Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз саясаткері (1946 жылы туған)
French politician (born 1946)
Мишель Иветта Мари Тереза Жанна Онорин Аллиот Мари (miʃɛl aljomaʁi; 1946 жылдың 10 қыркүйегінде туған), Францияда MAM деп белгілі, француз саясаткері және Франциядан Еуропалық Парламентінің депутаты (ЕП). Ол Еуропалық халықтық партиясының бөлігі – Республикалықтар партиясының мүшесі. 1980-ші, 1990-шы және 2000-ші жылдары құрылған барлық оңшыл үкіметтерде болған ол, Францияда Қорғаныс (2002–2007), Ішкі істер (2007–2009) және Сыртқы істер (2010–2011) министрлігін атқарған алғашқы әйел болды; сонымен қатар ол Жастар және спорт (1993–1995) және Әділет (2009–2010) салаларын басқарды және соңғы екі лауазымында Мемлекеттік министрдің құрметті атағы берілді. 2011 жылы Тунис революциясы кезіндегі позициясынан кейін ол үкіметтен кетіп, бір жыл өткен соң, 2012 жылғы француз парламенттік сайлауында Пиреней Атлантикасының 6-шы сайлау округіндегі депутаттығынан (МП) айырылды. 2014 жылы ол Еуропалық Парламентінің депутаты болды. Ол Сен-Жан-де-Люз қаласының вице-мэрі және Республикалықтардың Ұлттық кеңесінің вице-президенті болып қалады. Аллиот Мари – Голлистік партияның бірінші нұсқасы – Республика үшін жиналғандардың соңғы президенті (1999–2002) және Франциядағы ірі саяси партияны басқарған алғашқы әйел. РПР УМП-ға біріккеннен кейін де ол жетекші голлист болып қалып, 2007 жылы президент болып сайланғаннан бұрын және кейін Николя Саркозидің қарсыласы ретінде қарастырылды, бірақ тікелей қақтығыстан аулақ болды. Аллиот Мари – құқық және саясаттану ғылымдарының маманы. Оның серігі – Патрик Ольер, Фийон II үкіметінде Парламентпен қарым-қатынастар жөніндегі министр; екеуі де 2010–2011 жылдары бірнеше ай бойы бір уақытта министр болды, бұл француз үкіметінде жұп отырған алғашқы жағдай.
Michèle Yvette Marie Thérèse Jeanne Honorine Alliot Marie (miʃɛl aljomaʁi; born 10 September 1946), known in France as MAM, is a French politician and Member of the European Parliament (MEP) from France. She is a member of the Republicans, part of the European People's Party. A member of all right wing governments formed in the 1980s, 1990s and 2000s, she was the first woman in France to hold the portfolios of Defense (2002–2007), the Interior (2007–2009) and Foreign Affairs (2010–2011); she has also been in charge of Youth and Sports (1993–1995) and Justice (2009–2010), and was granted the honorary rank of Minister of State in her last two offices. She resigned from government in 2011 due to her position during the Tunisian Revolution; one year later, in the 2012 French legislative elections, she lost her seat as Deputy (MP) for the 6th Constituency of Pyrénées Atlantiques. She became a member of the European Parliament in 2014. She remains Deputy Mayor of Saint Jean de Luz as well as Vice President of the National Council of The Republicans. Alliot Marie was the last President of the Rally for the Republic (1999–2002), an incarnation of the Gaullist party, and was the first woman to chair a major French political party. She has remained a leading Gaullist after the RPR merged into the UMP and was seen as a rival to Nicolas Sarkozy before and after his election as president in 2007, although direct confrontation was always avoided. Alliot Marie is a law and political science scholar. Her companion is Patrick Ollier, Minister in charge of Relations with Parliament in the Fillon II government; both were ministers simultaneously for a few months in 2010–2011, the first time a couple ever sat in a French government.
