Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Комар және Меламид (айтылуы: Kómar and Melamíd) – Ресейде туған американдық концептуалист суретшілер Виталий Комар (1943 жылы туған) мен Александр Меламидтен (1945 жылы туған) құралған екі адамнан тұратын команда. Суретшілердің мәлімдемесінде олар: «Егер жобалар мен туындыларды біреуіміз жасағанның өзінде, оларды әдетте екеуміз де қол қоямыз. Біз жай ғана суретші емес, біз – бір қозғалыспыз» деген. Екі суретші де Мәскеуде дүниеге келген, бірақ 1977 жылы Израильге, ал 1978 жылы Нью-Йоркке көшіп кеткен. Олардың бірлескен авторлық жұмыстары 2003-2004 жылдары аяқталды.
Komar and Melamid (pronunciation: Kómar and Melamíd) is a tandem team of Russian born American conceptualist artists Vitaly Komar (born 1943) and Alexander Melamid (born 1945). In an artists' statement they said that "even if only one of us creates some of the projects and works, we usually sign them together. We are not just an artist, we are a movement." Both artists were born in Moscow, but emigrated to Israel in 1977 and subsequently to New York in 1978. The pair's co authorship of works ceased in 2003–2004.
Білім
Комар мен Меламид 1958-1960 жылдары Мәскеу өнер мектебінде оқыды, содан кейін Строганов өнер және дизайн институтының иллюстрация бөлімін бітірді, 1967 жылы тәмамдады. Олар осыдан кейін көп ұзамай бірлесіп жұмыс істей бастады. 2003 жылы 36 жылдық еңбек еткен соң, олар жолдары айырылысты.
Komar and Melamid attended the Moscow Art School from 1958 to 1960, followed by the Stroganov Institute of Art and Design (Illustration dept. ), graduating in 1967. They began working together shortly thereafter. After 36 years they separated in 2003.
Стиль
Олар, бәлкім, ең жақсы белгілі SotsArt (СоцАрт) стилінің негізін қалаушылары ретінде танылады – бұл советтік конформизм емес өнердің бір түрі, социалистік реализм мен батыстық поп-арт элементтерін дадаизмге сілтеме жасайтын концептуалды шеңберде біріктіреді. Комар мен Меламид көбінесе бір ортақ тақырыпта көптеген туындылар жасайды. Олардың өнімді ынтымақтастығы барлық жобаларын тізбектеуге мүмкіндік бермейді, алайда олардың ең танымал сериялары мен жобалары: Sots Art сериясы (1972–1973), Post Art сериясы (1973), Ancestral Portraits сериясы (1980), Nostalgic Socialist Realism сериясы (1982–1983), Күнделік сериясы (1984–1986), Анархистік синтезизм сериясы (1985–1986), Ең ізделіміндегі серия (1993–1997), Монументальді пропаганда (1994), Піл жобасы (1995–2000), Американдық армандар (1994–1999).
They are perhaps best known as the founders of SotsArt (СоцАрт), a form of Soviet Nonconformist Art that combined elements of Socialist Realism and Western Pop Art in a conceptual framework that also references Dadaism. Komar and Melamid often create many works within a common theme. Their prolific collaboration precludes from mentioning all of their projects, however, some of their best known series and projects are: Sots Art series (1972–1973), Post Art series (1973), Ancestral Portraits series (1980), Nostalgic Socialist Realism series (1982–1983), Diary series (1984–1986), Anarchistic Synthesism series (1985–1986), Most Wanted series (1993–1997), Monumental Propaganda (1994), Elephant Project (1995–2000), American Dreams (1994–1999).
Адамдардың таңдауы
Комар мен Меламидтің "Халық таңдауы" сериясы 1994–1997 жылдары 11 елдің "ең ізделісті" және "ең қаланған" суреттерінен, сондай-ақ осыған ұқсас екі әннен тұрды. Суретшілер АҚШ, Ресей, Қытай, Франция және Кенияны қоса алған 11 елдегі сауалнама компанияларына өнерде не көргілері келетінін анықтау үшін ғылыми сауалнамалар жүргізуді тапсырды. Сауалнамаларды пайдалану американдық демократиялық процестің имитациясы болды. Комар: "Біздің сауалнаманы түсіндіруіміз – әлемнің әртүрлі адамдарымен ынтымақтастық. Бұл жаңа диктатор – "Көпшілікпен" бірлескен жұмыс". Бұл процестің мақсаты сонымен қатар суретшінің жетекші рөлін өзгерту де болды. Комар мен Меламидтың пікірінше, жалпы халық өнерді бағалауға лайықты, бұл тарихи прецедентке қайшы келеді, дәл Америкадағы жалпы халыққа Президент сайлауға сенім артқан сияқты. Бұл жаңа типтегі жетекші, ол диктатор сияқты бұйрық берудің орнына сұрақтар қояды. Меламид: "Пикассо Сталинді еліктеді, сондықтан біз Клинтонды еліктеуге тырысамыз" деді. Комар адамдардың жұмысты ұнатуына қатты алаңдамайтынын айтты, егер ол ерік бостандығы мен алдын ала шешімдер туралы ойларды тудырса ғана. Бұл тұжырымды олардың бұрынғы жұмыстарымен байланыстыра келіп, Комар былай деді: "Бұрынғы жұмыстарында біз жеке клишелерден азат болу, интонация мен стильдерді өзгерту еркіндігін білдіретін еркіндіктің анықтамасына келдік. Жеке тұлға өзінің тұрақтылығы мен ерекшелігін жоғалтты. Енді біз жаңа еркіндік іздеп жүрміз. Біз әртүрлі елдерге сапар шектік, сауалнама компанияларының өкілдерімен көңіл көшірмейтін келіссөздер жүргіздік, қосымша сауалнамаларға қаражат жинадық, көбінесе бірдей нәтижелерді алдық және көбінесе бірдей көк пейзаждарды суреттедік. Бостандық іздеп, құлдыққа тап болдық". "Халық таңдауы" әнінің музыкалық нұсқасы композитор Дейв Солдермен бірге жасалды, нәтижесінде "Ең ізделісті ән" және "Ең қаланған ән" дүниеге келді.
Komar and Melamid's People's Choice series, 1994–1997, consisted of the "most wanted" and "most unwanted" paintings of 11 countries, as well as two songs in the same vein. The artists commissioned polling companies in the 11 countries—including the United States, Russia, China, France, and Kenya—to conduct scientific polls to discover what they want to see in art. The use of polls was meant to mimic the American democratic process. Komar said, "Our interpretation of polls is our collaboration with various people of the world. It is a collaboration with [sic] new dictator—Majority." The process was also meant to change the artists role as a leader. Komar and Melamid believe that the broad public is an adequate judge of art, contrary to the historical precedence, much in the same way that the broad public in America is entrusted with electing the President. It is a new type of leader, one that asks questions, instead of a dictator. Melamid said, "Picasso mimicked Stalin, so we try to mimic Clinton." Komar has said he isn't so concerned that people actually enjoy the work, so long as it provokes thoughts of free will versus predetermination. To tie that concept into their earlier work, Komar said, "In our early work, we arrived at [the] definition of freedom that entailed being free from individual cliches, being free to change intonations and styles. Individuality lost its stability and its uniqueness. Now we are searching for a new freedom. We have been traveling to different countries, engaging in dull negotiations with representatives of polling companies, raising money for further polls, receiving more of less [the] same results, and painting more or less [the] same blue landscapes. Looking for freedom, we found slavery." A musical version of The People's Choice was produced with composer Dave Soldier resulting in The Most Wanted Song and The Most Unwanted Song.