Жозеф Мартин: Американ революциясының батыры және дипломаты

Кіріспе

Американдық саясаткер

Джозеф Мартин кіші (1740–1808) – Американдық революциялық соғыс кезінде Вирджиния жасағының бригадир-генералы болды. Мартиннің чероки тайпасымен шекаралық дипломатиясы, шотландтық-ирландтық және ағылшын американдық қоныс салушыларға үнді шабуылдарының алдын қалумен ғана шектелмей, сонымен қатар осы шешуші шайқастарда үнділердің бейтараптығын сақтап, британдық әскерлеріне қосылуына жол бермеді. Тарихшылардың пікірінше, қоныс салушылардың осы екі шайқастағы табысы Революциялық соғыстың бағытын американдықтардың пайдасына өзгертіп, жаңа кезеңнің басталуын білдірді. Мартин Вирджиния штатының Каролина округінде дүниеге келді, кейін Альбемарл және Генри округтеріне көшті. Вирджиния штатындағы өзінің Бельмонт плантациясында, Мартинсвилдегі Лезервуд өзенінің жанында, досы губернатор Патрик Генридің Лезервуд плантациясынан көп алшақ емес жерде тұрды. Генерал Мартин өмірі бойында көптеген лауазымдарды атқарды. Жастығынан бастап шаруашылықпен айналысты, содан кейін жергілікті Вирджиния туыстарының ірі плантацияларында үш жыл бақылаушы болып жұмыс істеді. Одан кейін досы Патрик Генридің тапсыруымен шекараны зерттеуші, саябақшы болды, "жабайы батыстағы" Мартин бекетін құрып, дамытуға белсенді қатысты, КЯ/NC және TN/VA шекараларын өлшеді, Патрик Генридің үнді агенті және үнділермен күрескері болды, үнділермен бейбіт келісімдерге қатысты. Доктор Томас Уокермен бірге Камберленд аймағы мен Камберленд өзеніне ат қойды. Вирджиния, Джорджия және Солтүстік Каролина штаттарының заң шығарушы жиналыстарының мүшесі болды, генерал Томас Самтермен өмір бойы дос болды, сондай-ақ полковник Бенджамин Кливлендпен (екісі де Грейвс әпкелеріне үйленген) достық және туыстық қарым-қатынаста болды. Оңтүстік-Шығыс аймағында 80 000 акр жерге иелік етті. Патрик Генри оны Оңтүстік-Батыс аймағының алғашқы губернаторы лауазымына ұсынғанмен, бұл әрекет сәтсіз аяқталды. Вирджиния штатындағы Мартинсвилл қаласы оның өмірінде оның құрметіне аталды.

Joseph Martin, Jr. (1740–1808) was a brigadier general in the Virginia militia during the American Revolutionary War, in which Martin's frontier diplomacy with the Cherokee people is credited with not only averting Indian attacks on the Scotch Irish American and English American settlers who helped win the battles of Kings Mountain and Cowpens, but with also helping to keep the Indians' position neutral and from siding with the British troops during those crucial battles. Historians agree that the settlers' success at these two battles signaled the turning of the tide of the Revolutionary War—in favor of the Americans. Martin was born in Caroline County, Virginia, and later lived at Albemarle County and then at Henry County, Virginia, at his plantation, Belmont, on Leatherwood Creek in Martinsville, not far from the plantation of his friend Governor Patrick Henry, Leatherwood Plantation. General Martin held many positions during his public life. As a very young man he first tried his hand at farming, next he worked for three years as an overseer on the huge plantation of his local Virginia kin, next he was a longhunter, and an explorer on the frontier for friend Patrick Henry, then an early pioneer and builder of Martin's Station in the "wild west," a surveyor of the KY/NC and TN/VA borders, an Indian agent/Indian fighter for Patrick Henry, a member at peace treaties with the Indians, and along with Dr. Thomas Walker, Joseph Martin named the Cumberland region and the Cumberland River, he served as a member of the legislatures of Virginia, Georgia, and North Carolina, he was lifelong friends with Gen. Thomas Sumter, he was also friends and brothers in law with Col. Benjamin Cleveland (both married Graves sisters), he was unsuccessfully nominated by Patrick Henry to the position of the first governor of the Southwest Territory, was the holder of some 80,000 acres across the Southeastern U. S. at one point. The city of Martinsville, Virginia, was named in his honor during his lifetime.