Ерте өмір
Мишель Мари 1946 жылғы 10 қыркүйекте Вильнёв-ле-Руайда (сол кезде Сейн-э-Уаз департаментінде, қазір 1968 жылдан бастап Валь-де-Марна департаментіне кіреді) дүниеге келді. Оның әкесі Бернар Мари (1918–2015) – әйгілі халықаралық регби төрешісі, Пиреней-Атлантик департаментінің 4-ші сайлау округінің Франция Ұлттық Ассамблеясының депутаты (1967–1981, 1969 жылға дейін Бас-Пиреней деп аталған департамент) және Биарриц қаласының мэрі (1977–1991); ал анасы – Рене Лейко, оның поляк тегі бар. Ол Нойли-сюр-Сендегі Фоли-Сен-Жам орта мектебінде оқыды, содан кейін Париж заң факультетінде, бұрынғы Париж университетінде білімін жалғастырды, одан кейін сол университеттегі Әдебиет факультетінде оқыды. 1968 жылы білім министрі Эдгар Фаурдің университет реформалары (Фаур заңы ретінде белгілі) іске асырылғаннан кейін, ол жеке құқық, саяси ғылымдар және құқық тарихы бойынша оқуын жалғастырды. 1973 жылы Пантеон-Ассас университетінде «Жалақылы акционер» («Salarié actionnaire») тақырыбындағы диссертациясын қорғап, заң докторы ғылымын бітірді, ал 1982 жылы Пантеон-Сорбонна университетінде «Саяси шешімдер және әкімшілік құрылымдар» («Décisions politiques et structures administratives») тақырыбындағы диссертациясын қорғап, саяси ғылымдар докторы ғылымын бітірді. Университет жылдары ол оңшыл студенттік ұйым UNI мүшесі болды. Ол сонымен қатар «Құқықпен айналысуға қабілеттілік сертификаты» (Certificat d'aptitude à la profession d'avocat), CAPA деп те белгілі; Африка құқығы және экономикасы бойынша сертификат; және этнология бойынша магистр дәрежесіне ие. Саясатқа қатысудан бұрын ол Париж I университетінің (Пантеон-Сорбонна) аға оқытушысы болды және біраз уақыт заңгерлік тәжірибе жинады. Ол сонымен қатар Заң және Экономика факультетінің де иегері.
Michèle Marie was born on 10 September 1946 in Villeneuve le Roi (then in the Seine et Oise department, now in the Val de Marne department since 1968). Her father is Bernard Marie (1918–2015), who was a famous international rugby referee, the French National Assembly Deputy for the Pyrénées Atlantiques' 4th constituency (1967–1981, department named Basses Pyrénées until 1969), and the Mayor of Biarritz (1977–1991); and her mother is Renée Leyko and is of Polish descent. She attended the High School of the Folie Saint James in Neuilly sur Seine and then began her studies at the Paris Law Faculty in the now defunct University of Paris, continuing at the Faculté des lettres de Paris in that same university. After then Education Minister Edgar Faure's university reforms (known as Loi Faure) were implemented in 1968, she continued her studies in private law, political science, and legal history at both Panthéon Assas University, earning a Doctor of Law degree there in 1973 with her thesis Salarié actionnaire (English: "Employee Shareholders"), and Pantheon Sorbonne University, where she earned a Doctorate in political science in 1982 and defended her thesis Décisions politiques et structures administratives (English: "Political Decisions and Administrative Structures"). During her university years, she was a member of the right wing student union UNI. She also holds a Certificat d'aptitude à la profession d'avocat (English: "Certificate of Aptitude for Practicing Law"), also known as a CAPA; a certificate in African laws and economics; and a master's degree in ethnology. Before her career in politics, she was a senior lecturer at the Paris I University (Panthéon Sorbonne), and also spent some time practicing law. She is also a recipient of the Faculty of Law and Economics.
Университет, жеке сектор және саяси мансабының алғашқы жылдары
Университет оқулары кезінде Алиот Мари (сонда әлі Мишель Мари деп танылатын) сол кездегі заң профессоры Мишель Алиотпен қарым-қатынас бастады, ол сонымен бірге сол кездегі Білім министрі (1968-1969) Эдгар Фоурдың штаб бастығы болды. Мари мен Алиот 1971 жылы үйленді, осылайша оның академиялық және іскерлік орталарға жиі кіруіне мүмкіндік туды; сондай-ақ, бұл Мишель Мари есімін Мишель Алиот Мари деп өзгертуге әкелді. Ол 1970-1984 жылдары Panthéon Assas университетінде, содан кейін Париж I Panthéon Sorbonne университетінде ассистент болып жұмыс істеді. 1984 жылдан бастап ол Maître de conférences (қауымдастырылған профессор деңгейі) қызметін атқарды, бірақ 1986 жылы Франция Ұлттық Ассамблеясына сайланғаннан кейін бұл қызметтен бас тартты. 1972 жылы ол 1976 жылға дейін әлеуметтік сақтандыру министрі болған Эдгар Фоурдың техникалық кеңесшісі болды, содан кейін университеттер жөніндегі мемлекеттік хатшы Жан Пьер Сойсонның техникалық кеңесшісі қызметін атқарды. Одан кейін ол 1973-1974 жылдары департаменттер мен теңізден тыс аумақтар министрі болған Бернард Стазидің кеңесшісі, ал 1974 жылы туризм жөніндегі мемлекеттік хатшы Жерар Дюкрайдың кеңесшісі болды. 1976-1978 жылдары ол университеттер жөніндегі мемлекеттік хатшы және министр Алиса Саунье Сейте штабының бастығы болды, содан кейін 1979-1985 жылдары жеке секторда Uta Indemnité компаниясының директорының әкімшісі ретінде жұмыс істеді. Ол сонымен қатар осы кезеңде заңгерлік тәжірибемен де айналысты.
