Жаңа Зеландия Армиясының Waikato атты әскерлері эскадроны

Кіріспе

Уайкато атты мылтықтары (WMR) – Жаңа Зеландия армиясының жалғыз аумақтық күш (армия резерві) эскадрильясы, Корольдік Жаңа Зеландия зы брондалған корпусының (RNZAC) құрамында. Эскадрильяның тарихы 1869 жылға дейін жетеді, осы жылы Вайкатода алғашқы атты бөлім құрылған. Бүгінде эскадрилья Королева Александраның атты мылтықтары (QAMR) құрамына кіреді және полктің резервтік эскадрильясы болып табылады. WMR-дің міндеті – атты барлау және бақылау.

1869-1914 жылдар

WMR-дің тамыры Жаңа Зеландия соғыстарына (1843–72) және Кембридж атты рейнджерлері еріктілерінің құрылуына дейін жетеді. Бұл бөлім 24 шілде 1869 жылы қызметке қабылданды, ал бүгін бұл күн WMR-дің «туған күні» ретінде танылып, эскадрилья жыл сайын тойлайды. Кембридж атты рейнджерлері еріктілері 1870 жылы таратылғанымен, олар көп ұзамай Кембридж атты еріктілері ретінде қайта құрылды. Кембридж атты еріктілерінің құрылуы, жақын маңдағы Те Авамуту атты еріктілері (1871) және Гамильтон атты еріктілері (1880) тікелей Вайкато атты мылтық еріктілерінің құрылуына (1897) әкелді, содан кейін 1911 жылы Жаңа Зеландияның ерікті күштері Аумақтық күш (TF) құрамына енгенде 4-ші (Уайкато) атты мылтықтарға айналды. 1885 жылы Жаңа Зеландияның барлық ерікті күштері атты әскерлері атты мылтықтарға айналдырылды. Бұл жай ғана атаудың өзгеруі болмады, өйткені Жаңа Зеландияның еріктілер нұсқаулығында нақты көрсетілген: «Атты мылтықтардың барлық сапындағыларына олар ешқандай атты әскер емес екендігін жиі еске салу қажет. Олар тек жаяу соғысуға арналған, ал аттары оларға жаяу әскерге қарағанда ұзақ және жылдам қозғалыс жасауға мүмкіндік береді». Атты мылтықтар атты әскермен бірдей жылдамдыққа ие болды, бірақ тікелей атыс қашықтығынан тысқары шығып, олар осалдығын азайтты. Жаңа Зеландияның атты әскерлеріне әлі де «атты әскердің барлық күш-жігері, ерлігі және рухы қажет, бірақ аттан түскенде соғысуға дайын болу керек». Жаңа Зеландияның бірінші дүниежүзілік соғыстағы атты мылтықтарының тарихшысы, отставкадағы подполковник Терри Кинлох атты мылтықтар мен атты жаяу әскер арасындағы маңызды айырмашылықты көрсетеді. «Атты мылтықшы – жаяу соғысуға, сондай-ақ барлау және күзету сияқты атты әскердің кейбір функцияларын орындауға дайындалған атты әскер. Ал атты жаяу әскер атқа мінуші емес. Ол қажет болған жағдайда ғана атқа мінеді, бірақ жаяу соғысады, барлау немесе атты әскердің басқа да рөлін атқармайды. Осылайша, атты мылтықтар атты әскер мен атты жаяу әскердің арасында орналасып, атты әскердің қосалқы рөлін орындайды, бірақ жаяу соғысады». Басқа бір деректе атты жаяу әскердің жылдамдығы жоғарылатылған жаяу әскер екендігі, ал атты мылтықтар шабуыл және қорғаныс әрекеттерінде жаяу соғысуға дайындалған атты әскер екендігі түсіндіріледі. Олар сонымен қатар әскерлердің қозғалысын бақылау және күзету, сондай-ақ күтпеген шабуылдардан қорғану міндетін орындады. Атты жаяу әскер көбінесе жаяу әскер бригадасына немесе тәуелсіз атты әскерге қосымша ретінде кішігірім бөлімшелерде ұйымдастырылған таңдаулы сарбаздар болды. Әр атты мылтық бөлімі ерікті түрде әскери дайындыққа қатысты, сарбаздар өз аттарын әкелді. Жаңа Зеландия алғаш рет Оңтүстік Африкаға әскер жібергенде, олар жақсы өкілдік етті. 1899 жылдың 28 қыркүйегінде Жаңа Зеландия үкіметі Бур республикасымен соғыс басталғанға дейін екі апта бұрын Оңтүстік Африкада Британдық Императорлық күштерімен қызмет етуге контингент ұсынды. 1899-1902 жылдар аралығында барлығы 10 контингент – Жаңа Зеландияның атты мылтықтары (NZMR) жіберілді, олардың жалпы саны 6495 офицер мен сарбаз және 8000-нан астам жылқыны құрады. (Осы кезде Жаңа Зеландияның халқы 900 000-ға жуық еді.) Оңтүстік Африкадағы ең ірі шайқас 1902 жылдың ақпанында Лангвервахт төбесінде болды. Бұл жерде Де Веттің 800-900 буер партизандарын қоршаған кордонды қорғағанда, жетінші контингент ауыр қатысуларға ұшырады: Жаңа Зеландияның желісін ұстап тұрған шамамен 90 адамның 24-і қаза тауып, 40-тан астамы жараланды. Бұл шығындар Жаңа Зеландия бірлігінің кез келген соғыстағы бір ғана қысқа іс-қимыл кезінде шеккен ең ауыр шығындарының бірі болып табылады. Лорд Китченер олардың «қатерлі сәтте үлкен ерлік пен шешімділік танытқандарын» және осы оқиғадағы олардың мінез-құлқы «контингенттің барлық сапына және оған тиесілі елге ең жоғары құрмет көрсетеді. Еркектердің мінез-құлқынан артық ештеңе болмас еді» деді. Бұрын генерал сэр Иан Гамильтон жаңа зеландиялықтарды майданда байқап былай деді: «Мен ұзақ жылдар бойы әскери қызметте болдым, бірақ мен Жаңа Зеландиялықтардан гөрі жақсы серікпен әскери қызметте болған адамды есімде ұстамадым. Мен оларға зор құрметпен қарадым және Оңтүстік Африкада олардың атқарған жұмысын ешқашан ұмытпаймын». Гамильтон он төрт жылдан кейін Галлиполиде тағы да үлкен сынақ кезінде Жаңа Зеландиялықтармен кездесті. Оңтүстік Африкадағы соғыстың тарихында келтірілген британдық офицердің сөзі: «Олар біраз тәжірибе алғаннан кейін, олар Оңтүстік Африкадағы ең жақсы атты әскер екендігіне барлық тарап келісім білдіргенін айтуға болады». «Оңтүстік Африка 1900–02» шайқас құрметі WMR-ге алғашқысы болды. 1911 жылы TF (Ұлыбританиядағы Территориялық армиядан үш жыл кейін) құрылғанда және міндетті әскери оқыту енгізілгенде, Жаңа Зеландия 12 атты мылтық полкіне ие болды. Бүгін Жаңа Зеландия армиясында тек екі бөлім ғана Атты мылтық атауын сақтап қалды: WMR және QAMR. 4-ші (Уайкато) атты мылтықтардың бас киім белгісі Бірінші дүниежүзілік соғыстан аз уақыт бұрын жасалған: көуаи жапырақтары мен гүлдерімен оралып, ішінде туақай құсы бейнеленген. «Libertas et Natale Solum» латын тіліндегі ұран «Бостандық және Отан» деп аударылады. «D'ye ken John Peel» әскери маршы да қабылданды. Бұл 1903 жылы барлық атты бөлімдерде троты ретінде қолдануға жарияланды және Англияда Йоркширдің шығыс жағалауындағы атты әскерлер қолданды. Бұл полк қазіргі Королеваның жеке атты әскерінің Йоркшир эскадрильясына айналған, бірақ сол әскери марш сақталды.

