Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Pusher – 1996 жылы шыққан даниялық криминалды триллер. Фильм сценариін Николас Виндинг Рефн жазған және ол режиссерлік дебюті болды. Дания кино тарихындағы маңызды фильм саналатын бұл туынды, Мадс Миккелсеннің кинодағы алғашқы қадамы болды. Фильмнің оқиғасы Данияның Копенгаген қаласының қылмыстық әлемінде өтеді және есірткі сатушы Фрэнктың (Ким Бодния) тағдыры баяндалады. Фрэнк бір мәміледен үлкен сома ақшаны жоғалтқаннан кейін, қарызын төлеу үшін қысқа мерзімде ақша табуға тырысып, қиын жағдайға түседі. Pusher франшиза болуы жоспарланбаса да, қаржылық қиындықтар Виндинг Рефнді екі жалғастырма жасауға итермеледі: Pusher II, бірінші фильмдегі оқиғалардан кейін Миккелсеннің кейіпкеріне баса назар аударады, ал Pusher 3 – Pusher-де таныстырылған тағы бір екінші дәрежелі кейіпкерге арналған; екеуі де қаржылық және сын тұрғысынан сәтті болды. 2010 жылы осы атпен хинди тілінде фильм қайта түсірілді.
Pusher is a 1996 Danish crime thriller film co written and directed by Nicolas Winding Refn, in his film debut. A commercial success considered to be influential in Danish film history, it marked Mads Mikkelsen's film debut. The film is set in the criminal underground of Copenhagen, Denmark, and tells the story of the drug dealer Frank (Kim Bodnia) who, after losing a large amount of money in a drug deal gone wrong, falls into desperation as he only has a few days to raise the money he owes. Although Pusher was not intended to become a franchise, financial difficulties forced Winding Refn to produce two sequels: Pusher II, focusing on Mikkelsen's character after the events of the first film, and Pusher 3, focusing on another secondary character introduced in Pusher; both were financial and critical successes. A Hindi remake of the same name was released in 2010,
Рефн фильм сценариін жазу үшін кино студенті Дженс Дальмен бірікті. Оның мақсаты – есірткі сатушының өмірін әдемілеусіз, қысымға ұшыраған адамның тағдырын көрсету еді. Рефн сюжеттік желіні апта күндеріне сәйкес жазбаларында ұйымдастырды, және бұл кейіннен фильмде көрсетілді. Рефн фильмді түсіруде "Алжир шайқасы", "Каннибалдық Холокост", "Француздық байланыс", "Қытайдық букмекердің өлімі" және "Жақсы көшелер" фильмдерінен шабыт алды.
Refn partnered with film student Jens Dahl to write the film's screenplay. His goal was to tell the story of a man under pressure, without glamorizing the lifestyle of a drug dealer. Refn organized the plot's events according to the days of the week in his notes and this was subsequently established in the final product. Refn's major inspirations for the film were The Battle of Algiers, Cannibal Holocaust, The French Connection, The Killing of a Chinese Bookie and Mean Streets.
Түсірілім
Репетиция кезінде Виндинг Рефн Франк рөлін сомдаған актерге көңілі толмады, оны тым жайбарақат және қызықсыз деп ойлады. Суретке түсіруге екі апта қалғанда, Виндинг Рефн актерді ауыстыру мүмкіндігі болмай, жұмыстан шығарды. Виндинг Рефн сол кезде танымал актер болған Ким Боднияға жүгінді, және Бодния келісті. Басты рөлдердің көпшілігі тәжірибелі актерлерге берілсе де, көптеген эпизодтық рөлдерді Виндинг Рефннің достары немесе көшедегі өмірге үйренген адамдар сомдады. Бодния рөлге одан да күштілік пен агрессиялық әкелді, ал кейбір актерлер мұндай өзгешелікке дайын болмаған. Виндинг Рефн кейбір актерлердің таңғалу реакциясы шынайы екенін айтты, себебі олар Бодниямен бұрын репетиция жасаған жоқ және бұрынғы актердің тыныш ойынына дайын болған. Сербиялық қарақшы Радован рөлін ойнаған Славко Лабович, сербиялық соғыс қылмыскері Желько Ражнатовичтің досы болды. Ол Мило штабында қолдану үшін Ражнатовичтің суретін реквизит ретінде ұсынды. Мило рөлін сомдаған актер Златко Бурич, шын мәнінде хорват. Түсірілім кезінде сербтер мен хорваттар арасындағы қақтығыс Виндинг Рефнді алаңдатты, бірақ бұл оқиғалар түсірілім алаңында проблема тудырмады. Фильм Данияның кәсіби одақ ережелері бойынша түсірілді, ол күніне 8 сағаттан артық түсіруге және демалыс күндері жұмыс істеуге рұқсат бермейді. Бұл ережелер, сондай-ақ түсірілім рұқсатына жоғары төлем қажеттігі, уақыт пен бюджеттің шектелуіне әкелді. Фильм толығымен қолға ұсталатын камералармен түсірілді. Виндинг Рефн фильмге шынайы, деректі фильм сияқты сезім беруді қалады. Бұл түсірілім кестесінің уақыт шектеулерімен және Виндинг Рефннің фильмді көлеңкелі етуге деген ниетімен қиындықтар тудырды. Актерлер көбінесе арт жарықтандырылып немесе жарықтың жеткіліксіздігінен анық көрінбейді. Фильмнің көп бөлігі дерлік хронологиялық тәртіппен түсірілді. Кейін Виндинг Рефн, көріністерді ретсіз түсірудің оған шатастыру тудырғанын мойындады, бірақ кейбір көріністер кейін қайта түсірілді немесе қосылды. Фрэнк Милоның қарақшыларына атқан көрініс бастапқыда арнайы эффектілерсіз түсірілді, бірақ Виндинг Рефн нәтижеге қанағаттанбады және көріністі қайта түсірді. Есірткіге тәуелді адаммен болған көрініс түсірілім аяқталғаннан кейін түсірілді, өйткені Рефн бұрынғы көріністі Франк кейіпкерінің ескірген бейнесін көрсеткендіктен, алып тастады.