Ерте өмір

Плантaтор ұлы, кaпитaн Жозеф Мaртин аға және оның әйелі Сусaннa Чилс, полковник Джон Пейдждің шөбересі Жозеф Мaртин кіші, Кaролинa және Альбемaрл округтеріндегі Вирджинияның ақсүйек отбaсындa өсті. Ол ұлын "Брайс" кемесімен Вирджинияғa супер жүк ретінде жіберді. Мaртин aғa ағылшын әкесіне Вирджиниядa қaрaпaйым колонистің қызынa үйленуді жоспaрлaп отырғaнын жaзды. Ол Чилс отбaсының мүшесі және Вирджинияның полковник Джон Пейджінің ұрпaғы болғaнымен, Мaртиннің Англиядaғы бaй әкесі үшін бaрлық aмерикaлық отаршылaр aғылшындaрдaн төмен болды. Уильям Мaртин Бристольдің Лорд-мэрі және кеме жaсaу компaниясының, шыны өндіру зaуытының, жaңa әлеммен импорттaушы және экспорттaушының иесі болды; оның ішінде темекі. Әкесі Жозеф Мaртин aғaны мүрaдaн aйырa отырып, Англияғa қaйтып келмегенін жaзaды. Жозеф Мaртин aғa "әдемі aғылшын" болғaн, - деп есіне aлды кейін немересі, - "көп және спорттық; бaтыл, дaрға, өзімшіл және өркөкірек. Әкемнің aйтуынша, ол бритaндық aристокрaтияның ең толық түрін бейнелеген". Кaпитaн Мaртин 1745 жылы Альбемaрл округіне келген, ол aлғaшқы пaтент иелерінің бірі болды. Жозеф Мaртин aғa 1762 жылы қaйтыс болғaннaн кейін ұлы Жозефке 300 aкр жерін қaлдырды. Жaқын көршілері доктор Томaс Уoкер, Питер Джефферсон, Джеймс Мэдисон және Льюис және Клaрк клaндaры мен туыстaры, соның ішінде Льюис, Кaрр, Уoллер, Дaбни, Хaммaк, Хьюз және т.б. Бірaқ aғылшын иммигрaнттың немересі Жозеф Мaртин-кіші Вирджинияның бaй плaнтaторлaрының өміріне сaй келмеді. "Осы ойын-сaуық менің сүйікті уaқытымды өткізетін нәрсе болды". Мaртиннің ұлы, Революциялық соғыс офицері полковник Уильям Мaртин, "Лаймaн Дрейпер қолжaзбa жинaғы" aтты әкесінің өмірін бaяндaғaн жaзбaсындa, оның әкесі құмaр ойындaр ойнaсa дa, ол көп ішіп, ұлын өзінің құпиyaсынa кіргізбейді деп жaзaды; Мaртин кейде ішімдікке сaлынып, мaс болып көрінуі мүмкін, сондaн құмaр ойыншылaр сaқтaнбaйды. Жaс кезінде Жозеф Мaртин 1756 жылғы фрaнцуз және үнді соғысы кезінде шәкірттік оқудaн қaшып кетіп, Форт Питтегі aрмияғa қосылды, ондa ол Вирджинияның бaсқa жaс жігіті Томaс Сaмтермен бірге қызмет етті. Ертедегі әскери қызметінен кейін Мaртин шекaрaдaғы қaтaлдықтaрғa ұшырaды, ондa ол қaрa теріге киінді және ертедегі жылжымaйтaн мүлік спекулянты, aң aулаушы және тері сaудaгері және үндістермен күресуші болды. Бірaқ бұл жолы шекaрaдa Мaртин Генри округінде үлкен жер учaсткесін сaтып aлғaннaн кейін болды. Ол үш жыл бойы aғaйынның бaқылaушысы болып жұмыс істеді. Мaртин Пaуэлл aңғaрындaғы геодезиялық бaйқaудa Пaтрик Генриден 20 000 aкр жерді aлды. Мaртиннің шекaрaдaғы жaстық кезіндегі оқиғaлaры кейінірек жaзылғaн әңгімелер үшін aстық болды, олардың кейбіреулерін Мaртиннің сaяси жaулaры жaзды және оны жaғымсaз жaрықтa суретке түсіруге бейім болды. Бір жaзушы, Мaртиннің сaяси жaуының жaнкүйері, оны жaлқaу деп aтaды және оны әскери дәрежесімен сипaттaудaн бaс тaртты. Генерaл Жозеф Мaртин өмірінде көп нәрсеге ие болғaн шығaр, бірaқ оның тaрихын және жетістіктерін қысқaшa зерттеу оның жaлқaу емес екенін көрсетеді. Aқырындa, сaрбaздық, тұзaқ және үндістермен шaйқaсу жaс Мaртинді қорқынышты зерттеушіге aйнaлдырды. Мaртиннің шекaрaғa aлғaшқы экскурсиялaрының бірі отбaсы досы доктор Томaс Уoкердің aтындaн жaсaлды. Мaртиннің ұлы, Революциялық соғыс офицері полковник Уильям Мaртин, тaрихшы Лaймaн Дрейперге жaзғaн хaтындa aймaқтың және өзеннің aтaуын былaй деп сипaттaды: "Черокилермен келісім Нью-Ривердегі Вирджиния штaтындaғы Форт-Чисвелл қaлaсындa, содaн кейін шекaрaдa жaсaлды. Бaсшылaр үйлеріне орaлғaндa, доктор [Томaс] Уoкер, ерекше мырзa, және менің әкем, [генерaл] Жозеф Мaртин, олaрғa еріп жүрді. Индейлер жол көрсетуші болғaндықтaн, олaр қaзіргі Кaмберленд ойысы деп aтaлaтын жерді aрaлaп, ондa әдемі бұлaқ тaуып aлды. Олaр әлі де aз ғaнa ром қaлды, және олaр Кaмберленд герцогінің денсaулығынa ішті. Осыдaн кейін Кaмберленд тaуы мен Кaмберленд өзені aтaлды". 1769 жылы Мaртин Пaуэлл aңғaрынa бaрып, бұрынғы қоныстaнғaн жерлерден 100 миль (161 км) aлғa шығып, қоныстaнуғa тырысты. Мaртин және оның тобы - оның ішінде aғaсы Брaйс пен Мордекaй Ордaсы - доктор Уoкерге және өздеріне берілгенді қaмтaмaсыз етуге үміттенді. Мaртиннің қоныстaнуынa тырысқaн aймaқтың Мaртиннің сaғaсы бүгін оның aтымен aтaлғaн. (Мaртин стaнциясы, қоныс aудaру көп жылдaр бойы бaтысқa қaрaй қоныс aудaрушылaр үшін белгілі aйaлдaмa болды.) Кейбір тaрихшылaр бұл келісімнің aқтық нәтижесін Лоялды компaнияның өз мүліктеріне қорғaу құқығын қорғaй aлмaуындa деп сaнaйды. Бірaқ Пaуэллдің aңғaрындaғы тырыстықтaрa Мaртин өзінің зерттеуші ретіндегі беделін нығaйтты. Дaниель Бун және оның зерттеушілaры 1769 жылы Пaуэллдің aңғaрындaғы Мaртиннің 20 aдaмдaн тұрғaн тобынa кезiгетін болды. Ол Бун және оның ұзaқ мерзімді зерттеушілaры зерттеген ең шaлқaр жерлерден өтті. Мaртиннің бұл жетістігінен кейін Альбемaрл округының туысқaны зерттеу шeшiрeлeріндe бaйқaлaтын күш болып қaлды, гaрeмен Мaртиннің қонысы шeкaрaлық жерге бaсқыншылық жaсaғaн черокилeр тaрaпынaн бұзылды. 1775 жылы Солтүстік Кaролинa сaудaгеры Ричaрд Хендерсон Кeнтуккидeгі қысқa ғaсырлық Трaнсильвaния қонысын құру үшін черокилeрдeн үлкен жер учaсткесін сaтып aлды, ол Мaртинге Пaуэллдің aңғaрындaғы өкілі ретінде жүктеді. Бұл зерттеушінің, тұзaққa түсіруге, ұзaқ мерзімді зерттеуге және Чeрокилeр мeкендeген Aппaлaч тaулы жeріндe сaяхaттaуғa үйрeнгенін көрcетeтін рөлдердің бірі болды.

