Америкадағы Кабо-Верде ұрпақтары

Кіріспе

Кабо-Верде туған немесе тегі Кабо-Верделік американдықтар.

Кабо-Верделік американдықтар – ата-бабалары Кабо-Верделік болған американдықтардың этникалық тобы. 2010 жылы Америкалық қоғамдық сауалнама бойынша, АҚШ-та Кабо-Верделік тегі бар 95 003 америкалық тұрғандығы анықталды.

Иммиграциялық толқындар

1975 жылы тәуелсіздік алғанға дейін Кабо-Верде иммигранттары Португалияның теңізасты провинциясынан келген португал иммигранттары ретінде тіркелді. Америка Құрама Штаттарына Кабо-Верде иммиграциясы 19 ғасырдың басында басталды. Кабо-Вердеден көшіп келген алғашқы иммигранттар Жаңа Англияның кит аулау кемелерімен келді, олар көбінесе Кабо-Верде жағалауынан экипаж мүшелерін жинап алатын. Жаңа Англиядағы кит аулауда Кабо-Верделіктердің болуы Герман Мелвиллдің 1851 жылғы «Моби Дик» романындағы Даггу кейіпкеріне шабыт берді. Пакеттік саудамен айналысатын янки капитандыры Кабо-Верделіктерді экипаж ретінде бағалады, себебі олар «кемеде болғанда мүмкіндігінше үнемдеуге тырысып, американдық теңізшілерге қарағанда әлдеқайда арзанға жалдауға болатын. Сонымен қатар, олар тәртіпті экипаж құрады». Кабо-Верделіктер жалпы түрде «еңбекқор, адал теңізшілер» ретінде танылды. Басқалар ескі желкенді кемелерді тастап кеткенде, Кабо-Верделіктер теңізші ретінде тапқан табыстарымен ескірген кемелерді сатып алып, оларды сүйіспеншілікпен жөндеуді жалғастырды. Ақырында, олар сатып алу немесе дефолт арқылы Нью-Бедфорд флотының қалған бөлігіне ие болды. Кейде олар кемелерді тікелей сыйлық ретінде алып, «өз командаларымен бірге жер шарын аралап, балық аулаудың ескі және сынақтан өткен тәсілімен шамалы пайда тапты». 1869 жылы Португалия империясының құлдықты жоюынан кейін Кабо-Верде аралдары құрғақшылық, ашаршылық және экономикалық құлдыраудан зардап шекті, бұл жаппай эмиграцияға әкелді. Кит аулау кемелерінде және Америкада болғаннан кейін Кабо-Верделік еркектер үйлеріне ақша және басқа отбасылар мен достары туралы жаңалықтар жібере алды. Олар сондай-ақ Нью-Бедфорд (Массачусетс штаты) және Провиденс (Род-Айленд штаты) қалаларынан азық-түлік, киім және басқа да заттарға толы бидондарды (бензин бөшкелерін) жіберді. Бұл қалалар АҚШ-тағы ең көне және ең ірі Кабо-Верде қауымдастықтары болып табылады. Бұл қауымдастықтар мен жаңа Кабо-Верде қауымдастықтары отбасылар арасындағы жақын туыстық байланыстармен және өзара тәуелділікпен ерекшеленеді, бұл дәстүрлі Кабо-Верде практикасы ұрпақтан ұрпаққа беріліп келеді. Кабо-Верделіктерді Америкаға әкелген маңызды факторлардың бірі – кит аулау индустриясы. Нью-Бедфордтан келген американдық кит аулаушылар алғаш рет 1790 жылдары аралдарға саяхаттай бастады және 19 ғасырға қарай өз саудаларын одан әрі дамытты. Осы кезеңде көптеген Кабо-Верделіктер Кабо-Вердеден қашу үшін американдық кит аулау экипаждарына қосылды, себебі ол аралда нашар табиғи ресурстар мен жиі түрғысынан қатыгез португалдық отаршылдық үкіметі болды. 1800 жылдардың ортасына қарай Нью-Бедфорд экономикалық теңіз орталығына айналды, онда Кабо-Верделіктер кит аулау индустриясында ғана емес, басқа да теңіз салаларында (мысалы, балық аулау) да табысқа жетті. Нью-Бедфордтың кит аулау мұражайы былай түсіндіреді: «20 ғасырға қарай аралдар мен порт арасындағы байланыс нығайғанда, Рой Тейшейра, Энрике Мендес, Луис Лопес, Франк Лопес және Антонио Кардоза сияқты кәсіпкерлер Coriolanus, Savoia және Arcturus сияқты пакеттік кемелерді сатып алып, басқарды және иеленді. Маңыздысы, Кабо-Верделіктер Нью-Бедфордта ғана емес, 1860 жылдан 1965 жылға дейін Жаңа Англия мен аралдар арасында сауда жасаған пакеттердің 41%-ына ие болды».

