Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық журналист (1935–2012)
American journalist (1935–2012)
Жюль Сигель (21 қазан 1935 – 17 қараша 2012) – романшы, журналист және графикалық дизайнер. Ол рок музыкасын жекелеген өнер түрі ретінде қарастырған алғашқы жазушылардың бірі ретінде белгілі, алайда оның рок туралы жазғандарының көлемі оның барлық туындыларының шағын бөлігін ғана құрайды. 1966 жылы ол «The Saturday Evening Post» журналында Боб Дилан туралы мақала жариялады. Сигельдің сөзіне қарағанда, бұл мақала оның Sunset Strip-те беделді болуына көмектескен, «сол кезде осындай нәрселерді бағалайтын жалғыз орын осы болды. Менің рок музыкасын қадір тұруым – менің ерекшеліктерімнің бірі саналды».
Jules Siegel (October 21, 1935 – November 17, 2012) was a novelist, journalist, and graphic designer who is best known as one of the earliest writers to treat rock music as a serious art, although his writings about rock constituted only a small part of his total output. In 1966, he published a piece about Bob Dylan for The Saturday Evening Post. According to Siegel, the article helped establish his credentials on the Sunset Strip, "which is about the only place that sort of thing counted then My taking rock music seriously was considered one of my little quirks."
Брайан Уилсонмен байланысы
1966 жылдың соңынан 1967 жылдың басына дейін Сигел Бич Бойз тобының Брайан Уилсонмен жақын танысты. Ол алғаш рет Бич Бойз тобының өкілі Дэвид Андерле арқылы Уилсонмен танысты, ол Сигелдің Дилан туралы мақаласын ұнатып, Сигелге Уилсон туралы жазуды ұсынды. Ол Уилсонды Smile дәуірінің көп бөлігінде сүйреп жүретін топтың бір бөлігіне айналды, Сигел кейіннен бұл топты "Бич Бойз марихуана тұтыну отряды" деп атады. 1967 жылдың басында Уилсон Smile альбомын аяқтауда қиындықтарға тап болды және айналасындағы, Сигелді де қоса алғанда, серіктестеріне күдікпен қарады. Сигелдің айтуынша, Уилсон "мен журналист екенімді ұмытып кеткен еді, ал ол мені Андерле еске салғандықтан тастап кетті, себебі Дэвидпен менің не жазатынымыз туралы келіспеушілік болды. Содан кейін мен Пиншонмен бірге А студиясына бардық, онда [Майкл] Воссе болды, ол: "Жоқ, сіздерге рұқсат жоқ" деді." Мақала екінші жылдың қазан айында Cheetah журналының бірінші санында жарияланды. Бұл жобаның бірнеше аңыздарының бастауы болды, соның ішінде Уилсонның "Секундтар" фильмінен қорқуы, "жаман вибрациялар" салдарынан 3000 долларлық жазу сессиясын тоқтатуы және Уилсон сиқыршылықпен айналысады деп ойлаған танысынан (кейін Сигел бұл оның әйелі болғанын айтты) қорқуы. Альбом туралы 33⅓ кітабында Луис Санчес былай деп жазды: «Сигел, бұл әңгімені жазу арқылы өзіне оралып, тұзаққа айналатын мифологияның негізін қалағанын білмеген болуы мүмкін. Аяқталмаған альбом болғандықтан, оның орнына пайда болған мифология – бұзылған уәде, Бич Бойз тобының мансабындағы қайғылы бұрылыс ғана емес, сонымен қатар Брайанды эксцентрикалық мінез-құлыққа, өзін-өзі жоюға бейімділікке, әңгімелерге және, соңында, ақылсыздыққа дейін кемсітудің бір жолы болды». Кейіннен Андерле Сигел мифті жалғанды жазып көбейтіп, осылайша өзін "маңыздырақ" көрсетуге тырысқанын айтты. Сигел Андерленің айыптауын жоққа шығарды: «Егер бұл соншалықты ақымақтық болмаса, бұл жала жабу болар еді. Мен Брайанды өте құрметтеймін және жақсы көремін. Мен оны миф ретінде қабылдамадым. Мен тек көргенімді және естігенімді жазып отырдым. Брайанмен бірге уақыт өткізу және мас болу қызықты болды, бірақ бұл Дэвидтің ойынша маңызды емес еді».