The son of planter Capt. Joseph Martin Sr. and his wife Susannah Chiles, great granddaughter of Colonel John Page, Joseph Martin Jr. was raised in a Virginia gentry family in Caroline and Albemarle Counties. who sent his son to Virginia as supercargo aboard his ship the Brice. Martin Sr. wrote to his English father that he planned to marry the daughter of a common Virginia colonist. Even though she was from the Chiles family and was a descendant of Virginia's Col. John Page, to Martin's wealthy father back in England all American colonists were inferior to the English. William Martin of Bristol was himself Lord Mayor of Bristol and owner of a ship building company, a glass manufacturing plant, importer and exporter with the new world; including tobacco. The father wrote back disinheriting young Joseph Martin Sr., who never returned to England. Joseph Martin Sr. was "a perfect Englishman", recalled his grandson later, "large and athletic; bold, daring, self willed and supercilious. And in him was depicted, as my father has told me, the most complete form of the aristocracy of the British government." Capt. Martin arrived in Albemarle County in 1745, one of the original patentees. Joseph Martin Sr. left some 300 acres of his landholdings to son Joseph Jr. at his death in 1762. Nearby neighbors Dr. Thomas Walker, Peter Jefferson, James Madison, and the Lewis and Clark clans and kin including Lewis, Carr, Waller, Dabney, Hammock, Hughes, etc. But Joseph Martin Jr., the grandson of the English immigrant, was not cut out for a Virginia gentry planter's life. "Gambling was a favorite pastime." Martin's son, Revolutionary War officer Col. William Martin, in his accounts of his father's life in the, "Lyman Draper Manuscript Collection," writes that although his father gambled, he was not much of a drinker and let his son in on his secret; Martin sometimes pretended to over drink so he might appear to be drunk in order that fellow gamblers would let down their guard. As a youth, Joseph Martin ran off from an apprenticeship during the French and Indian War of 1756, and joined the army at Fort Pitt, where he served alongside another Virginia youth, Thomas Sumter. Following his early army service, Martin lit out for the rigors of the frontier, where he dressed in buckskin and was an early real estate speculator, trapper and fur trader and Indian fighter. But this time on the frontier was after Martin had bought a large plot of land in Henry County with his earnings working for three years as an overseer for an uncle. Martin also gained 20,000 acres of land from Patrick Henry in a surveying contest at Powell Valley. Martin's youthful adventures on the frontier were grist for later stories some of which were written by Martin's political foes and were slanted to paint a picture of him in an unkind light. One writer, a fan of Martin's political enemy, called him lazy and refused to describe him by his military ranking. General Joseph Martin may have been many things in his lifetime, but a quick study of his history and his accomplishments show that he was far from lazy. Eventually the soldiering, trapping and Indian fighting transformed the young Martin into a fearsome explorer. Among Martin's earliest excursions on the frontier was one made on behalf of family friend Dr. Thomas Walker. Martin's son, Revolutionary War officer Col. William Martin, describes the naming of the area and the river in a letter to historian Lyman Draper, "A treaty with the Cherokees was held at Fort Chiswell, Virginia on New River, then a frontier. On the return of the chiefs home, Dr.[Thomas] Walker, a gentleman of distinction, and my father, [General] Joseph Martin, accompanied them. The Indians being guides, they passed through the place now called Cumberland Gap, where they discovered a fine spring. They still had a little rum remaining, and they drank to the health of the Duke of Cumberland. This gave rise to the name of Cumberland Mountain and Cumberland River." In 1769, Martin journeyed to Powell's Valley to attempt a settlement, a full 100 mile (161 km) ahead of any previous settlement. Martin and his party – which included his brother Brice and Mordecai Horde – had hoped to secure the granted to Dr. Walker and themselves. Martin's Creek in the region where Joseph Martin attempted his settlement is today named for him. (Martin's Station, as the settlement was known, became a well known stopover for westward bound settlers for many years.) The settlement ultimately failed, which some historians have blamed on the inability of the Loyal Company to defend its title to the tract. But in the foray to Powell's Valley, Martin had established his credentials as a hard bitten explorer. Daniel Boone and his party of explorers were stunned in 1769 when, upon their arrival in Powell's Valley, they discovered that Martin and his 20 man party had beaten them there. It was beyond the farthest reaches that Boone and his long hunters had explored. Following Martin's feat, the Albemarle County native became a force to be reckoned with in exploration circles, even though Martin's settlement was soon broken up by the Cherokees, who pushed back against the westernmost settlement yet attempted. By 1775, when North Carolina merchant Richard Henderson purchased an immense tract of land from the Cherokees to found the short lived Transylvania colony, in what is today Kentucky, Henderson turned to Martin as his agent in Powell's Valley. It was one of several such roles that the explorer, accustomed to trapping, longhunting and traveling in the Appalachian wilderness inhabited by the Cherokee, would hold over the years.

Мартин станциясы

Мартин станциясы Вирджиния штатының Роуз-Хилл маңындағы Wilderness Trail жолында орналасқан. Мартин 1769 жылы Пауэлл аңғарына келді, доктор Томас Уокер оған 21 000 акр жер берді. Мартин жерді жақсарту үшін бірнеше шатырлар мен жүгері екті, бірақ Мартиннің тобына жергілікті индейлер шабуыл жасады. Ол бірнеше жылдан кейін, 1775 жылы қайтып келіп, жаңа "Мартин станциясын" салды. Тағы да индейлердің шабуылына ұшырап, ол кетуге мәжбүр болды. Камберленд аңғарына жақындағанда, 1783 жылы үшінші "Мартин станциясын" салды. Бұл кішкентай бекініс Кентуккиге көшіп келген аңшылар мен иммигранттарға қорғаныс және жабдықтармен қамтамасыз етті. 1788 жылы ол Кентукки штатының Пауэлл округіндегі бекінісі мен жерлерін сата алды және Вирджиния штатының Генри округіндегі қалаға қайтып келді, ол жақын арада оның құрметіне Мартинсвилл деп аталды. Жақында Wilderness Road мемлекеттік саябағында "төртінші" Мартин станциясы салынды. 2002 жылы салынған қолмен кескен бұршақтан жасалған көшірме құрылысында Мартиннің 1700 жылдардың соңында жабайы шекарада қолданған құралдар ғана пайдаланылды. Жұмысшылар бұқалармен ағаштарды құрылыс алаңына тасып, арқандар мен жылқылардың көмегімен орнына бекітті. Кейде актерлар келіп, индейлердің шабуылын сахналап, құрылысты одан да шынайы етіп көрсетті.

