Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз композиторы (1899–1983)
French composer (1899 1983)
Жорж Орик (15 ақпан 1899 – 23 шілде 1983) – Францияда, Лодев қаласында, Геро департаментінде туған француз композиторы. Ол Жан Кокто мен Эрик Сатимен еркін байланыста болған «Les Six» тобының мүшесі саналды. 20 жасқа толғанға дейін ол бірнеше балет пен сахналық қойылымдарға оркестрлік қосымша музыка жазған. Сонымен қатар, ол киноға музыка жазуда ұзақ және көрнекті мансапқа ие болды.
Georges Auric (ɔʁik; 15 February 1899 – 23 July 1983) was a French composer, born in Lodève, Hérault, France. He was considered one of Les Six, a group of artists informally associated with Jean Cocteau and Erik Satie. Before he turned 20 he had orchestrated and written incidental music for several ballets and stage productions. He also had a long and distinguished career as a film composer.
Ерте өмір және білім
Жорж Аурик өзінің музыкалық мансабын өте жас кезінде бастады, 14 жасында Société musicale indépendante қоғамында фортепиано концертін орындады. Одан кейін, ол жазған бірнеше ән келесі жылы Société Nationale de Musique қоғамында таныстырылды. Кәсіби жетістіктерімен қатар, Аурик Париж консерваториясында музыканы, сондай-ақ Винсент д'Индиден Париждің Школа Канторумда және Альберт Руссельден композицияны оқыды. Композиция және фортепиано орындау саласында бала кезінен-ақ дарынды болған ол, келесі он жылдықтарда Эрик Сатидің шәкіртіне айналды. 1910 және 1920 жылдары ол Париждегі авангардтық музыкаға зор үлес қосты және Кокто мен Les Six тобының басқа композиторларының ықпалында болды.
Georges Auric began his musical career at a young age, performing a piano recital at the Société musicale indépendante at the age of 14. Several songs that he had written were then performed in the following year by Société Nationale de Musique. Along with his early successes professionally, Auric studied music at the Paris Conservatoire, as well as composition with Vincent d'Indy at the Schola Cantorum de Paris and Albert Roussel. Having gained recognition as a child prodigy both in composition and piano performance, he became a protégé of Erik Satie during the following decade. During the 1910s and 20s, he was a significant contributor of avant garde music in Paris and was significantly influenced by Cocteau and the other composers of Les Six.
Мансап
Ауриктің алғашқы шығармалары музыкалық ортаға және сілтемелік материалды қолдануға қарсы реакциямен ерекшеленді. Осы себепті және Кокто мен Сатимен байланысы болғандықтан, музыка сыншысы Анри Колле Аурикті «Les Six» тобына қосты және ол суретші Жан Гюгомен дос болды. Оның қатысуы поэзия мен басқа да мәтіндерді әндер мен мюзиклдер түрінде жазуға әкелді. Ол қалған бес композитормен бірге «L'Album des Six» жинағына үлес қосты. 1921 жылы Кокто одан өзінің «Les Mariés de la tour Eiffel» балетіне музыка жазуды сұрады. Ол уақыт жетіспейтінін сезіп, «Les Six» тобының өзге композиторларынан музыка сұрады. Луи Дюриден басқа барлығы келісті. Осы кезеңде ол «Sous le masque» (1927) атты бір актілі операсын жазды (алдыңғы «La Reine de coeur» (1919) операсы жоғалып кеткен). Сондай-ақ 1927 жылы ол он француз композиторының бірлескен жұмысы – «Жаннаның шаңырағы» балалар балеті үшін «Рондо» шығармасын жазды. 