WMR's lineage extends back to the New Zealand Wars (1843–72) and the formation of the Cambridge Mounted Rangers Volunteers. This unit was accepted for service on 24 July 1869, and today this date is recognised as WMR's 'birthday' and commemorated by the Squadron each year. Although the Cambridge Mounted Rangers Volunteers were disbanded in 1870, they were effectively re formed shortly afterwards as the Cambridge Cavalry Volunteers. The formation of the Cambridge Cavalry Volunteers, together with the nearby Te Awamutu Cavalry Volunteers (1871) and the Hamilton Cavalry Volunteers (1880) led directly to the creation of the Waikato Mounted Rifle Volunteers (1897), and then to the 4th (Waikato) Mounted Rifles when New Zealand's Volunteer Force was superseded by the Territorial Force (TF) in 1911. In 1885 all of New Zealand's Volunteer Force cavalry units were turned into mounted rifles units. This was more than just a change of title, as the New Zealand Volunteer Manual makes clear: "It cannot be too frequently impressed upon all ranks of mounted rifles that they are in no sense cavalry. They are only intended to fight on foot; their horses enabling them to make longer and more rapid movements than the infantry soldier." Mounted riflemen had the same mobility as cavalry, but because they dismounted out of direct fire range, they were much less vulnerable. New Zealand's mounted troops still required, "all the élan, dash and spirit of cavalry, but train to fight dismounted". The historian of the New Zealand Mounted Rifles in the First World War, Lieutenant Colonel (Retired) Terry Kinloch, however draws an important distinction between mounted rifles and mounted infantry. "A mounted rifleman was a horseman who was trained to fight on foot, but also to carry out some of the other cavalry functions, such as reconnaissance and screening. A mounted infantryman was no horseman. He rode a horse when he had to, but he fought on foot, and did not undertake reconnaissance or any other cavalry role. Mounted riflemen thus fitted in between cavalry and mounted infantry, performing some of the secondary roles of cavalry, but fighting on foot." Another source explains that mounted infantry were foot soldiers provided with increased mobility, whilst mounted riflemen were horsemen trained to fight on foot in both offensive and defensive actions. As horsemen they were also expected to perform the duties of reconnoitring and screening troop movements as well as providing protection from surprise attacks. Mounted infantry were picked soldiers often organised in small units as adjuncts to an infantry brigade, or to an independent force of cavalry. Each mounted rifles unit was recruited on a voluntary basis with troopers bringing their own horses to take part in military training. They were well represented when New Zealand first sent troops overseas to South Africa. On 28 September 1899, the New Zealand Government offered a contingent to serve with the British Imperial Forces in South Africa, two weeks before the war with the Boer republic began. A total of 10 contingents – the New Zealand Mounted Rifles (NZMR) – were sent between 1899 and 1902, totalling 6,495 officers and men and more than 8000 horses. (At this time New Zealand's population was only 900,000.) The largest engagement in South Africa involving New Zealanders was at Langverwacht Hill in February 1902. Here, whilst defending a cordon enveloping between 800 and 900 Boer guerrillas under De Wet, the Seventh Contingent suffered badly: of approximately 90 men holding the New Zealand line, 24 were killed and more than 40 wounded. These losses are some of the most severe suffered by a New Zealand unit in a single short action in any war Lord Kitchener reported that they had, "displayed great gallantry and resolution at a critical moment," and that their conduct on this occasion, "reflects the highest credit upon all ranks of the contingent, and upon the Colony to which it belongs. Nothing could have been finer than the behaviour of the men." Earlier, General Sir Ian Hamilton, had said this of the New Zealanders he had observed in the field: "I have soldiered a long time now, but I have never in my life met men I would sooner soldier with than New Zealanders. I feel the greatest affection for them and I shall never forget the work they did in South Africa" Hamilton was to meet New Zealanders again in an even greater test fourteen years later at Gallipoli. Another senior British officer, quoted in The Times History of the War in South Africa, wrote of the New Zealanders: "It would hardly be an exaggeration to say that after they had a little experience, they were, by general consent, regarded as on average the best mounted troops in South Africa." The battle honour 'South Africa 1900–02' was the first to be awarded to WMR. When the TF was formed in 1911 (three years after the Territorial Army in Britain) and compulsory military training introduced, New Zealand could field 12 mounted rifles regiments. Today only two NZ Army units still carry the Mounted Rifles title: WMR and QAMR. The cap badge of the 4th (Waikato) Mounted Rifles dates from shortly before the First World War: a native Kaka parrot within a wreath of kowhai leaves and blossoms. The Latin motto, "Libertas et Natale Solum" is best translated as "Liberty and Homeland". The Regimental March, 'D'ye ken John Peel' was also adopted. This was published in 1903 for general use as a trot by all mounted units, and in England was then used by the East Riding of Yorkshire Yeomanry. While this regiment has since evolved into today's Yorkshire Squadron of The Queen's Own Yeomanry, the same Regimental March has been retained.

