бұл кездесу туралы: «Ол мені күлдірді, бірақ маған осылай күлуі ұнаған жоқ», - деп мойындады. Келесі жазда Фуллер Эмерсонның Конкордтағы үйінде екі апта өткізді. Фуллер 1839 жылғы 20 қазанда «Диал» журналын редакциялау туралы Эмерсонның ұсынысын қабылдады және 1840 жылдың бірінші аптасында жұмысты бастады. Ол 1840 жылдан 1842 жылға дейін журналдың редакторы болды, бірақ оған уәделенген жылдық 200 долларлық жалақы ешқашан төленбеді. Осы рөлінің арқасында ол көп ұзамай трансценденттік қозғалыстың ең маңызды тұлғаларының бірі ретінде танылды және Джордж Риплидің Брук фермасына, қоғамдық экспериментке шақырылды. Фуллер ешқашан ресми түрде қауымға қосылмаған, бірақ жиі қонақ болып, Жаңа жылды осы жерде өткізген. 1843 жылдың жазында ол Чикаго, Милуоки, Ниагара шарлауы және Нью-Йорк штатының Буффало қалаларына сапар шекті; ол жерде Оттава және Чиппева тайпаларының мүшелері сияқты бірнеше америкалықтармен қарым-қатынаста болды. Ол өзінің тәжірибелерін «Көлдердегі жаз» атты кітабында баяндады. Сыншы Эверт Август Дюикинк оны «осы маусымдағы жалғыз шынайы кітап» деп атады. Фуллер Ұлы көлдер аймағын зерттеу үшін Гарвард колледжінің кітапханасын пайдаланды. Фуллердің «Ұлы сот ісі» атты еңбегі «Диал» журналы үшін сериялық түрде жазылған. Ол бастапқыда осы жұмысты «Ұлы сот ісі: еркектерге қарсы еркектер, әйелдерге қарсы әйелдер» деп атауды жоспарлаған, бірақ ол кеңейтілгеннен кейін және 1845 жылы жеке жарияланғанда, «Тоғызыншы ғасырдағы әйел» деп аталды. Оны аяқтағаннан кейін ол достарына: «Мен өзімнің шынайы жанын оған салдым, егер мен қазір кетсем, менің іздерімнің өлшемі жер бетінде қалады», - деп жазды. Бұл еңбек американдық демократияда әйелдердің рөлін және Фуллердің жақсарту мүмкіндіктері туралы пікірін талқылады. Ол қазір американдық феминизмдегі маңызды құжаттардың бірі болып саналады. Ол АҚШ-тағы осы сияқты алғашқы еңбек деп есептеледі. «Тоғызыншы ғасырдағы әйелдің» американдық жариялануынан кейін, ол Англияда H. G. Clarke баспасынан пираттық түрде жарық көрді. Халықаралық авторлық құқық заңдарының болмауына қарамастан, Фуллер «бұл кітаптың әлемдегі әйелдер тарапынан оқылатынына қуанды».

Fuller was an avid reader, known for translating German literature and bringing German Romanticism to the United States. By the time she was in her 30s, she had earned a reputation as the best read person, male or female, in New England. She used her knowledge to give private lessons based on the teaching style of Elizabeth Palmer Peabody. Fuller hoped to earn her living through journalism and translation; her first published work, a response to historian George Bancroft, appeared in November 1834 in the North American Review. When she was 23, her father's law practice failed and he moved the family to a farm in Groton. On February 20, 1835, Frederic Henry Hedge and James Freeman Clarke asked her to contribute to each of their periodicals. Clarke helped her publish her first literary review in the Western Messenger in June: criticisms of recent biographies on George Crabbe and Hannah More. In the fall of that year, she developed a terrible migraine with a fever that lasted nine days. Fuller continued to experience such headaches throughout her life. While she was still recovering, her father died of cholera on October 2, 1835. She was deeply affected by his death: "My father's image follows me constantly", she wrote. She vowed to step in as the head of the family and take care of her widowed mother and younger siblings. Her father had not left a will, and two of her uncles gained control of his property and finances, later assessed at $18,098.15, (~$ in ) and the family had to rely on them for support. Humiliated by the way her uncles were treating the family, Fuller wrote that she regretted being "of the softer sex, and never more than now". Around this time, Fuller was hoping to prepare a biography of Johann Wolfgang von Goethe, but felt that she could work on it only if she traveled to Europe. Her father's death and her sudden responsibility for her family caused her to abandon this idea. where she remained for a year. She then accepted an invitation to teach under Hiram Fuller (no relation) at the Greene Street School in Providence, Rhode Island, in April 1837 with the unusually high salary of $1,000 (~$ in ) per year. Her family sold the Groton farm and Fuller moved with them to Jamaica Plain, Massachusetts. On November 6, 1839, Fuller held the first of her Conversations, discussions among local women who met in