Онтариодағы тоқтап қалған темір жол

Кіріспе

Онтариодағы қолданыстан шыққан теміржол

Defunct railway in Ontario

The Northern Railway of Canada was a railway in the province of Ontario, Canada. It was the first steam railway to enter service in what was then known as Upper Canada. It was eventually acquired by the Grand Trunk Railway, and is therefore a predecessor to the modern Canadian National Railway (CNR). Several sections of the line are still used by CNR and GO Transit. First known as the Toronto, Simcoe and Huron Railway, and then the Ontario, Simcoe and Huron Railway, the aim was to provide a portage route from the upper Great Lakes at Collingwood to Toronto. The plan for the railway was largely executed by Frederick Chase Capreol who was fired as manager of the company the day before the ground broke. Financial difficulties and a government bailout led to a reorganization of the company as the Northern Railway of Canada in 1859. The line saw three major expansions; North Grey Railway extended the original mainline to Meaford, the North Simcoe Railway ran to the port town of Penetanguishene, and the Muskoka Branch ran northeast to Gravenhurst. This last expansion would be the starting point for the Northern and Pacific Junction Railway, connecting to the Canadian Pacific Railway mainline outside of North Bay. In 1887, the Grand Trunk Railway (GTR) gained a controlling interest, and the takeover was formalized in January 1888. The line primarily served the port towns on Georgian Bay, where it faced increasing competition over the years. A combination of factors, including the Great Depression and the opening of a wider Welland Canal led to decreased use of the ports, and traffic fell. The closure of Collingwood Shipbuilding in 1986 led to the abandonment of the sections in Collingwood and to the west. The line is intact from Barrie all the way to Union Station, with the section between Toronto and Barrie used by GO Transit as the Barrie line. The Muskoka Junction has been combined with the Ontario Northland Railway to form CNR's mainline in the area north of Orillia. Section west of Collingwood now form the Georgian Trail. The Meaford station was dismantled after 1960 and two stations along this section of the line remain:

Craigleith Station restored and now a museum
Thornbury Station now a retail store on Highway 26

Several sections of the line have been turned over to rail trail use. The section of the mainline from the western side of Collingwood to Meaford is now the high quality Georgian Trail, which is being expanded towards Owen Sound as the Tom Thompson Trail. Sections from Collingwood to Stayner have a trail running beside them. The North Simcoe Railway now forms the Tiny Beaches Trail with sections south of this also in use.

Канаданың Солтүстік темір жолы – Канаданың Онтарио провинциясындағы теміржол. Бұл сол кездегі Жоғарғы Канадада пайдалануға берілген алғашқы пар теміржолы болды. Кейіннен оны Grand Trunk Railway сатып алды, сондықтан ол қазіргі Канада Ұлттық темір жолының (CNR) алдындағысы. Желінің бірнеше бөлігі CNR және GO Transit жүйелерінде әлі де қолданылады. Алғаш Торонто, Симко және Хьюрон темір жолы, содан кейін Онтарио, Симко және Хьюрон темір жолы деп аталды, оның мақсаты Коллингвудтағы Жоғарғы Ұлы көлдерден Торонтоға дейінгі тасымалдау маршрутын қамтамасыз ету болды. Теміржол жоспарын негізінен Фредерик Чейз Капреол жүзеге асырды, бірақ компанияның басқарушысы болып тағайындалған күнінен бір күн бұрын қызметтен босатылды. Қаржылық қиындықтар мен үкіметтік көмек 1859 жылы компанияның Канаданың Солтүстік темір жолы ретінде қайта ұйымдастырылуына әкелді. Желі үш маңызды кеңейтімді көрді: Солтүстік Грей темір жолы бастапқы магистральды Мифордқа дейін ұзартты, Солтүстік Симко темір жолы Пенитангвишин портына дейін жетті, ал Маскака тармағы солтүстік-шығысқа қарай Грейвенхерстке дейін созылды. Бұл соңғы кеңейтім Солтүстік және Тынық мұхитының қосылыс темір жолының бастапқы нүктесі болды, ол Солтүстік Бэйден тыс жердегі Канадалық Тынық мұхиты темір жолының негізгі желісімен байланысты. 1887 жылы Grand Trunk Railway (GTR) бақылау үлесін алды, ал сатып алу 1888 жылдың қаңтарында ресмиланды. Желі негізінен Жоржиан шығанағындағы портты қалаларға қызмет көрсетті, онда жылдар бойы бәсекелестік күшейді. Ұлы депрессия және Велленд каналының кеңейтілуі сияқты факторлардың салдарынан порттарды пайдалану азайды және тасымалдау көлемі төмендеді. 1986 жылы Коллингвуд кеме құрылыс зауытының жабылуы Коллингвудтағы және батысқа қарайғы бөліктерді қолданудан шығаруға әкелді. Желі Барриден Юнион станциясына дейін сақталған, ал Торонто мен Барри арасындағы бөлігі GO Transit жүйесінде Барри желісі ретінде пайдаланылады. Маскака қосылысы Онтарионың Солтүстік темір жолымен біріктіріліп, Ориллиядан солтүстікке қарайғы аймақта CNR магистралін құрады. Коллингвудтан батысқа қарайғы бөлік қазір Жоржиан жолы болып табылады. Мифорд станциясы 1960 жылдан кейін демонтаждалды, ал желіде екі станция сақталды: Крейглиф станциясы қалпына келтіріліп, қазір мұражай, ал Торнбери станциясы қазір 26 тас жолындағы сауда дүкені. Желінің бірнеше бөлігі велосипед және жаяу жолдарына айналдырылды. Коллингвудтың батыс жағынан Мифордқа дейінгі магистральдың бөлігі қазір сапалы Жоржиан жолы, ол Оуэн Саундқа қарай Том Томпсон жолы ретінде кеңейтілуде. Коллингвудтан Стайнерге дейінгі бөліктердің қасында жаяу жолдары бар. Солтүстік Симко темір жолы қазір Тайни Бичс жолын құрайды, оның оңтүстігіндегі бөліктері де пайдаланылуда.