Prior to independence in 1975, Cape Verdean immigrants were registered as Portuguese immigrants from the overseas province of Portuguese Cape Verde. Cape Verdean immigration to the United States began in the early 19th century. The first Cape Verdean immigrants came aboard New England whaling ships, which would often pick up crewmen off the coast of Cape Verde. The presence of Cape Verdeans in the New England whaling inspired the fictional character Daggoo in Herman Melville's 1851 novel Moby Dick. Yankee captains in the packet trade valued Cape Verdeans as crew, because they “worked hard to save what they could while on board vessel they could be hired for much less money than American seamen. Furthermore, they made a disciplined crew.” The Cape Verdeans were universally regarded as "hardworking, honest seamen." When all others abandoned the old sailing ships, the Cape Verdeans bought the decrepit vessels out of their earnings as seamen and kept patching them up with loving care. Eventually, they came to own almost all that remained of the New Bedford fleet, either by purchase or by default. In some cases, they received the ships as outright gifts and "sailed them all over the earth with their own crews and made a modest profit by whaling in the old and tried manner." Following the abolition of slavery throughout the Portuguese Empire in 1869, the Cape Verde Islands suffered drought, starvation, and economic decline leading to a wave of mass emigration. Once on whaling ships and in America, Cape Verdean men were able to send home money and news of other family and friends already in “the land of opportunity.” They also sent bidons (gasoline barrels) full of food, clothes, and other items from New Bedford, Massachusetts; and Providence, Rhode Island. The latter are the oldest and largest Cape Verdean communities in the United States. These communities and new Cape Verdean communities are marked by close kinship ties and interdependence among families, a traditional Cape Verdean practice that has been passed down through the generations. One of the major forces that brought Cape Verdeans to the Americas was the whaling industry. American whalers from New Bedford first began travelling to the islands in the 1790s, and further developed their trade as time progressed into the 19th century. During this time, many Cape Verdeans joined American whaling crews in order to escape Cape Verde, a land plagued with poor natural resources and an often abusive Portuguese colonial government. By the mid 1800s New Bedford had transformed into an economic maritime center, where Cape Verdeans were not only about to excel in the whaling industry but in other maritime industries (such as fishing) as well. New Bedford Whaling Museum explains, “As the 20th century went on and the ties between the islands and the port strengthened, entrepreneurs like Roy Teixeira, Henrique Mendes, Louis Lopes, Frank Lopes and Antonio Cardoza purchased, managed and owned packet ships like the Coriolanus, the Savoia, and the Arcturus Importantly, not only did Cape Verdeans settle in New Bedford, but between 1860 and 1965 41% of the packets trading between New England and the Islands were owned by Cape Verdeans.”