Шекарадағы өмір

"Мартин ерте шекара тарихындағы беделді тұлға болды", - дейді WPA-ның "Ескі доминион" кітабы. Ол 1740 жылы Альбемарл округінде дүниеге келген, 17 жасында үндістермен күресу үшін қашып кеткен, үнді агенті, жер агенті және милиция офицері болып, шекараның бойындағы үндістермен күрескен. 1774 жылы ол Генри округіне келіп, Leatherwood Creek-тегі Belle Monte-де орналасты, тоғыз жыл бойы өз округінен жалпы жиналысқа қатысты және 1793 жылы штаттық милицияның бригадир генералы болды. Ол мықты, есімде қаларлық адам, алты футтан аса биік және 18 баланың әкесі; тізелі шалбар киіп, ұзын, өрілген сақалын көйлекшесінің ішіне тығып тастаған. Мартин алғашқыда Вирджиния штатының Orange округінде Сара Лукасқа үйленді. Оның Генри округінде қайтыс болғаннан кейін, Мартин капитан Томас Грейвстің ұрпағы Сюзанна Грейвске үйленді. Вирджиния штатының Spotsylvania округінен шыққан Сюзанна Грейвс, Джозеф Мартиннің әйелі және Бенджамин Кливлендке үйленген екінші туысы Мэри Грейвс, Сюзанна Грейвс Уильям Грейвс пен Мэри Буньярдтың қызы еді. Екеуі де Томас Грейвстің тікелей ұрпағы, ал Анна Давенпорт – ортақ ата-бабасы, капитан Томас Грейвс. [Қолжазбалар; Джозеф Грейвс пен Томас Грейвстің өсиеттері]. Сара Лукасқа, содан кейін Сюзанна Грейвске үйленген Мартин бір уақытта жартылай чероки әйелі, чероки тайпаларындағы беделді Нэнси Уордтың қызы Элизабет Уордқа да үйленген, оның күйеуі – ағылшын аңшысы Брайан Уорд. Мартиннің көп әйел алуын, ол шекарадағы тайпалар арасында кең таралған практика деп ақтады, бұл генерал Мартиннің ұлы, полковник Уильям Мартинге үлкен алаңдаушылық тудырды. Джозеф Мартин мен Бетси Уордтың екі баласы болды. (Джозеф Мартиннің чероки әйелінен туған ұлы Вирджиния мектептерінде білім алған, бірақ кейін Черокиге қайта оралды.) 1777 жылдың 3 қарашасында Мартинді губернатор Патрик Генри Вирджиния штатының индейлік істер жөніндегі агенті және суперинтенданты етіп тағайындады. (Мартин 1783 жылдан 1789 жылға дейін Солтүстік Каролина штатында да осындай қызмет атқарды.) Губернатор Генри Мартинге "Осы Ұлттың бір жерінде тұрып, оның мүддесіне қатысты барлық мәселелерді келіссөздер жүргізу және басқару, сол Ұлттың бейбітшілігін сақтау және олардың қазіргі жақсы көңіл-күйін дамыту үшін бар күшіңді жұмсау" жөнінде нұсқау берді. Мартин бұл қызметті 1789 жылға дейін атқарды. Шекарада болған кезінде Мартин ерте жасында Революциялық соғыстың тағы екі патриоты және шекарашысымен танысты: оның қайын інісі Бенджамин Кливленд [Олар туысқан емес, өмір бойы дос болды. Джозеф Мартиннің әйелі Сюзанна Грейвс пен Бенджамин Кливлендтің әйелі Мэри Грейвс – екінші туысқандар, ортақ ата-бабалары капитан Томас Грейвс. Джозеф, Томас және Бенджамин Грейвстің өсиеттері. Грейс С. Грин], Кливленд Сюзанна Грейвстің әпкесіне үйленген; және Томас Самтер, ол Мартиннің шекарадағы ерте кездерінен бергі досы болған. Екеуі де Вирджиниялықтар, олар далаға шығып, екеуі де ынталы патриоттар еді. Революциялық соғыс кезінде Джозеф Мартиннің (сол кезде майор) күш-жігері Оверхилл черокилерінің американдық отаршылдарға кеңінен шабуыл жасауына жол бермеуге көмектесті, бұл Лоялист агенттері қозғайтын болды. 1778-1779 жылдары Саванна мен Огаста, Джорджияны британдықтар басып алғаннан кейін, ағылшын тауарлары Саванна өзеніндегі черокилерге жетті, бұл кейбір тайпаларды ағылшын ісіне қайта қосылуға итермеледі. 1780-81 жылдары Мартиннің черокилермен дипломатиясы, деп жазды Американдық тарихи қауымдастық, Континенттік армияға Кингс-Маунтин шайқасында ағылшындықтарға қарсы жеңіске жетуге мүмкіндік берді, осылайша қақтығыстың аяқталуын тездетті. 1781 жылдың ақпан айында Гилфорд сотының шайқасы қарсаңында генерал Натанаэль Грин Мартинге және тағы жеті офицерге – Джон Севье, Артур Кэмпбелл және Уильям Кристианды қоса алғанда – оларды "айтылған тайпалармен келісуге агенттер етіп тағайындады, оларға деген жақсы ниетіміздің барлық белгілерін көрсету үшін" черокилер мен чикасаулармен. Гриннің басты ойы, көрініп тұрғанындай, соғыстың соңғы күндері Континенталды армия мен оның отаршыл күштерінің британдықтарға қарсы соғысқаннан кейін, үндістерді шеттету болды. Грин, бәлкім, Флоридадағы редуттар арқылы ағылшындықтардың өздерінің үндістандық одақтастарына үлкен мөлшерде оқ-дәрі, қару, жылқы, ақша және тауарлар жіберудің бұрынғы әрекеттерін есінде ұстаған шығар. Сонымен қатар – және Мартиннің мұрасын қиындататын – Мартин мен оның ұлдары Теннессинің қоныстануына ықпал етіп, аумақтан кедергі келтіретін черокилерді шығарып тастады. 1783 жылдың күзінде Вирджиния штаты Камберленд Gap-те жаңа бекініс салды, бұрынғы бекініс Солтүстік Каролина шегінде жатқандықтан жарамсыз деп танылды. Жаңа Вирджиния бекінісі Мартиннің аймақта ресми іссапармен болғанда тұруы үшін арналған. 1784 жылы Томас Джефферсон Мартинге Каролиналар мен Миссисипи арасындағы жерді келісімге келтіру үшін черокилермен байланыстарын пайдалануды тапсырды, бұл аймаққа американдық егемендікті орнатуға бағытталған. Кейін, көптеген тарихшылар назарынан тыс қалған жайтта, Мартин Creek үндістерінің басшысы Александр МакГилливреймен хат алмасты. 1788 жылы Мартиннен МакГилливрейге жолданған хат ұсталды, онда Мартин шетелге қоныс аударуға қызығушылық танытты. Хат табылып, Солтүстік Каролина Жалпы жиналысы Мартиннің әрекетін тергеуді бастады. Бірақ ол кейіннен ақталды, себебі ол Патрик Генридің нұсқауымен испандықтармен МакГилливрейдің байланысын анықтау үшін тыңшылық жасап жүргені анықталды. "Генерал Мартиннің осы істегі әрекеті мақтауға лайық болды", - деп жазды Генри Вирджиния штатының сенаторы Ричард Генри Лиге. "Ол [Мартин] маған Creek үндістерінің істері туралы және басқа үндістер мен испандықтар арасындағы қарым-қатынас туралы жиі хабарлады, бұл қызықты болды." Генерал Мартин мен губернатор Патрик Генри жылдар бойы ұзақ хат алмасып тұрды, олардың кейбіреулері жылжымайтын мүлікке инвестиция жасауға қатысты. Басқа хаттар Мартиннің үнді тайпаларымен жасаған келісімдері, сондай-ақ Теннессидегі қоныс аудару әрекеттері туралы айтты. 1790 жылға дейін Патрик Генри Джозеф Мартинге жылжымайтын мүлікке инвестиция жасау туралы жазды, Генри атап өткендей, Мартин Вирджинияға ұзақ қызметінен соң ақша табуы мүмкін деген үмітпен. "Сіздің қауіп-қатеріңізге қарамастан, сіздің жағдайыңыздағы көптеген адамдар сияқты көп мүлікке ие болмағаныңызға қызығушылық таныттым, сондықтан сізге біздің сатып алуымыздағы жақсы жерлер ұсынылған жерді ұсынуға ниеттендім." Бірнеше жас чероки сауыттары Клинтч тауының жанында екі ақ тұрғынды өлтірді деген хабар тарады. Осы өлтірулер Франклин штатындағы сепаратистер арасында қыздануға себеп болды, және Мартин дауды таратуға, отаршыларды тыныштандыруға, сонымен қатар ашулы черокилердің криктерге қосылуына жол бермеуге тырысты. Мартин Франклин штатының билігіне деген жек көрінісін жасырмады, ол Генриге "бірден аталған қалаға басып кірді, онда олар бір жас [үнді] әйелді өлтірді және бірнешеуін жаралады" деп жазды. Жеті жыл өткен соң, 1788 жылы Мартин тағы да Overmountain черокилерімен, сондай-ақ Chickamauga черокилерімен Lookout Mountain шайқасында шайқасты, чероки-американ соғысы кезінде. Бірақ тайпалармен қиын бітімге келгеннен кейін Мартин Франклин штатының әрекеттеріне наразылық білдірді. Генри Мартинге қолдау көрсетті, 1785 жылдың мамырында генералға "Franklin халқының тәртіпсіз мінез-құлқы маған алаңдау тудырады" деп жазды. Континенттік армия мен оның отаршыл күштері соғыстың соңғы күндері британдықтарға қарсы соғысқаннан кейін, үндістерді шеттету маңызды болды.