During rehearsal, Winding Refn became dissatisfied with the actor he had cast as Frank, thinking him too placid and boring. Two weeks before shooting was to begin, Winding Refn fired the actor without a replacement in line. Winding Refn approached Kim Bodnia, who was an established actor at the time, and Bodnia accepted. Though the other primary roles were mostly filled with experienced actors, many of the minor roles were filled by Winding Refn's friends or people accustomed to the street life. Bodnia brought a greater degree of intensity and aggressiveness to the part that some actors were not prepared for. Winding Refn claimed that the surprised reactions of some actors are genuine, as they had not rehearsed with Bodnia beforehand and were expecting the previous actor's more sedate performances. Slavko Labović, who played the Serbian thug Radovan, was a friend of Serbian war criminal Željko Ražnatović. He provided a poster of Ražnatović to use as a prop in Milo's headquarters. The actor playing Milo, Zlatko Burić, is actually a Croat. Winding Refn became concerned when violence flared between Serbs and Croats during filming, but the events did not cause problems on set. The film was shot using Danish union rules, which allowed no more than 8 hours of filming per day, and no filming on weekends. The rules, combined with the high cost of filming permits, caused time and budget constraints. The film was shot entirely using hand held cameras. Winding Refn wanted to capture a realistic, documentary feel to the film. This caused problems with the time constraints of the shooting schedule and Winding Refn's desire to keep the film shadowy. Actors are often backlit or difficult to see due to the low levels of lighting used. The film was shot almost completely in chronological order. Winding Refn later admitted that shooting scenes out of order was confusing to him, but some scenes were reshot or added later. The scene in which Frank shoots at Milo's thugs was originally filmed without special effects, but Winding Refn was dissatisfied with the results and reshot the scene using squibs. The scene with the junkie was shot after shooting had completed to replace a previous scene that Refn discarded because it dealt with an outdated vision of Frank's character.
Саундтрек
Пунк-рокшы Питер Питер және композитор Повл Кристиан музыкасын жазды және оны орындау үшін уақытша "Prisoner" тобын құрды, онда Питер гитарада, ал Кристиан клавишті аспапта ойнады. Кристиан сонымен қатар Ларс К. Андерсеннің мәтініне жазылған "Summers got the colour" әнінің авторы болды, оны Ауд Уилкен орындады. Повл Кристиан жалғастырушы фильмдерде жұмыс істемесе де, ол Питер Питермен бірлесіп жазған "Pusher тақырыбы" барлық келесі фильмдерде пайдаланылды.
Punk rocker Peter Peter and composer Povl Kristian composed the score and formed the temporary band Prisoner to perform the score, with Peter playing guitar and Kristian playing the clavier. Kristian also composed the song "Summers got the colour" with text by Lars K. Andersen which was sung by Aud Wilken. Although Povl Kristian did not return to work on the sequels, the "Pusher theme" he wrote with Peter Peter was used in all of the following films.
Қабылдау
Фильм алғашқы дания тіліндегі гангстерлік фильм деп есептелді және Виндинг Рефн мен бірнеше негізгі актерлер үшін үлкен жетістікке айналды. Виндинг Рефн фильмге адал жанкүйерлердің туындауына және кейіпкерлердің киімдеріндей киінуге дания сәнінің әсер етуіне себеп болғанын айтты. Ким Бодния осы фильмнің табысының арқасында дания киносындағы жетекші актер ретінде сәтті мансапқа қол жеткізді. 1997 жылы Златко Бурич Мило рөлі үшін «Бодил» сыйлығымен марапатталды. Rotten Tomatoes сайтында фильмге 83% оң пікір берілді, ал орташа бағасы 7,1/10 құрады. Metacritic шолулар жинағыш сайты фильмге 100 балдық шкала бойынша 72 бал берді, бұл «жалпы алғанда жағымды пікірлер» дегенді білдіреді.
The film was considered the first Danish language gangster film and became a breakthrough success for Winding Refn and several of the lead actors. Winding Refn claimed that the film inspired cults of highly dedicated fans and influenced Danish fashion to emulate certain costumes worn by the characters. Kim Bodnia launched a very successful career as a leading man in Danish cinema largely due to the success of the film. Zlatko Burić was given a Bodil Award in 1997 for his performance as Milo. The film holds a score of 83% positive reviews on Rotten Tomatoes with an average score of 7.1/10. The review aggregator site Metacritic has given the movie an average score of 72 out of 100, which means "generally favorable reviews".
Жалғасы
Соңынан Копенгагеннің сол "көлеңкелі әлемінен" шыққан басқа кейіпкерлерге бағытталған екі жалғасы жарық көрді. Pusher II Франктің бұрынғы әріптесі, Тонидің тағдырын көрсетеді, ал 2012 жылы фильмнің ағылшын тіліндегі жаңа нұсқасы түсірілді.
Two sequels followed, focusing on different characters from the same "underworld" milieu of Copenhagen. Pusher II follows Frank's former partner, Tonny, and an English language remake in 2012.