Иан Джонсон: Австралиялық крикетші (1917-1998). 45 тест матчында ойнаған, 109 қақпа алған, команда капитаны болған. Англияға қарсы жеңілістерімен танымал.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австралиялық крикетші (1917–1998)
Australian cricketer (1917–1998)
Иан Уильям Геддес Джонсон (8 желтоқсан 1917 – 9 қазан 1998) – 1946 және 1956 жылдар аралығында 45 тестілік матчты баяу айналдырушы болып ойнаған австралиялық крикетші. Джонсон тестілік матчтарда 109 қақпа алды, орташа есеп бойынша бір қақпаға 29.19 ұпай жинады, ал қабілетті төменгі сапының ойыншысы ретінде 18.51 ұпайдан жинап, 1000 ұпай жинады. Ол 17 тестілік матчта Австралия құрамасының капитаны болды, жеті ойын жеңіп, бесеуінде жеңілді, ал тағы бесеуі тең түсті. Осы көрсеткіштерге қарамастан, ол Англияға қарсы Аш сериясында бір-бірінен кейін жеңілген капитан ретінде жақсы танымал. Ол қарсыластары мен жұртшылық арасында сыйлы, жақсы сөйлейтін және танымал болды, ал командаластары оны тәртіпті адам деп есептеді, ал оның табиғи оң көзқарасы көбінесе наивтік ретінде қарастырылды. 17 жасында Джонсон 1935–1936 маусымда Виктория үшін бірінші сыныпты крикетте дебют жасады, бірақ 1939–1940 жылдары ғана командада тұрақты орын алды. Оның мансабы Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде үзіліске ұшырады; ол Корольдік Австралия әуе күштерінде ұшқыш, кейін ұшқыштарға нұсқаушы болып қызмет етті. Қызметтен босатылғаннан кейін ол крикетке оралды және Жаңа Зеландияға Австралия құрамасымен сапарға шығып, тестілік дебютін жасады. Джонсон Дон Брэдменнің «Жеңіссіздер» командасының құрамында болды; 1948 жылы Англиядағы турнеде жеңіліссіз болды. Ол 1953 жылы Англияға жасаған турнеге дейін ұлттық құраманың тұрақты мүшесі болды, онда нашар формасы оны Австралия құрамасынан шығарды. Джонсон Линдсей Хассет зейнеткерлікке шыққаннан кейін Австралия капитаны болып тағайындалды. Тағайындау әрқашан қолдау тапқан жоқ; кейбір командаластары мен жақтастары Кит Миллердің бұл лауазымға лайықтырақ деп ойлады. Капитан ретінде алғашқы сериясында Австралия өз жерінде күшті ағылшын командасынан жеңілді. Одан кейін Батыс Индияға жасаған сапар Джонсон үшін крикет және дипломатиялық жеңіс болды. Австралия тестілік серияны жеңіске жеткізді, ал Джонсонның шеберлікпен жариялаған қарым-қатынастары 12 ай бұрын Англияның аралдарға сапары кезінде болған көтерілістердің қайталануын болдырмауға көмектесті. Алайда, оның Австралия командасы 1956 жылы Англиядағы Аш сериясында жеңіліске ұшырады. Джонсонның тестілік мансабы Австралияға оралу кезінде болған Үндістан субконтинентіне жасаған алғашқы тестілік турнесімен аяқталды. Австралия екі ел арасындағы алғашқы тестіде Пәкістанға жеңілді, бірақ содан кейін Үндістанға қарсы серияны жеңіп алды. Австралияға оралғаннан кейін ол 39 жасында барлық крикет түрлерінен зейнеткерлікке шықты. Зейнеткерлікке шыққаннан кейін Джонсон бір кезде спорт комментаторы болып жұмыс істеді, соның ішінде 1956 жылы Мельбурнда өткен жазғы Олимпиада ойындарын жамылды. 1957 жылы ол Австралия спортындағы ең беделді лауазымдардың бірі – Мельбурн крикет клубының хатшысы болып тағайындалды. Ол 26 жыл бойы бұл қызметте болды, Мельбурн крикет алаңының дамуын қадағалады және 1977 жылы өткен жүз жылдық тестілік матчты ұйымдастыруда маңызды рөл атқарды. 1956 жылы ол крикетке көрсеткен қызметтері үшін Британ империясы орденінің мүшесі болып тағайындалды; бұл орден екі рет жаңартылды: 1977 жылы OBE және 1982 жылы CBE.