"Martin was a robust figure in the history of the early frontier," according to the WPA guide to the Old Dominion. "He was born in Albemarle County in 1740, ran away to fight Indians at 17, became an Indian agent, land agent, and officer of militia, fighting Indians all up and down the frontier. In 1774 he came to Henry County, established himself at Belle Monte on Leatherwood Creek, for nine years sat for his district in the general assembly, and in 1793 was made a brigadier general of state militia. He was a brawny, picturesque man, more than six feet tall and the father of 18 children; wore buckled knee breeches and a great beard, braided and thrust inside his shirt." Martin first married Sarah Lucas in Orange County, Virginia. After her death in Henry County, Martin married Susannah
Graves, a descendant of Captain Thomas Graves. Susannah Graves, of Spotsylvania County, Virginia, the wife of Joseph Martin, and her second cousin Mary Graves, who was married to Benjamin Cleveland, Susannah Graves was the daughter of William Graves and Mary unk, Mary was the daughter of Joseph Graves and Sarah Bunyard. Both are direct descendants of Thomas Graves and Anna Davenport, common ancestor, is Capt. Thomas Graves. [Ref; Wills of Joseph Graves and Thomas Graves]. While married to Sarah Lucas and then to Susannah Graves, Martin was simultaneously married to his half Cherokee wife, Elizabeth Ward, the daughter of Nancy Ward, a power within the Cherokee tribes, and her husband, English trapper Bryan Ward. The polygamous relationship, justified by Martin as common practice among frontiersmen operating among the tribes, caused considerable consternation to General Martin's son, Col. William Martin. Joseph Martin and Betsy Ward had two children. (Joseph Martin's son by his Cherokee wife was educated in Virginia schools, but afterwards elected to return to the Cherokee.) On November 3, 1777, Martin was commissioned by Governor Patrick Henry as Agent and Superintendent for Indian Affairs for the State of Virginia. (Martin served in the same capacity with the state of North Carolina from 1783 to 1789.) Gov. Henry instructed Martin that he was "to reside at some place in that Nation in order to negotiate and direct all things relating to the Commonwealth and which concern the interest thereof, using your best endeavors from time to time to preserve peace with that Nation and to cultivate their present good Disposition." It was an appointment Martin would continue to hold until 1789. During his time on the frontier, Martin became acquainted at an early age with two other Revolutionary War patriots and frontiersmen: Benjamin Cleveland, who was his brother in law, [They were not related, just lifetime friends. Susannah Graves, the wife of Joseph Martin and Mary Graves the wife of Benjamin Cleveland were second cousins, common ancestor Capt. Thomas Graves. <\ref> Wills of Joseph Graves, Thomas Graves and Benjamin Graves. Grace S. Green] Cleveland having married the sister of Susannah Graves; and Thomas Sumter, who had been a companion of Martin's during his early adventures on the frontier. Both men were fellow Virginia natives who struck out for the wilds, and both were ardent patriots. During the Revolutionary War it was the efforts of Joseph Martin (then a Major) that helped prevent the Overhill Cherokee from launching widespread attacks on American colonists, which Loyalist agents had attempted to incite. Following the British capture of Savannah and Augusta, Georgia in 1778–1779, English goods made their way to the Cherokee on the Savannah River, prompting some tribesmen to rejoin the English cause. Martin's diplomacy with the Cherokees in 1780–81, wrote the American Historical Association, enabled the Continental Army to achieve victory over the English at the Battle of Kings Mountain, thus hastening the end of the conflict. On the eve of the Battle of Guilford Court House, in February 1781, General Nathanael Greene wrote Martin and seven other officers – including John Sevier, Arthur Campbell, and William Christian – appointing them agents to treat with the Cherokees and Chicasaws "to afford the Said Tribes of Indians every mark of our good disposition towards them." Foremost in Greene's thinking, apparently, was keeping the Indians on the sidelines as the Continental Army and its militia forces fought the British in the last days of the war. Greene was probably mindful of previous British attempts at sending large quantities of ammunition, weapons, horses, cash and goods to their Indian allies through their Florida redoubts. At the same time – and complicating Martin's legacy – Martin and his sons were prime movers behind the settlement of Tennessee by removing obdurate Cherokees from the territory. In the fall of 1783, the State of Virginia built a new fort at the Cumberland Gap, replacing an older fort which was adjudged to lie within the boundaries of North Carolina. The new Virginia fort was designed as the primary residence for Martin while he was in the region on official business. And in 1784, Thomas Jefferson directed Martin to use his connections with the Cherokees to negotiate for more land between the Carolinas and the Mississippi to establish American sovereignty over the region. Later, in a twist overlooked by most historians, Martin corresponded with Alexander McGillivray, the leader of the Creek Indians, who had Loyalist sentiments. In 1788 a letter from Martin to McGillivray was intercepted in which Martin professed to be interested in settling abroad. When the letter was discovered, the North Carolina General Assembly launched an investigation into Martin's conduct. But he was later exonerated when it turned out that he was acting as a spy on Patrick Henry's instructions to ferret out the nature of McGillivray's ties to the Spanish, who were then active in Florida. "General Martin's conduct so far as I could discern in that affair was really praise worthy," Henry wrote to United States Senator from Virginia Richard Henry Lee. "He [Martin] frequently gave me Intelligence of Creek Indian affairs, and of the intercourse between other Indians and the Spaniards that was interesting. General Martin and Governor Patrick Henry kept a long running correspondence through the years, some of which concerned real estate speculation. Other letters recounted Martin's dealings with the Indian tribes, as well as settlement efforts in Tennessee. As late as 1790, Patrick Henry wrote Joseph Martin concerning a real estate investment, holding out that the hope, Henry noted, that Martin might finally capitalize on his long service to Virginia. "After all the Hazards you have run," Henry wrote, "that you have not acquired so much property as many others would have done in your situation, I was desirous to throw something in your way by which some fine lands would have been offered to you in our purchase." when several young Cherokee warriors were said to have murdered two white settlers near Clinch Mountain. The killings set off calls for retribution within the secessionist State of Franklin, and Martin found himself trying to mediate the dispute, and calm the settlers, while trying to prevent the angry Cherokees from joining with the Creeks. Martin did little to disguise his contempt for the authorities of the State of Franklin, who, Martin wrote Henry, "immediately marched into the above mentioned Town, where they killed one Young [Indian] woman, and Shot Several others." Seven years later, in 1788, Martin again fought the Overmountain Cherokee, as well as the Chickamauga Cherokee, in a battle at Lookout Mountain, during the Cherokee–American wars. But having eventually struck a hard won peace with the tribes, Martin bridled at the actions of the State of Franklin. Henry empathized with Martin, writing the General in May 1785 that "the disorderly behavior of the Franklin people, as they call themselves, gives me concern. If they will not be subservient to the Rules and Regulations respecting Indian affairs, which prevail in all the States, they must expect none of the advantages of the Union." "Partisans of the State in N[orth] Carolina afterwards found him obnoxious to their views," former Governor Henry wrote Virginia Senator William Grayson in urging Martin's reappointment in 1789, "and as I believe often endangered his Life For his duty called him to discourage their Disorderly conduct [and] thwart their favorite Schemes." Henry then commended Martin for his efforts to impose restraints upon the actions of the State of Franklin settlers, whose "frequent Butcherys of Indians & Refinement in cruelty sufficiently characterize these people who are Mr Martins decided Foes." Martin's attempts to restrain the State of Franklin settlers from a more belligerent course made Martin unacceptable in some quarters, where he was seen as too 'soft' on the tribesmen. Martin also became controversial in some quarters after the Treaty of Hopewell in 1785, when Martin, Andrew Pickens and Benjamin Hawkins, acting as government agents, concluded treaties with the Cherokees and the Choctaws. The Cherokee treaty particularly engendered later enmity from the Indian signatories, as well as the colonial state governments. The Indians saw the treaty as a thinly veiled land grab, and the state governments saw the treaty as an attempt to encroach on local government authority, and attempts were made in Congress to void it. "No action of Martin's life brought down on him more condemnation than this [the Hopewell Treaty]," wrote historian Stephen B. Weeks of the incident. Consequently, his appointment as agent was not renewed, despite Henry's repeated entreaties to political allies for Martin's reinstatement. (In a 1789 letter to Senator William Grayson, Henry reminded his political ally that Martin had been so effective in his Indian dealings during the Revolutionary War that British agents had offered rewards to their Indian allies for Martin's scalp. to spend the rest of his life. A year later, in 1790, when the governorship of the Southwest Territory opened up, Patrick Henry suggested Gen. Martin, along with George Mason, for the job, but both were passed over in favor of William Blount. Later Judgments on Martin's career as an Indian agent have been mixed. Writing in 1894, Theodore Roosevelt called Martin "a firm friend of the red race, [who] had earnestly striven to secure justice for them."

