1934 жылғы Минеаполис жұмысшылар ереуілі және күресі

Кіріспе

1934 жылғы Миннеаполистегі еңбек ереуілі мен наразылық, Миннеаполис, Миннесота, АҚШ

1934 жылғы Миннеаполис жалпы ереуілі, Үстіңгі Орта Батыс аймағының ірі таратқыш орталығы Миннеаполистегі жүк тасымалдау компанияларының көпшілігіне қарсы Teamsters жүргізген ереуілден туындады. Ереуіл 1934 жылдың 16 мамырында Базар ауданында (қазіргі Қойма ауданы) басталды. Ең ауыр күн – 20 шілдедегі «Қанды жұма», сол күні полиция ереуілшілерге атып, екі адамды өлтіріп, 67 адамды жарақаттады. Содан кейін зорлық-зомбылық жаз бойы үзіліспен жалғасты. Ереуіл 22 тамызда ресми түрде аяқталды. Американың троцкишіл коммунистік лигасымен байланысты жергілікті лидерлер құрған коалиция, кейіннен Социалистік жұмысшылар партиясын (АҚШ) құрған топ, ереуіл жүргізушілерді ұйымдастыруға және Teamsters еңбек одағының өсуіне жағдай жасады. Бұл ереуіл, 1934 жылғы Батыс жағалауындағы лонгшорлар ереуілімен және 1934 жылғы Толедо Автолайт ереуілімен (Америка жұмысшы партиясы бастаған) бірге, 1930 жылдары өнеркәсіптік синдикализмнің дамуына ықпал еткен маңызды факторлардың бірі болды, оның көп бөлігі Өнеркәсіптік ұйымдар конгресі арқылы ұйымдастырылды.

Шабуылға дейін

1933 жылы Дэниел Тобин басшылығымен құрылған Халықаралық Темиршілер Бірлігі ереуілдерге қарсы консервативті кәсіподақ болды. Бірліктің мүшелері жиі басқа кәсіподақтардың ереуілдерін қолдауға шақырылса да, көлік саласындағы қызметі оларды көптеген басқа кәсіподақталған салалардың жұмысшыларымен байланыстырды және кейбір аймақтарда мықты ынтымақтастық дәстүрін қалыптастырды. Дегенмен, Халықаралық Бірлік өзі ереуілге қатысуға өте сақты болды, тіпті оған қарсылық танытты. Халықаралық Конституцияның ереуілді мақұлдау үшін мүшелердің үштен екісінің дауысын қажет етуі және Халықаралық президентке жергілікті кәсіподақ мерзімінен бұрын ереуілге шыққан деп есептесе, ереуіл төлемдерін тоқтату құқығын беруі, сондай-ақ мүшелерді қолөнер немесе салалық принцип бойынша бөлек кәсіподақтарға бөлуі – мұз арба жүргізушілері бір жерде, өнім тасушылар екіншіде, сүт тасушылар үшіншіде және т.б. Темиршілерде бірнеше жалпы жергілікті ұйымдар болды; 1934 жылы 75-тен аспайтын мүшесі бар Миннеаполистің 574-ші жергілікті ұйымы солардың бірі еді. Троцкий қуылғаннан кейін болған ішкі дағдарыстан кейін, жаңа құрылған Америка Коммунистік Лигасына (Сол қанаттағы оппозиция) өткен, соның ішінде бірнеше Коммунистік партия мүшелері 1930 жылдардың басында 574-ші жергілікті ұйымға қосылды. Бұл мүшелер – Рей Данн, оның бауырлары Майлз және Грант, Карл Скоглунд және кейін Фаррелл Доббс – 1933 жылдың ең суық күндерінде көмір тасушыларды ереуіл арқылы ұйымдастыруды бастады. Бұл ереуіл Халықаралық Конституцияда белгіленген қатаң келісім процедураларын да, Ұлттық Өнеркәсіптік Қайта жаңғырту Актісі бойынша ұсынылған тиімсіз делдалдық процедураларды да елемеді. Жеңіс кәсіподаққа жүргізушілер мен жұмыс берушілер арасында үлкен бедел әкелді. Одақ жүргізушілерді барлық жерде ұйымдастыруға кірісті. Сонымен қатар, одақ ереуілге түрлі жолдармен дайындала бастады. Ол ереуіл штабы, асхана және медициналық пункт ретінде пайдаланылатын үлкен залды жалға алды. Штаб-пәтерде жұмыс істейтін әйелдерден құралған көмекші ұйым құрылды. Соңында, алдағы ереуілге қолдау көрсету үшін фермерлер мен жұмыссыздар ұйымдарының қолдаушы басшыларымен келіссөздер жүргізілді.