19 ғасыр мен 20 ғасырдың басындағы Кабо-Верделіктердің Америкаға көші-қонын аралдардың ең кедей топтары құрады. 1922 жылы АҚШ үкіметі түрлі терілі адамдардың иммиграциясын шектеді, бұл Кабо-Верде иммиграциясын күрт азайтты. Жаңа ережелер сондай-ақ Кабо-Верделік американдықтардың аралдарға баруына кедергі келтірді, себебі олар АҚШ-қа қайта кіруден бас тартылуынан қорқып жүрді. Осылайша екі қауымдастық шамамен 40 жыл бойы бір-бірінен оқшауланды. Америкаға жол жабылып қалғаннан кейін Кабо-Верделіктер Еуропаға, Оңтүстік Америкаға және Батыс Африкаға сауда кемелері мен португалдық отаршылдық империясы жасаған бағыттармен үлкен көлемде көшіп бара бастады. Сол кезеңде кейбір Кабо-Верделік американдықтар Шығыс жағалаудағы ұзақ жылдар бойы қалыптасқан қауымдастықтардан Огайо мен Пенсильванияның болат қалаларына және Калифорнияға көшіп барды. 1966 жылы 1965 жылғы Иммиграция және ұлттық заңға байланысты АҚШ үкіметі өзінің ережелерін жеңілдетті және Кабо-Верде иммиграциясының жаңа толқыны басталды. Бостон, Броктон, Таунтон және Онсет (Массачусетс штаты), Паутукет (Род-Айленд штаты), Уотербери (Коннектикут штаты), Бруклин және Йонкерс (Нью-Йорк штаты) және Шығыс жағалаудағы басқа да қауымдастықтарға келген жаңа иммигранттар оларға ұқсайтын, бірақ мәдени жағынан ерекшеленетін Кабо-Верделік американдық этникалық топпен кездесті. Ұзақ уақыт бойы бір-бірінен бөлек болғандықтан, екі топтың мүшелері бір-бірінің жақындағы тарихы мен құнды естеліктері туралы көп білмейтін. Кабо-Верде 5 шілдеде 1975 жылы ұзақ күрес пен толық құқықтар мен шексіз бақылау үшін күрестен кейін толық тәуелсіздікке қол жеткізді. Өсіп келе жатқан ұлтшылдық, Кабо-Верде және Гвинея-Бисау тәуелсіздігі үшін Африкалық партиясының (PAIGC) күш-жігері арқасында тәуелсіздікке жету үшін жасалған бұрынғы күш-жігерлер қарқын алып, аумақты кеңейтті. Осы жаңа тәуелсіздік Кабо-Верделік американдықтардың көші-қонын жеңілдететін жаңа жол ашты, себебі Кабо-Верде Еуропалық және АҚШ әуе көлігі үшін аспан кеңістігін ұшқысы келген африкалық елдердің санатында болды. Бұған Кабо-Верде көші-қонын жеңілдететін екі фактор қосылды: 1980 жылы Гвинея-Бисау арасындағы саяси біртүтастық бұзылуы және экономикалық қиындықтарды тудырған Антониу Машкареньяш Монтейроның сайлануы.

Cape Verdean migration to the United States in the 19th century and early 20th century was composed of the islands' poorer classes. In 1922, the U. S. government restricted the immigration of peoples of color, greatly reducing Cape Verdean immigration. The new regulations also prevented Cape Verdean Americans from visiting the islands for fear of being denied reentry to the United States. The two communities thus were relatively isolated from each other for approximately 40 years. With doors to America closed, Cape Verdeans began to immigrate in larger numbers to Europe, South America, and West Africa along routes charted by commercial shipping and the Portuguese colonial empire. During the same period some Cape Verdean Americans migrated from the long established East Coast communities to the steel towns of Ohio and Pennsylvania; and to California. In 1966, due to the Immigration and Nationality Act of 1965, the U. S. government relaxed its regulations, and a new wave of Cape Verdean immigration began. The new arrivals in Boston, Brockton, Taunton and Onset, Massachusetts; Pawtucket, Rhode Island; Waterbury, Connecticut; Brooklyn, and Yonkers, New York; and other communities on the East Coast met a Cape Verdean American ethnic group whose members looked like them, but differed culturally. Separated for so long, the groups knew little of each other's recent history or treasured memories. Full independence was achieved by Cape Verde on July 5, 1975 after a long struggle for complete rights and unrestricted control from the struggle of the country's colonial past. Though growing nationalism, prior efforts for independence slowly gained momentum and territory led by the efforts of the African Party for the Independence of Guinea and Cape Verde (PAIGC). This newfound independence allowed a new path that would be essential to the migration of Cape Verdean American as Cape Verde was one of few African countries allowing overflight of European and U. S. air travel. This was accompanied by two further actions of independence that aided Cape Verdean migration: broken political unity between Guinea Bissau in 1980, and the election of António Mascarenhas Monteiro which brought economic struggles that incited emigration.