Ian William Geddes Johnson, (8 December 1917 – 9 October 1998) was an Australian cricketer who played 45 Test matches as a slow off break bowler between 1946 and 1956. Johnson captured 109 Test wickets at an average of 29.19 runs per wicket and as a capable lower order batsman made 1,000 runs at an average of 18.51 runs per dismissal. He captained the Australian team in 17 Tests, winning seven and losing five, with a further five drawn. Despite this record, he is better known as the captain who lost consecutive Ashes series against England. Urbane, well spoken and popular with his opponents and the public, he was seen by his teammates as a disciplinarian and his natural optimism was often seen as naive. Aged 17, Johnson made his first class cricket debut for Victoria in the 1935–36 season but did not establish a permanent place in the team until 1939–40. His career was interrupted by the Second World War; he served with the Royal Australian Air Force as a pilot and later as a flight instructor. He returned to cricket after his discharge and was selected to tour New Zealand with the Australian team, making his Test debut. Johnson was part of Don Bradman's Invincibles team; undefeated on tour in England in 1948. He was a regular member of the national side until poor form saw him left out of the Australian squad for the 1953 tour of England. Johnson was appointed Australian captain following Lindsay Hassett's retirement. The appointment was not universally popular; some teammates and supporters felt Keith Miller had a better claim to the position. In his first series as captain, Australia was defeated by a strong English team on home soil. The tour of the West Indies that followed was a cricketing and diplomatic triumph for Johnson. Australia won the Test series comfortably and Johnson's astute public relations skills helped avoid a repeat of the crowd disturbances that had marred England's visit to the islands 12 months before. However, his Australian team then went on to lose the 1956 Ashes series in England. Johnson's Test career ended with Australia's first Test tour of the Indian subcontinent, which occurred during the voyage back to Australia. Australia lost the one off Test against Pakistan, the first between the two nations, before claiming the series against India. On his return to Australia, he retired from all forms of cricket at age 39. After retirement, Johnson worked for a time as a sports commentator, including covering the 1956 Summer Olympics in Melbourne. In 1957 he was appointed Secretary of the Melbourne Cricket Club, one of the most prestigious positions in Australian sport. He would remain in the role for 26 years, overseeing the development of the Melbourne Cricket Ground and playing a key role in the organisation of the Centenary Test in 1977. In 1956 he was appointed Member of the Order of the British Empire for services to cricket; this was twice upgraded: to OBE in 1977 and to CBE in 1982.
Үй және зейнеткерлік өмір
Англиядан оралғаннан кейін австралиялықтар алғаш рет Үндістан мен Пәкістанға тур жасады, нәтижелері әртүрлі болды. Австралиялықтар үшін жаңа болған матадан жасалған жабыншада Джонсонның командасы Пәкістанмен Карачиде өткен тұңғыш сынақ матчында жеңіліске ұшырады. Бұл жеңіліске жауап ретінде, Аделаидалық «Ньюс» газетінің Норман Митчелл салған карикатурасы, арал серіктері австралиялықтарға тең келтінетін команда құра алатынын көрсетті. Жарақаттарға байланысты Джонсон мен Миллер Бомбей қаласындағы Браборн стадионында өткен екінші тең ойналған матчка қатыспады; Линдуолл командаға қаптал болды, осылайша олар серияны 2:0 есебімен жеңіске жеткізді. С. К. Гурунатан «Үнді крикет альманахинде» былай деп жазды: «Австралиялықтар өздерін басым команда ретінде көрсетті, тіпті олардың соққысы нашар болған кезде де». Команда үйге келген соң Джонсон 39 жасында барлық крикеттен зейнетке шыққанын жариялады. Барлық бірінші сыныпты крикетте Джонсон 619 қақпаны алып, 4905 ұпай жинады. Дегенмен, ол 20 ғасырда Австралияны қатарынан екі рет Аш-Шерде жеңіліске ұшыратқан тұңғыш капитан ретінде танымал болды. Джонсонның капитандық кезеңін қарастырған «Уизден» мынадай пікір білдірді: «Өкінішке орай, ол 1950 жылдардың ортасында, Австралия крикеті Брэдман дәуірінен бұрынғыдан бастап алғаш рет Англия крикетінен нашар болған кезде капитандыққа келді», бірақ «ол керемет крикетші және, кейбір жағынан алғанда, көреген капитан болды». Зейнетке шыққаннан кейін Джонсон өзінің туған қаласы Мельбурнда өткен 1956 жылғы жазғы Олимпиада ойындарын тікелей эфирде түсіндіретін Австралиядағы алғашқы телекомментаторлардың бірі ретінде жұмыс істеді. Ол 1957 жылы «Крикет – жол тоғысында» атты кітабын жариялады. «Драмалық өзгерістер» кезеңінде ол Мельбурн крикет алаңының («MCG») спорттық арена ретіндегі беделін сақтауға көмектесті. Ол 1977 жылы МКГ-да өткен Жүзжылдық сынақты ұйымдастыруда басты рөл атқарды. 20 жыл бойы Виктория штатының шартты түрде босату тақтасының мүшесі болды. 1998 жылы ұзаққа созылған аурудан кейін Мельбурнда қайтыс болды.