1918-1939 жылдар

Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін ТФ бұрынғы түрінде жалғасты, бірақ 1921 жылы 12 атты мылтық полкі тоғызға дейін қысқартылды. Барлық полктерде жылқылар сақталды. Сол жылы 4-ші (Уайкато) атты мылтықтардың атауы алдымен 4-ші Жаңа Зеландия атты мылтықтар (Уайкато) деп өзгертілді, содан кейін 1927 жылдың 6 қыркүйегінде Уайкато атты мылтықтар деп өзгертілді. 1927 жылы Жаңа Зеландияның атты мылтық полктері Георг V патшадан Гидон тастауға рұқсат алды. Кейбір атты мылтық полктері кейінірек Гидонмен марапатталғанмен, WMR-дің бұл құрметке ие болғаны туралы ешқандай жазба жоқ және бұл жағдай бүгінгі күнге дейін сақталуда. 1927 жылы екі британдық атқыштар полкі, 11-ші гусарлар (Принц Альберттің өздері) және 12-ші Корольдік лансерлер (Уэльс принці) бронеавтомобильдерге айналдырылды, бұл әлемдегі алғашқы толыққанды механикаландырылған тұрақты атқыштар полкі болды. Жердегі соғыстарда жылқының дәуірі ақырындап аяқталып бара жатты. Осы уақытта Уайкато атты мылтық полкі Гамильтон қаласындағы Нокс көшесіндегі жаттығу залында орналасып, төрт эскадрильяға бөлінді: бас штаб, A, B және C. Әдеттегі эскадрильяда 160-қа жуық сарбаз және олардың жылқылары болып, олар төрт топқа бөлінді. 1930 жылы дағдарыс басталғанда міндетті әскери оқу тоқтатылды. Сонымен қатар, механикаландыруға деген қысым күшейді және 1936 жылы ТФ-ты моторландыру туралы шешім қабылданды. Осы процестің бір бөлігі ретінде әр атты мылтық полкіне жеңіл автомобильдер мен мотоциклдерден жасақ құруға рұқсат берілді. 1937 жылы ТФ қатарының азаюына байланысты, Үкімет әр әскери округтегі ТФ бөлімшелерінің санын азайтуға мәжбүр болды. Енді әр округте атты мылтық полкі мен моторландырылған атты мылтық эскадрильясы болады. Солтүстік әскери округте WMR атты полк үшін бір эскадрильяны, ал моторландырылған эскадрилья үшін бір топты қамтамасыз етті. 1939 жылы армия үшін алғашқы бронетранспорт құралдары сатып алынды: алты Bren қару тасымалдаушысы. Бастапқыда әр әскери округке екі дана берілді, кейін олар 2-ші Жаңа Зеландия дивизиялық кавалерия полкінің (көбінесе "Div Cav" деп аталады) ядросын құру үшін қайта шақырылды.

After the First World War the TF continued much in its previous form, although in 1921 the 12 mounted rifles regiments were reduced to nine. Horses were maintained in all the regiments. In the same year, the title of the 4th (Waikato) Mounted Rifles was altered first to the 4th New Zealand Mounted Rifles (Waikato), and then on 6 September 1927 to the Waikato Mounted Rifles. In 1927 the New Zealand mounted rifles regiments received permission from King George V to carry Guidons. Although some mounted rifles regiments were later presented with Guidons, there is no record of WMR ever having received this honour, and that position continues to this day. 1927 was also the year in which two British cavalry regiments, the 11th Hussars (Prince Albert's Own) and the 12th Royal Lancers (Prince of Wales's), were converted to armoured cars, becoming the first regular cavalry in the world to be fully mechanised. The era of the horse in land warfare was slowly drawing to a close. Meanwhile, the Waikato Mounted Rifles regiment was now based at the Drill Hall in Knox Street in Hamilton and organised into four squadrons: HQ, A, B, and C. A typical squadron consisted of about 160 soldiers with their horses, broken down into four troops. Compulsory military training ceased in 1930 at the beginning of the Depression. At the same time pressure for mechanisation was growing and in 1936 it was decided that the TF would be motorised. As part of this process, each mounted rifles regiment was allowed to raise a light car and motorcycle troop. By 1937, with TF numbers dropping, the Government was forced to reduce the numbers of TF units in each military district. From now on, each district would have a composite mounted rifles regiment and a composite motorised mounted rifles squadron. In the Northern Military District, WMR provided one squadron for the horsed regiment, and one troop for the motorised squadron. In 1939 the first armoured vehicles were purchased for the Army: six Bren gun carriers. Initially two were issued to each military district; later these were recalled to become the nucleus for the 2nd New Zealand Divisional Cavalry Regiment (more commonly known as the 'Div Cav').