Ассимиляция

Америкаға келген Кабо-Верделіктер кемсітушілікке ұшырады. Кабо-Верде тұрғындары афроамерикалықтардан өзгеше, ерекше мәдениетін сақтап қалды. Бұл, әсіресе, Жаңа Англияда шоғырланған және Орта Батысқа қоныстанған, Кабо-Верде ортасынан тыс жерлерге көшіп келгендер үшін рас болды. Кабо-Верделіктер өз этникалық ерекшеліктерін сақтап, афроамерикалықтардан бөлек қауымдастарда өмір сүрді. Дегенмен, 60-шы жылдардағы азаматтық құқықтар күресі кезінде Кабо-Верделіктер өз күресінің және афроамерикалықтардың күресінің ұқсастығын байқап, олармен бірлік сезімін тудырды. Кейбір аралдарда еуропалық текті адамдар көп болғанымен, көпшілігі Кабо-Вердеде еуропалықтар мен мавр еврейлерімен араласқан африкалық текті. Кабо-Вердеге кейіннен бүкіл әлемнен адамдар қоныстанғандықтан, халық құрамы әлемдегі ең ерекше этникалық қорыту қазандарының біріне айналды. Осы ерекшелігіне байланысты, көптеген Кабо-Верделіктер өздерін "Кабо-Верделік" деп атауды қалайды, бұл тек патриотизмнің күшті сезімін ғана емес, тері түсіне қарамастан, Кабо-Верделіктердің арасында ғана кездесетін қоғамдық сезімді де көрсетеді. АҚШ бір ғасырдан астам уақыттан бері әлемдегі Кабо-Верде диаспорасының ең ірі бөлігіне қонақжайлық жасап келеді. Сонымен қатар, кейбір Кабо-Верделіктердің терісі Африкадан келгендерге қарағанда ашық түсті болады. Бұл ішінара португалдықтардың португалдық отарлаушылар мен Африка отарларының арасында араласуды ынталандыруының нәтижесінде туындады (әкімшілік жиі жергілікті тұрғындарға үйленген әскерлер мен шенеуніктерге ақшалай немесе жерлік жеңілдіктер берген). Сонымен қатар, аралдың стратегиялық орны және бірлік сезімі нәсілдер арасындағы қарым-қатынастардың дәстүрлі шектеулерсіз дамуына мүмкіндік берді. Осының салдарынан, шаштың құрылымы, тері және көз түсі Фого және Брава аралдарындағы көк және сары көздерден бастап, Сантьяго аралындағы күңгірт және қараңғы түстерге дейін кең ауқымды. Дегенмен, ядролық отбасы мүшелерінің әртүрлі түстер мен құрылымдарға ие болуы дағдыға айналды. Кабо-Верделіктердің ерекшелігі Массачусетс штатының халық санағында этникалық идентификация үшін "Кабо-Верделік" таңдау қойылғандығында көрінеді.

The Cape Verdeans suffered discrimination when they came to America. Cape Verdeans retained a unique culture apart from Afro Americans. This was especially true for those who settled outside the Cape Verde environments concentrated in New England, and settled in the Midwest. The Cape Verdeans maintained their own ethnic identity and lived in separate communities from Afro Americans. However, during the civil rights struggles of the 60s, the Cape Verdeans saw similarities between their own struggle and that of African Americans and emerged a sense of solidarity with them. While some islands have a heavy European descended population, most Cape Verdeans have African ancestry mixed with European and Moorish Jews. Because later people from all over the world settled in Cape Verde, not only Europeans, the population is one of the most unusual ethnic melting pots in the world. Due to this uniqueness, most Cape Verdeans choose to cite "Cape Verdean" as their race, which not only reflects a strong sense of Patriotism, but a sense of community that is only found among Cape Verdeans regardless of skin tone. For well over a century, the U. S. has hosted the largest proportion of the worldwide Cape Verdean diaspora residing in any one nation. Additionally, some Cape Verdeans have a lighter skin color than Africans from the continent. This partially comes from the fact that in the beginning, Portuguese encouraged miscegenation between Portuguese colonizers and the members of African colonies throughout their empire (with the government often rewarding soldiers and officials with monetary or land benefits if they married indigenous people). Also, the prime location and solidarity found in the island allowed for interracial relationships to develop without traditional suppression. As a result, when it comes to hair textures, skin and eye colores there are a wide variety ranging from blue and blond eyes on the islands of Fogo and Brava, to crisp and darker shades on the island of Santiago. Yet it is not uncommon for nuclear families to have a variety of tones and textures for members. The uniqueness of Cape Verdeans is reflected in the Massachusetts census permitting a "Cape Verdean" check box for ethnic identification.