Құрылыс

Торонтодан Жоғарғы Ұлы көлдерге дейінгі теміржол туралы әңгімелер 1834 жылға дейін жетеді, бірақ 1848 жылға дейін Фредерик Чейз Капреол Торонто, Симко және Хьюрон теміржол одағы компаниясы деген атпен Коллингвуд аймағына желі салуды жоспарлағанға дейін ешқандай нақты әрекет жасалмады. Ол құрылысқа 2 миллион долларлық лотерея арқылы қаржы жинаудың жаңа тәсілін ұсынды. Бұл ұсыныс соншалықты даулы болғандықтан, халықтың пікірін білу үшін референдум өткізілді, бірақ ол сәтсіз аяқталды. 1849 жылы Теміржол кепілдігі заңы қабылданғаннан кейін Капреол Чарльз Альберт Берчимен бірігіп, 1849 жылдың шілдесінде компанияны тіркеді, содан кейін дәстүрлі облигациялар шығару қажет болды, осыдан кейін үкіметтік қаржыландыру қолжетімді болды. Құрылысқа кедергі келтіретін қиындықтар одан әрі жалғасты, осы уақытта компания 1850 жылы Онтарио, Симко және Хьюрон теміржол одағы ретінде қайта тіркелді. Капреол 1851 жылдың 15 қазанында леди Элгин салтанатты түрде алғашқы қазылым жасағаннан екі күн бұрын менеджер қызметінен босатылды. Осы оқиғаға арналған шеруге қаланың барлық 31 мың тұрғынының шамамен 20 мыңы қатысты. Сэндфорд Флеминг қазылған топырақты алып, тарихқа сақтап қалды. Сол түні Сент-Лоуренс залында өткен кеш П.Т. Барнум ұйымдастырған Дженни Линдтің концертімен аяқталды. 1853 жылдың ақпанында теміржол британдық колонияда салынған алғашқы локомотивтің құрылысын тапсырды. Алғашқы құрылыс кезінде желі Оук Риджс Морайнасынан өтуі керек болды, және 1853 жылдың 16 мамырында ғана алғашқы пойыз бүгінгі Аурора қаласының орнындағы Мачеллдің бұрышына жетті. Солтүстікке қарайғы жұмыс тезірек жүрді; желі 1853 жылы Барридегі Алландейлге, ал 1855 жылы Коллингвудқа жетті. Бастапқы тасымал көбінесе ауылшаруашылық өнімдерінен тұрды, сондықтан оған «Жем, сабан және шөп» деген лақап ат берілді.