1939-1945 жылдар

Соғыс Германиямен басталғаннан кейін ТФ бұрынғы көлеміне қайтарылды. Кейбір өзгерістер болды, негізінен Армияны моторизациялауға соғыс алдындағы күш-жігерді арттыруға бағытталды. Әрбір атты әскер бригадасының бір полкі енді толықтай моторизацияланған, британдық моторизацияланған батальон сияқты. Солтүстік әскери округте бұл WMR полкі болуы керек еді, сондықтан көліктер қолжетімді болған сайын полк жылқыларынан біртіндеп айырылды. Соғыс басталғанда, Үкімет британдық Үкіметтің қарамағына берілетін экспедициялық күш құруға келісті. Div Cav осы күштің бір бөлігі болды, оның көп бөлігі атты әскер полктерінен, соның ішінде WMR-ден келді, ол бөлімнің бірінші командирі, подполковник С.Дж. Пирс, MC-ді де қамтамасыз етті. Div Cav кейіннен генерал Фрейбергтің 2-ші Жаңа Зеландия дивизиясымен Грекияда, Солтүстік Африкада және Италияда Vickers Light Mark III және VIb танктерімен, Bren тасымалдаушыларымен, Marmon Herrington бронеавтомобильдерімен, M3 Stuart жеңіл танктерімен және Staghound бронеавтомобильдерімен жабдықталған күйде шайқасты. Div Cav Жаңа Зеландияда бронетехникамен жабдықталған және теңізде жұмыс істеген алғашқы бөлімше және Жаңа Зеландияның алғашқы бронетехникалық бөлімшесі болып ерекшеленді. Соғыс тілшісі және 2NZEF штаб офицері Джеффри Кокс Критте шайқасқан Div Cav әскерлерін былай сипаттады: "Олар негізінен шаруалар, күңгірт бетті, ауа райынан зардап шеккен, жіңішке денелі және жақсы физикалық формадағы адамдар еді, ал олардың алдында командирлері майор Джон Расселдің алып тұлғасы тұрды. Егер 2-ші Жаңа Зеландия дивизиясы элиталық күшке ие болса, дивизиялық кавалерия осы атаққа үміткер болар еді". Div Cav болашақта Ұзақ қашықтықтағы шөл далалық тобына айналатын еріктілердің көп бөлігін қамтамасыз етті, олардың арасында кем дегенде бір бұрынғы WMR әскері болды. 1941 жылдың қарашасында Жаңа Зеландияда атты әскер полктері бронетанктік бөлімшелер ретінде қайта құрылып, бронеавтомобильдермен, Bren тасымалдаушыларымен және жүк көліктерімен дивизиялық кавалерия бөлімі сияқты ұйымдастырылуы керек деп шешілді. Бұл шешімге қатысушылар наразы болды, олар "Жеңіл бронетехникалық жауынгерлік көлік полктері" деп қайта аталды. Осылайша WMR 4-ші жеңіл бронетехникалық жауынгерлік көлік (4 LAFV) полкіне айналды, ол Гамильтон қаласының жанындағы Нгаруавахиа лагерінде орналасқан. 1941 жылдың желтоқсанында жапондықтардың соғысқа кіруімен ТФ ішкі қорғаныс үшін жұмылдырылды. Жаңа Зеландияның бронетанкті корпусы 1942 жылдың 1 қаңтарында құрылды (Royal префиксі 1947 жылдың 12 шілдесіне дейін берілмеді). Бірінші Stuart танктері, барлығы 24, 1942 жылдың маусым айында Жаңа Зеландияға келді. Келесі айда әр LAFV полкінің қызметкерлері Waiouru әскери лагеріндегі Жаңа Зеландияның бронетехникалық жауынгерлік көлік мектебіне жаңа танктер бойынша оқу-жаттығуларға қатысу үшін жіберілді, олардың көбі қазан айында келді. Қарашада әр бөлімше Stuart және Valentine танктерінің қоспасы бар бронетанктік полк немесе Stuart танктерімен, Beaverette бронеавтомобильдерімен және тасымалдаушыларымен барлау полкі ретінде тағайындалды. Осы процесте, олардың қанағаттануына орай, бөлімшелер бұрынғы атауларын қайта алды. Бұл өзгерістерді жүзеге асыру үшін 1943 жылға дейін уақыт кетті. 1943 жылдың сәуірінен бастап атты әскер полктері шетелдегі бөлімшелерге, негізінен Италиядағы 4-ші Жаңа Зеландияның бронетанкті бригадасында M4 Sherman танктерімен жабдықталған 18-ші, 19-шы және 20-шы бронетанкті полктерге күш-жігер жобаларына персонал беру үшін шақырылды. Бұл қызмет соғыс аяқталғанда мойындалды, өйткені Окленд, Вайкато және Солтүстік Окленд атты әскер полктері Италия кампаниясынан 18-ші бронетанкті полкінің ұрыс наградаларын мұра етті: Сангро, Кастель Френтано, Орсонья, Флоренцияға жол, Сан-Микеле, Паула желісі, Селе, Пишиателло, Сенио, Сантерно өткелі, Болонья, Идице көпір басы және Италия 1943–45 жылдары. Маусым айына қарай кадрлар тапшылығы соншалықты ауыр болды, сондықтан ТФ бөлімшесі толыққанды жұмыс істемеді, ал шілдеде барлық атты әскер полктері шетелдегі қызметке кадрларды даярлау үшін оқу кадрларына дейін қысқартылды. Соңғы реорганизация 1944 жылдың наурыз айында Жаңа Зеландияның бронетанкті корпусында болды. Әр әскери округте бірден үш бронетанкті полк құрылуы керек еді. Солтүстік әскери округте үш атты әскер полкі, соның ішінде WMR, 1-ші бронетанкті полк құру үшін біріктірілді.