the Boston home of the Peabodys. Fuller intended to compensate for the lack of women's education with discussions and debates focused on subjects including the fine arts, history, mythology, literature, and nature. Serving as the "nucleus of conversation", Fuller also intended to answer the "great questions" facing women and encourage women "to question, to define, to state and examine their opinions". She asked her participants, "What were we born to do? How shall we do it? Which so few ever propose to themselves 'till their best years are gone by". In Conversations, Fuller was finally finding equal intellectual companions among her female contemporaries. A number of significant figures in the women's rights movement attended these gatherings, including Sophia Dana Ripley, Caroline Sturgis, and Maria White Lowell. Emerson had met Fuller in Cambridge in 1835; of that meeting, he admitted: "she made me laugh more than I liked." The next summer, Fuller spent two weeks at Emerson's home in Concord. Fuller accepted Emerson's offer to edit The Dial on October 20, 1839, and began work in the first week of 1840. She edited the journal from 1840 to 1842, though her promised annual salary of $200 was never paid. Because of her role, she was soon recognized as one of the most important figures of the transcendental movement and was invited to George Ripley's Brook Farm, a communal experiment. Fuller never officially joined the community but was a frequent visitor, often spending New Year's Eve there. In the summer of 1843, she traveled to Chicago, Milwaukee, Niagara Falls, and Buffalo, New York; while there, she interacted with several Native Americans, including members of the Ottawa and the Chippewa tribes. She reported her experiences in a book called Summer on the Lakes, The critic Evert Augustus Duyckinck called it "the only genuine book, I can think of, this season." Fuller used the library at Harvard College to do research on the Great Lakes region,

Fuller's "The Great Lawsuit" was written in serial form for The Dial. She originally intended to name the work The Great Lawsuit: Man 'versus' Men, Woman 'versus' Women; when it was expanded and published independently in 1845, it was entitled Woman in the Nineteenth Century. After completing it, she wrote to a friend: "I had put a good deal of my true self in it, as if, I suppose I went away now, the measure of my footprint would be left on earth." The work discussed the role that women played in American democracy and Fuller's opinion on possibilities for improvement. It has since become one of the major documents in American feminism. It is considered the first of its kind in the United States. Soon after the American publication of Woman in the Nineteenth Century, it was pirated and published by H. G. Clarke in England. Despite never receiving commissions due to a lack of international copyright laws, Fuller was "very glad to find it will be read by women" around the world.

Нью-Йорк трибьюны

Фуллер 1844 жылы денсаулығының нашарлауымен қатар, «The Dial» журналына жазылушылардың азаюына көңілі толып, одан кетіп қалды. Ол сол күзде Нью-Йоркке көшіп, Хорас Грилидің «New York Tribune» газетіне әдеби сыншы ретінде жұмысқа орналасты, американдық журналистикадағы алғашқы толық уақытты кітап сыншысы болды және 1846 жылға қарай газеттің алғашқы әйел редакторы атанды. Оның алғашқы мақаласы – Эмерсонның очерктер жинағына жазылған рецензиясы 1844 жылдың 1 желтоқсанындағы санында жарияланды. Ол кезде «Tribune» газетінің 50 000-ге жуық жазылушысы болды және Фуллер өз жұмысы үшін жылына 500 доллар табады. Ол американдық кітаптардан өзге, шетелдік әдебиет, концерттер, лекциялар мен көрмелерге де сын жазды. Газетте жұмыс істеген төрт жыл ішінде ол 250-ден астам мақала жариялады, олардың көпшілігі автор ретінде "*" таңбасымен қол қойылған. Ол поэзия да жариялады; оның Эмерсонның үлгісімен жазылған өлеңдері оның сындық еңбектері сияқты күшті емес. Осы шамада ол әдеби сыншы Эдгар Аллан Помен байланысты дауға тартылды. Тағы бір ақын, Элизабет Ф. Элет, Поға ғашық болып, Осгудқа қызғанышпен қарады және По мен Осгудтың қарым-қатынасы жай ғана флирт емес деп болжады. Озгуд Фуллер мен Энн Линч Боттаны Поның үйіне жіберіп, оған жіберген жеке хаттарын қайтаруын сұрады. Олардың араласуынан ашуланған По оларды «әрекетке құмарлар» деп атады. Осыдан кейін үлкен дау-жанжал көтеріліп, Осгудтың күйеуі Самуэль Стиллман Осгуд Элетке сот процесін бастаумен қорқытқанға дейін жалғасты.

