Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кеңес музыканты және жазушысы, кеңес диссиденті Александр Аркадьевич Галич (Алекса́ндр Арка́дьевич Га́лич, шын аты Александр Аронович Гинцбург, 19 қазан 1918 – 15 желтоқсан 1977) – кеңес ақыны, сценарист, драматург, әнші-сазгер және диссидент.
Soviet musician and writer
the Soviet dissident
Alexander Arkadievich Galich (Алекса́ндр Арка́дьевич Га́лич, born Alexander Aronovich Ginzburg, 19 October 1918 – 15 December 1977) was a Soviet poet, screenwriter, playwright, singer songwriter, and dissident.
Өмірбаян
Галич – псевдоним, жасалған оның тегі, аты және әкесінің атының қысқартылған түрі: Гинцбург Александр Аркадиевич. 1918 жылдың 19 қазанында Украинаның Екатеринослав қаласында (кейін Днепропетровск, қазір Днепр) еврей интеллигенциясының отбасында дүниеге келген. Оның әкесі Арон Самойлович Гинцбург экономист, ал анасы Фанни Борисовна Векслер музыка консерваториясында жұмыс істеді. Балалық шағының көп бөлігін Севастопольде өткізді. Екінші дүниежүзілік соғыстан бұрын Горький атындағы әдебиет институтына түсіп, кейін Константин Станиславскийдің опералық-драмалық студиясына, содан соң Алексей Арбузов пен Валентин Плючек студиялық театрына (1939 ж.) ауысты. Ол пьесалар мен сценарийлер жазды, ал 1950 жылдардың соңында әндер жазып, гитарамен сүйемелдеп орындады. Ресей қалалық романс дәстүрі мен Александр Вертинскийнің өнеріне еліктеп, Галич жанрда өзінің ерекше даусын қалыптастырды. Ол дерлік жеке қолмен "авторлық ән" жанрын жасады. Оның көптеген әндері Екінші дүниежүзілік соғыс және концлагерь тұтқындарының өмірі туралы болды – бұл тақырыптарды Владимир Высоцкий де сол кезде көтеріп бастады. Олар халық арасында танымал болды және магнитофондық таспалар арқылы таратылды. Оның алғашқы әндері саяси жағынан бейкүнә болғанымен, ресми совет эстетикасымен үйлеспеді. Бұл Галичтің шығармашылық өміріндегі шешімді қадам болды, себебі осыған дейін ол табысты совет жазушысы болған. Бұл өзгеріс жаңа ашылған "Современник" театры үшін жазылған "Матросская тишина" пьесасының премьерасының тоқтатылуымен де байланысты болды. Пьеса репетициядан өткенімен, цензура автордың Ұлы Отан соғысындағы еврейлердің рөліне қатысты бұрмаланған көзқарасы бар деп танып, оны тыйым салған. Бұл оқиға кейін Галичтің "Генеральная репетиция" әңгімесінде сипатталды. Галичтің музыкасындағы Кеңес үкіметін сынауы оған көп қиындықтар туғызды. 1970 жылы құрылған КСРО-дағы Адам құқықтары жөніндегі диссиденттік комитет Галичті құрметті мүше ретінде қабылдады. 1971 жылы ол 1955 жылы қосылған Жазушылар одағынан шығарылды. 1972 жылы Кинематографистер одағынан шығарылды. Сол жылы Александр Меннің қолдарымен Православ шіркеуіне крещение рәсімінен өтті. 1974 жылы Галич Кеңес Одағынан эмиграцияға мәжбүр болды. Ол бір жыл Норвегияда тұрып, КСРО-дан тыс жерде алғашқы жазбаларын жасады. Ол оларды "Әзаттық" радиосында жариялады. Совет үкіметін сынаған әндері КСРО-дағы андеграунд сахнасында үлкен танымаллыққа ие болды. Кейін ол Мюнхенге, содан соң Парижге көшті. 1977 жылдың 15 желтоқсанында кешкісін әйелі оны электр розеткасына қосылған Grundig стерео антеннасын ұстап, өлі күйде тапты. Оның өлімі апатты жағдай деп жарияланғанымен, оқиғаның нақты жағдайларын ешкім көрген жоқ. Француз полициясы ресми тергеудің нәтижелерін жарияламады. Оның қызы Алена Галич Архангельскаяның сөзіне сүйенсек, Галичті КГБ өлтірген. Журналист және КГБ агенты Леонид Колосов Юрий Андроповтың жеке өкімімен Галичті КСРО-ға қайтару миссиясы бекітілгенін, оған азаматтығы мен шығармашылық еркіндігі қайтарылатынына уәде берілгенін мәлімдеді. Бірақ КГБ агенттері оған осындай ұсыныс жасады ма, жоқ па, белгісіз. 1988 жылы ол қайтыс болғаннан кейін Жазушылар және Кинематографистер одағына қайта қабылданды. 2003 жылы Галичтің алғашқы мемориалдық тақтасы 1968 жылы өнер көрсеткен Академгородоктағы (Новосибирск) ғимаратқа орнатылды. Сол жылы Александр Галичтің естелік қоғамы құрылды.