After the outbreak of war with Germany, the TF was returned to its former size. There were some changes, mainly increasing the pre war efforts to motorise the Army. One regiment in each mounted rifles brigade was now fully motorised, on the same basis as a British motorised battalion. In the Northern Military District this was to be WMR, and so as vehicles became available, the regiment was gradually parted from its horses. At the start of the war, the Government agreed to raise an expeditionary force to be placed at the disposal of the British Government. The Div Cav was part of this force with the majority of its personnel coming from the mounted rifles regiments, including WMR who also provided the unit's first commanding officer, Lieutenant Colonel CJ Pierce, MC
The Div Cav subsequently fought with General Freyberg's 2nd New Zealand Division in Greece, North Africa and Italy, equipped variously with Vickers Light Mark III and VIb tanks, Bren carriers, Marmon Herrington armoured cars, M3 Stuart light tanks and Staghound armoured cars. The Div Cav had the double distinction of being the first unit to be raised and equipped with armour in New Zealand and the first New Zealand armoured unit to be deployed operationally overseas. War correspondent and 2NZEF staff officer Geoffrey Cox described the men of the Div Cav he saw fighting in Crete like this: "They were mostly farmers, brown faced, weather beaten men, sinewy and fit, with at their head the huge figure of their commander, Major John Russell. Had the 2nd New Zealand Division run to an elite force the Divisional Cavalry would have been a candidate for that title." The Div Cav provided many of the original volunteers for what was to become the Long Range Desert Group, amongst whom was at least one former WMR trooper. Back in New Zealand in November 1941 it was decided that the mounted rifles regiments were to be reconstituted as armoured units and organised along the lines of a divisional cavalry unit, with armoured cars, Bren carriers and lorries. Much to the chagrin of those concerned, they were redesignated as 'Light Armoured Fighting Vehicle Regiments'. WMR thus became the 4th Light Armoured Fighting Vehicle (4 LAFV) regiment, based at Ngāruawāhia Camp near Hamilton. With the entry of the Japanese into the war in December 1941, the TF was mobilised for home defence. The New Zealand Armoured Corps was formed on 1 January 1942 (the ‘Royal’ prefix was not granted until 12 July 1947). The first Stuart tanks, 24 in all, arrived in New Zealand in June 1942. The following month personnel from each LAFV regiment were sent to the New Zealand Armoured Fighting Vehicle School at Waiouru Military Camp to take part in training on the new tanks, more of which arrived in October. In November further developments took place with each unit being designated as either an armoured regiment with a mix of Stuart and valentine tanks, or a reconnaissance regiment with Stuart tanks, Beaverette armoured cars and carriers. In the process, and much to their satisfaction, the units regained their old titles. It took until 1943 to implement these changes. From April 1943 onwards the mounted rifles regiments were called upon to provide personnel for the reinforcement drafts for units overseas, mainly being the 18th, 19th and 20th Armoured Regiments that were equipped with M4 Sherman tanks in the 4th New Zealand Armoured Brigade in Italy. This service was recognised at the end of the war when the Auckland, Waikato and North Auckland Mounted Rifles Regiments inherited the battle honours of the 18th Armoured Regiment from the Italian campaign: The Sangro, Castel Frentano, Orsogna, Advance to Florence, San Michele, Paula Line, Celle, Pisciatello, the Senio, Santerno Crossing, Bologna, Idice Bridgehead and Italy 1943–45. By June the drain on personnel had been so severe that no TF unit was fully operational, and in July all the mounted rifles regiments were reduced to training cadres for training personnel for overseas service. Finally, in March 1944 came the reorganisation of the New Zealand Armoured Corps. Three armoured regiments were to be formed, one in each military district. In the Northern Military District the three mounted rifles regiments, including WMR, were amalgamated to form the 1st Armoured Regiment.

19451999 жыл

Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін, ТҚ 1949 жылға дейін, Жаңа Зеландияда қарулы күштер үшін міндетті әскери дайындық қайта енгізілгенге дейін, көбінесе белсенсіз күйде болды. 1951 жылы соғысқа дейінгі жаяу әскер бөлімшесі болған Уайкато полкі, 1-ші бронетанкті полкке қосылып, 1-ші бронетанкті полк (Уайкато), RNZAC құрылды. Уайкато полкінің туы 1-ші бронетанкті полкке (Уайкато) тапсырылып, 1956 жылғы Анзак күні Гамильтон қаласындағы Седдон паркінде өткен салтанатты шеруде қабылданды. Бұл ту кейін 1970 жылдың қазан айында Кембридж қаласындағы Сент-Эндрю шіркеуіне орналастырылды. Келесі 50 жыл ішінде міндетті әскери дайындық қайтадан енгізіліп, алынып тасталды, бірнеше рет қайта ұйымдастырулар жасалды, RNZAC-тағы полк атаулары жиі өзгерді. 1959 жылы 1-ші бронетанкті полк (Уайкато), RNZAC Уайкато полкіне, RNZAC айналды; 2-ші бронетанкті полк Королева Александра полкіне, RNZAC; ал 4-ші бронетанкті полк Веллингтон шығыс жағалауы полкіне, RNZAC өзгертілді. Бір жыл өткен соң Уайкато, Королева Александра және Веллингтон шығыс жағалауы полктері эскадрильяларға дейін қысқартылып, бірге жаңа 1-ші бронетанкті полк, RNZAC құрды. 1963–64 жылдары 1-ші бронетанкті полк бөлінді, Королева Александра және Веллингтон шығыс жағалауы эскадрильялары 1-ші бронетанкті эскадрилья (Королева Александра), ал Уайкато эскадрильясы 2-ші бронетанкті эскадрилья (Уайкато) болып қайта құрылды. 1970 жылы 1-ші және 2-ші бронетанкті эскадрильялар бірігіп, Королева Александра (Уайкато/Веллингтон шығыс жағалауы) эскадрильясын құрды, бірақ 1983 жылы ол қайтадан бөлініп, Королева Александра эскадрильясы және Уайкато/Веллингтон шығыс жағалауы (Уай/ВЭК) эскадрильясы құрылды. 1990 жылы Жаңа Зеландияның барлық бронетанктік бөлімшелері алғаш рет 1-ші бронетанктік топқа біріктірілді. Үш жылдан кейін бұл бөлімше Queen Alexandra's Mounted Rifles (QAMR) деп атау өзгертті. Уай/ВЭК эскадрильясы C эскадрильясын құрды. Алты жыл салыстырмалы тұрақтылық сақталғаннан кейін, тағы өзгерістер енгізілді. 1999 жылы ТҚ-ның кең ауқымды қарастырылуы мен қайта ұйымдастырылуы нәтижесінде Уай/ВЭК эскадрильясы 6-шы батальонға (Хаураки), Корольдік Жаңа Зеландия жаяу әскер полкіне (RNZIR) – Тауранга қаласындағы, Bay of Plenty аймағында орналасқан аумақтық жаяу әскер бөлімшесіне берілді.