During her university studies, Alliot Marie (then still known as Michèle Marie) began having a relationship with her then law professor Michel Alliot, who was also chief of staff to then Education Minister (1968 1969) Edgar Faure. Marie and Alliot married in 1971, thus gaining her frequent access to academic and corporate environments; this also led to a name change from Michèle Marie to her name since then, Michèle Alliot Marie. She was first assistant at Panthéon Assas University and then the University Paris I Panthéon Sorbonne between 1970 and 1984, before becoming a Maître de conférences (equal to an associate professor) in public law from 1984, a position she left when she got elected to the French National Assembly in 1986. In 1972, she became a technical adviser to Edgar Faure, who was by then the Minister of Social Affairs until 1976; and then she was a technical adviser to then Secretary of State for Universities Jean Pierre Soisson. She then became an adviser to then Minister of Departments and Overseas Territories Bernard Stasi from 1973 to 1974, and then to then Secretary of State for Tourism Gérard Ducray in 1974. She then became the Chief of Staff to then Secretary of State and Minister of Universities Alice Saunier Seité from 1976 to 1978 before working in the private sector as an administrator of CEO of the company Uta Indemnité between 1979 and 1985. She also practiced as a lawyer during this time.
Жергілікті саясат
Аллиот Мари өзінің сайлаушылық мансабын 1983 жылы Баск аймағындағы Сибуре ауылының (бұрынғы Лабур провинциясында және қазір Пиреней Атлантики департаментінде) муниципалдық кеңесшісі ретінде бастады. Бұл ауыл әкесінің саяси базасы болған Биаррицтің оңтүстігінде, Сен-Жан-де-Люз қаласының жанында орналасқан. Ол 1988 жылға дейін осы лауазымда қалды. 1989 жылы ол тағы бір кеңеске сайланды, бұл жолы Биаррицте, әкесімен бірге. 1990 жылы UDF CDS партиясының бірінші вице-мэрі Дидье Боротра басқаратын муниципалдық көпшіліктің құрамында қаланың басты жағажайының алдына қонақ үй-казино салуға қарсы заң жобасын қабылдады. Ол әкесі мэр сайлауында жеңілген кезде кеңестен кетті. Кейіннен 1995 жылдан 2002 жылға дейін Сен-Жан-де-Люз қаласының әкімі, ал содан бері бірінші вице-мэр болып қызмет етеді. Сонымен қатар, ол 1994 жылдан 2001 жылға дейін Пиреней Атлантики облыстық кеңесінің мүшесі және вице-президенті болды.
Alliot Marie started her electoral career in 1983 as Municipal Councillor for the Basque area village of Ciboure (in the former province of Labourd and now in the Pyrénées Atlantiques department), located south of her father's political base of Biarritz, near Saint Jean de Luz; she stayed on until 1988. In 1989, she was elected to another council, this time in Biarritz, alongside her father. In 1990, as part of the municipal majority behind the first Deputy Mayor Didier Borotra of the UDF CDS, she passed draft legislation in opposition to build a hotel casino on the front of the main beach of the town, She left the council at the same time that her father was defeated as Mayor. She then served as Mayor of Saint Jean de Luz from 1995 until 2002, and as First Deputy Mayor since then. She was also a member and a Vice President of the General Council of Pyrénées Atlantiques between 1994 and 2001.
Ұлттық саясат
Аллиот Мари 1986 жылы Пиреней Атлантикасы аймағынан Ұлттық Ассамблеяға Галлистік Республика үшін жиналыстың (РПР) мүшесі ретінде сайланды. Ол үкіметте қызмет еткен кезеңдерден басқа, содан бері Ассамблеяда қызмет етеді; бұл француз заңына сәйкес, "мандаттардың жинақталуы" (Cumul des mandats) деп аталатын заң министрлерге бір уақытта француз Ұлттық Ассамблеясының депутаты болуына тыйым салады. Оның орынбасары Даниэль Пулу болды, ол 1993 жылдан 1995 жылға дейін және 1993 жылдан 2002 жылға дейін, ол министр болып қызмет еткен кезде, депутаттық қызметін атқарды. Ол 1986-1988 жылдары Жак Ширактың екінші үкіметінде Ұлттық білім министрінің жанындағы мектептер жөніндегі мемлекеттік хатшы (кіші министр) лауазымында, ал 1993-1995 жылдары Эдуард Балладур үкіметінде жастар істері және спорт министрі болып қызмет етті. 1989 жылдан 1993 жылға дейін ол Еуропалық демократиялық одақ саяси тобының мүшесі ретінде Еуропалық парламент депутаты болды.