Тілдер

Жалпы алғанда, Кабо-Верделік американдықтар ағылшын, португал және криолу (немесе криолу) тілдерінде сөйлейді. Криол тілі – португал тілі мен құлдар қолданған африка тілдерінің қосылысынан пайдасқан тіл. Кейбір аралдарда (әсіресе Фого және Бравада) көптеген ағылшын сөздері қабылданған. Лексиканың көп бөлігі португал тілінен шыққанмен, осы сөздердің көпшілігі 20 ғасырдағы Португалияда қолданылмайтын болды. Африка тілдері, көбінесе манде тілдері, криолу тіліне ең көп әсер етті. 1975 жылы Кабо-Верде Республикасы Португалиядан тәуелсіздік алғаннан бері криолу арал тұрғындарының басты тіліне айналды. Кабо-Верде креол институты 1996 жылы Бостон қаласында (Массачусетс штаты) Кабо-Верде тілін оқыту мақсатымен құрылды. Сонымен қатар, Бостон мемлекеттік мектептерінің көптеген мектептері Кабо-Верде креол (КВК) тілін тіл сабағы ретінде ұсынады. Қазіргі уақытта Бостон халқының 2,3% КВК тілінде сөйлейді. Кабо-Вердеде де, Америкада да КВК тілінің ресми зерттеулері 1800 жылдардың соңынан бері жүріп келеді. Арал элитасы тілдің алғашқы зерттеулерін жазып, КВК-ны көркем тіл ретінде қабылдауға тырысты. 1842 жылы Кабо-Вердеге алғашқы баспа машинасы келгенде, элиталар КВК тілінде жазбаша жұмыстарды жариялай бастады. Сонымен қатар, 1866 жылы Сан-Николау семинариясы құрылды, ол элиталық аралас нәсілді және қара элитаға білім алуға және КВК туралы ғылыми пікірталас бастауға мүмкіндік берді. Осы жетістіктер, технологияның басқа да жетістіктерімен бірге, КВК зерттеулерінің Кабо-Вердеде дамуына жағдай жасады. Жалпы алғанда, КВК зерттеулерінде екі түрлі көзқарас бар. Бір көзқарас – креолдық ерекшелік, ол креол тілдерін әлеуметтік тұрғыдан төмен диалект немесе тоқыраған тіл деп қарастырады. Алайда, екінші көзқарас Криулида деп аталады, ол Кабо-Вердедің бірегей мұрасын құрметтейді, сондықтан тілге оның африкалық немесе португалдық тарихы тұрғысынан емес, екі бірегей мәдениеттің қосылысы ретінде қарастырады, оның өзінің тарихы мен мәдени маңызы бар. Осы көзқарас тұсындағы жақтаушылар, этностық араласу және креолизация процестерінің креолдық ерекшелік мектебінің болжауындай, теріс емес, керісінше, оң болғанын айтады.

Generally, Cape Verdean Americans speak English, Portuguese, and Kriolu (or Crioulo). The Creole language is a mixture of Portuguese and the native African tongues spoken by slaves. In some Islands (mainly Fogo and Brava) there is a lot English vocabulary adopted. Although much of the vocabulary stems from Portuguese, many of these words were no longer used in twentieth century Portugal. The African tongues, mostly Mande, influenced Kriolu chiefly. Since the Republic of Cape Verde became independent of Portugal in 1975, Kriolu has become the dominant language among the islanders. The Cape Verdean Creole Institute was founded in Boston, Massachusetts, in 1996, to teach the Cape Verdean language. In addition, many schools in the Boston Public School district offer Cape Verdean Creole (CVC) as a language class. Currently 2.3% of the population of Boston speaks CVC. Formal CVC language research in both Cape Verde and America has been ongoing since the late 1800s. The elite class of the island was mostly responsible for recording the earlier studies of the language in an attempt to make CVC more acceptable as an artistic language. When the first printing press came to Cape Verde in 1842, the elites began publishing written work in CVC for the first time. Additionally, the Seminary of São Nicolau was created in 1866, which allowed for the elite mixed race and the black elite to have access to education and begin a scholarly debate about CVC. These developments, along with other improvements in technology, allowed the study of CVC to flourish in Cape Verde. In general, there are two different schools of thought on CVC research. One school of thought is Creole Exceptionalism, which regards creole languages as a socially inferior dialect or degenerate language. Another school of thought however is referred to as Crioulidade, which celebrates Cape Verde's unique heritage, consequently referring to the language not in terms of its African or Portuguese heritage, but rather as its own unique hybrid of the two that has its own history and cultural significance. Proponents of this school of thought argue that the processes of miscegenation and creolization were positive, rather than negative as the Exceptionalism school of thought suggests.