Following the Second World War, the TF remained largely dormant until 1949 when compulsory military training was reintroduced in New Zealand for the armed forces. In 1951 the Waikato Regiment, a pre war infantry unit, was incorporated into the 1st Armoured Regiment to form the 1st Armoured Regiment (Waikato), RNZAC. The Colours of the Waikato Regiment were handed to the 1st Armoured Regiment (Waikato) and accepted by it at a ceremonial Colours Parade held in Seddon Park, Hamilton on Anzac Day 1956. These Colours were later laid up in St Andrew's Church, Cambridge in October 1970. Over the next 50 years, as compulsory military training has come and gone, with successive reorganisations taking place, regimental titles in the RNZAC have frequently changed. In 1959 the 1st Armoured Regiment (Waikato), RNZAC became the Waikato Regiment, RNZAC; the 2nd Armoured Regiment became Queen Alexandra's Regiment RNZAC; and the 4th Armoured Regiment became the Wellington East Coast Regiment, RNZAC. A year later the Waikato, Queen Alexandra's and Wellington East Coast Regiments were reduced to squadrons, together forming a new 1st Armoured Regiment, RNZAC. In 1963–64 the 1st Armoured Regiment split, with Queen Alexandra's and Wellington East Coast Squadrons becoming the 1st Armoured Squadron (Queen Alexandra's), and the Waikato Squadron becoming the 2nd Armoured Squadron (Waikato). In 1970 the 1st and 2nd Armoured Squadrons amalgamated to form Queen Alexandra's (Waikato/Wellington East Coast) Squadron, but in 1983 this divided again to form Queen Alexandra's Squadron and the Waikato/Wellington East Coast (Wai/WEC) Squadron. In 1990 all New Zealand's armoured units were brought together for the first time in the 1st Armoured Group. Three years later this was re titled Queen Alexandra's Mounted Rifles (QAMR). The Wai/WEC Squadron formed C Squadron. Six years of relative stability followed before further changes occurred. In 1999 a wide ranging review and reorganisation of the TF took place that resulted in the transfer of the Wai/WEC Squadron to the 6th Battalion (Hauraki), Royal New Zealand Infantry Regiment (RNZIR) – a Territorial infantry unit based in Tauranga in the Bay of Plenty.

1999 бүгінгі күн

Хауракис ішінде C және D компаниялары Вай/WEC эскадрильясына біріктірілді, бірге Вайкато эскадрильясы деп танылды, бірақ ресми атау өзгертілген жоқ. Эскадрильяның жұмылдыру шекаралары Веллингтон/Шығыс жағалау аймағын қамтымай, Хаураки шекараларымен сәйкестендірілді. Келесі жылдар эскадрилья үшін өмірлік күрестің қиын кезеңі болды, өйткені ол өзінің болуын, ерекше есімді және атты барлау рөлін сақтап қалуға тырысты. 2002 жылдың тамызындағы ТҚ семинарында Армия бастығы генерал-майор Матепаре, бірлік мақтанышын арттыру, дәстүрді құрметтеу, моральды көтеру, жергілікті қоғамдық байланыстарды нығайту және жұмылдыруға көмектесу мақсатында, аумақтық бөлімшелердің (және қажет болған жағдайда кіші бөлімшелердің) бұрынғы атауларына қайта оралуын бұйырды. Осы өзгерістерге бейімделу үшін аумақтық жаяу әскер полктері батальондық топтарды құрады; осылайша Хаураки 6-шы (Хаураки) батальондық тобына айналды, ал Вай/WEC эскадрильясы оның құрамындағы кіші бөлімше болды. Тарихи атауларды қайта қабылдау батальондық топтардың шекараларын өзгертпеді, сондықтан Веллингтон/Шығыс жағалау аймағының жоғалтылуына байланысты эскадрилья атауының WEC бөлігін сақтап қалу орынсыз болды. Бұл эскадрильяға тарихи тамырларына оралуға және Вайкато атты әскері атауын қайта жаңғыртуға мүмкіндік берді. 2003 жылдың басында, Вайкато атты әскері полкінің қауымдастығының толық қолдауымен, эскадрилья атауын өзгерту туралы ресми ұсыныс енгізілді. Армия бастығы осы ұсынысты сол жылдың қыркүйек айында мақұлдады. Содан кейін WMR бас киімдері мен жаға белгішелерін қалпына келтіру туралы тағы бір ұсыныс келіп түсті. Ұзақ және қарсайылы күрес нәтижесінде, 2006 жылдың сәуірінде бұл ұсыныс мақұлданып, келісімге қол жеткізілді. 1914 жылға дейінгі түпнұсқаларға сәйкес жасалған жаңа белгілер, алайда, 2008 жылдың мамырына дейін эскадрилья қызметкерлеріне сол кездегі RNZAC полковник-командирі, Бригадир IH Duthie, CNZM арқылы ресми түрде табысталмады. 2003 жылы WMR-дің міндеттері былай анықталды: «Жаңа Зеландияның жеңіл брондалған машиналарын қолдайтын батальондық операциялар үшін жалпы мақсаттағы орташа барлау, қадағалау және нысананы анықтауды қамтамасыз ету. Сонымен қатар, королева Александра эскадрильясын күшейту үшін дайын кадрларды жеткізу».