The International Brotherhood of Teamsters, under the leadership of Daniel Tobin in 1933, was a conservative union averse to strikes. While the union's members were often called on to support other unions' strikes, since their role in transport brought them in contact with workers in many other unionized industries, and had developed strong traditions of solidarity in some areas, the International Union itself was cautious to the point of having resistance to striking whatsoever. The provisions of the International Constitution that required a two thirds vote of the membership to authorize any strike action and that gave the International President the power to withhold strike benefits if he believed that a local union had struck prematurely, It also divided its members into separate unions along craft or industry lines: ice wagon drivers in one local, produce drivers in another, milk drivers in a third, and so forth. The Teamsters also had a number of general locals; Local 574 in Minneapolis, which had no more than 75 members in 1934, was one of them. A number of members, including several Communist Party members who had gone to the newly formed Communist League of America (Left Opposition) in the internal split following Trotsky's expulsion, became members of Local 574 in the early 1930s. These members – Ray Dunne, his brothers Miles and Grant, Carl Skoglund and later Farrell Dobbs – began by organizing coal drivers through a strike in the coldest part of 1933 that ignored both the cumbersome approval procedures established under the International's Constitution and the ineffective mediation procedures offered under the National Industrial Recovery Act. The victory gave the union a great deal of credibility among both drivers and their employers. The union began organizing drivers wherever they could be found. The union also began preparing for the strike in a number of ways. It rented a large hall that could be used as a strike headquarters, kitchen and infirmary. It organized a women's auxiliary to staff the headquarters. Finally, it entered into discussions with the sympathetic leaders of organizations of farmers and the unemployed to obtain their support for the upcoming strike.

Шабуыл

1934 жылдың 16 мамырында ереуіл басталды. Ереуіл өте тиімді болды, қаладағы коммерциялық көліктердің көп бөлігін тоқтатты, тек кейбір шаруаларға ғана өнімдерін қалаға әкелуге рұқсат берілді, бірақ олар базар аймағына емес, тікелей дүкендерге жеткізіп салды, ал базарды кәсіподақ жапқан еді. Ереуілдің басындағы ең қатыгез шайқастар осы базарда болды. 1934 жылдың 19 мамырында, сенбі күні, Миннеаполис полициясы мен жеке күзетшілер ереуілшілердің жүк тасушыларға жүкті түсіруіне кедергі келтіруге тырысқан бірнеше ереуілшіні ұрып-соқты. Содан кейін олар қаланың екі ірі газетінің жүк тиеу алаңдарында газет қағазын түсіріп жатқан тағы бірнеше ереуілшіні ұстады. Жарақат алған ереуілшілерді ереуіл штабына жеткізген кезде полиция олардың соңынан ілесіп келді. Ереуілшілер полицияны штабқа кіргізбеді, екі полицейді есінен айнытып, тротуарда қалдырды. Келесі дүйсенбіде, 21 мамырда, полиция, жұмыс берушілер ұйымы – Азаматтар альянсының бірнеше жүз жаңадан тағайындалған мүшелерімен күшейтіліп, базарды жүк көліктері үшін ашуға тырысты. Ұрыс жүк тиеу алаңынан жүк көлігі шыға бастағанда басталды. Шайқас жалпы төбелесге айналды, өйткені жүздеген пикетшілер түрлі таяқтармен қаруланып, пикетшілерді қолдауға асықты; полиция оқ атуға дайын болғанда, кәсіподақ полиция мен депутаттардың арасына пикетшілермен толы жүк көлігін жіберіп, олардың бір-бірін атып алуын болдырмады. Басқа кәсіподақтар, әсіресе құрылыс саласындағылар, Teamsters-қа қолдау көрсетіп, ереуілге қосылды. Миннеаполистегі Америка Еңбек Федерациясының Орталық Еңбек Кеңесі ереуілге қаржылық және моральдық қолдау көрсетіп, кәсіподаққа штаб-пәтерінен пикеттік жұмыстарын үйлестіруге мүмкіндік берді. 22 мамырда шайқас қайта басталды. Пикетшілер шабуылға шығып, полиция мен депутаттарды базардан және кәсіподақ штаб-пәтерінің маңынан ығыстырды. Жүздей "арнайы полиция" қызметкерінің екеуі (К. Артур Лайман және Питер Эрат) қоршалып, өлтірілді. Келесі "жалпы тәртіпсіздікте" тағы екі десяткаға жуық арнайы полиция, қалалық полиция және ереуілшілер ұрып-соғылып, жараланды.