Еуропаға тағайындалу

1846 жылы «Нью-Йорк Трибьюн» Фуллерді Еуропаға, атап айтқанда Англия мен Италияға, өзінің алғашқы әйел-шетелдік тілшісі ретінде жіберді. Ол тамыз айында «Камбрия» кемесімен Бостоннан Ливерпульге сапар шекті. Бұл кеме саяхатын жасау үшін қанатын да, буды да қолданды, он күн мен он алты сағатқа созылды. Келесі төрт жылда ол «Трибьюнға» отыз жеті хабарлама жіберді. Ол Джордж Сэнд және Томас Карлайл сияқты көптеген белгілі жазушылармен сұхбаттасты, оның реакциялық саясаты оны көңілінен шығармады. Джордж Сэнд бұрын оның құрметіне ие болған, бірақ Фуллер Сэнд француз Ұлттық Ассамблеясына үміткер болмауды таңдағанда көңілі қалды, себебі ол әйелдердің дауыс беруге немесе саяси лауазымға орналасуға дайын емес деп есептеді. Фуллер сондай-ақ Корнелиус Мэтьюстен Элизабет Барретке таныстыру хатын алды, бірақ сол кезде онымен кездеспеді, өйткені Баррет Роберт Браунингпен бірге қашып кеткен еді. 1846 жылдың көктемінде Англияда ол 1837 жылдан бері Италиядан жер аударылып келген Джузеппе Маццинимен кездесті. Фуллер сондай-ақ римдік патриот Джованни Анджело Осолимен кездесті, ол аса бай емес (бірақ кедей емес) асыл отбасынан шыққан маркиз, ағасының коммерциялық кеңсесінде қызметкер болып жұмыс істеді және сонымен бірге Азаматтық гвардия корпусында (кейін Ұлттық гвардия) ерікті болды. Фуллер мен Осоли Флоренцияда (Италия) бірге тұрды, мүмкін үйленбегенге дейін; олардың некеде болғаны белгісіз. Фуллер бастапқыда оған үйленуге қарсы болды, себебі ол протестант, ал ол католик еді. Эмерсон 1847 жылы «қазан, қараша немесе желтоқсанда» үйленгенін болжады, бірақ ол өзінің дәлелін түсіндірмеді. Биографтар бұл жұп 1848 жылдың 4 сәуірінде алғашқы кездесулерінің мерейтойын атап өту үшін үйленді деп болжайды, бірақ бір биограф олар алғаш рет 1 сәуірде «Алтарларды жуу» (Lavanda degli Altari) деп аталатын рәсім кезінде кездескенін дәлелдеді. Балалары дүниеге келген кезде олар некеде тұрмаған сияқты. 1848 жылдың Жаңа жылында ол жүкті екеніне күдік білді, бірақ бірнеше апта бойы Осолиден жасырды. Олардың баласы Анджело Юджин Филипп Осоли 1848 жылдың қыркүйек айының басында дүниеге келді және оны Анджелино деп атады. Жұп қарым-қатынасын жасырып жүрді, бірақ Анжелино атын атамаған аурудан кейін олар оны азайтуға мәжбүр болды. Фуллер 1849 жылдың тамызында анасына Осоли мен Анджелино туралы хат жазып, оны ренжітпеу үшін үнсіз қалғанын түсіндірді, «бірақ бала үшін бізбен бірге ашық және тұрақты өмір сүру қажет болды». Алайда ол қызы үшін қуанып: «Мен алғашқы құсығымды немеремге арнап, оған шын жүректен бата тілеймін», - деп жазды. Ерлі-зайыптылар Джузеппе Маццинидің 1849 жылдың 9 ақпанында жариялаған Рим Республикасын құру қозғалысын қолдады. Рим Республикасының негізгі жарлығында былай делінген: «1-бап. Рим папасы Рим мемлекетінің уақытша басқаруынан іс жүзінде де, заң жүзінде де айырылды. 2-бап. Рим папасы өзінің рухани билігін жүзеге асыруда тәуелсіздік үшін барлық қажетті кепілдіктерге ие болады. 3-бап. Рим мемлекетінің басқару формасы таза демократиялық болады және ол Рим Республикасының салтанатты атын алады. 4-бап. Рим Республикасы Италияның қалған бөлігімен ортақ ұлттықтың талап еткен қарым-қатынаста болады». Рим папасы бұл мәлімдемеге қарсылық білдіріп, өзінің уақытша билігін қалпына келтіру үшін халықаралық араласуды сұрады. Осылайша католиктер папаның билігін қолдауға ұмтылды. Француз зуавалары оның шақыруына бірінші болып жауап беріп, Римді қоршауға алды. Осоли Ватикан қабырғаларының қамалдарында соғысты, ал Фуллер екі ауруханада ерікті қызмет етті. Олар қолдаған патриоттар жеңілгенде, ерлі-зайыптылар Римнен қашуды қауіпсіз деп санады да, Флоренцияға, ал 1850 жылы АҚШ-қа көшіп баруды шешті. Флоренцияда олар ақыры Элизабет Барретт Браунингпен кездесті. Фуллер Италиядағы тәжірибесін Рим Республикасының тарихы туралы кітап жазуға бастады - ол 1847 жылы басталған болуы мүмкін. Ол британдық баспадан бас тартқаннан кейін американдық баспагерді табуға үміттенді. Ол бұл жұмысты өзінің ең маңыздысы деп санайды, оны 1849 жылдың наурызында ағасы Ричардқа жазған хатында «мұңайсыз өмір сүруімнен аман қала алатын жақсы нәрсе» деп атады.