Within the Haurakis, C and D Companies were absorbed into Wai/WEC Squadron, together being known as the Waikato Squadron, although no official title change took place. The Squadron's recruiting boundaries were reduced to conform to those of the Haurakis, which excluded the Wellington/East Coast region. The years that followed proved a particular challenge to the Squadron, as it fought to retain its existence, separate identity and mounted reconnaissance role. At the TF Seminar in August 2002, the Chief of Army, Major General Mateparae, directed that – in the interests of fostering unit pride, respecting tradition, raising morale, strengthening links with local communities and assisting recruitment – Territorial units (and where appropriate sub units) would revert to their previous titles. To accommodate these changes, Territorial infantry regiments would form battalion groups; thus the Haurakis would become the 6th (Hauraki) Battalion Group in which Wai/WEC Squadron would be a sub unit. The re adoption of historical titles did not alter battalion group boundaries, so with the loss of the Wellington East Coast region it was inappropriate to maintain the WEC part of the Squadron's title. This provided the opportunity for the Squadron to return to its historical roots and revive the title of the Waikato Mounted Rifles. In early 2003, and strongly supported by the Waikato Mounted Rifles Regimental Association, a formal submission was made to alter the Squadron's title. This was approved by the Chief of Army in September of the same year. A further submission was to follow. This was for the restoration of the WMR hat and collar badges. After a protracted campaign, this was eventually agreed in April 2006. Based exactly on the pre 1914 originals, it was not however until May 2008 that the new badges were finally presented to Squadron personnel by the then Colonel Commandant RNZAC, Brigadier IH Duthie, CNZM. In 2003, WMR's role was defined as: " to provide general purpose medium reconnaissance, surveillance and target acquisition in order to support New Zealand Light Armoured Vehicle mounted battalion operations. It is to provide trained personnel to top up and round out Queen Alexandra’s Squadron "

Қазіргі заманның басында, азаятын ресурстардың салдарынан және Армия ішіндегі ТҚ-ға берілетін төмен приоритет салдарынан, WMR FV101 Scorpion CVR(T) және M113 БТР-леріндегі барлау оқуларынан өзгертілген V8 Land Rover көліктеріне көшті. 21-ші ғасырдың басында кейбір көліктердің жасы олардың экипаждарынан асып кетті. 2004 жылы Үкімет Automotive Technik (Ұлыбритания) компаниясынан 321 брондалған және брондалмаған Pinzgauer жеңіл операциялық көліктерін (LOV) Армияның ескірген Land Rover паркін ауыстыру үшін сатып алды. Тек 2007 жылы ғана WMR 6x6 брондалған (және жеңіл қаруланған) LOV нұсқасымен жабдықталады деген шешім қабылданды, ал келесі жылы WMR бір взводқа жеткілікті көлік алды. Бұл көліктер эскадрильяның міндеттеріне толыққанды сәйкес келмесе де, олар резервтік барлау эскадрильясы ретінде жалғастыру үшін қажетті оқу платформасын қамтамасыз етті. Қарулы Күштерден басқа бірліктерді РФ-ға интеграциялау (немесе WMR жағдайында қайта интеграциялау) саясатының бір бөлігі ретінде, 2012 жылдың шілдесінде эскадрилья Хауракистен шығып, QAMR-ге полктің резервтік эскадрильясы ретінде қайта оралды. WMR-дің міндеттері енді NZ Армиясына резервтік кавалериялық мүмкіндіктерді ұсыну ретінде анықталды, бұл атты барлау және қадағалау дағдыларына баса назар аударады. WMR-дің QAMR-ге қайта интеграциялануымен байланысты эскадрильяға Гвидонды табыстау туралы ресми ұсыныс кері тартылды.

Қазіргі ұйым

Гамильтон қаласында (халық саны 141 000) Уайкато аймағында, Солтүстік аралдың жоғарғы бөлігінде орналасқан WMR, негізінен Pinzgauer LOV-тің броньды нұсқасымен жабдықталған, және 7.62 мм FN MAG 58 MG немесе 7.62 мм FN Minimi MG-мен қаруланған. Қазіргі уақытта эскадрилья шамамен 50 адамнан тұрады, екі жеңіл барлау тобы бронесіз LOV-терге орналастырылған, сонымен қатар эскадрилья штабының минималды құрамы, әкімшілік бөлімі және алдыңғы шептегі жөндеу тобы бар. Болашақта LAV экипажымен және жаяу барлау бөлімімен кішігірім құрама топ қосылуы мүмкін. Егер эскадрилья қолданылса, оның құрамы теориялық түрде 102 адамға дейін жеткізіледі, қосымша күш толық NZLAV тобын құрып, екі LOV тобы мен эскадрилья штабын толықтырады.

Қатыстықтар

1926 жылы 4-ші (Уайкато) атқыштар полкі мен британдық 4/7 Корольдік драгундары (қазіргі Корольдік драгун гвардиясы) арасында одақ құрылды. Бұл одақ 1999 жылы Wai/WEC эскадрильясы 6-шы батальонға (Хаураки) RNZIR-ге өткенде QAMR-ге көшті. 1966 жылы RNZAC мен британдық Корольдік танк полкі (RTR) арасында одақ құрылды. 1967 жылдың қаңтарында осы одақты мойындап, Корольдік Ұлылығы (RNZAC-тың бас капитаны және RTR-дың бас полковнигі ретінде) RNZAC мүшелеріне RTR танк нышанын тағуға рұқсат берді.

Аскерлік бірлестік

Сквадронға WMR атағын қайтару бойынша сәтті ұсыныстан кейін, 1946 жылы құрылған WMR полкі қауымдастығының мүшелері 2004 жылы ережелерін өзгертіп, эскадрильяның бұрынғы және қазіргі қызметкерлерін қауымдастыққа мүше етіп қабылдады. Кейбір эскадрилья қызметкерлері қауымдастық комитетіне де шақырылды. Бүгінде қауымдастықта шамамен 140 мүше бар, олардың үштен бірі WMR-де қазіргі кезде қызмет етеді.