Солтүстік темір жолы

Жол қозғалысының қолайлы көлеміне қарамастан, желі ешқашан аса пайдалы болған жоқ, ал 1858 жылы компания қаржылық қиындыққа тап болды. Фредерик Уильям Камберленд 1858 жылдың тамызында компанияны Канаданың Солтүстік теміржолы компаниясы ретінде қайта ұйымдастырғаннан кейін теміржолды басқаруға келісті. Камберленд пайдалылыққа баса назар аударды, өзін-өзі ақтамайтын барлық пойызды тоқтатты, кеңейту жоспарларына қарсы күресті және Ұлы көлдердегі кемелердің шағын паркін сатты. Бұл кеңейтуге қарсылықтың салдарынан кейіннен кері әсері болды; 1864 жылы компанияға Грей және Брюс округтерінен келген кәсіпкерлер өсіп келе жатқан ауыл шаруашылығы аймақтары арқылы желі салу туралы ұсыныс жасады. Камберленд бұл ұсынысты қабылдамады, себебі жол жүргізушілердің саны тым аз болады деп мәлімдеді. Бұл Торонто, Грей және Брюс теміржолының (TG&B) құрылуына мүмкіндік берді, ол 1869 жылдың көктемінде Оуэн-Саундқа қарай құрылыс жұмыстарын бастады. Алғашқы нақты бәсекеге тап болған Солтүстік теміржолы 1871 жылдың 15 ақпанында өзінің Солтүстік Грей теміржолын құрды, Коллингвудтан Меафордқа дейін кеңейту жоспарларымен және Оуэн-Саундқа дейін жалғастыру құқығымен. Коллингвуд пен Меафорд арасындағы құрылыс Ниагара эскарпы мен Джорджия шығанағының оңтүстік жағалауы арасындағы тегіс жерде жүргізілді және желі 1872 жылдың 1 сәуірінде аяқталды. Алайда, Оуэн-Саундқа кеңейту аяқталған жоқ, себебі Меафордтан батысқа қарай қиын жер, TG&B-нің жақын арада келуі және басқа кеңейтулерге деген сұраныс, олар маңыздырақ деп есептелді. Компания Симкоу округіндегі бірнеше топтармен, әсіресе Баридегі адамдармен, желіні қала орталығына қарай кеңейтуді талап етуде келіспеушіліктер болды. Бұл мәселе 1869 жылдың соңында Торонто, Симко және Мускока қосылыс теміржолын, немесе Мускока тармағын құру арқылы шешілді, ол Аллендейл станциясынан тармақтанып, солтүстік-шығысқа қарай Ориллияға, содан кейін Гравенхурсттан тыс жердегі Мускока көліне дейін жүрді. Бұл желі 1875 жылы ресми түрде Солтүстік теміржолының құрамына енді. Солтүстікке деген наразылық сақталды, ал көлдердегі қосымша тасымалдау маршруттарына деген сұраныс бүкіл аймақта қарқынды құрылысқа әкелді. Гамильтон қаласының кәсіпкерлері Гамильтон және Солтүстік-Батыс теміржолы (H&NW) ретінде Бариге екінші желі салуды жоспарлады, олардың жоспарланған желісі жол бойындағы бірнеше қалалардан өтеді. Солтүстік теміржолы Солтүстік Симко қосылыс теміржолын ұсынып, қарсылық көрсетті, ол Кинг-Сити немесе Болтоннан қолданыстағы желіден бөлініп, Баридің батысында Солтүстік теміржолымен кездесіп, Солтүстік Симко теміржолы ретінде Пенитангвишенге дейін жалғасатын еді. Екі ұсынысты салыстырғанда, Симкоу округінің және маршрут бойындағы қалалардың бизнес мүдделері екі компаниядан да қосымша жұмыс талап етті. H&NW ақырында Коллингвудқа тармақ желісін салуға келісті, ол Ньюмаркеттен батысқа қарай негізгі желіден бөлінеді және Бариден Мидлендке дейін солтүстікке қарай кеңейту жоспарларын қосты. Симкоу округінен H&NW-ге 300 000 доллар көлемінде бонус берілді, сондай-ақ маршрут бойындағы қалалардан 150 000 доллар берілді, бұл аймақтың Солтүстік теміржолына деген наразылығын көрсетеді. Желі 1877 жылы Бариге, ал 1879 жылдың ортасында Коллингвудқа жетті. H&NW Мидлендке қарай кеңейтуді аяқтамады. Солтүстік теміржолы өзінің кеңейту жоспарларының бір бөлігін жүзеге асырды, Кинг-Ситиден басталатын желіге арналған жоспарларды тоқтатты және оның орнына Бариден батысқа қарай бөлініп, Солтүстік Симко теміржолы ретінде Пенитангвишенге дейін жүрді. Құрылыс 1878 жылдың қаңтар айында басталды.

