Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Луис Мартин Гарсия (1846 жылғы 19 тамыз – 1906 жылғы 18 сәуір) – испан иезуиті, Иса қоғамының жиырма төртінші басшысы болып сайланды.
Luis Martín García (19 August 1846 – 18 April 1906) was a Spanish Jesuit, elected the twenty fourth Superior General of the Society of Jesus.
Ерте жылдары және қалыптасуы
Мартин Мельгар-де-Фернаменталь қаласында қарапайым отбасында алты бауырдың үшіншісі болып дүниеге келді. Өзінің ауылында бастауыш білім алғаннан кейін 1858 жылы Бургос семинариясына түсіп, онда алты жыл білім алды. Оның зиялылыққа бейімділігі 1864 жылы Иса қоғамына қосылуына себеп болды. Ол Леонда философияны оқып бастады, бірақ Испаниядағы революция мен дінге қарсылық оны Францияға көшіп өтуге мәжбүр етті, онда ол алдымен Вальста, содан кейін Пояннда оқуын аяқтады. Ол сондай-ақ теологияны оқымас бұрын гуманитарлық ғылымдар мен риториканы оқытты (1873–77). 1876 жылдың 14 қыркүйегінде дін қызметкері болып тағайындалды.
The third of six brothers, Martín was born of humble parentage in Melgar de Fernamental. After primary education in his own village he entered the seminary of Burgos in 1858, where he spent six years. His intellectual inclination led him to join the Society of Jesus in 1864. He began his philosophy studies in Léon, but revolution in Spain and anti clericalism forced him to move to France where he completed his courses, first in Vals, and then in Poyanne. There, he also taught humanities and rhetoric before doing his theology (1873–77). He was ordained on 14 September 1876.
Профессор және ректор
Көп ұзамай Феридің дінге қарсы заңы (1880) иезуиттерді Францияны тастауға мәжбүр етті. Бақытымызға орай, 1870 жылдары испан монархиясының қайта жаңғыруы иезуиттерді Испанияға қайта оралуға мүмкіндік берді. Кастилияға оралған Мартин, әдебиетке бейім болғанымен, Киелі кітапты зерттеу және оқытуға қайта бағытталды. Ол 1880 жылдан 1884 жылға дейін Саламанка семинариясының ректоры, содан кейін El Mensajero del Corazon de Jesus журналының директоры, ал кейін Деусто Бильбао жоғары оқу орталығының (болашақ Деусто университеті) басшысы болып тағайындалды. Ол сонымен қатар Испания (Астрайн), Франция (Фукерэй), Англия (Хьюз), Германия (Дюхр), Италия (Такки Вентури), Бельгия-Нидерланды (Понселет), Португалия және т.б. елдердегі иезуит орденінің толық тарихының маңызды жобаларын бастады. Өмірінің соңында, Папа Пий X сайланғаннан кейін, Мартин модернизм (Рим католиктік діні) дағдарысымен бетпе-бет келді. Модернистер ізделіп, шіркеуден қуылды. Осы тағдырға ұшырағандардың бірі – ағылшын иезуиті Джордж Тиррелл болды, ол Мартиннің араласуына қарамастан, 1906 жылы орденнен шығарылып, қауымнан тыс деп жарияланды. Көптеген басқалары да сотталды, немесе қуылды. Болландистер де қиын жағдайға түсті. Мартин қызмет еткен жылдары орденнің қатары тұрақты түрде өсті: Мартин қызметке келген кезде 13 274 болса (1892), 1906 жылы 15 661-ге жетті.
Soon after the anti religious law of Ferry (1880) compelled Jesuits to leave France. Fortunately the restoration of the Spanish monarchy in the 1870s had now made it possible to repatriate Jesuits back to Spain. On his return to Castile, Martín, though a man of letters, was redirected towards the Biblical studies and teaching. He became was made Rector of the Seminary of Salamanca from 1880 to 1884, then director of the journal El Mensajero del Corazon de Jesus, followed by the appointment as Superior of the Centre of Superior studies of Deusto Bilbao (the future University of Deusto). He launched also the major projects of comprehensive history of the Society in Spain (Astrain), France (Fouqueray), England (Hughes), Germany (Duhr), Italy (Tacchi Venturi), Belgium Netherlands (Poncelet), Portugal, etc. Towards the end of his life, after the election of Pope Pius X, Martin had to face the crisis of Modernism (Roman Catholicism). Modernists were hunted and expelled from the Church. So was it for George Tyrrell, English Jesuit, who was expelled from the Society and excommunicated in 1906 in spite of Martin’s intervention. Many others were condemned if not expelled. The Bollandists were also in trouble. Membership of the Society steadily increased during his tenure: from 13,274 when Martin took office (1892) to 15,661 in 1906.
Ауру және өлім
Мартиннің денсаулығы тіпті қызметке кіріскен кезінде де нашар болған, және жылдар өте келе оның жағдайы нашарлай түсті. 1905 жылы ісік салдарынан оның оң қолы ампутацияланды. Папа Пій X оған мүгедектігіне қарамастан, қасиетті мисса тойлауға рұқсат берді, ол үшін ол шын баға жетпес ризашылық білдірді. Бірақ, көп ұзамай, қатерлі ісік оның өкпесіне тарады және ол 1906 жылдың 18 сәуірінде Римде қайтыс болды.
Even at the beginning of his term Martín's physical health had been poor and it grew steadily worse with the years. In 1905, a tumor forced the amputation of his right arm. Pope Pius X granted him permission to celebrate mass despite his disability, a privilege for which he was most grateful. The cancer, however, soon invaded his lungs and he died in Rome, on 18 April 1906.
Жазбалар
Epistolae Selectae, Рим. П. Луис Мартиннің естеліктері (Ж. Р. Эгилор бойынша дайындалған), 2 томдық, Рим, 1988.
Epistolae Selectae, Roma. Memorias del P. Luis Martin (ed. by J. R. Eguilor), 2 vol., Roma, 1988.