In 1846, the New York Tribune sent Fuller to Europe, specifically England and Italy, as its first female foreign correspondent. She traveled from Boston to Liverpool in August on the Cambria, a vessel that used both sail and steam to make the journey in ten days and sixteen hours. Over the next four years she provided the Tribune with thirty seven dispatches. She interviewed many prominent writers including George Sand and Thomas Carlyle—whom she found disappointing because of his reactionary politics, among other things. George Sand had previously been an idol of hers, but Fuller was disappointed when Sand chose not to run for the French National Assembly, saying that women were not ready to vote or to hold political office. Fuller was also given a letter of introduction to Elizabeth Barrett by Cornelius Mathews, but did not meet her at that time, because Barrett had just eloped with Robert Browning. In England in the spring of 1846, she met Giuseppe Mazzini, who had been in exile there from Italy since 1837. Fuller also met the Roman patriot Giovanni Angelo Ossoli, a marquis belonging to a noble family not particularly rich (but not poor) who worked as an employee at an uncle's commercial office and at the same time volunteered in the Civic Guard corps (then National Guard). Fuller and Ossoli moved in together in Florence, Italy, likely before they were married; whether they ever married is uncertain. Fuller was originally opposed to marrying him, in part because she was Protestant and he was Catholic. Emerson speculated that the couple was "married perhaps in Oct. Nov. or Dec" of 1847, though he did not explain his reasoning. Biographers have speculated that the couple married on April 4, 1848, to celebrate the anniversary of their first meeting but one biographer provided evidence they first met on April 1 during the ceremony called "Lavanda degli Altari" (Altars Lavage). It seems certain that at the time their child was born, they were not married. Around New Year's Day 1848, she suspected she was pregnant but kept it from Ossoli for several weeks. Their child, Angelo Eugene Philip Ossoli, was born in early September 1848 and nicknamed Angelino. The couple was very secretive about their relationship but, after Angelino suffered an unnamed illness, they became less so. Fuller informed her mother about Ossoli and Angelino in August 1849 in a letter that explained that she had kept silent so as not to upset her "but it has become necessary, on account of the child, for us to live publicly and permanently together." She was nevertheless happy for her daughter, writing: "I send my first kiss with my fervent blessing to my grandson." The couple supported Giuseppe Mazzini's movement for the establishment of a Roman Republic proclaimed on February 9, 1849, after it had been voted by the Constituent Assembly, elected by male universal suffrage in January 1849. The fundamental decree of the Roman Republic stated: "Art. 1. The Pope has lapsed in fact and in law from the temporal government of the Roman State. Art. 2. — The Roman Pontiff will have all the necessary guarantees for independence in the exercise of his spiritual power. Art. 3 The form of the government of the Roman state will be pure democracy, and will take on the glorious name of Roman Republic. Art. 4. The Roman Republic will have with the rest of Italy the relations required by the common nationality." The Pope resisted this statement and asked for international intervention to be restored in his temporal power. Catholic mobilization on behalf of papal sovereignty was thus sparked. French zouaves were the first to respond to his appeal and besieged Rome. Ossoli fought on the ramparts of the Vatican walls while Fuller volunteered at two supporting hospitals. When the patriots they supported met defeat, the couple believed it safer to flee Rome and decided to move to Florence and, in 1850, to the United States. In Florence they finally met Elizabeth Barrett Browning. Fuller used her experience in Italy to begin a book about the history of the Roman Republic—a work she may have begun as early as 1847— and hoped to find an American publisher after a British one rejected it. She believed the work would be her most important, referring to it in a March 1849 letter to her brother Richard as, "something good which may survive my troubled existence."