Заң шығару қызметі

Шекарадағы өмірінің жылдар ішінде Мартин бірнеше штаттың заң шығарушы органдарында қызмет етуге шақырылды. Ол Америка Құрама Штаттарының Конституциясын бекіту үшін шақырылған Солтүстік Каролина Конвенциясының мүшесі болды және бірнеше рет Солтүстік Каролина Бас Ассамблеясында қызмет етті. Кейін Мартин Вирджиния Делегаттар Палатасына сайланды, бірақ қарттығына байланысты зейнетке шықты. (1787 жылы Солтүстік Каролина Ассамблеясы Мартинді Вашингтон округінің бригадир-генералы етіп тағайындады.) Вирджиния заң шығарушы органында қызмет еткен кезінде Мартин Джеймс Мэдисонның Кентукки және Вирджиния резолюцияларын ынталы түрде қолдады. Грузиядағы әскери қызметі кезінде 1783 жылы Грузия заң шығарушы жиналысына сайланды. Мартин бастапқыда Франклин штатының құрылуын қолдаған Ватауга қауымдастығының мүшесі болды. Бірақ ол өзінің үнді агенті лауазымын қауіпке ұшырататынын сезіп, мүшеліктен бас тартты. 1799 жылы Мартин мен оның ескі досы, Генри округынан майор Джон Редд, Вирджиния комиссиясында шетелдіктер мен бүлік туралы заңдарға қатысты екі округтің өкілі ретінде қызмет етті.

