Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Морис Равелдің композициясы. "Pavane pour une infante défunte" ("Өлі ханшайымға арналған павана") – француз композиторы Морис Равелдің 1899 жылы Габриэль Форенің басшылығымен Париж консерваториясында оқып жүрген кезінде жазған, жеке фортепианоға арналған шығармасы. Равел 1910 жылы екі флейта, гобой, екі кларнет (B тонында), екі фагот, екі валторна, арфа және скрипкалар тобын қолданып, оркестрлік нұсқасын жариялады.
Composition by Maurice Ravel
Pavane pour une infante défunte (Pavane for a Dead Princess) is a work for solo piano by Maurice Ravel, written in 1899 while the French composer was studying at the Conservatoire de Paris under Gabriel Fauré. Ravel published an orchestral version in 1910 using two flutes, an oboe, two clarinets (in B), two bassoons, two horns, harp, and strings.
Тарих
Равель бұл шығарманы «бұрынғы заманда испан сарайында билеген кішкентай ханшайымның паванын елесі» деп сипаттады. Бұл ежелгі миниатюра тарихтан белгілі бір ханшайымға құрмет көрсетуді мақсат етпейді, керісінше, Равельдің көптеген замандастарымен (әсіресе Дебюсси мен Альбенис) ортақ болған және оның «Rapsodie espagnole» және «Boléro» сияқты басқа шығармаларында да көрінетін испан әдет-ғұрыптары мен сезімталдықтарына деген ностальгиялық құштарлықты білдіреді. Равель «Паванды» өзінің меценаты, Полиньяк принцессасына арнады және шығарманы принцессаның үйінде бірнеше рет орындаған болуы мүмкін. Ол алғаш рет 1900 жылы Эжен Деметс басып шығарды, бірақ испан пианині Рикардо Виньес 1902 жылдың 5 сәуірінде алғаш рет орындағанға дейін көп назар аудармады. Шығарма тез арада танымал болды, бірақ Равель оны «формасы нашар» және Шабрие музыкасының ықпалында деп санады. Равель шығарманың өте баяу орындалуын қалаған, оның биографы Бенджамин Ивридің сөзіне сүйенсек, қазіргі заманғы кез келген орындаудан да баяу. Сынақшы Эмиль Вуиллермоз Равельдің шығарманы «айтуға келмейтіндей баяу» орындағанына наразылық білдірді. Дегенмен, композитор баяу орындаулардан әсер алмады. Шарль Оульмонттың орындауынан кейін Равель оған шығарманың «өлген ханшайым үшін паван» емес, «өлген паван үшін ханшайым» деп аталатынын еске салды. Композитор-дирижер Маноа Лейде Тедеско «Pavane pour une infante défunte» деген атау қалай пайда болғанын сұрағанда, Равель тартымды күлімсіреп: «Таңғалмаңыз, бұл атаудың шығармамен ешқандай қатысы жоқ. Мен жай ғана осы сөздердің дыбысын ұнаттым және оларды қостым, сондықтан бәрі де осылай» деді. Бірақ Равель сонымен қатар шығармада Диего Веласкестің суретіндегі инфанта билейтін паван бейнеленгенін айтты. Равель 1910 жылы «Паванның» оркестрлік нұсқасын жариялағанда, мелодияны мүйізге берді және нақты аспапты көрсетті: партитурада «2 Cors simples en sol» (G тонындағы екі қарапайым мүйіз) деп жазылған. «Паванның» алғашқы граммофондық жазбасы 1921 жылы Парижде жасалды. Равель өзі 1922 жылы фортепианода осы шығарманы жазды. (Оның орындауы шамамен бес минут қырық секундқа созылады.)
Ravel described the piece as "an evocation of a pavane that a little princess might, in former times, have danced at the Spanish court". This antique miniature is not meant to pay tribute to any particular princess from history, but rather expresses a nostalgic enthusiasm for Spanish customs and sensibilities, which Ravel shared with many of his contemporaries (most notably Debussy and Albéniz) and which is evident in some of his other works such as the Rapsodie espagnole and the Boléro. Ravel dedicated the Pavane to his patron, the Princesse de Polignac, and he probably performed the work at the princess's home on several occasions. It was first published by Eugène Demets in 1900, but it attracted little attention until the Spanish pianist Ricardo Viñes gave the first performance on 5 April 1902. The work soon became very popular, although Ravel came to think of it as "poor in form" and unduly influenced by the music of Chabrier. Ravel intended the piece to be played extremely slowly – more slowly than almost any modern interpretation, according to his biographer Benjamin Ivry. The critic Émile Vuillermoz complained that Ravel's playing of the work was "unutterably slow". However, the composer was not impressed by interpretations that plodded. After a performance by Charles Oulmont, Ravel mentioned to him that the piece was called "Pavane for a dead princess", not "dead pavane for a princess". When asked by the composer conductor Manoah Leide Tedesco how he arrived at the title Pavane pour une infante défunte, Ravel smiled coyly and replied, "Do not be surprised, that title has nothing to do with the composition. I simply liked the sound of those words and I put them there, c'est tout". But Ravel also stated that the piece depicted a pavane as it would be danced by an Infanta found in a painting by Diego Velázquez. When Ravel published his orchestrated version of the Pavane in 1910, he gave the lead melody to the horn, and specified a non generic instrument: the score calls for "2 Cors simples en sol" (two hand horns in G). The first gramophone recording of the Pavane was made in 1921 in Paris. Ravel himself made a piano roll recording of the piece in 1922. (His performance is approximately five minutes and forty seconds in length.)
Танымалдық
2020 жылы ол Classic FM Hall of Fame-нің 25 жылдық жиынтығы бойынша 230-шы орынға ие болды.
As of 2020 it is ranked 230th in the Classic FM Hall of Fame aggregated over 25 years.