Нанымдар

Фуллер феминизмнің ертедегі жақтаушысы болды және әсіресе әйелдерге білім беруді қамтамасыз етуге сенді. Оның ойынша, әйелдерге тең білім беру құқығы берілсе, олар саяси теңдікке де қол жеткізе алады. Ол әйелдердің қалаған кез келген жұмысты іздеуін, сол кездегі "әйелдік" рөлдерге, мысалы, оқытушылыққа ғана қанағаттанбай, ұсынып еді. Ол бірде былай деген еді: "Егер сіздерден әйелдер қандай лауазымға орналасу керектігін сұрасаңыздар, мен "Егер қаласаңыздар, тіпті теңіз капитаны қылып қойыңыздар" деймін. Мұндай лауазымға лайықты әйелдердің бар екеніне күмәнім жоқ". Ол барлық әйелдерге зор сенім білдірді, бірақ өз заманында әйелдің тұрақты өнер немесе әдебиет туындыра алатынына күмәнданады және сол кездегі танымал әйел ақындарды ұнатпады. Фуллер әйелдерге некеде сақтық таныту керектігін және күйеулеріне тәуелді болмау керектігін ескертті. Ол былай деп жазды: "Мен әйелдің өмір сүруін тілеймін, ең алдымен, Құдай үшін. Сонда ол кемшікті адамды өзінің құдайы етіп, жалған тәңірлерге құлшылық етуден аулақ болады. Сонда ол әлсіздігі мен кедейлігінен өзіне жарамайтын нәрсені қабылдамайды". Фуллер сонымен қатар еркек пен әйел арасындағы нақты шекараны күмәнге түсірді: "Толық еркектік еркек жоқ, таза әйелдік те жоқ", бірақ екеуі де кез келген адамда бар. Ол ерлер мен әйелдердің "аңгелдік міндеттерді" бөлісетіндігіне сенетін Эммануэль Сведенборгтың, сондай-ақ "Әйелді еркекпен толық теңдікке" қойған Шарль Фурьедің еңбегін бағалады. Фуллер қоғамның барлық деңгейлерінде, соның ішінде түрмелерде реформа жасауды қолдады. 1844 жылдың қазан айында ол Синг-Сингке барып, әйелдер тұтқындарымен сұхбаттасып, тіпті сол жерде бір түнді өткізді. Синг-Синг әйелдер тұтқындары үшін, олардың көпшілігі жезөкше болған, гуманитарлық жүйе құрып жатқан еді. Фуллер сондай-ақ, әсіресе Нью-Йорктегі үйсіз және кедейлікте өмір сүретіндер туралы алаңдады. Ол "үндістер өркениетке қарсы тұрады" деп өскенімен, Американың батысындағы саяхаттары ақ адамдардың үндістерге әділетсіздік жасағанын түсінуге көмектесті; ол үндістерді американдық мұраның маңызды бөлігі деп санайды. Ол сондай-ақ афроамерикандықтардың құқықтарын қолдады, "бұл құлдықтың қатерлі ісігі" деп атады және әйелдердің құқықтарын қарастырған кезде, құлдыруға қарсы қозғалысқа қызығушылық танытқандардың да сол логиканы ұстануын ұсынды: "Негрдің досы бір адамды екіншісінің құлдығында ұстауға құқылы емес деп санайды, сондықтан әйелдің досы да адамның әйелге тіпті жақсы ниетпен шектеулер қоюға құқылы емес деп санайды". Ол құлдарды азат етуге қарсы шыққандар Италияны азат етуді қолдамағандарға ұқсас екенін айтты. Фуллер адамның психологиялық денсаулығына қатысты трансценденталистердің алаңдаушылығымен келісті, бірақ ол өзін трансценденталист деп атаудан ұялды. Дегенмен, ол трансценденталист деп аталу "Менің ақыл-ойым белсенді және жиі үлкен тақырыптармен айналысады дегенді білдірсе, солай деп үміттенемін" деп жазды. Ол Эмерсон сияқты адамдарды жеке адамның жетілуіне тым көп көңіл бөлгені үшін және әлеуметтік реформаға жеткіліксіз назар бөлгені үшін сынға алды. Трансцендентализм клубының басқа мүшелері сияқты ол да өткенге қарсы шығып, өзгеріске мүмкіндік бар екеніне сенді. Алайда, бұл қозғалыстағы басқалардан айырмашылығы, оның қарсылығы дінге негізделмеген. Фуллер кейде унитариандық қауымдарға қатысқанмен, ол бұл дінмен толықтай таныспады. Оның өмірбаянын жазған Чарльз Каппердің айтуынша, ол "унитариандықтардың шегінде болуға қуанды". Фуллердің "XIX ғасырдағы әйел" атты кітабында жануарларды тамақ үшін союды сынға алғандықтан, оны вегетариан деп есептейді. Алайда, биограф Маргарет Вандерхар Аллен Фуллер вегетариандықты толық қолдамағанын, өйткені ол вегетариандардың фанатизмі мен моральдық қатаңдығынан жиренді дейді.

