Акмеизм – 1911-12 ж. Ресейде пайда болған модернистік поэзия мектебі. Түйін тіл, айқындық, форманың тұғырлылығы – басты қағидалары. Гумилев пен Городецкий жетекшілік етті.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Акмеизм немесе Ақындар гильдиясы – 1911 немесе 1912 жылдары Ресейде Николай Гумилев пен Сергей Городецкий басшылығымен пайда болған модернистік поэзия мектебі. Олардың идеалдары – форманың айқындығы мен өрнектің нақтылығы. Бұл термин грекше άκμη (ákmē) сөзінен туындаған, яғни «адамның өмірдегі ең жақсы кезеңі». Акмеистік көңіл-күйді алғаш рет Михаил Кузьмин 1910 жылғы «Көркемдік айқындық туралы» эссесінде жариялады. Акмеистер Белый мен Вячеслав Иванов сияқты орыс символист ақындары таратып жүрген «Дионисийлік құштарлыққа» қарсы Аполлонның айқындығы идеалын (соның атымен журнал аталды) қойды. Символистердің «символдар арқылы сезінуіне» қарағанда, олар «бейнелер арқылы тікелей өрнектеуді» бағалады. Осип Мандельштам 1913 жылғы «Акмеизм таңы» манифестінде бұл қозғалысты «әлемдік мәдениетке ұмтылыс» деп анықтады. «Поэзиялық шеберлік пен мәдени байланыстылықты» қастерлейтін «модернизмнің неоклассикалық нысаны» ретінде Ақындар гильдиясы Александр Поуп, Теофил Готье, Рудьярд Киплинг, Иннокентий Анненский және Парнассиан ақындарын өздерінің алдыңғылары деп есептеді. Бұл мектептің көрнекті өкілдері – Осип Мандельштам, Николай Гумилев, Михаил Кузьмин, Анна Ахматова және Георгий Иванов. Топ бастапқыда Санкт-Петербургтегі «Алакөз ит» кафесінде бас қосты, ол сол кезде суретшілер мен жазушылардың танымал кездесу орны болған. Мандельштамның 1912 жылғы «Тас» өлеңдер жинағы – қозғалыстың ең үлкен жетістігі деп саналады. Акмеист ақындарының арасында әрқайсысы акмеизмді өзіндік стильде түсіндірді, мысалы, Ахматованың махаббат және қарым-қатынас тақырыбындағы лирикалық өлеңдерінен бастап Гумилевтің повесть түріндегі өлеңдеріне дейін.
Acmeism, or the Guild of Poets, was a modernist transient poetic school, which emerged c. 1911 or in 1912 in Russia under the leadership of Nikolay Gumilev and Sergei Gorodetsky. Their ideals were compactness of form and clarity of expression. The term was coined after the Greek word άκμη (ákmē), i. e., "the best age of man". The acmeist mood was first announced by Mikhail Kuzmin in his 1910 essay "Concerning Beautiful Clarity". The acmeists contrasted the ideal of Apollonian clarity (hence the name of their journal, Apollon) to "Dionysian frenzy" propagated by the Russian symbolist poets like Bely and Vyacheslav Ivanov. To the Symbolists' preoccupation with "intimations through symbols" they preferred "direct expression through images". In his later manifesto "The Morning of Acmeism" (1913), Osip Mandelstam defined the movement as "a yearning for world culture". As a "neo classical form of modernism", which essentialized "poetic craft and cultural continuity", the Guild of Poets placed Alexander Pope, Théophile Gautier, Rudyard Kipling, Innokentiy Annensky, and the Parnassian poets among their predecessors. Major poets in this school include Osip Mandelstam, Nikolay Gumilev, Mikhail Kuzmin, Anna Akhmatova, and Georgiy Ivanov. The group originally met in The Stray Dog Cafe, St. Petersburg, then a celebrated meeting place for artists and writers. Mandelstam's collection of poems Stone (1912) is considered the movement's finest accomplishment. Amongst the major acmeist poets, each interpreted acmeism in a different stylistic light, from Akhmatova's intimate poems on topics of love and relationships to Gumilev's narrative verse.