From late 1966 to early 1967, Siegel had a close acquaintance with Brian Wilson of the Beach Boys. He was first introduced to Wilson by Beach Boys associate David Anderle, who had enjoyed Siegel's article about Dylan and suggested that Siegel write about Wilson. He became part of a coterie that accompanied Wilson for much of the band's Smile era, a circle that Siegel later referred to as the "Beach Boys marijuana consumption squad". By early 1967, Wilson had run into issues completing Smile and had grown suspicious of his surrounding associates, including Siegel. Siegel said that Wilson "had forgotten that I was a journalist, and the reason he got rid of me was because Anderle reminded him of that – because of a disagreement that David and I had about what I would and wouldn't write After that [my girlfriend], I and Pynchon went to Studio A and [Michael] Vosse was there, and he said, 'No, you're barred.'" The article was instead published in October 1967 within the first issue of the magazine Cheetah. It is the origin of several of the project's legends, including Wilson's fear of the film Seconds, his cancelling of a $3,000 recording session due to "bad vibrations", and his irrational fear of an acquaintance whom Wilson believed practiced witchcraft (Siegel later revealed that it had been his girlfriend). Writing in his 33⅓ book about the album, Luis Sanchez commented: quote|[Siegel] probably had no idea that in writing this story he was also laying the foundation for a mythology that would eventually curl back on to itself and become a snare. As long as there wasn’t a finished album that could speak for itself, the mythology that displaced it came to signify not only a broken promise, a tragic turning point in The Beach Boys’ career, but a way to reduce Brian himself to a set of eccentricities, self destructive habits, gossip, and, finally, madness. Anderle later alleged that Siegel had inflated the myth through writing falsehoods so that he could appear more "important". Siegel rebuked Anderle's allegation: "If it weren't so stupid, it would be libelous I admired Brian a lot and I also liked him I wasn't aware of him as a myth. I just wrote down what I saw and heard It was fun hanging out with Brian and getting stoned but it was hardly important in the sense that David means."
Кейінгі жылдар
1977 жылы "Плейбой" журналында Сигелдің "Томас Пиншон кім және неліктен ол менің әйеліммен бірге кетіп қалды?" атты мақаласы жарияланды. Мақала – Пинчонмен арадағы қарым-қатынасы және Пинчонның Сигелдің екінші әйелімен болған қарым-қатынасы туралы естеліктер. Журналист Адам Эллсворттың сөзінше, "кейбір орталарда бұл мақала "Қош серфинг, сәлем Құдай!" деген шығармадан гөрі әлдеқайда жақсы танымал. Ол әлдеқайда жекелеген мәліметтерге толы". Ол кітап өнері саласында да белсенділік танытты. Оның үш туындысы Қазіргі заманғы өнер мұражайының Суретшілер кітаптары коллекциясында сақталады. Оның кітаптары мен каллиграфиялық күнделіктері 1978 жылы Франклин пешінде көрмеге қойылды. 2012 жылдың 17 қарашасында Сигел 77 жасында жүрек талмасынан қайтыс болды.
In 1977, Playboy published Siegel's article "Who Is Thomas Pynchon and why did he take off with my wife?" The article is a memoir about his relationship with Pynchon and Pynchon's affair with Siegel's second wife. According to journalist Adam Ellsworth, "In certain circles, this article is far better known than 'Goodbye Surfing, Hello God!' It is certainly more personal " He was also active in the field of book art. Three of his works are in the Artists Books Collection of the Museum of Modern Art. His books and calligraphic journals were exhibited at Franklin Furnace in 1978. On November 17, 2012, Siegel died of a heart attack at age 77.