In spite of reasonable volumes of traffic the line was never very profitable, and by 1858 the company was in financial difficulty. Frederick William Cumberland agreed to take control of the railway, after reorganizing as the Northern Railway Company of Canada in August 1858. Cumberland focused on profitability, cutting any train that didn't pay for itself, strongly resisting any expansion plans, and selling off their small fleet of ships operating on the Great Lakes. This resistance to expansion would ultimately backfire; in 1864 the company was approached by businessmen from Grey and Bruce counties about building a line through their burgeoning agricultural areas. Cumberland refused, stating that traffic would be too low. This left an opening for the formation of the Toronto, Grey and Bruce Railway (TG&B), which began construction toward Owen Sound in the spring of 1869. Faced with their first real competition, the Northern chartered their own North Grey Railway on 15 February 1871, with plans to extend out of Collingwood to Meaford and authority to continue to Owen Sound. Construction between Collingwood and Meaford took place over the flat terrain between the Niagara Escarpment and the southern shore of Georgian Bay, and the line was completed on 1 April 1872. However, the expansion to Owen Sound was never completed; a combination of much more difficult terrain west of Meaford, the impending arrival of the TG&B, and demand for other expansions that were considered more important. The company had continually been at odds with a number of groups in Simcoe County, especially those in Barrie who continually pushed for an expansion of the line into the downtown area. This was eventually solved through the late 1869 formation of the Toronto, Simcoe and Muskoka Junction Railway, or Muskoka Branch, which branched off at the Allendale station and ran north east to Orillia and then on to Lake Muskoka outside Gravenhurst. The line was officially absorbed into the Northern in 1875. Upset with the Northern remained, and demand for additional shipping routes on the Lakes led to intense building through the entire area. Businessmen in Hamilton took the opportunity to plan a second line to Barrie as the Hamilton and North Western Railway (H&NW), with their proposed line passing through several towns along the way. The Northern countered with the suggestion for a South Simcoe Junction Railway, splitting off the existing line at King City or Bolton, and then meeting the Northern again west of Barrie and continuing on to Penetanguishene as the North Simcoe Railway. Comparing the two, business interests in Simcoe County and towns along the route demanded additional work from both companies. The H&NW finally agreed to run a branch line to Collingwood, splitting off the mainline some distance west of Newmarket, and added optional plans for an extension north from Barrie to Midland. Bonuses from Simcoe County totalling $300,000 were given to the H&NW, along with about $150,000 from towns along the route, some indication of the area's upset with the Northern. The line reached Barrie in 1877 and Collingwood in mid 1879. The H&NW never completed their northern expansion to Midland. The Northern went ahead with one portion of their own expansion plans, dropping plans for the line from King City and instead splitting off west of Barrie to run north to Penetanguishene as the North Simcoe Railway. Construction began in January 1878.

Қайта құру, бірігу, сатып алу

1881 жылы желінің барлық бөлігі кезең-кезеңімен қайта жаңартылды. Грейвенхерстке дейінгі негізгі желі 1881 жылдың 9 шілдесінде бір күн ішінде стандартты өлшемге ауыстырылды. Жұмысшылар бригадалары Торонтодан шығатын сағат 7:45-тегі пошта пойзын күтіп тұрды, оның вагонында "Соңғы пойыз" деп жазылған үлкен тақта ілінген еді. Пойыз өткен соң, экипаждар дереу рельстерді жылжыта бастады, ал бұрыннан қажетті тіректердің жартысын орнатып үлгерген еді. Құрылыс құны, сол кездегі қаржылық қиындықтар және Солтүстік шығанағына кеңейтудің жоғары құны Солтүстік және H&NW компанияларын 1879 жылдың маусымында жаңа бірлескен басқару туралы келісімге келуге және Солтүстік және Солтүстік-Батыс темір жолын құруға итермеледі. Бұл Грейвенхерст пен Ниписсинг арасында жүретін Солтүстік және Тынық мұхиты торабы темір жолын салуға қажетті қаржыландыру мен кіріс көзін қамтамасыз етті. 1886 жылы бұл темір жол Солтүстік шығанағындағы Канадалық Тынық мұхит темір жолының трансконтиненталдық желілерімен қосылды. Солтүстік темір жолын 1888 жылы Grand Trunk Railway сатып алды, ал оның бірігуі нәтижесінде ол Канаданың Ұлттық темір жолының құрамына кірді. CNR негізгі желіні CN Newmarket бөлімшесі ретінде пайдаланды, батысқа қарайғы тармақтарды сатты және Барри мен Ориллия арасындағы учаскені жойды. Қазір ол Metrolinx компаниясы сатып алғаннан кейін Барри желісі деп аталады.