Alliot Marie was elected to the National Assembly to represent Pyrénées Atlantiques in 1986 as a member of the Gaullist Rally for the Republic (RPR). She has been seating in the Assembly ever since, except when she sat in the government; this is due to the French law on Cumul des mandats (literally: "accumulation of mandates") that prohibit cabinet ministers from simultaneously serving as deputies in the French National Assembly; her alternate as Deputy was Daniel Poulou, who served from 1993 to 1995 and again from 2002 to 2011 when she served as Cabinet Minister. She served as Secretary of State (junior minister) for Schools under the Minister of National Education in Jacques Chirac's second government from 1986 to 1988 and as Minister of Youth Affairs and Sports in Édouard Balladur's government from 1993 to 1995. From 1989 to 1993, she was a Member of the European Parliament as a member of the political group European Democratic Alliance.
ҚХР Президенті
1999 жылы "MAM" Ширактың үміткеріне қарсы РПР президенттігіне таласты және көптеген сарапшылардың күтіміне қарамастан, үлкен артықшылықпен жеңіске жетіп, ірі француз саяси партиясын басқарған алғашқы әйел болды. Ол 2002 жылға дейін партия президенті қызметін атқарды, ол кезде партия Халықтық қозғалыс одағымен (UMP) бірікті, ал ол бастапқыда осы бірігуге қарсы болды.
In 1999, "MAM" entered the challenge for the presidency of the RPR against Chirac's candidate and, to most insiders' surprise, won by a landslide, becoming the first woman to lead a major French political party. She remained President of the party until 2002 when it merged with the Union for a Popular Movement (UMP), a merger she opposed at first.
Қорғаныс министрі
Аллиот Мари Жак Ширактың екінші президенттік мерзімінде қорғаныс министрі болды, Франциядағы осы лауазымға тағайындалған алғашқы әйел. 2002 жылдың мамыр және маусым айларында ол сонымен қатар ардагерлерді қолдау ісіне де жауапты болды. 2006 жылы Forbes журналы оны әлемдегі ең беделді әйелдердің 57-орынында, ал 2007 жылы 11-орынында деп жариялады. Ол Жан-Пьер Раффариннің үш үкіметінде және Доминик де Вильпеннің үкіметінде қорғаныс министрі қызметін атқарды. RPR UMP-ге біріккеннен кейін ол голлизмнің жетекші өкілі болып қала берді және партия ішінде өзінің «Le Chêne» (Емен) атты қозғалысын құрды. 2007 жылғы президенттік сайлауда UMP-нің кандидаттығына өтініш білдіру үшін Николя Саркозимен бәсекелесу мүмкіндігін қарастырғанымен, 2007 жылдың қаңтарында сайлауға қатысудан бас тарды және Саркозиді қолдады. Саркози мен Аллиот Маридің партияның Ұлттық кеңесінде пікір келіспеушіліктері жиі болды. Ол 2011 жылдың қаңтарында Тунисқа көзден жас шығару газы жібергені үшін сынға ұшырады. Лауазымынан кетуге дейін ол наразылықты басу үшін әскери парашютистерді жіберуді ұсынды. Оның жағдайы үкіметке ұят келтірді, ол 2011 жылдың 27 ақпанында қызмет еткен бірнеше айдан кейін Сыртқы істер министрі лауазымынан кетті. Оның орнын бұрынғы қорғаныс министрі және бұрынғы премьер-министр Ален Жуппе басты. 2012 жылғы француз парламенттік сайлауда ол екінші турда Пиреней Атлантика департаментінің 6-шы сайлау округінен Социалистік партияның үміткері Сильвиан Алауға 48,38% дауысқа қарсы 51,62% дауыспен жеңіліске ұшырады.