The strike began on May 16, 1934. The strike was remarkably effective, shutting down most commercial transport in the city with the exception of certain farmers, who were allowed to bring their produce into town, but delivering directly to grocers, rather than to the market area, which the union had shut down. The market was to be the scene of the fiercest fighting during the earliest part of the strike. On Saturday, May 19, 1934, Minneapolis Police and private guards beat a number of strikers trying to prevent strikebreakers from unloading a truck in that area and waylaid several strikers who had responded to a report that scab drivers were unloading newsprint at the two major dailies' loading docks. When those injured strikers were brought back to the strike headquarters the police followed The strikers refused to let the police into the headquarters and left two unconscious on the sidewalk outside. Fighting intensified the following Monday, May 21, when the police, augmented by several hundred newly deputized members of the Citizens Alliance, an employer organization, attempted to open up the market for trucking. Fighting began when a loaded truck began leaving a loading dock. The battle became a general melee when hundreds of pickets armed with clubs of all sorts rushed to the area to support the picketers; when the police drew their guns as if to shoot, the union sent a truck loaded with picketers into the mass of police and deputies in order to make it impossible for them to fire without shooting each other. Other unions, particularly in the building trades, began to strike in sympathy with the Teamsters. The American Federation of Labor's Central Labor Council in Minneapolis offered financial and moral support for the strike, allowing the union to coordinate some of its picketing activities from its headquarters. The fighting resumed on Tuesday, May 22. The picketers took the offensive and succeeded in driving both police and deputies from the market and the area around the union's headquarters. Of the several hundred deputized "special police", two (C. Arthur Lyman and Peter Erath) were cornered and killed. In the following "general riot" another roughly two dozen special police, municipal police, and strikers were beaten or wounded.

Келіссөздер

Орталық еңбек кеңесі, құрылыс кәсіптері кеңесі және жүк тасымалдаушылардың бірлескен кеңесі Миннеаполис полициясының бастығы Майк Йоханнеске соғысты тоқтату туралы ұсыныс жасады. Оған сәйкес, полиция мен жұмыс берушілер жүк машиналарын жылжытуға тырысуын тоқтатса, кәсіподақ жиырма төрт сағатқа пикетке шығуды тоқтатар еді. Жұмыс берушілер, жүк тасымалдаушылар және құрылыс кәсіптері ресми түрде бітім туралы келісімге қол қойды. Алайда Йоханнес полицияның бітім аяқталғаннан кейін жүк машиналарын жылжытатынын мәлімдеді, соның салдарынан кәсіподақ пикетке қайта оралатынын жариялады. Осы кезде қала әкімдігі губернатор Флойд Б. Олсоннан Ұлттық гвардияны, генерал-адъютант Эллард А. Уолш басқаратын 34-ші жаяу әскер дивизиясын (АҚШ) жұмылдыруды сұрады. Олсон осыны істеді, бірақ оларды толыққанды қолданудан бас тартты, өйткені ол өзінің еңбекші қолдаушыларын наразылыққа ұшыратқысы келмеді. Олсон бұрыннан бері дауды таратуға тырысып жатқан болатын. 25 мамырда жұмыс берушілер мен кәсіподақ кәсіподақты мойындауды, барлық ереуілшілерді қызметке қайта алуды, еңбек стажы мен кемсітуге қарсы бапты қамтитын келісімге келді. Мүшелер оны көпшілік дауыспен мақұлдады.