1952 жылы ол тағы бір бірлескен жобаға қатысып, оркестрлік вариациялар жинағына үлес қосты. «Les Six» тобы, бұл ресми емес және қысқа ғұмырлы болғанымен, сол кездегі музыкалық ортаға қарсы реакциясымен және абсурд пен сатирани насихаттауымен танылды. Бұл топ Вагнерге де, Дебюссиге де ұқсас қарсылық көрсетті. Аурик сияқты осы композиторлардың музыкасы Париждің сол кездегі ерекше мәдени ортасын бейнеледі және орыс және неміс музыкасының әкелген халықаралық стильдерін, сондай-ақ Дебюссидің импрессионизмі мен символизмін қабылдамады. Ауриктің популист композитор ретіндегі кейінгі дамуы «Les Six» тобының көптеген әдістерімен және идеяларымен, әсіресе танымал музыка мен жағдайларды пайдаланумен болжалды. Цирк немесе би залының музыкасы «Les Six» тобының музыкасында, әсіресе олардың бірлескен жұмыстарында маңызды рөл атқарды. Алайда, «Les Six» тобы көп ұзамай тарады, Аурик және басқалары өз өнеріне басқаша көзқараспен қарады. Авангард композиторы ретінде алғашқы табыстарынан кейін Аурик 1930 жылдары өтпелі кезеңді бастан өткерді. 1930 жылы ол фильмдерге музыка жазуды бастады және 1931 жылы «À Nous la Liberté» фильміне музыка жазды, ол жақсы қабылданды. Ауриктің фильмге арналған музыкасына жалпы мақұлдау айтылды. Ол кинокомпозитор ретінде сәтті мансабын бастаған кезде, оның музыкасы тұрақтап, өзгеріске ұшырады. Оның фортепианолық сонатасы (1931) жақсы қабылданбады және одан кейін бес жыл бойы ол өте аз шығарма жазды, соның ішінде алғашқы үш фильміне музыка жазды. Оның Коктомен байланысы осы кезеңде Коктоның «Le Sang d'un poète» әніне музыка жазумен жалғасты. Алайда, 1935 жылға қарай ол өзінің ерте жылдарындағы элиталық және сілтемелік көзқарастарынан бас тартып, популисттік көзқарасқа көшті. Ол солшыл топтар мен басылымдармен, соның ішінде Association des Ecrivains et des Artistes Révolutionnaires (AEAR), Maison de la Culture және Fédération Musicale Populaire-мен байланысты болды. Ол композиторлық жұмыста төрт стратегияны қабылдады: біріншісі – басқа солшыл суретшілермен бірлесіп, топтарға қатысу; екіншісі – кең аудиторияға жету үшін көбірек жанрларда жазу; үшіншісі – жас аудиторияға арналған музыка жазу; төртіншісі – өзінің саяси көзқарастарын музыкасында тікелей білдіру. Ол көптеген жылдар бойы Францияда, Англияда және Америкада түсірілген көптеген фильмдерге музыка жазды. Оның ең танымал музыкасының бірі – «Мулен Руж» фильміне жазылған музыка. Ол фильмдегі «Жүрегің қайда?» әні кеңінен танылды. 1962 жылы ол Париж Ұлттық операсының директоры болғаннан кейін, содан кейін SACEM, француздық авторлық құқықтар қоғамының төрағасы болғаннан кейін киноға музыка жазуды тоқтатты. Аурик өмірінің соңына дейін классикалық камералық музыка, әсіресе желді аспаптарға арналған музыка жаза берді. Музыкалық сын – Ауриктің мансабының маңызды бір бөлігі болды. Оның сындық пікірлері «Les Six» және Коктоның «жаңа рух» деп аталатын идеалдарын насихаттауға бағытталған. Оның сындық пікірлері Дебюсси, Вагнер, Сен-Санс және Массене, сондай-ақ олардың стильдерін ұстанғандардың музыкасына бағытталған. Кокто, «Les Six» және Аурик олардың музыкасын шындықтан алыс деп тапты және оның орнына популизмге негізделген музыканы артық көрді.