Локомотивтер

Онтарио, Симко және Хьюрон Юнион темір жолының алғашқы локомотиві Леди Элгин деп аталды және Портленд, Мэн штатында салынды. Ол Канаданың 42-ші генерал-губернаторы Джеймс Брюстің екінші әйелі Мэри Лэмбтонның құрметіне аталған (1847–1854); ол сонымен қатар 1851 жылғы 15 қазанда Фронт-стрит және Симко-стритте темір жол құрылысының салтанатты рәсімінде күміс қашау көтерген. Локомотивке кедендік баж салығының жоғарылығы мен тасымалдау құнының қымбаттығы себепті, Онтарио, Симко және Хьюрон Юнион темір жолының басшылары келесі локомотивтерді Онтариода жасауға шешім қабылдады. Джеймс Гудтың Торонто локомотивтер зауыты, Квин және Йонг көшелерінің қиылысында орналасқан, Онтарио, Симко және Хьюрон темір жолы үшін тоғыз локомотив өндіріп, олардың орташа құны 5000 долларға бағаланды. Олардың біріншісі Торонто деп аталды, ол осы аттас қалада салынды және Канадада немесе Британ империясының кез келген колониясында салынған алғашқы локомотив болды. 1853 жылғы ақпанда қолданысқа берілген, оның құрылысы 16 сәуірде аяқталды. Бес күн бойы ол Королева және Йорк көшелеріндегі уақытша ағаш рельстермен жүріп өтті, ал 26 сәуірде Фронт-стриттегі жаңа OSH темір жолдарына көтерілді. Торонто тұрғындары локомотивтің зауыттан Фронт-стрит рельстеріне қарай қозғалысын бақылады, ал бұл оқиға кейіннен суретшілердің назарына ілігіп, картинаға түсірілді. Оның алғашқы міндеті үш аптадан кейін орындалды – ол Торонто қаласы мен қазір Аврора деп аталатын Мачелл бұрышы арасында жолаушылар мен жүк тасымалдады. Бұл алғашқы міндетті еске алу үшін 1953 жылы Торонтодағы Юнион вокзалына мемориалдық тақта орнатылды. Торонто және басқа локомотивтер 1870 жылдары Канада темір жолдары 5'6" рельс енінен 4'8" американдық стандартты рельс еніне ауысқаннан кейін жарамсыз деп танылды.

Қаржы

Темір жол жолаушылар, жүк, пошта және басқа да түрлі көздерден кіріс түсірді. 1860 жылдың 1 қаңтарынан 7 шілдесіне дейінгі жалпы кіріс 166 108,64 доллар, ал 1861 жылдың 1 қаңтарынан 6 шілдесіне дейінгі жалпы кіріс 210 177,46 доллар құрады. Жыл Аптасы Жолаушылар Жүк Пошта және басқа да кірістер Барлығы 1860 жыл 14 сәуір 7012.86 19 мамыр 8645.63 7 шілде 6824.88 14 шілде 6409.73 8 тамыз 6564 1861 жыл 13 сәуір 8953.38 18 мамыр 8724.89 6 шілде 1810.92 7168.35 84.72 9064.00 13 шілде 1728.20 7412.90 81.66 9222.81 8 тамыз 9224

Онтарио, Симко және Хьюрон теміржолының танылуы

2010 жылы Онтарио, Симко және Хьюрон темір жолы Солтүстік Америка темір жолдарының Даңқ залына енгізілді. OS&HR теміржол саласына қосқан үлесі үшін «Ұлттық» санатындағы «Қоғамдық ұйым, кәсіпорын, үкімет немесе ұйым» ретінде мойындалды (бұл атау Онтарио штатындағы Сент-Томас және оның төңірегіндегі аймаққа қатысты).