Fuller was an early proponent of feminism and especially believed in providing education to women. Once equal educational rights were afforded women, she believed, women could push for equal political rights as well. She advocated that women seek any employment they wish, rather than catering to the stereotypical "feminine" roles of the time, such as teaching. She once said, "If you ask me what office women should fill, I reply—any let them be sea captains if you will. I do not doubt that there are women well fitted for such an office". She had great confidence in all women but doubted that a woman would produce a lasting work of art or literature in her time and disliked the popular female poets of her time. Fuller also warned women to be careful about marriage and not to become dependent on their husbands. As she wrote, "I wish woman to live, first for God's sake. Then she will not make an imperfect man for her god and thus sink to idolatry. Then she will not take what is not fit for her from a sense of weakness and poverty". Fuller also questioned a definitive line between male and female: "There is no wholly masculine man no purely feminine" but that both were present in any individual. She admired the work of Emanuel Swedenborg, who believed men and women shared "an angelic ministry", as she wrote, as well as Charles Fourier, who placed "Woman on an entire equality with Man". Fuller also advocated reform at all levels of society, including prison. In October 1844, she visited Sing Sing and interviewed the women prisoners, even staying overnight in the facility. Sing Sing was developing a more humane system for its women inmates, many of whom were prostitutes. Fuller was also concerned about the homeless and those living in dire poverty, especially in New York. She also admitted that, though she was raised to believe "that the Indian obstinately refused to be civilized", her travels in the American West made her realize that the white man unfairly treated the Native Americans; she considered Native Americans an important part of American heritage. She also supported the rights of African Americans, referring to "this cancer of slavery", and suggested that those who were interested in the abolition movement follow the same reasoning when considering the rights of women: "As the friend of the Negro assumes that one man cannot by right hold another in bondage, so should the Friend of Woman assume that Man cannot by right lay even well meant restrictions on Woman." She suggested that those who spoke against the emancipation of slaves were similar to those who did not support the emancipation of Italy. Fuller agreed with the transcendental concern for the psychological well being of the individual, though she was never comfortable being labeled a transcendentalist. Even so, she wrote, if being labeled a transcendentalist means "that I have an active mind frequently busy with large topics I hope it is so". She criticized people such as Emerson, however, for focusing too much on individual improvement and not enough on social reform. Like other members of the so called Transcendental Club, she rebelled against the past and believed in the possibility of change. However, unlike others in the movement, her rebellion was not based on religion. Though Fuller occasionally attended Unitarian congregations, she did not entirely identify with that religion. As biographer Charles Capper has noted, she "was happy to remain on the Unitarian margins." Fuller has been cited as a vegetarian because she criticized the slaughter of animals for food in her book Woman in the Nineteenth Century. However, biographer Margaret Vanderhaar Allen wrote that Fuller did not fully endorse vegetarianism as she was repelled by the fanaticism and moral rigorism of vegetarians.

Мұрасы мен сын

Маргарет Фуллер өз заманында жеке басының ерекшелігімен, әсіресе, артық сенімділігімен және шаршағыш мінезімен танымал болды. Осы мінезі Натаниел Хоторнның «Қызыл әріп» романындағы Хестер Прйнн кейіпіне, атап айтқанда, «әйелдердің бүкіл нәсілі» туралы радикалды ойларына шабыт берді. Ол сондай-ақ Хоторнның тағы бір туындысы «Блитадель романсы»ндағы Зенобия кейіпінің негізі болуы мүмкін. Фуллер ақын Уолт Уитманға да шабыт берді, ол жаңа ұлттық ерекшелік пен шын американдық әдебиетті қалыптастыруға шақырды. Элизабет Барретт Браунинг оның жақтасы болды, бірақ Фуллердің дәстүрден тыс көзқарастары АҚШ-та бағаланбайды деп сенді, сондықтан оның өлімі жақсырақ болар еді. Ол сондай-ақ Фуллердің Рим Республикасының тарихы оның ең жақсы еңбегі болар еді деп айтты: «Италия туралы дайындаған жұмысы оның бұрынғы қаламынан шыққан ешбір нәрсеге қарағанда оның қабілетіне көбірек сай келер еді (оның басқа жазбалары оның сөйлесуінен алған әсерлерге қарағанда қызықтырақ емес еді)». Каролина Хили Даллдың 1860 