Auric's early compositions were marked by a reaction against the musical establishment and the use of referential material. Because of this and his association with Cocteau and Satie, Auric was grouped into Les Six by music critic Henri Collet, and was friends with the artist Jean Hugo. His participation led to writing settings of poetry and other texts as songs and musicals. Along with the other five composers, he contributed a piece to L'Album des Six. In 1921, Cocteau asked him to write the music for his ballet, Les Mariés de la tour Eiffel. He found himself short of time, so he asked his fellow composers of Les Six to contribute some music. All except Louis Durey agreed. During this time, he wrote his one act opera Sous le masque (1927) (an earlier opera, La Reine de coeur (1919), is lost). It was also in 1927 that he contributed the Rondeau for the children's ballet L'Éventail de Jeanne, a collaboration between ten French composers. In 1952 he participated in yet another collaboration, the set of orchestral variations La Guirlande de Campra. Les Six, though an informal and short lived group, became known for its reaction against the musical establishment of the time and the promotion of absurdism and satire; the group rebelled similarly against Wagner as it did against Debussy. The music of these composers, including Auric, represented the specific cultural scene of Paris at the time and rejected the international styles brought by Russian and German music, as well as the impressionism and symbolism of Debussy. Auric's later development as a populist composer was prefigured by many of the techniques and ideals of Les Six, especially the use of popular music and situations. Music of the circus or the dance hall played a significant role in the music of Les Six, especially in their actual collaborations. However, Les Six soon drew apart, with Auric and others taking different approaches to their art. Following his early successes as an avant garde composer, Auric went through a transitional period during the 1930s. He began writing for film in 1930 and composed the music for À Nous la Liberté in 1931, which was well received; there was general approval of Auric's score for the film. While he was beginning a successful career as a film composer, his music went through a period of stagnation and change. His Piano Sonata (1931) was poorly received and was followed by a period of five years in which he wrote very little, including his first three film scores. His association with Cocteau continued through this period with his composition of the score to Cocteau's Le Sang d'un poète. However, he abandoned the elitist and highly referential attitudes of his earlier years by 1935 in favour of a populist approach. He became associated with leftist groups and publications, including the Association des Ecrivains et des Artistes Révolutionnaires (AEAR), the Maison de la Culture, and the Fédération Musicale Populaire. He adopted four strategies to composing; first, to participate in groups with other leftist artists; second, to reach a wider audience by writing in more genres; third, to write music aimed at a younger audience; and fourth, to express his political views more directly in his music. He composed music for a large number of films over the years, including films produced in France, England, and America. Among his most popular scores is the score for Moulin Rouge. The song from that movie, "Where Is Your Heart? ", became very popular. In 1962, he gave up writing for motion pictures when he became director of the Opéra National de Paris and then chairman of SACEM, the French Performing Rights Society. Auric continued to write classical chamber music, especially for winds, right up to his death. Music criticism was another major facet of Auric's career. His criticism was focused on promoting the ideals of Les Six and Cocteau, known as esprit nouveau. Specifically, his criticism focused on the perceived pretentiousness of Debussy, Wagner, Saint Saëns, and Massenet, as well as the music of those who followed their styles. Cocteau, Les Six, and Auric found the music of those composers to be divorced from reality and instead preferred music that was grounded in populism.
Жеке өмірі мен саясаты
Аурик 1920 жылдары Сатидің Француз Коммунистік партиясына қосылғаны үшін сынағанмен, өзі бірнеше солшыл топтармен байланыс орнатып, 1930 жылдары «Марианна» және «Париж Сойр» коммунистік газеттеріне материалдар жазды. Революциялық жазушылар мен суретшілер қауымдастығы (АЭАР) кеңестік және француз коммунистік суретшілерін біріктіріп, олардың мақсаттары мен идеяларын жұртқа тарату жолдарын талқылауға бағытталған. Осы қауымдастық арқылы Аурик көптеген басқа да солшыл өнерпаздар мен ойшылдармен танысты. Бұл идеялар Ауриктің концерттік музыкасына, сондай-ақ ол қай фильмдерге музыка жазғанын таңдауына да әсер етті. 1930 жылы Аурик суретші Элеонора Вильтерге үйленді, ол 1982 жылы қайтыс болды. Аурик 1983 жылғы 23 шілдеде Парижде 84 жасында дүние салды және әйелінің қасында Монпарнас зиратына жерленді.
While Auric criticized Satie in the 1920s for joining the French Communist Party, he became associated with several leftist groups and contributed to the communist newspapers Marianne and Paris Soir in the 1930s. The Association des Ecrivains et des Artistes Révolutionnaires (AEAR) was dedicated to bringing together Soviet and French communist artists to discuss their goals and approaches for disseminating their ideas to the public. It was through this group that Auric met many other far left artists and thinkers. These ideals transferred into Auric's concert music as well as his choices in which movies he scored. In 1930, Auric married the painter Eleanore Vilter, who died in 1982. Auric died in Paris on 23 July 1983 at the age of 84, and was interred at Montparnasse Cemetery, beside his wife.