Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англия Парламентінің мүшесі, осы есіммен басқалар да бар.
Member of the Parliament of England
others of this name
Sir Francis Englefield (c. 1522 – 1596) was an English courtier and Roman Catholic exile.
Сэр Фрэнсис Энглфилд (шамамен 1522 – 1596) – ағылшын сарай адамы және Рим католиктерінен қуылған адам.
Member of the Parliament of England
others of this name
Sir Francis Englefield (c. 1522 – 1596) was an English courtier and Roman Catholic exile.
Отбасы
Фрэнсис Энглфилд, шамамен 1522 жылы туған, Беркширдегі Энглфилдтен шыққан Томас Энглфилдтің (1488–1537) үлкен ұлы, жалпы сот судьясы, және сэр Джордж Трокмортонның (1552 жылы қайтыс болған) қарындасы, сондай-ақ Уорвикширдегі мәшһүр католик отбасының Coughton Court иесі, сэр Роберт Трокмортонның (1518 жылы қайтыс болған) қызы. Оның әкесі, сэр Томас Энглфилд (1455–1514), король Генрих VIII-нің жастық шағында кеңесшісі болған, сондай-ақ 1497 және 1510 жылдары Халықтар палатасының спикері қызметін атқарды. Энглфилдтің інісі Джон Энглфилд (1567 жылы қайтыс болған) Гаусворттан шыққан сэр Эдвард Фиттонның (1547/48 жылы қайтыс болған) қызы Маргарет Фиттонға және оның әйелі Мэри Харботтлге (1557 жылы қайтыс болған) үйленді. Оның үш әпкесі болды: Маргарет Энглфилд (1563 жылы қайтыс болған), ол бірінші Джордж Керьюге (1538 жылы қайтыс болған), екінші сэр Эдвард Сондерске (1506–1576), қазынашылық баронына үйленді; Анна Энглфилд, Хэмфри Коннингсбиге (1515–1569) үйленді; және Сьюзан Энглфилд, Хэмфри Барнсқа үйленді.
Francis Englefield, born about 1522, was the eldest son of Thomas Englefield (1488–1537) of Englefield, Berkshire, Justice of the Common Pleas, and Elizabeth Throckmorton (died 1543), sister of Sir George Throckmorton (died 1552), and daughter of Sir Robert Throckmorton (died 1518) of the well known Catholic family of Coughton Court in Warwickshire. His grandfather, Sir Thomas Englefield (1455–1514), was an adviser to Henry VIII during the King's youth, and Speaker of the House of Commons in 1497 and 1510. Englefield had a brother, John Englefield (died 1567), who married Margaret Fitton, the daughter of Sir Edward Fitton (died 1547/48) of Gawsworth and his wife, Mary Harbottle (died 1557), and three sisters, Margaret Englefield (died 1563), who married firstly, George Carew (died 1538), and secondly, Sir Edward Saunders (1506–1576), Chief Baron of the Exchequer; Anne Englefield, who married Humphrey Coningsby (1515–1569); and Susan Englefield, who married Humphrey Barnes.
Мансап
1537 жылы әкесінен кейін таққа отырған Франциск, Рим-католик дінінің жойылуына және монастырлардың таратылуына қарсылық көрсетуге тым жас еді. Ол осы шараларға келісімін білдірді, 1546-1547 жылдары Беркшир мен Оксфордширдің жоғары шерифі қызметін атқарып, патшалық билікке адалдық серт берді. 1545 жылы ол Ридинг аббаттығына тиесілі болған Тилхерст поместьесін сатып алды. Сол жылдың тамызында Марияның үйінде діни қызмет өткізуге рұқсат бергені үшін Тауэрге қамалды. Келесі наурыз айында босатылып, Марияның қызметіндегі міндеттерін қайта бастауға рұқсат алды, бірақ 1553 жылдың ақпан айында ол қайтадан құпия кеңеске шақырылды және шілде айындағы дағдарыс кезінде тұтқында болуы мүмкін; мүмкін, ол Марияның жеңісімен ғана босатылды, себебі тамыздың ортасына дейін оның есімі оған көмектесуге тырысқандардың арасында кездеспеді. Содан кейін ол, көптеген басқалар сияқты, саяси қабілеттеріне емес, адалдығына байланысты жоғары лауазымға көтерілген құпия кеңес мүшесі болып ант берді. Олардың саны құпия кеңестің қатарын көбейтті және оның тиімділігін нашарлатты, бірақ Мария оларды жоюға жасалған әртүрлі әрекеттерге қарсы тұрды, өйткені ол адал достарды жақсы көріп, оларды Эдуард VI-ға да қызмет еткен, бірақ азырақ адал мүшелерге қатысты пайдалы тежеу ретінде қарастырды. Энглфилд Марияның барлық парламенттерінде, 1554 жылғы сәуір айындағы парламенттен басқа, Беркширден депутат болып сайланды, бірақ палаталар сотының табысты басшысынан жоғары саяси лауазымға тағайындалмады. Энглфилд алдымен Римде, содан кейін Төменгі елдерде, соңында Вальядолидте тұрды. Өмірінің соңғы жиырма жылында көзі көрмей қалды және Филипптен алты жүз крона зейнетақы алды. 1564 жылы ол заңнан тыс деп жарияланды және оның мүлігі тәркіленді, бірақ ол папамен және Испания королімен Шотландия королевасы Мария атынан жүргізген хат алмасуы 1585 жылы Энглфилдке қарсы акт қабылдануына әкелді. Тіпті содан кейін де олардың патшалыққа қосылуына кейбір заңдық кедергілер кедергі келтірді, өйткені Энглфилд, бұл мүмкіндікті ескере отырып, оларды шартты түрде өзінің туысы Фрэнсис Энглфилдке (шамамен 1561 – 26 қазан 1631) берді.
Francis, who succeeded his father in 1537, was too young to have taken any part in the opposition to the abolition of the Roman Catholic jurisdiction and the dissolution of the monasteries; and he acquiesced in these measures to the extent of taking the oath of royal supremacy, serving as High Sheriff of Berkshire and Oxfordshire in 1546–1547. In 1545 he purchased the manor of Tilehurst, which had belonged to Reading Abbey. In August of that year he was sent to the Tower for permitting Mass to be celebrated in Mary's household. He was released in the following March, and permitted to resume his duties in Mary's service but in February 1553 he was again summoned before the privy council, and may have been in confinement at the crisis of July; perhaps he was only released on Mary's triumph, for his name does not appear among those who exerted themselves on her behalf before the middle of August. He was then sworn a member of the privy council, like many others who owed their promotion to their loyalty rather than to their political abilities. Their numbers swelled the privy council and sadly impaired its efficiency; but Mary resisted the various attempts to get rid of them because she liked staunch friends, and regarded them as a salutary check upon the abler but less scrupulous members who had served Edward VI as well as herself. Englefield sat as M. P. for Berkshire in all Mary's parliaments except that of April 1554, but received no higher political office than the lucrative mastership of the court of wards. Englefleld lived first at Rome, then in the Low Countries, and finally at Valladolid. He was blind for the last twenty years of his life, and received a pension of six hundred crowns from Philip. He had been outlawed in 1564 and his estates sequestered, but his correspondence with the pope and the King of Spain on behalf of Mary, Queen of Scots brought an Act of Attainder against Englefield in 1585. Even then some legal difficulties stood in the way of their appropriation by the crown, for Englefield, obviously with an eye to this contingency, had conditionally settled them on his nephew, Francis Englefield (c. 1561 – 26 October 1631).