On the return journey from England, the Australians toured India and Pakistan for the first time, with mixed results. On a matting pitch, unfamiliar to the Australians, Johnson's team lost the inaugural Test against Pakistan at Karachi. Responding to the loss, a cartoon drawn by Norman Mitchell of the Adelaide News newspaper suggested island planters might be able to scrape together a team that would be a match for the Australians. Due to injury, both Johnson and Miller missed the drawn Second Test at Brabourne Stadium at Bombay; Lindwall skippered the side. giving them a 2–0 series win. S. K. Gurunathan, summing up in the Indian Cricket Almanack, wrote: "The Australians showed themselves to be a superior side even when their batting failed". When the team finally arrived home, Johnson announced his retirement from all cricket at the age of 39. In all first class cricket, Johnson had taken 619 wickets and scored 4,905 runs. However, he was better known as the first captain to lead Australia to successive Ashes defeats in the 20th century. Reviewing Johnson's time as captain, Wisden said, "Unfortunately for him, he took over in the mid 1950s, when Australian cricket was decidedly inferior to England's for the first time since before the Bradman era" but "he was a fine cricketer and, in some respects, a visionary". Immediately following his retirement, Johnson spent some time as one of the first television sporting commentators in Australia, covering the 1956 Summer Olympics, held in his home town of Melbourne. He wrote a book; Cricket at the Crossroads, published in 1957. During a time of "dramatic change", he helped to maintain the Melbourne Cricket Ground's ("MCG") pre eminence as a sporting arena. He played a leading part in organising the Centenary Test, held at the MCG in 1977. For 20 years, he served as a member of the Victorian state parole board. He died in Melbourne in 1998 following a long illness.
Стил және тұлға
Австралиялықтарға тән емес, Джонсон өз замандастарының көпшілігіне байланысты болған қолымен айналдырудың орнына, саусақ айналдырумен ойнады. Ол допты биіктеп лақтырып, қарсылас ойыншыларға қай жерге түсетінін болжауды қиын етіп, жоғары деңгейде ойнады. Джек Поллард Джонсонды "қайратты орта сапыдағы соққы беруші" деп сипаттады. Ол өмірге оптимистік көзқараспен қарады және "батылдық пен нық қадамға" сенді. Дегенмен, ол кейде бейсенімді болып көрінетін; Билл Джонстон жаттығу барысында оны көтеріңкі көңіл күйге келтіруге тырысқанда ашуланды: "Сен командадағы ескі ойыншылардың бірі болғаның үшін, жақсы ойнауға міндетті емессің ғой". 1950–51 жылғы Аделаида матчында ол "өз еркімен шығып кетті", бұл бақытсыз Джон Уоррдың осы серияда кем дегенде бір қақпа алуын қамтамасыз етті. Мен өте жұқа ғана тиістім, Годфри [Эванс] әлсіз ниетпен қол көтерді. Джон да оған ілесіп, бірақ төреші "аут емес" деді. Джонның иығы құлап, қатты ренжіді, сол сәтте мен төрешіге иәлеп, алаңнан шығып кеттім. Иан Джонсон Джонсон кейде әділ емес тактикаларға да жүгінетін, 1956 жылғы Англияға қарсы соңғы матчта жеңіліске ұшырамас үшін уақытты созуға тырысты. Әдепті, мейірімді және қарсылас ойыншылар мен көрермендерге ұнайтын Джонсонды Колин Коудри "білгір көшбасшы және крикеттің керемет өкілі" деп сипаттады.
Unusually for an Australian, Johnson bowled off spin rather than the wrist spin normally associated with countrymen of his day. He bowled with a high degree of flight, causing opposing batsmen difficulties in judging where the ball would land. Jack Pollard described Johnson as a "dour middle order batsman". He was optimistic by nature, with a belief in "guts and determination". However, he was seen as insensitive at times; Bill Johnston took offence when Johnson attempted to rouse him during a practise session: "Just cos you are one of the old blokes in the side doesn't mean you don't have to bloody well put in you know." During the Adelaide Test in 1950–51 he "walked", ensuring that the unlucky John Warr took at least one wicket for the series. I got the faintest of faint touches and Godfrey [Evans] went up, half heartedly. John followed him, but the umpire said not out. Well I saw John's shoulders sag, and he looked so crestfallen that on the spur of the moment I nodded to the umpire and walked.|Ian Johnson Johnson was not above some gamesmanship, resorting to time wasting tactics to avoid defeat in the final Test of the 1956 series against England. Urbane, courteous and popular with opposition players and spectators, Colin Cowdrey described Johnson as "an astute leader and fine ambassador for cricket".