Шабуыл қайта жалғасады

Одақ жұмыс берушілердің "ішкі жұмысшыларды", қойма қызметкерлерін, сондай-ақ жүргізушілер мен жүк тиеушілерді қамтуға келісім бергенін ойлады. Жұмыс берушілер келісімнен бас тартқан соң, ереуіл 17 шілдеде қайта басталды. Губернатор Олсон тағы да Ұлттық гвардияны жұмылдырды, бірақ оларды қолданбады. Одақтың басшылығы осы ереуілде басқа тактика қолдануға шешім қабылдады; мүшелеріне ешқандай таяқ немесе қару алып жүрместен пикетке шығуға бұйрық берді. Полиция, керісінше, кең аумаққа оқтар шашыратып, қаруланды. 20 шілде, жұма күні, бір сары жүк көлігі 50 қарулы полицейдің сүйемелдеуімен орталық базарға келді. Көлік жеткізілімді сәтті жасады, бірақ таяқ ұстаған пикетшілердің тобы көліктің жолын кесті. Полиция көлікке қарай оқ ашты, содан кейін айналасындағы көшелерге жиналған ереуілшілерге қаруларын бұрды. Көзі куәгер болған адамның айтуынша, құлаған әріптестеріне көмектесуге келген пикетшілер "түзу оқ астына түсті. Ал полицейлер жараланғандарды көтеріп жатқанда оларға оқ жаудырды. Тірі, мықты адамдардың қатары құлап, сынды, шайқалды". Ол сондай-ақ бір адамның "көшеде өзінің ішегіне басып, жарқырап жарылып жатқанын, ал екіншісінің оң қолында кесілген қолын ұстағанын" көргенін айтты. Қырқыстан соң екі ереуілші (Генри Несс және Джон Белор) қаза тауып, алпыс жеті адам жарақат алды. Полицияның зорлық-зомбылығы басқа кәсіподақтардың қолдауын және көлік жұмысшыларының бір күндік ереуілін тудырды. Екі тарап та қақтығыстан бас тарды: Бас комиссар Йоханнес пен мэр Бейнбридж импичмент талаптарына тап болды, ал одақ мүшелерін полицияға одан әрі шабуыл жасауға себеп болатын нәрсе бермеуге шақырды, полицияға қарсы оқ атуға ниеттенген бірнеше пикетшілерді қарусыздандырды. Одақ тауар жеткізуге тырысқан, әрқайсысы қырық полицейлік машинадан тұратын колонналармен бірге жүретін бірнеше жүк көліктерін тоқтатуға тырыспады, бірақ осы колонналарды сүйемелдеу үшін көптеген пикетшілермен көліктерді жіберді, сондықтан полиция бір күні бірнеше жеткізу көлігінен артық сүйемелдей алмады.

The union thought that it had the employers' agreement to include the "inside workers", the warehouse employees as well as the drivers and loaders. When the employers reneged on that agreement the strike resumed on Tuesday, July 17. Governor Olson again mobilized, but did not deploy, the National Guard. The union's leadership had chosen to use different tactics in this strike; it ordered its members to picket without carrying any clubs or weapons of any sort. The police, on the other hand, armed themselves with riot guns which sprayed buckshot over a wide arc. On Friday, July 20, a single yellow truck drove to the central market escorted by fifty armed policemen. The truck made the small delivery successfully, but a vehicle carrying picketers wielding clubs cut off the truck. The police opened fire on the vehicle with shotguns, then turned their guns on the strikers filling the surrounding streets. An eyewitness reported that as the pickets moved to aid their fallen comrades, "They flowed directly into buckshot fire And the cops let them have it as they picked up their wounded. Lines of living, solid men fell, broke, wavering." He also said he saw one man "stepping on his own intestines, bright and bursting in the street, and another holding his severed arm in his right hand." By the end of hostilities, two strikers (Henry Ness and John Belor) were dead and sixty seven wounded. The police violence sparked a show of support from other unions and a one day strike of transport workers. Each side stepped back from the confrontation: Chief Johannes and Mayor Bainbridge faced calls for their impeachment, while the union continued to urge its members not to give the police any justification for further attacks, disarming a number of picketers who wanted to return fire with fire. The union did not make any overt efforts to stop those few trucks accompanied by convoys of forty police cars apiece that tried to deliver goods, but sent so many cars with pickets to accompany those convoys that the police were never able to shepherd more than a few delivery trucks on any given day.