Отбасылық өмір, мұра және ұрпақтар

Генерал Жозеф Мартиннің бірінші әйелі Сара Лукас болды. Олар екеуі де Вирджинияда дүниеге келді және жеті балаға ие болды, соның ішінде Революциялық соғыстағы офицер, полковник Уильям Л. Мартин, кейін Орта Теннессидегі Смит округіне көшіп кетті. Сара Лукас Мартин қайтыс болғаннан кейін Джозеф Мартин кіші Вирджиния штатының Генри округінде Сусанна Грейвске үйленді. Олардың 11 баласы болды, барлығы да Вирджинияда туды, оның ішінде: Генри округі, Вирджиниядағы полковник Джозеф Мартин. Ол 1812 жылғы соғыста генерал Мартиннің бес ұлының бірі ретінде қызмет етті. Мартиннің тағы бір ұлы және 1812 жылғы соғыс ардагері Патрик Генри Мартин болды. Ол жас, білікті заңгер еді және соғыстан кейін үйіне қайтып келе жатып, отбасы құрмай қайтыс болды. Ол генерал Мартиннің досы және көршісі, губернатор Патрик Генридің құрметіне аталған. Генерал Мартиннің ұлы, капитан Льюис Грейвс Мартин, сондай-ақ 1812 жылғы соғыс ардагері, 1816 жылы Генри округі, Вирджиниядан Орта Теннессидегі Резерфорд/Каннон округіне көшіп, Белинда Рукерге (Гидеон Рукердің қызы, аға және Джойс Рид; екеуі де Вирджинияда туып, Орта Теннессиге көшіп келді) үйленді. 1830-жылдардың соңында Белинда қайтыс болғанға дейін олардың үлкен отбасы болды. Капитан Льюис Г. Мартин қайтадан үйленіп, 1840 жылы Миссуриге көшіп кетті. Мартиннің тағы бір ұлы және 1812 жылғы соғыс ардагері Томас Мартин болды. Ол да Орта Теннессиге көшіп, Джорджия Каррға (Дабни Каррдың қызы) үйленді. Александр Мартин, тағы бір ұлы және 1812 жылғы соғыс ардагері, сондай-ақ Орта Теннессиге көшіп кетті. Ол Элизабет Каррға (Джон Финдалл Каррдың қызы, сонымен қатар Вирджиниядан Теннесси) үйленді және бірнеше жылдан кейін Миссуриге көшіп кетті. Генерал Мартин мен Сюзанна Грейвстің тағы бір ұлы - судья Джон К. Мартин, ол 1812 жылғы соғыстан кейін Орта Теннессиге көшіп, Каннон округі сотының судьясы және төрағасы болды және округтің басшысы ретінде бес мерзім қызмет етті. Ол сондай-ақ 1830 жылы салынған Каннон округінің алғашқы сотының құрылысына жауапты болды. Ол ағасы Льюистің әйелі Белинданың әпкесі София Раккерге үйленді. Мартиннің басқа балалары: Джордж Мартин (1763–1799), Марта Мартин Кливленд, Элизабет Мартин Уоллер (1768–1805), Брайс Мартин (1770–1856), Джесси Мартин (1786–1836) және Сьюзан Мартин Кинг (1799–1867). Генерал Мартиннің жартылай чероки, азаматтық әйелі ("шекаралық әйел"), Брайнт Уордтың қызы Элизабет Уорд және оның әйелі Нэнси, "черокидің сүйікті әйелі" болған екі баласы болды. Олардың бірі Нэнси Мартин Хильдебранд (1778–1837) болуы мүмкін. Мартин отбасының екі мүшесінің түпкілікті үндістермен байланысы Мартиннің генеалогиясын зерттеушілер үшін шатасу тудырды; генерал Джозеф Мартиннің ағасы, капитан Джон "Джек" Кальвин Мартин аға, оның Солтүстік Каролинадағы Рок Хаус плантациясынан, басқаша Рок Касл плантациясы деп аталатын, оның ағасы генерал Джозеф Мартинмен жиі шатасады. Капитан Джон "Джек" Мартин ағасы Вирджиниядан Солтүстік Каролинаға ағасы Уильям Мартин ағасымен көшіп келді. Солтүстік Каролинада капитан Джон "Джек" Мартин аға жартылай үнді болып табылатын Эмори ханымға үйленді. Ол некелерінің басында қайтыс болды. Оның жесір күйеуі "Джек" кейін оның екінші Эмори есімді әпкесіне үйленді. Осы капитан Джон "Джек" Мартин аға және оның Эмори әйелі Джон Кальвин Мартин кішінің ата-анасы болды, ол Оклахома штатындағы Чероки ұлтының жоғарғы сотының судьясы болды, бірақ ол тек 1/4 чероки болды. Бұл Оклахома судьясы Теннесси судьясының аға ағасы болды; жоғарыда айтылғандай, генерал Джозеф Мартин мен әйелі Сюзанна Грейвстің ұлы, судья Джон С. Мартин. Есімдері бірдей екі Мартин туысы да судья болып қызмет етті. Олардың арақашықтығы шақырымдармен және жылдармен өлшенсе де, қазіргі зерттеушілер олардың жеке басын тек есімдеріне қарап шатастырады. Генерал Джозеф Мартиннің тағы бір ағасы Уильям Мартин аға, 1812 жылғы соғыста Эндрю Джексонның штабында қызмет еткен генерал Уильям "Бак" Мартин кішісінің әкесі болды. Генерал Мартин Солтүстік Каролина, Кентукки және Вирджиния арасындағы батыс шекара сызығын Камберленд тауларына дейін анықтауға көмектескеннен кейін, 1796 жылы Бенджамин Харрисон V-тен сатып алған Лезервуд сағасындағы Белмонт плантациясына көшіп кетті. Бұл плантацияны бастапқыда капитан Джон Мартин салған, ол, мүмкін, генерал Джозеф Мартиннің үлкен ағасы болған. Генерал Жозеф Мартин 1808 жылғы 18 желтоқсанда плантациясында қайтыс болды және отбасылық зиратта жерленді. Отбасылық зиратта үш тағы бір Джозеф Мартин жерленген: генералдың ұлы полковник Джозеф Мартин, оның ұлы Джозеф және Гринвуд плантациясында тұрған немересі Джозеф. Бастапқыда Генри соты деп белгіленген, Вирджиния штатының Мартинсвилл қаласы кейіннен осы ерте солдат, жер иесі, пионер және жылжымайтын мүлік брокерінің құрметіне аталды. Көп жылдар бойы генерал Мартин ұмытылған күйде болды, дейін Лайман Дрейпер оның есімінде қалған естеліктерді жинады, оның ішінде Генри округінің көрнекті жер иесі және Мартиннің астында қызмет еткен майор Джон Реддтің естеліктерін, сондай-ақ генерал Натанаэль Грин, Джордж Роджерс Кларк, Дэниел Бун, полковник Бенджамин Кливленд, доктор Джон Уолкер және басқа да ерте Вирджиниялық тұлғалар туралы естеліктерін жинады. Мартиннің ұрпақтарының ішінде оның екінші ұлы полковник Уильям Мартин, Теннесси пионері және Оңтүстік Каролина және Грузия заң шығарушы органының мүшесі, полковник Джозеф Мартин, Вирджиния штатының өкілдер палатасының мүшесі, Вирджиния штатының сенаты және 1829–1830 жылдарғы Вирджиния конституциялық конвенциясы, қызы Марта Мартин, Джон (Преacher John) Кливлендтің ұлы Уильям Кливлендтің бірінші әйелі, Бенджамин Кливлендтің батырлығымен танымал болған Кингс Маунтин шайқасының қаһарманы, Уильям Кливленд Бенджамин Кливлендтің туысы, Теннесси пионері және 1801 жылы Вирджиния мен Теннесси арасындағы даулы шекараны зерттеуші майор Брайс Мартин, сондай-ақ Мартинсвиллдегі Шеклфорд ауруханасын құрған доктор Джесси Мартин Шеклфорд, кейін Мартинсвилл мемориалы, Роаноктағы судья Николас Х. Хейрстон, Вирджиния штатынан АҚШ сенаторы Томас Стэплс Мартин, Солтүстік Каролина жоғарғы сотының судьясы Джон Диллард, американ дінтанушысы және грек тілінің ғалымы Арчибальд Томас Робертсон, Алабама штаттарының губернаторлары Джошуа Л. Мартин, Габриэль Мур, Джон А. Уинстон және Чарльз Хендерсон, сондай-ақ Альфред М. Скейлс, Азамат соғысындағы Конфедерация генералы және кейін Солтүстік Каролина губернаторы. Мартиннің ұрпақтарының ішінде Миссуриде туған және Массачусетс технологиялық институтының президенті болған педагог Генри Смит Притчетт болды.