Galich is a pen name, an abbreviation of his last name, first name, and patronymic: Ginzburg Alexander Arkadievich. He was born on 19 October 1918 in Ekaterinoslav (then Dnipropetrovsk and now Dnipro), Ukraine, into a family of Jewish intellectuals. His father, Aron Samoilovich Ginzburg, was an economist, and his mother, Fanni Borisovna Veksler, worked in a music conservatory. For most of his childhood he lived in Sevastopol. Before World War II, he entered the Gorky Literary Institute, then moved to Konstantin Stanislavski's Operatic Dramatic Studio, and then to the Studio Theatre of Alexei Arbuzov and Valentin Pluchek (in 1939). He wrote plays and screenplays, and in the late 1950s, he started to write songs and sing them accompanying himself on his guitar. Influenced by the Russian city romance tradition and the art of Alexander Vertinsky, Galich developed his own voice within the genre. He practically single handedly created the genre of "bard song". Many of his songs spoke of the Second World War and the lives of concentration camp inmates—subjects which Vladimir Vysotsky also began tackling at around the same time. They became popular with the public and were made available via magnitizdat. His first songs, though rather innocent politically, nevertheless were distinctly out of tune with the official Soviet aesthetics. They marked a turning point in Galich's creative life, since before this, he was a quite successful Soviet man of letters. This turn was also brought about by the aborted premiere of his play Matrosskaya Tishina written for the newly opened Sovremennik Theatre. The play, already rehearsed, was banned by censors, who claimed that the author had a distorted view of the role of Jews in the Great Patriotic War. This incident was later described by Galich in the story Generalnaya Repetitsiya (Dress Rehearsal). Galich's increasingly sharp criticism of the Soviet regime in his music caused him many problems. After it was established in 1970, the dissident Committee on Human Rights in the USSR included Galich as an honorary member. In 1971, he was expelled from the Soviet Writers' Union, which he had joined in 1955. In 1972, he was expelled from the Union of Cinematographers. That year he became baptized in the Eastern Orthodox Church by Alexander Men. Galich was forced to emigrate from the Soviet Union in 1974. He initially lived in Norway for one year, where he made his first recordings outside of the USSR. These were broadcast by him on Radio Liberty. His songs critical towards the Soviet government became immensely popular in the underground scene in the USSR. He later moved to Munich and finally to Paris. On the evening of 15 December 1977, he was found dead by his wife, clutching a Grundig stereo recording antenna plugged into a power socket. While his death was declared to be an accident, no one witnessed the exact circumstances of his death. The results of the official investigation were not publicly released by French police. According to his daughter Alena Galich Arkhangelskaya, Galich was murdered by the KGB. Journalist and KGB agent Leonid Kolosov claimed that KGB chairman Yuri Andropov personally authorized a mission to bring Galich back to the USSR, promising a restoration of citizenship and artistic freedom. But it remains unknown if KGB agents ever made him such an offer. In 1988, he was posthumously re instated into the Writers' and Cinematographers' Unions. In 2003, the first memorial plaque for Galich was put up on a building in Akademgorodok (Novosibirsk) where he performed in 1968. That same year, the Alexander Galich Memorial Society was founded.
Музыка
Александр Галич, көптеген бардтар сияқты, музыкалық білімі шамалы болған. Ол әндерін жеті саптық орыс гитарында орындаған, ол сол кезде кең таралған аспап еді. Ол көбінесе ре минорлық тоналдықта жазатын, өте қарапайым аккорд тізбектері мен саусақпен тарту әдістерін қолданды. Ол фортепианоны да қарапайым деңгейде ойната білді. Галичтің әннің соңында (кейде басында) қайталап ойнайтын ерекше аяқтауыш қадамы болған. Ол ре минорлық аккордын грифтің жоғарғы бөлігінде (0XX0233 фрет позициясы, ең жуан иектен ең жұқаға дейін, ашық G құрамында) ойнап, содан кейін гриф бойынша төменге қарай жылжытып, жоғарырақ дыбысты ре минорлыққа (0 X X 0 10 10 12) ауыстыратын.
Alexander Galich, like most bards, had a fairly minimal musical background. He played his songs on a seven string Russian guitar, which was fairly standard at the time. He often wrote in the key of D minor, relying on very simple chord progressions and fingerpicking techniques. He had basic piano playing skills as well. Galich had a signature cadence that he would usually play at the conclusion of a song (and sometimes at the beginning). He would play the D minor chord toward the top of the fretboard (fret position 0XX0233, thickest to thinnest string, open G tuning), then slide down the fretboard to a higher voiced D minor (0 X X 0 10 10 12).