Әскери жағдай және келісім

Кейіннен губернатор құрған қоғамдық комиссия былай хабарлады: Полиция демонстрацияға қатысушыларды тікелей нысанаға алып, өлтіру үшін атып тастады. Полицияның қауіпсіздігі еш уақытта қауіпке ұшырамады. Демонстрацияға қатысушылардың ешқайсысы қару-жарақпен қамтамасыз етілмеген. 26 шілдеде полицияның қолынан наразылық білдірушілердің қаза болуынан кейін, Фермер-Еңбекші партиясының губернаторы Олсон әскери жағдай жариялады және 34-ші жаяу әскер дивизиясының төрт мың Ұлттық гвардияшысын жұмылдырды. Осы жұмылдырудан кейін адам өміріне ешқандай залал келтірілмеді. 26 шілде мен 1 тамыз аралығында Ұлттық гвардия жүк көліктерінің жүргізушілеріне жұмыс істеуге рұқсат беруді, патрульдік бақылау жүргізуді, комендант сағатын енгізуді және күзеттік міндеттерді атқаруды бастады. 1 тамызда Ұлттық гвардия әскерлері ереуіл штабын басып алып, тұтқындалған кәсіподақ жетекшілерін Сент-Полдегі мемлекеттік жәрмеңке алаңындағы қамауға алды. Келесі күні штаб-пәтер кәсіподаққа қайтарылды және жетекшілер босатылды, себебі Ұлттық гвардия Азаматтар Альянсы штаб-пәтеріне символдық шабуыл жасады. Кәсіподақ Орталық Еңбек одағына жалпы ереуіл жариялау туралы өтініш жасады, ал губернатор 5 тамыз күні түнгі жарыққа дейін егер келісімге қол жеткізілмесе, барлық жүк көліктерін тоқтатып тастауға ультиматум берді. Дегенмен, 14 тамызға дейін мыңдаған жүк көліктері әскери рұқсаттармен жұмыс істеді. Әскери жағдай мен экономикалық қысымнан ереуіл қатты әлсірегенімен, кәсіподақ жетекшілері оны жалғастыратындарын мәлімдеді. 21 тамызда федералды делдал Азаматтар Альянсының төрағасы А.В. Стронгтан кәсіподақтың негізгі талаптарын қамтитын келісім ұсынысын қабылдады. Келісім ратификацияланды, бұл Миннеаполисте жұмыс берушілердің кәсіподақ құруға қарсылығын жойды. 1935 жылдың наурыз айында Халықаралық президент Дэниел Тобин 574-ші жергілікті ұйымды Халықаралық жүк тасушылар бауырластығынан (IBT) шығарды. Алайда, 1936 жылдың тамызында Тобин жергілікті ұйымды 544 ретінде қайтадан тіркеуге мәжбүр болды. 544-ші ұйымның жетекшілері бүгінгі күнгі IBT-де қолданылатын келіссөздер жүргізу жүйесін дамытты. 544-ші жергілікті ұйым 1941 жылға дейін социалистік басшылықта болды, содан кейін одақтың және Социалистік жұмысшылар партиясының он сегіз жетекшісі федералды түрмеге сотталды. Олар АҚШ Жоғарғы Соты конституцияға қайшы деп тапқан радикалдыққа қарсы Смит заңының алғашқы құрбандары болды. Түрмеге сотталған мүшелердің арасында Джеймс П. Каннон, Грейс Карлсон, Джейк Купер, Оскар Кувер, Гарри ДеБур, Фаррелл Доббс, В.Р. Данн, Макс Гелдман, Альберт Голдман, Кларенс Хамель, Эмиль Хансен, Карлос Хадсон, Карл Куэн, Феликс Морроу, Эдвард Палмквист, Альфред Рассел, Оскар Шоенфельд, Карл Скоглунд болды.

