Кіріспе
Гетероциклді қосылыстар класы. Азолдар – сақина құрамында азот атомы және кем дегенде бір басқа көміртек емес атомды (яғни азот, күкірт немесе оттек) қамтитын бес мүшелі гетероциклді қосылыстар класы. Олардың атаулары Ганцш-Видман номенклатурасымен байланысты. Бастапқы қосылыстар ароматикалық және екі еселі байланысқа ие; олардан азайтқыш аналогтар (азолиндер мен азолидиндер) бар. Әр гетероатомнан сақинадағы ароматикалық байланыстың құрамына бір ғана электрон жұбы қатысады. Азолдардың атаулары азайту кезінде алғашқы префиксін сақтайды (мысалы, пиразолин, пиразолидин). Азолдардағы сақина атомдарының нөмірленуі еселі байланысқа қатыспайтын гетероатомнан басталып, екінші гетероатомға қарай жүзеге асырылады. Имидазол және басқа бес мүшелі ароматикалық гетероциклді жүйелер табиғатта кең таралған және гистидин сияқты көптеген биомолекулалардың негізін құрайды.
the class of compounds
Azoles are a class of five membered heterocyclic compounds containing a nitrogen atom and at least one other non carbon atom (i. e. nitrogen, sulfur, or oxygen) as part of the ring. Their names originate from the Hantzsch–Widman nomenclature. The parent compounds are aromatic and have two double bonds; there are successively reduced analogs (azolines and azolidines) with fewer. One, and only one, lone pair of electrons from each heteroatom in the ring is part of the aromatic bonding in an azole. Names of azoles maintain the prefix upon reduction (e. g., pyrazoline, pyrazolidine). The numbering of ring atoms in azoles starts with the heteroatom that is not part of a double bond, and then proceeds towards the other heteroatom. Imidazole and other five membered aromatic heterocyclic systems with two nitrogens are extremely common in nature and form the core of many biomolecules, such as histidine.
Саңырауқұлаққа қарсы препараттар ретінде қолдану
Қабылданатын уыттылық деңгейіне ие саңырауқұлаққа қарсы препараттарды іздеу 1980-жылдардың басында жүйелік саңырауқұлақ инфекцияларының алғашқы азол негізді ауызша емделуіне әкелді, ол кетоконазол болды. Кейін, кеңірек саңырауқұлаққа қарсы белсенділік спектріне және жақсартылған қауіпсіздік профиліне ие флуконазол және итраконазол триазолдары жасалды. Белсенділік спектрінің жеткіліксіздігі, дәрілік препараттардың өзара әрекеттесуі, уыттылық, резистенттіліктің пайда болуы және нашар фармакокинетика сияқты шектеулерді еңсеру үшін аналогтар әзірленді. Екінші буын триазолдары, оның ішінде вориконазол, позаконазол және равуконазол, одан да күштірек және резистентті патогендерге қарсы тиімдірек.