Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Англиядағы бұрынғы темір жол желісі
Former railway line in England
Сент-Хеленс және Ранкорн-Гап темір жолы – Англияның Ланкашир графтығында 1833 жылы ашылған, сол аттас компанияға тиесілі алғашқы темір жол желісі. Кейіннен бұл темір жол Сент-Хеленс темір жолы деп аталды. Алғашқыда ол Сент-Хеленс қаласынан болашақта Виднес қаласына айналатын аймаққа дейін салынған. Гарстон, Уоррингтон және Рейнфорд қалаларына тармақтар салынды. 1864 жылы компания Лондон және Солтүстік-Батыс темір жолына өткізілді. Сент-Хеленстен Виднеске дейінгі желі және Рейнфордқа дейінгі тармақ қазір жабық, соңғысы Жерард көпірінің жанындағы Пилкингтон Глас компаниясының Коули Хилл зауытындағы тұйыққа тірелді, бірақ Гарстон және Уоррингтонға дейінгі желілердің бір бөлігі әлі де пайдаланылуда.
The St Helens and Runcorn Gap Railway was an early railway line owned by a company of the same name in Lancashire, England, which opened in 1833. It was later known as St Helens Railway. It ran originally from the town of St Helens to the area which would later develop into the town of Widnes. Branches were opened to Garston, Warrington and Rainford. The company was taken over by the London and North Western Railway in 1864. The line from St Helens to Widnes and the branch to Rainford are now closed, the latter terminating at the Pilkington Glass' Cowley Hill works siding near Gerard's Bridge, but part of the lines to Garston and to Warrington are still in operation.
Тәуелсіз компания
XVIII ғасырда өнеркәсіптік революция басталғанда, Сент-Хеленс аймағындағы көмір кендерінен көмірді Мерси өзеніне тасымалдау қажеттігі туды, одан өсіп келе жатқан өнеркәсіптік қалалар мен кенттерге жіберуге болатын. Алғашқы шешім – 1755 жылы ашылған Санки каналын салу болды. Канал Блэкбрук каналынан Парр арқылы Санки көпірлеріне дейін, Уоррингтонның батысына қарай созылды. Бес жылдан кейін ол батысқа қарай, Фидлерс-Ферриге дейін ұзартылды. 1825 жылы ашылған Стоктон мен Дарлингтон темір жолының сәттілігіне ынталандырылып, 1829 жылы жергілікті кәсіпкерлер тобы Сент-Хеленстің солтүстігіндегі Коули-Хилл кенінен Мерси өзеніндегі Ранкорн-Гапқа дейінгі бағытты зерттеуге тапсырыс берді. Осы кезде Сент-Хеленстің оңтүстігінен өтетін Ливерпуль мен Манчестер темір жолы салынып жатқан еді. Оның геодезисі Чарльз Блэкер Вигнолес болды, оған зерттеу жүргізу тапсырылды, кейін ол инженер болып тағайындалды. Бастапқы капитал 120 000 фунт стерлинг құрады, оның үштен бірі жергілікті көмір кеншілерінен, тұз өндірушілерден және Ливерпуль саудагерлерінен жиналды. Олардың арасында сабын мен сілті өндіруші Джеймс Мюспратт және сыра, көмір және шыны өндірісімен айналысқан Питер Гринолл болды. Питер Гринолл он директордан тұратын кеңестің алғашқы төрағасы болып сайланды. Темір жолдың бәсекелестігіне байланысты Санки каналы Фидлерс-Ферриден Ранкорн-Гапқа дейін «Жаңа кесік» деп аталған арнамен ұзартылды. Жұмыс баяу жүрді және шығындар жоспарланғаннан асып кетті. Осыған рұқсат 1845 жылдың 21 шілдесінде берілді. Компания Гарстонда жер сатып алып, док салу және оны Ранкорн-Гапқа желімен қосуды жоспарлады. Бұл 1852 жылдың 1 шілдесінде бір рельстік желі ретінде ашылды, бірақ док кеме қатынасына 1853 жылдың 21 шілдесіне дейін ашылмады. 1851 жылдың 21 мамырында осы желіде басты желіден өткір қисық қосылыс жасалды, ол Виднес док тоғысы деп аталды. Осы тармақ желілерінің құрылысы британдық теміржолдарда ерекше ерекшелік – жазық кесісті тудырды. 1860 жылдары адамдар Ранкорн-Гаптан Уоррингтонға, содан кейін Манчестерге, Лондонда және басқа да көптеген қалаларға шығысқа қарай саяхаттауға мүмкіндік алды. Сонымен қатар, олар Гарстонда кемеге отырып, батысқа қарай Ливерпульге баруға да болады.
With the coming of the Industrial Revolution in the 18th century, there was a need for coal to be carried from the coalfields in the area of St Helens to the River Mersey for transportation to the growing industrial towns and cities. The first solution was to build the Sankey Canal which opened in 1755 and ran from the Blackbrook canal via Parr to Sankey Bridges, to the west of Warrington. It was extended to the west, to Fiddlers Ferry, five years later. Encouraged by the success of the Stockton and Darlington Railway which opened in 1825, in 1829 a group of local businessmen arranged for a survey for a line from Cowley Hill Colliery, north of St Helens, to Runcorn Gap on the River Mersey. At this time the Liverpool and Manchester Railway, which ran to the south of St Helens, was being built and its surveyor, Charles Blacker Vignoles, was commissioned to undertake the survey; he was later appointed as the engineer. The original capital was £120,000, one third of which was raised from local coal owners, salt makers and Liverpool merchants. These included James Muspratt, soap and alkali manufacturer, and Peter Greenall, who had interests in the brewing, coal and glass manufacturing industries. Peter Greenall was elected as the first chairman of a board of ten directors. Because of perceived competition from the railway, the Sankey Canal was extended from Fiddlers Ferry to Runcorn Gap by what was known as the "New Cut". Work on the line proceeded slowly and its costs overran the estimate. Royal assent for this was received on 21 July 1845. The company bought land at Garston with the intention of building a dock and linking it with a line to Runcorn Gap. This opened as a single line on 1 July 1852, although the dock was not opened to shipping until 21 July 1853. On 21 May 1851, a sharp curve connection had been made on this line from the main line at what was to become known as Widnes Dock Junction. The creation of these branch lines created an unusual feature on British railways, a flat crossing. In the 1860s people could travel eastwards from Runcorn Gap to Warrington and, from there, to Manchester, London and many other places. They could also travel west to Liverpool by taking a ship at Garston.