жылы жариялаған «Тарихи суреттер қайта жөнделген» эсселер жинағы Фуллердің «19 ғасырдағы әйел» еңбегін «осы тақырыпта жасалған ең керемет, толық және ғылыми тұжырымдама» деп атады. Фуллермен жеке мәселелері болғанына қарамастан, әдетте қатал сыншы Эдгар Аллан По бұл жұмысты «елдегі аз әйелдер ғана жаза алатын кітап» деп жазды, ал елдегі ешбір әйел оны жарияламайтын еді, Фуллер мырзайымнан басқа, оның «тәуелсіздігі» мен «қайталанбас радикализмі» бар екенін атап өтті. Фуллердің тағы бір жақтасы әйелдер құқығын қорғаушы Сьюзан Б. Энтони болды, ол Фуллердің «өзінен бұрынғы американдық әйелдердің ойларына барлық әйелден көбірек әсер еткенін» жазды. Фуллердің еңбегі 1848 жылғы Сенека-Фолс конвенциясына ішінара ықпал еткен болуы мүмкін. Энтони, Элизабет Кэди Стэнтон және Матильда Джослин Гейдж өздерінің «Әйелдер құқығын қорғау тарихы» еңбегінде Фуллердің «Әйелдер құқығын қорғау қозғалысының алға басушысы» екенін жазды. Қазіргі ғалымдар «19 ғасырдағы әйел» еңбегін Мэри Вулстонкрафттың «Әйелдер құқығын қорғау» (1792) еңбегінен бері әйелдер құқығы туралы алғашқы маңызды жұмыс деп санайды, бірақ екі әйелді салыстырудың алғашқы нұсқасы 1855 жылы Джордж Элиоттан шыққан. Фуллер Вулстонкрафттың еңбектерін білген-білмегені белгісіз; бала кезінде әкесі оларды оқуға тыйым салған. 1995 жылы Фуллер Ұлттық әйелдер даңқы залына енгізілді. Алайда Фуллердің сыншылары да болды. Бір кезде досы болған ағылшын жазушысы Харриет Мартино Фуллер қайтыс болғаннан кейін оның ең қатал сыншыларының бірі болды. Мартино Фуллердің белсенді емес, сөйлеуге бейім екенін, оның «сыртқы мақтанышы» бар екенін және жиі «сөйлеудің орнына әрекет жасайтындарды кемсітіп, мен сияқты оның бағалау шкаласын қабылдай алмайтындарды жек көретінін» айтты. Оның әйелдік ұятқа қарсы екенін сенген ықпалды редактор Руфус Уилмот Грисуолд «19 ғасырдағы әйел» еңбегін «әйел болып жаратылғанына наразылығының көркем көрінісі» деп атады. Нью-Йорк жазушысы Чарльз Фредерик Бриггс оның «оқырманның уақытын ысырап еткенін» айтты, әсіресе ол үйленбеген әйел болғандықтан және сондықтан «әйел кейіпін шын мәнінде бейнелей алмады». Ағылшын жазушысы және сыншысы Мэтью Арнольд Фуллердің әңгімелерін де мазақтап: «Құдай-ау, ол және Бостонның басқа әйел итттері грек мифологиясы туралы қандай сөздер айтты!» деді. Бұрын Фуллердің жақтасы болған София Хоторн «19 ғасырдағы әйел» басылып шыққаннан кейін оны сынға алды: «оның қалдырған әсері жағымсыз болды. Мен оның тонын ұнатпаймын және әйелдің сыртқы жағдайының өзгеруі туралы оған мүлдем келіспеймін. Бұл өте ұятсыз. Менің ойымша, Маргарет көп нәрсе туралы айтуға болмайды». Фуллер өзінің туындыларын қарастырған кезде, оның әріптесі және сыншысы Джеймс Рассел Лоуэллдің ашуын туғызды, оны «нағыз поэзия рухы мен реңкінің мүлдем жоқтығы, оның өлеңдері стереотипті, оның ойы терең емес; және ұрпақ оны есте сақтамайды» деп айтты. Лоуэлл соған жауап ретінде 1848 жылдың қазан айында алғаш рет жарияланған «Сыншыларға арналған аңыз» атты сатиралық туындысында кек алды. Алғашында ол оны мүлдем алып тастауды ойлады, бірақ ақырында оған жұмыстағы «ең жағымсыз сипаттама» деп аталды. Оны Миранда деп атаған, Лоуэлл оның ескі идеяларын ұрлап, өзінікі ретінде ұсынғанын, тек қана ашуымен шынайы екенін және «цензура ретінде әрекет еткенде, ол жеке түрде «өз мұрнының астында» бос асқақшылықтың түтетуін өртеп жібергенін» жазды. Фуллер қайтыс болғаннан кейін оның маңызы азайды. Оның өлімі туралы хабар «Daily Tribune» газетінде жарияланды, ол бұрын өңдеген газеті, оның туындыларында бірнеше ұлы сезімдер болғанын, «бірақ жалпы алғанда олардың мәні ойдың күшімен және әдеттегі батылдығымен, емес, еркін сөйлеумен анықталады» делінген. Биограф Эбби Слейтер жазғандай, «Маргарет өзінің құқығымен маңызды лауазымнан оның маңыздылығы оның кіммен араласқанымен анықталатын лауазымға төмендетілді». Бірнеше жыл өткен соң, Хоторнның ұлы Джулиан: «Менің ойымша, көптеген оқырмандар кешірім сұрамайды, егер кедей Маргарет Фуллер ақыры адамның мақтаныш пен сәтсіздіктің тозағына толған көптеген басқа да қайғылы алаяқтармен бірге орын алса» деді. Томас Р. Митчелл Джулиан Хоторн әкесі Натаниел Хоторнның Фуллер туралы жазған жазбаларын оның әкесінің әдеби беделін нығайту үшін және Фуллердің беделін жою үшін қасақана бұрмалағанын айтады. 20 ғасырда американдық жазушы Элизабет Хардвик «Маргарет Фуллердің генийі» (1986) атты эссе жазды. Ол Бостоннан Нью-Йоркқа көшкенін Фуллердің көшкенімен салыстырды, Бостон зиялыларға жақсы орын емес екенін айтты, оның зиялыларға ең жақсы орын екеніне қарамастан. 1995 жылы Фуллер Ұлттық әйелдер даңқы залына енгізілді. 2016 жылдың 21 маусымында Фуллерді құрметтеу үшін Бикон, Нью-Йорк штатындағы Полхилл паркінде тарихи белгі қойылды, ол Ван Влиет пансионатында болғандығын еске салады. Салтанатты шараға Фуллердің «Шындық және форма» өлеңі Дебра Кейдің музыкасына қойылды және Келли Элленвуд орындады.