Gen. Joseph Martin, Jr.'s first wife was Sarah Lucas. They were both born in Virginia and together had seven children, including Revolutionary War officer, Col. William L. Martin, who eventually moved to Smith County, in Middle Tennessee. After Sarah Lucas Martin's death, Joseph Martin, Jr. married Susannah Graves in Henry County, Virginia. They had 11 children, all of whom were born in Virginia, including: Col. Joseph Martin of Henry County, Va. He was one of five of Gen. Martin's sons who served in the War of 1812. Another Martin son, and veteran of the War of 1812, was Patrick Henry Martin. He was a young, trained lawyer, and died a bachelor on his trip home after the war. He was named in honor of Gen. Martin's friend and neighbor, Governor Patrick Henry. Gen. Martin's son, Capt. Lewis Graves Martin, also a veteran of the War of 1812, moved from Henry County, Virginia to Rutherford/Cannon County in Middle Tennessee, in 1816, where he married Belinda Rucker (daughter of Gideon Rucker, Sr. & Joyce Reade; both of whom were born in Va. and moved to Middle Tennessee). They had a large family before Belinda's death in the late 1830s. Capt. Lewis G. Martin remarried and removed to Missouri in 1840. Another Martin son, and veteran of the War of 1812, was Thomas Martin. He also moved to Middle Tennessee where he married Georgia Carr (daughter of Dabney Carr). Alexander Martin, another son and veteran of the War of 1812, also moved to Middle Tennessee. He married Elizabeth Carr (daughter of John Fyndall Carr, also a Tennessean from Virginia), and after some years, moved to Missouri. Another son of Gen. Martin and Susannah Graves was Esq. Judge John C. Martin, who also moved to Middle Tennessee in the days following the War of 1812, where he became a judge and chairman of the Cannon County courts, and served five terms as county executive. He was also responsible for the construction of the original Cannon County court house, erected in 1830. He married Sophia Rucker, sister to his brother Lewis' wife, Belinda. Other children of Gen. Martin include: George Martin (1763 1799), Martha Martin Cleveland, Elizabeth Martin Waller (1768 1805), Brice Martin (1770 1856), Jesse Martin (1786 1836), and Susan Martin King (1799 1867). Gen. Martin also had two children with his half Cherokee, common law wife ("frontier wife"), Elizabeth Ward, daughter of frontiersman Bryant Ward and his wife Nancy, "the beloved woman of the Cherokee." One of their children may have been Nancy Martin Hildebrand (1778 1837). The Native Indian connection of two members of the Martin family has created some confusion for some Martin genealogy researchers; Gen. Joseph Martin's brother, Capt. John "Jack" Calvin Martin, Sr., of his N. C. Rock House Plantation, a. k. a. Rock Castle Plantation, is often confused with his brother Gen. Joseph Martin. Capt. John "Jack" Martin, Sr. moved from Virginia to N. C. with his brother William Martin, Sr In N. C. Capt. John "Jack" Martin, Sr. married a Miss Emory, who was half Native American. She died early in their marriage. Her widower, "Jack," then married her sister, a second Miss Emory. This same Capt. John "Jack" Martin, Sr. and his Emory wife were the parents of a John Calvin Martin, Jr. who served as a judge on the supreme court of the Cherokee Nation in Oklahoma, although he was only 1/4 Cherokee. This Oklahoma judge was the older cousin of the Tennessee judge of the same name; the son of Gen. Joseph Martin and wife Susannah Graves, as mentioned earlier; Esq. Judge, John C. Martin of Tennessee. There were two Martin cousins with the same name who both served as judges. Although they were born many miles and many years apart, their identities are sometimes confused by modern researchers looking at the names alone. Another brother of Gen. Joseph Martin, William Martin, Sr., was the father of Gen. William "Buck" Martin, Jr., who served in the War of 1812 on Andrew Jackson's staff. Gen. Martin, after helping adjudicate the western boundary line between North Carolina, Kentucky, and Virginia as far as the Cumberland Mountains, retired to his plantation Belmont on Leatherwood Creek, which he had purchased in 1796 from Benjamin Harrison V of Berkeley Plantation, which was originally built by a Capt. John Martin who was possibly the great uncle of General Joseph Martin. General Joseph Martin died at his plantation on December 18, 1808, and was buried there in the family cemetery. Buried in the family graveyard are three other Joseph Martins: Colonel Joseph Martin, son of the general, his son Joseph, and his grandson Joseph, who lived at Greenwood plantation. Initially known as Henry Courthouse, the town of Martinsville, Virginia, was later renamed in honor of this early soldier, planter, pioneer, and real estate speculator. For many years afterwards, General Martin remained an obscure figure, until Lyman Draper began collecting reminiscences about him, including those of Major John Redd, a prominent Henry County planter who served under Martin, and who also wrote about his early recollections of General Nathanael Greene, George Rogers Clark, Daniel Boone, Col. Benjamin Cleveland, Dr. John Walker, and other early prominent Virginia figures. Martin's descendants include his second eldest son Col. William Martin, Tennessee pioneer, and member of the South Carolina and Georgia legislatures; son Col. Joseph Martin, member of the Virginia House of Delegates, the Virginia State Senate and the Virginia Constitutional Convention 1829–1830; daughter Martha Martin, who was the 1st wife of William Cleveland, son of John (Preacher John) Cleveland, Jr., brother of Benjamin Cleveland, hero of the Battle of King's Mountain; William Cleveland was a nephew of Benjamin Cleveland; son Major Brice Martin, Tennessee pioneer and surveyor in 1801 of the disputed boundary between Virginia and Tennessee;. Other descendants: Dr. Jesse Martin Shackelford, founder of Martinsville's Shackelford Hospital, later Martinsville Memorial; Judge Nicholas H. Hairston of Roanoke. ; United States Senator from Virginia Thomas Staples Martin from Charlottesville, Virginia. ; Judge John Dillard of the North Carolina Supreme Court; American theologian and Biblical Greek scholar Archibald Thomas Robertson. ; Alabama Governors Joshua L. Martin, Gabriel Moore, John A. Winston, and Charles Henderson; as well as Alfred M. Scales, Confederate General in the Civil War, and subsequently Governor of North Carolina. Also descended from Martin was Henry Smith Pritchett, an educator born in Missouri who served as president of the Massachusetts Institute of Technology.

Тобидің бостандығы

Генерал Джозеф Мартин кіші Тоби шамамен 25 жасқа келгенде оның құлы болған. Мартиннің ұлы, полковник Уильям Мартин, тарихшы Лайман Дрейперге жазған хатында Тобидің "ақылды мулат, орташа бойдан сәл төмен, зор физикалық және интеллектуалдық қабілеттері бар" екенін айтқан. Тоби көп жылдар бойы әкесіне қызмет еткен және бірнеше шайқаста өзін ерекше көзге көрсеткен. Ұлының айтуынша, генерал Мартиннің Тобиді өлімінен кейін босату ниеті болған, бірақ генерал мұрагерлік қалдырмастан қайтыс болды. Генералдың ұзақ жылдар бойы адал қызметкеріне деген құрметін, сондай-ақ Мартин отбасының Мартиннің серігіне деген сезімдерін ескере отырып, отбасы "өзара келісіммен" Тобиді генерал Мартиннің мүлкінің тізімінен шығаруға шешім қабылдады, және Тоби "содан бері босатылып, өзін жақсы қамтамасыз етті". Дрейперге жазған хатында полковник Уильям Мартин босатылған құлды "Менің жақсы ағаым Тоби" деп атады.

Жақында салынған ескерткіш

2008 жылдың 27-29 маусымында генерал Джозеф Мартиннің 200 түлегі оның құрметіне ескерткішті ашу мақсатымен, оның атымен аталатын қалада бас қосты. Бұл шара генерал Джозеф Мартиннің туылғанына 200 жыл толуына арналған тойлау болды.