Полк тарихы: Вайкато әскерлері

2007 жылы WMR-дің, яғни Вайкато әскерлерінің алғашқы толық тарихын Хамильтон қаласында тұратын әскери тарихшы және автор Ричард Стоуэрс жазып, жариялады. "Уайкато әскерлері" кітабына генерал-лейтенант Матепарей (сол кездегі Қорғаныс күштерінің бастығы, қазір Жаңа Зеландияның генерал-губернаторы) алғы сөз жазған. Онда ол: "Жаңа Зеландияның әскери қызмет тарихы бар, ол көбінесе бейбіт және соғыс кезеңдеріндегі азамат сарбаздарының еңбегіне негізделген. Вайкато атты әскерлерінің сарбаздары осы дәстүрді көрнекті түрде көрсетіп тұр" деп жазды.

Еске алу

Үкімет 2006 жылды «Ардагерлер жылы» деп жариялап, Қоғамдық гранттар қорын құрды. WMR полкі қауымдастығы шетелдегі қақтығыстарда қаза тапқан бұрынғы әріптестерінің естелігіне арналған бірнеше ескерткіш тақталарға қаржы алу үшін сәтті өтініш білдірді. Бір ғимараттағы ескерткіш орнатудың орнына, қауымдастық осы тақталарды Уайкатоның орталық аймандағы қалалар мен елді мекендердегі шіркеулерге және қоғамдық орындарға орналастыруды жөн көрді, себебі WMR осы күнгейінше сол аймақтан сарбаздарды қабылдап, оларды дайындауда. 2007 мен 2010 жылдар аралығында Ваеренга, Те Кауватта, Те Авамуту (2), Гамильтон (2) және Кембридж (2) қалаларында сегіз тақта салтанатты түрде ашылды. Әр тақтада WMR атауы мен белгісінің астында мына жазу орналасқан:
«Осы ауданнан [немесе қаладан/аймақтан, тиісінше] қаза тапқандардың естелігіне және қызмет еткендердің барлығына құрметпен». Уайкатодан шыққан атты әскерлер Жаңа Зеландияның қатысқан барлық шетелдегі соғыстарында болды. Қаза тапқандардың саны толық емес, бірақ соңғы зерттеулер көрсеткендей, Оңтүстік Африкада сегіз, Галлиполиде 74, ал Синай мен Палестинада 42 адам қаза тапқан. Галлиполиде және Таяу Шығыста 158 адам жарақат алды. Екінші дүниежүзілік соғыста бұрынғы WMR әскери қызметшілерінің нақты шығындарын анықтау қиын, себебі Бірінші дүниежүзілік соғыстағыдай, WMR соғыс барысында теңіздегі жекеленген эскадрилья жіберген жоқ. Div Cav-ден басқа, ондағы тоғыз атты полктердің барлығынан сарбаздар келді, WMR сарбаздары негізінен 4-ші Жаңа Зеландиялық бронетанктік бригадасына, сондай-ақ жаяу әскерге, ал кейбіреулері тіпті теңіз және әуе күштеріне қосымша күш ретінде жіберілді. Div Cav құрамында 29 бұрынғы WMR сарбазы қаза тапқаны белгілі. Тағы 14 адам басқа бөлімшелерде қаза тапты, бірақ тізім әлі толық емес. Корея немесе Вьетнам соғыстарында бұрынғы WMR сарбаздары қаза тапқан-жоқ екені белгісіз, бірақ 2000 жылы Шығыс Тимордағы шайқаста қаза тапқан жалғыз жаңа зеландиялық Уайкатодан шыққан және бұрын бірнеше жыл эскадрильяда қызмет еткен, кейін Корольдік Жаңа Зеландиялық жаяу әскер полкіне ауысқан. 2000 жылдан бері WMR-дің 37 мүшесі Шығыс Тимор, Соломон аралдары, Оңтүстік Корея және Ауғанстандағы операциялық тапсырмаларға қатысты, бірақ әзірге қосымша шығындар болған жоқ.

The Government declared 2006 to be the 'Year of the Veteran' and established a Community Grants Fund. The WMR Regimental Association successfully applied for funding to enable a number of memorial plaques to be commissioned, dedicated to the memory of former comrades who lost their lives in conflicts overseas. Rather than a single memorial, the Association preferred the idea of placing these plaques in churches and public grounds in settlements and towns in the heart of the Waikato, where WMR still recruits and trains today. Between 2007 and 2010 eight plaques were dedicated and unveiled in Waerenga, Te Kauwhata, Te Awamutu (2), Hamilton (2) and Cambridge (2). Beneath the WMR title and badge, the inscription on each plaque reads:
"In memory of those from this district [or town/city, as appropriate] who lost their lives on active service and in honour of all those who served." Mounted riflemen from the Waikato have served in all the overseas conflicts in which New Zealanders have fought. Casualty figures are incomplete, but recent research has revealed that eight died in South Africa; 74 at Gallipoli; and 42 in Sinai and Palestine. One hundred and fifty eight were wounded on Gallipoli and in the Middle East. It is impossible to discover the exact losses of former WMR servicemen during the Second World War, for unlike the First World War, WMR did not send and sustain a formed service squadron overseas for the duration. Aside from the Div Cav, to which all nine mounted rifles regiments then in existence contributed, WMR's soldiers were drafted as reinforcements, mainly to the 4th New Zealand Armoured Brigade, but also to the infantry and some even to the Navy and Air Force. It is known that 29 former WMR soldiers were killed in action with the Div Cav. A further 14 died in other units, but sadly the list is incomplete. While it is not known whether any former WMR soldiers died in either the Korean or Vietnam wars, the only New Zealander to be killed in action in East Timor (in 2000) came from the Waikato and had previously served in the Squadron for several years before transferring to the Royal New Zealand Infantry Regiment. Since 2000, some 37 members of WMR have served on operational deployments overseas in East Timor, the Solomon Islands, South Korea and Afghanistan, but so far without incurring any further losses.

Соғыс атты мүсіні

2017 жылдың қараша айында WMR мүшелерінің бірнешесі Жаңа Зеландия армиясымен соғысқа аттандырылған жылқыларға арналған ескерткіштің ашылу салтанатында шеруге қатысты.