Margaret Fuller was especially known in her time for her personality and, in particular, for being overly self confident and having a bad temper. This personality was the inspiration for the character Hester Prynne in Nathaniel Hawthorne's novel The Scarlet Letter, specifically her radical thinking about "the whole race of womanhood". She may also be the basis for the character Zenobia in another of Hawthorne's works, The Blithedale Romance. She was also an inspiration to poet Walt Whitman, who believed in her call for the forging of a new national identity and a truly American literature. Elizabeth Barrett Browning was also a strong admirer, but believed that Fuller's unconventional views were unappreciated in the United States and, therefore, she was better off dead. She also said that Fuller's history of the Roman Republic would have been her greatest work: "The work she was preparing upon Italy would probably have been more equal to her faculty than anything previously produced by her pen (her other writings being curiously inferior to the impressions her conversation gave you)". An 1860 essay collection, Historical Pictures Retouched, by Caroline Healey Dall, called Fuller's Woman in the Nineteenth Century "doubtless the most brilliant, complete, and scholarly statement ever made on the subject". Despite his personal issues with Fuller, the typically harsh literary critic Edgar Allan Poe wrote of the work as "a book which few women in the country could have written, and no woman in the country would have published, with the exception of Miss Fuller", noting its "independence" and "unmitigated radicalism". Another admirer of Fuller was Susan B. Anthony, a pioneer of women's rights, who wrote that Fuller "possessed more influence on the thought of American women than any woman previous to her time". Fuller's work may have partially inspired the Seneca Falls Convention in 1848. Anthony, along with Elizabeth Cady Stanton and Matilda Joslyn Gage wrote in their History of Woman Suffrage that Fuller "was the precursor of the Women's Rights agitation". Modern scholars have suggested Woman in the Nineteenth Century was the first major women's rights work since Mary Wollstonecraft's A Vindication of the Rights of Woman (1792), though an early comparison between the two women came from George Eliot in 1855. It is unclear if Fuller was familiar with Wollstonecraft's works; in her childhood, her father prevented her from reading them. In 1995, Fuller was inducted into the National Women's Hall of Fame. Fuller, however, was not without her critics. A one time friend, the English writer Harriet Martineau was one of her harshest detractors after Fuller's death. Martineau said that Fuller was a talker rather than an activist, that she had "shallow conceits" and often "looked down upon persons who acted instead of talking finely and despised those who, like myself, could not adopt her scale of valuation". The influential editor Rufus Wilmot Griswold, who believed she went against his notion of feminine modesty, referred to Woman in the Nineteenth Century as "an eloquent expression of her discontent at having been created female". New York writer Charles Frederick Briggs said that she was "wasting the time of her readers", especially because she was an unmarried woman and therefore could not "truly represent the female character". English writer and critic Matthew Arnold scoffed at Fuller's conversations as well, saying, "My G–d, what rot did she and the other female dogs of Boston talk about Greek mythology!" Sophia Hawthorne, who had previously been a supporter of Fuller, was critical of her after Woman of the Nineteenth Century was published:
The impression it left was disagreeable. I did not like the tone of it—& did not agree with her at all about the change in woman's outward circumstances Neither do I believe in such a character of man as she gives. It is altogether too ignoble I think Margaret speaks of many things that should not be spoken of. Fuller had angered fellow poet and critic James Russell Lowell when she reviewed his work, calling him "absolutely wanting in the true spirit and tone of poesy his verse is stereotyped, his thought sounds no depth; and posterity will not remember him." In response, Lowell took revenge in his satirical A Fable for Critics, first published in October 1848. At first, he considered excluding her entirely but ultimately gave her what was called the "most wholly negative characterization" in the work. Referring to her as Miranda, Lowell wrote that she stole old ideas and presented them as her own, she was genuine only in her spite and "when acting as censor, she privately blows a censer of vanity 'neath her own nose". Shortly after Fuller's death, her importance faded. Her obituary in the newspaper she had once edited, the Daily Tribune, said that her works had a few great sentiments, "but as a whole they must commend themselves mainly by their vigor of thought and habitual fearlessness rather than freedom of utterance". As biographer Abby Slater wrote, "Margaret had been demoted from a position of importance in her own right to one in which her only importance was in the company she kept". Years later, Hawthorne's son Julian wrote, "The majority of readers will, I think, not be inconsolable that poor Margaret Fuller has at last taken her place with the numberless other dismal frauds who fill the limbo of human pretension and failure." Thomas R. Mitchell claims that Julian Hawthorne purposely misrepresented his father Nathaniel Hawthorne’s journal entries concerning Fuller, in order to benefit his father’s literary reputation while harming Fuller’s. In the twentieth century, American writer Elizabeth Hardwick wrote an essay called "The Genius of Margaret Fuller" (1986). She compared her own move from Boston to New York to Fuller's, saying that Boston was not a good place for intellectuals, despite the assumption that it was the best place for intellectuals. In 1995, Fuller was inducted into the National Women's Hall of Fame. On June 21, 2016, a historical marker in honor of Fuller was placed in Polhill Park in Beacon, NY, to commemorate her staying at Van Vliet boarding house. For the dedication ceremony, Fuller's poem, "Truth and Form," was set to music by Debra Kaye and performed by singer Kelly Ellenwood.