Alliot Marie was Minister of Defense during Jacques Chirac's second presidential term, France's first woman in this position. Between May and June 2002, she was also in charge of Veterans' Affairs. Forbes magazine declared her the 57th most powerful woman in the world in 2006 and the 11th in 2007. She kept the Defense portfolio in Jean Pierre Raffarin's three governments and in Dominique de Villepin's government. She remained a leading Gaullist after the RPR merger into the UMP, and created her own movement within the party, Le Chêne (The Oak). Although she publicly considered competing with Nicolas Sarkozy for the UMP nomination in the 2007 presidential election, she ruled herself out of the running in January 2007 and endorsed Sarkozy. Sarkozy and Alliot Marie had a history of disagreements in the party's National Council. she was specifically criticised for allegedly sending teargas to Tunisia as late as January 2011. Before leaving office, she proposed sending paratroopers to quell the protests. Her situation embarrassing the government, she resigned as Foreign Minister on 27 February 2011 after only a few months in office. She was succeeded by outgoing Defense Minister and former Prime Minister Alain Juppé. In the 2012 French legislative elections, she lost her seat as Deputy (MP) for the 6th constituency of Pyrénées Atlantiques to Socialist Party candidate Sylviane Alaux in the second round, 48.38% to Alaux's 51.62% share of the vote.
Дау
1972 жылы күзетші Алиот Мариге Ұлттық жиналыс залына кіруге кедергі келтірді, себебі ол шалбар киген еді; әйелдерге ақ жағалы мемлекеттік қызметте шалбар киюге 1960 жылдардың соңына дейін, ал жиналыста жұмыс істеуге кейінірек рұқсат берілмеген. 2009 жылдың басында Алиот Мариге 9 мм калибрлі оқпен бірге анонимді өлім туралы хабарлама келді. 2016 жылы француз тергеу судьясы Сабина Керис Доминик де Вильпен, Мишель Барнье және Мишель Алиот Мари ісін Республика Әділет сотына беруді ұсынды. Бұл бұрынғы министрлер 2004 жылы Буаке лагеріне шабуыл жасаған жалдамалы әскерлерді босатуға рұқсат берген деген күдікке ілікті, нәтижесінде тоғыз француз сарбазы қаза тапты. Бұл операцияның мақсаты 2004 жылғы Кот-д'Ивуар дағдарысы аясында Лоран Гбагбо үкіметіне қарсы жауап шараларын негіздеу болған деп саналады.
In 1972, a guard prevented Alliot Marie from entering the National Assembly chamber because she was wearing pants; women were not allowed to wear pants to work in white collar government jobs until the late 1960s and not in the Assembly until some years later. In early 2009, Alliot Marie received an anonymous death threat accompanied by a 9mm calibre bullet. In 2016, French investigating judge Sabine Kheris requested that a case involving Dominique de Villepin, Michel Barnier and Michèle Alliot Marie be referred to the Court of Justice of the Republic. These former ministers were suspected of having allowed the exfiltration of the mercenaries responsible for the attack on the Bouaké camp in 2004, killing nine French soldiers. The operation was allegedly intended to justify a response operation against the Laurent Gbagbo government in the context of the 2004 crisis in Ivory Coast.
Жеке өмір
Мишель Мари 1971 жылы антрополог Мишель Аллиотқа тұрмысқа шығып, Мишель Аллиот Мари деген есімді қабылдады. Олар 1984 жылы ажырасты. Француз медиасында оны "MAM" деп лақаптайды. 1988 жылдан бері оның өмірлік серігі Патрик Ольер, ол 2007 жылы Ұлттық Ассамблеяның төрағасы қызметін қысқа мерзімге атқарды, содан кейін Ассамблеяның Экономика комитетін басқарды. 2010 жылдың қараша айында Фийон II үкіметінде Парламентпен байланыс жөніндегі министр болып тағайындалды. Екеуі де 2010-2011 жылдары бірнеше ай бойы бірдей министрлік қызметін атқарды, бұл француз үкіметінде жұбайлардың отыруының тұңғыш жағдайы болды. Оның жоғары беделіне байланысты, оны "Патрик Ольер Мари" немесе "POM" деп атайды.
Michèle Marie married anthropologist Michel Alliot in 1971, taking the name Michèle Alliot Marie. They divorced in 1984. In the French media, she is nicknamed "MAM". Since 1988, her life partner has been Patrick Ollier, who briefly served as President of the National Assembly in 2007 and subsequently chaired the Assembly's Economy Committee. In November 2010, he was appointed Minister in charge of Relations with Parliament in the Fillon II government. Both were ministers simultaneously for a few months in 2010–2011, the first time a couple ever sat in a French government. Due to her higher public profile, he has been nicknamed "Patrick Ollier Marie" or "POM".