A public commission, set up later by the governor, reported: Police took direct aim at the pickets and fired to kill. Physical safety of the police was at no time endangered. No weapons were in possession of the pickets. On July 26, after these deaths of protesters at the hands of the police, Farmer Labor governor Olson declared martial law and mobilized four thousand National Guardsmen of the 34th Infantry. Following this mobilization, there was no further loss of life. Between July 26 and August 1, the National Guard began issuing operating permits to truck drivers, and engaging in roving patrols, curfews, and security details. On August 1, National Guard troops seized strike headquarters and placed arrested union leaders in a stockade at the state fairgrounds in Saint Paul. The next day, the headquarters were restored to the union and the leaders released from the stockade, as the National Guard carried out a token raid on the Citizens Alliance headquarters. The union appealed to the Central Labor Union for a general strike and the governor issued an ultimatum that he would stop all trucks by midnight, August 5, if there was no settlement. Nevertheless, by August 14, there were thousands of trucks operating under military permits. Although the strike was gravely weakened by martial law and economic pressure, union leaders made it clear that it would continue. On August 21, a federal mediator got acceptance of a settlement proposal from A. W. Strong, head of the Citizens Alliance, incorporating the union's major demands. The settlement was ratified, breaking the back of employer resistance to unionization in Minneapolis. In March 1935, International president Daniel Tobin expelled Local 574 from the International Brotherhood of Teamsters (IBT). However, in August 1936, Tobin was forced to relent and recharter the local as 544. The leaders of 544 went on to develop the conference bargaining that exists today in the IBT. Local 544 remained under socialist leadership until 1941, when eighteen leaders of the union and the Socialist Workers Party were sentenced to federal prison. They were the first victims of the anti radical Smith Act, a law the United States Supreme Court eventually found to be unconstitutional. The members sentenced to prison included James P. Cannon, Grace Carlson, Jake Cooper, Oscar Coover, Harry DeBoer, Farrell Dobbs, V. R. Dunne,
Max Geldman, Albert Goldman, Clarence Hamel, Emil Hansen, Carlos Hudson, Karl Kuehn, Felix Morrow, Edward Palmquist, Alfred Russel, Oscar Schoenfeld, Carl Skoglund.

Әсері

Бұл ереуіл 1934 жылға дейін Азаматтар Альянсының бақылауында болған, ашық еңбек нарығының бекінісі болған Миннеаполисті өзгертті. Осы ереуілден кейін 574-ші жергілікті ұйымның көмегімен басқа да салалардағы мыңдаған жұмысшылар ұйымдастырылды. Бұл ереуіл сонымен қатар Коммунистік лигаға, кейіннен Америка жұмысшы партиясы деп аталған, 574-ші жергілікті ұйымда және Миннеаполис қалалық аймағындағы басқа да Teamster жергілікті ұйымдарында күшті позицияны қамтамасыз етті. Троцкистердің қатары 100-ден асты. Бұл Троцкистерге Орталық Еңбек Кеңесі құрамындағы әртүрлі кәсіби одақтар арқылы жетекшілік беруге мүмкіндік берді. Төменде айтылғандай, теміржол саласынан басқа кез келген кәсіби одақ үшін алғашқы аймақтық келісімшартты ұйымдастыру арқылы троцкистер Оңтүстік Дакотадан Айоваға, Колорадоға дейін Teamster жергілікті ұйымдары бар жерде өз партияларының жергілікті ұйымдарын құрды. Кейіннен партия Смит заңы бойынша қудалаулар мен Тобиннің 1940 жылдардың басында тағайындаған сенімділік арқылы осы жерден қуылды. Ең маңыздысы, бұл ереуіл Фаррелл Доббстың мансабын бастады, ол бүкіл Орта Батыста жүк тасымалдаушыларды ұйымдастыруда маңызды рөл атқарды. Бұл күш-жігерлер өз кезегінде Teamster одағының қолөнер одағынан – тек өз саласына және жергілікті жеріне назар аударатын жергілікті ұйымдардан тұратын ұйымнан – шын мәнінде ұлттық одаққа айналуына әкелді.