Дін

Португалиялық отарлау тарихының нәтижесінде, Кабо-Верде халқының басым көпшілігі Рим католиктері болып табылады. Америка Құрама Штаттарына алғашқы Кабо-Верделіктер көшіп келген кезде, Оңтүстік-Шығыс Массачусетс штасының бойында пайда болған португалдық приходтарына қосылған. Кабо-Верделіктер де Массачусетс штатындағы көптеген католик шіркеулерінде криолу тілінде өздерінің миссаларын өткізе бастады. Мұндай шіркеулердің бірі – Роксберидегі Әулие Патрик шіркеуі, ол көп жылдар бойы криолу тілінде мисса өткізіп келеді. Дегенмен, көптеген Кабо-Верде католиктері португалдық приходтастары арасында нәсілдік кемсітушілікке тап болып, діни баламаларды іздеді. Нью-Бедфордта Кабо-Верде қауымы 1905 жылы осындай кемсітушілікке қарсы тұру үшін алғашқы американдық-Кабо-Верде шіркеуін – Әулие Марияның Көтерілу шіркеуін құрды. Сонымен қатар, католицизммен және португалдықтармен отарлаушылық байланыстарына қарамастан, көптеген Кабо-Верделіктер кемсітушілік пен Архиепископтықтан қолдаудың жетіспеуіне жауап ретінде протестантизмге бет бұрды. Провиденс қаласындағы португалдық қауымның расизмге қарсы тұру үшін, 1905 жылы Кабо-Верде қауымы Шелмер көшесінде шіркеу құрды. 20 ғасырдың басында Нью-Бедфордтағы Кабо-Верделіктер Әулие Жохан шіркеуінің португалдық приходтастарынан бас тартты және назарет секталарына қарай бұрылды. Мифтік Дэдди Грейс те Португалия католиктерінің бас тартуына жауап ретінде Массачусетс штатының Уорхэм қаласында Кабо-Верде қауымы арасында өзінің алғашқы шіркеуін құрды. Кейіннен өзінің жеке басының беделіне негізделген ұлттық діни қозғалысты – «Барлық адамдар үшін Біріккен дұға үйін» құрған Дэдди Грейске қоса, Кабо-Верде протестанттық қауымы ұлттық деңгейде танымал тағы бір діни көшбасшы – пастор Питер Дж. Гоместі өсірді. Бүгінде Америка Құрама Штаттарына жаңадан келген Кабо-Верде иммигранттарының үлкен бөлігі Кабо-Вердеде тәуелсіздік алғаннан кейін евангелистік миссионерлердің көбеюіне байланысты протестанттар ретінде танысады. Христиан діні Кабо-Вердедегі және диаспорадағы Кабо-Верделіктердің басым идеологиясы болғанымен, американдық Кабо-Верделіктер арасында Кабо-Верделіктердің еврей тегіне қызығушылық пайда болды. Кабо-Верде еврей мұрасы қозғалысы көбінесе диаспора басшылығымен жүзеге асырылады және оның басты мақсаты діни қағидаларды сақтау емес, тарихты сақтау болып табылады. Сәйкесінше, қозғалыстың маңызды мақсаттарының бірі – Кабо-Вердедегі еврей зираттарын сақтау. Бұл қызығушылықтың бір көрінісі – 2005 жылдан бері Массачусетс штатының Роксбери қаласында өткізіліп келе жатқан жылдық Кабо-Верде еврей Пасхалық Седері. Седер Кабо-Верде және еврей американдықтарын екі мәдениеттің де мерекесінде біріктіреді. Дәстүрлі Седер екі тілді Хагдадамен бейімделген, оған криолу тіліндегі дұғалар мен Амилкар куәсі сияқты Кабо-Верде тарихының элементтері қосылған.

Due to a history of Portuguese colonization, the vast majority of Cape Verdeans and Cape Verdean Americans are Roman Catholic. Early Cape Verdean migrants to the United States originally joined Portuguese parishes that had sprung up throughout Southeastern Massachusetts. Cape Verdeans also began to establish their own masses in Criolu at many Massachusetts Catholic Churches. One such church is the St. Patrick's Church of Roxbury which has held a mass in Criolu for years. However, many Cape Verdean Catholics encountered racial prejudice amongst Portuguese parishioners and looked for religious alternatives. In New Bedford, the Cape Verdean community established the Our Lady of Assumption, the first Cape Verdean American church, in 1905 in response to such prejudice. Furthermore, in spite of colonial ties to Catholicism and the Portuguese, many Cape Verdeans turned towards Protestantism in response to discrimination and a lack of support from the Archdiocese. In response to racism from the Portuguese community in Providence, the Cape Verdean community founded the Shelmer Street Church in 1905. Cape Verdeans in New Bedford at the turn of the 20th century were rejected by Portuguese parishioners at St. John's and turned towards Nazarene sects. The mythic Daddy Grace also started his first church among a Cape Verdean community in Wareham, Massachusetts in response to rejection by Portuguese Catholics. In addition to Daddy Grace, who later founded a national religious movement, the United House of Prayer for All People, around his cult of personality, the Cape Verdean Protestant community has produced another religious leader of national acclaim, Reverend Peter J. Gomes. Today, a greater proportion of newly arrived Cape Verdean immigrants to the United States identify as Protestant due to an increased presence of evangelical missionaries in Cape Verde following its independence. While Christianity is the dominant ideology of Cape Verdeans in Cape Verde and the diaspora, there has been an interest in the Jewish ancestry of Cape Verdeans amongst Cape Verdean Americans. The Cape Verdean Jewish Heritage movement is mainly led by the diaspora and its interest is predominantly in preserving history, not practicing doctrine. Accordingly, one of the major goals of the movement is preservation of Jewish cemeteries in Cape Verde. A manifestation of this interest is the annual Cape Verdean Jewish Passover Seder held in Roxbury, Massachusetts since 2005 The Seder brings together Cape Verdean and Jewish Americans in a celebration of both cultures. The traditional Seder is adapted with a bilingual Haggadah that includes Criolu prayers and elements of Cape Verdean history, such as the addition of Amilcar's Cup.

Музыка

Кабо-Верде музыкасы әртүрлі стильдер мен жанрлардан құралған, ол африкалық, португалдық, карибтік және бразилиялық ықпалдар сияқты нәсілдік араласуын көрсетеді. Ескі стильдерге морна және коладейра жатады. Бұл стильдер ерекше болғанымен, махаббат, сағыныш және ностальгия тақырыбын көбінесе бейнелейтін, бірдей реңкті, баяу және жанды дыбысқа ие. Кабо-Верде музыкасының қайта жанданып келе жатқан түрлері – фунана және батук. Бұл жылдам темпті, перкуссиямен толы стильдер – жоғары энергиялы әндер, көбінесе жамбас қимылдарын қолдайтын бимен сүйемелдейді. Бұрын бұл стильдер әдепсіздікке байланысты айыптауларға байланысты тыйым салынған, бірақ соңғы он жылда қайтадан дамып келеді. Хип-хоп, регги және зук – қазір Кабо-Верде музыкасында зерттеліп жатқан стильдер. Бұл заманауи музыкалық стильдермен үйлесу көбінесе Кабо-Верде өміріне арналған лирикада көрінеді.

Резиденттердің саны мен пайыздық үлесі

Массачусетс 52 753 (0,7%)
Род-Айленд 17 685 (1,5%)
Коннектикут 4 270 (0,1%)
Флорида 3 554 (0,1%)